Ο ΚΑΒΑΦΗΣ ΚΙ ΟΙ "ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ" !...

«Εγινε παρεξήγηση κι εξήγηση δεν βρήκαμε...». Διότι μονίμως σε αυτή τη χώρα αρνούμαστε να συμφιλιωθούμε με το πρόδηλο. Αποτέλεσμα; Να προσφεύγουμε σε απίστευτες σοφιστείες για να... κατατροπώσουμε τα αυτονόητα. Θεωρούμε παρεξηγημένη τη λογική και λογική την παρεξήγηση.

Αποτέλεσμα ; Τυφλοί εξορκισμοί, πολλαπλασιασμός αδιεξόδων και αναζήτηση διεξόδων μόνον εκεί που οδηγούν σε νέα απροσπέλαστα τείχη. «Σπάμε τα μούτρα μας» και ξεσπάμε πάνω στους Γερμανούς. Η υποκατάσταση του πολεμικού μας πατριωτισμού -ατυχώς, τέτοιο εθνικισμό διαμορφώσαμε στην ιστορική μας διαδρομή- με έναν ηλίθιο αντιευρωπαϊσμό.

Αλληλοσυλλυπούμεθα για την εξαετή ύφεση, αλλά αλληλοσυγ-χαιρόμαστε άρρητα και στα κρυφά για την ολέθρια «μαγκιά» του υπερδεκαπενταετούς δανεισμού που στήριξε μια μακρά περίοδο επίπλαστης ευημερίας για τα δεδομένα της αποδεκατισμένης παραγωγικής μας βάσης.

Δείτε, τώρα, τι συμβαίνει από την επαπειλούμενη για μέρες απεργία των εκπαιδευτικών στο «παρά πέντε» των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Την ώρα δηλαδή της ανταμοιβής του μόχθου και των θυσιών δεκάδων χιλιάδων οικογενειών και μαθητών. Για δες καιρό που διάλεξαν? Να διεκδικήσουν «τα δίκαια» -για την ευκολία της συζήτησής μας- αιτήματά τους.

Πρόκειται για ολέθρια παρεξήγηση. Η ΟΛΜΕ δεν αντιλαμβάνεται το στοιχειώδες. Εμποδίζοντας τις Πανελλαδικές Εξετάσεις φέρνει τους εκπαιδευτικούς και όχι την κυβέρνηση στη θέση του εξεταζόμενου. Πανελλαδικές Εξετάσεις με αυστηρό κριτή την κοινωνία δίνουν οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί. Ατυχέστατα με τους χειρότερους όρους και με ευθύνη της συνδικαλιστικής τους ηγεσίας. Εξετάσεις για τον βαθμό αίσθησης της ατομικής τους ευθύνης, του αλτρουισμού και της αλληλεγγύης που όλους μας πρέπει να διακρίνει και πρωτευόντως δασκάλους - παιδονόμους ελεύθερων πολιτών.

Αν ούτε αυτό το αντιλαμβάνονται, είναι προφανές ότι έχουμε να κάνουμε με έναν αρρωστημένο συνδικαλισμό. Εκθέτουν συλλήβδην και εμφανώς αδίκως τα μέλη τους στα πυρά μιας κοινωνίας που βιώνοντας η ίδια την κρίση επιβαρύνεται αναιτίως και από τα καμώματα ανθρώπων που αυτοεξαιρούνται αυθαίρετα από τη συλλογική θυσία για να επανεκκινήσουμε ως χώρα με αποκόλληση από τον βάλτο της μιζέριας και με φιλοδοξίες για ένα Greek dream.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Πώς όμως; Πλην Λακεδαιμονίων;

Διδάσκουν στα παιδιά Καβάφη. Διδάσκονται από αυτόν ;

«Μπορούμε κάλλιστα να φαντασθούμε
πως θ' αδιαφόρησαν παντάπασι στην Σπάρτη
για την επιγραφήν αυτή. «Πλην Λακεδαιμονίων»,
μα φυσικά. Δεν ήσαν οι Σπαρτιάται
για να τους οδηγούν και για να τους προστάζουν
σαν πολυτίμους υπηρέτας. Άλλωστε
μια πανελλήνια εκστρατεία χωρίς
Σπαρτιάτη βασιλέα γι' αρχηγό
δεν θα τους φαίνονταν πολλής περιωπής.

A, βεβαιότατα «πλην Λακεδαιμονίων».
Είναι κι αυτή μια στάσις. Νοιώθεται.
Έτσι, πλην Λακεδαιμονίων στον Γρανικό·
και στην Ισσό μετά· και στην τελειωτική
την μάχη, όπου εσαρώθη ο φοβερός στρατός
που στ' Αρβηλα συγκέντρωσαν οι Πέρσαι:
που απ' τ' Αρβηλα ξεκίνησε για νίκην, κ' εσαρώθη»

...Καμία σχέση με τα άρβυλα που συνοδεύουν την «χακί στολή» της πολιτικής επιστράτευσης. Την οποία ωστόσο επιθυμούν να ενδυθούν και ας μη το ομολογούν. Ως «λούφα και παραλλαγή» για... υπερήφανο απεγκλωβισμό από τον κοινωνικό κλοιό που οι ίδιοι δημιούργησαν για τους εαυτούς τους.
Να ρωτήσουμε πώς θα αντικρίσουν τα βλέμματα των μαθητών και των γονιών τους; Να ρωτήσουμε εν πλήρει συνειδήσει της υποχρεωτικής ημών αφελείας.
Να παραθέσουμε απόσπασμα άρθρου εκπαιδευτικού στο 7ο λύκειο Καλαμαριάς που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα esos.gr με οδηγίες για ανέξοδη απεργία της ΟΛΜΕ; Αυτός το έγραψε. Εμείς γιατί να αισχυνόμαστε; Ιδού απόσπασμα από το πόνημα:

«Εφόσον αποφασίσει ο κλάδος απεργία κατά τη διάρκεια των Πανελλαδικών Εξετάσεων και επειδή, ειδικά στις σημερινές δυσβάστακτες συνθήκες, ένα κριτήριο πολλών συναδέλφων για συμμετοχή στην απεργία είναι και το κόστος της, πρέπει να δοκιμάσει ο κλάδος και την παρακάτω αποτελεσματική, αλλά σχεδόν αδάπανη μορφή απεργίας.

Με συντονισμό της ΟΛΜΕ, οι τοπικές ΕΛΜΕ, αποφασίζουν από την 1η μέρα των Πανελλαδικών Εξετάσεων να κηρύξουν ΜΙΑ 24ωρη απεργία ανά 13 ημέρες αγωνιστικής κινητοποίησης ή και τρίωρη στάση για τα μέλη τους με καθορισμένη ημερομηνία για κάθε ΕΛΜΕ, ενώ ΟΛΕΣ οι άλλες ΕΛΜΕ δεν μετέχουν σε αυτήν, αλλά θα μετάσχουν κάποια άλλη ημερομηνία για απεργία με απόφαση της τοπικής ΕΛΜΕ. Τη χρονική σειρά την αποφασίζει η ΟΛΜΕ με διάφορα κριτήρια π.χ. τα μέσα ποσοστά συμμετοχής στις απεργίες. Αν οι ΕΛΜΕ ομαδοποιημένες κατά τα 13 γεωγραφικά διαμερίσματα αποφασίσουν απεργία, με συμμετοχή κατά μία ημέρα στις 13 η κάθε μια, το αποτέλεσμα είναι ισοδύναμο με απεργία διαρκείας αλλά με κόστος το 1/13 μόνο, λόγω των συνεχών αναβολών έναρξης που θα προκαλεί. Μπορεί μάλιστα αντί 24ωρης οι αποφασιζόμενες τοπικά απεργίες να είναι τρίωρες στάσεις εργασίας, στις ώρες 7 π.μ.-10.00 π.μ., 9.30 π.μ.-12.30 μ.μ. Τότε το κόστος της ουσιαστικά απεργίας διαρκείας είναι λιγότερο από το 1/30!..»

Φοβερό μαθηματικό μυαλό, ε; Αλλά για παιδαγωγούς ψάχνουμε...

Τριαντάφυλλος Δραβαλιάρης

ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΑΝΙΚΑΝΟΙ, ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ !...

Η αποκάλυψη των σκοτεινών σχεδίων των Γερμαναράδων, για την υποβάθμιση και την διάλυση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, φέρνει στο φως τα πραγματικά κίνητρα των πολέμιων του Γ. Παπανδρέου.

 

Όλος αυτός ο εσμός των τραπεζοοικονομικών συμφερόντων, με υποχείριό τους τα διαπλεκόμενα, κρατικοδίαιτα, αλλά και χρεοκοπημένα, έντυπα και ηλεκτρονικά, ΜΜΕ, δεν κάνουν τίποτα άλλο, παρά να εξυπηρετούν και να προωθούν τις βουλές των ευρωπαϊκών πατρώνων τους, των ανανηψάντων και επανερχόμενων κατακτητών !

 

Στην ανακοίνωση - κόλαφος του περιβάλλοντος του Γ. Παπανδρέου, αρχικά, ονοματίστηκαν τα σκοτεινά σχέδια και οι φορείς τους : "...Στόχος του Σίγκμαρ Γκάμπριελ, όπως ανακοίνωσε σε συνέντευξη του σε γερμανικό περιοδικό το 2010, ήταν η δημιουργία μιας νέας ευρωκεντρικής Διεθνούς με πολύ λιγότερα μέλη. Το SPD, μέσω και του ιδρύματος Φρήντριχ Έμπερτ, έκανε μεγάλες προσπάθειες και δαπάνησε σημαντικούς πόρους για να πείσει έναν ικανό αριθμό κομμάτων για τη δημιουργία της νέας Διεθνούς. Δεν το κατόρθωσε, και τότε προσπάθησε να ελέγξει την οργάνωση από τα μέσα, προωθώντας την Σουηδή Μόνα Σαλίν στη θέση του Γραμματέα της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, στο Συνέδριο που έγινε στη Νότιο Αφρική, τον Αύγουστο του 2012...".

 

Και για να μην μείνει καμιά αμφιβολία, για τα κίνητρα : "...Οι παροικούντες την πολιτικοεπιχειρηματική ευρωπαϊκή πιάτσα, συχνά βρίσκονται αντιμέτωποι με ιστορίες που αφορούν τις δουλειές που κάνουν πολιτικά πρόσωπα και μέλη των οικογενειών τους για λογαρισμό μεγάλων επιχειρήσεων του Ευρωπαϊκού βορά. Και δεν είναι τυχαίο ότι, στο σύνολο σχεδόν αυτών των ιστοριών πρωταγωνιστούν πρόσωπα που κατά τα άλλα κόπτονται για την διαφάνεια και βάλουν κατά της διαφθοράς !...".

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Ο καθένας, αντιλαμβάνεται, πλέον, πως ο "καυγάς", (δηλαδή οι επιθέσεις κατά Παπανδρέου), γίνεται για το "πάπλωμα", όπως καταλαβαίνει, πολύ καλά, τι ακριβώς είναι αυτό το "πάπλωμα" !

 

Γίνεται αντιληπτό, ποια είναι η ακριβής σημασία των λέξεων και των χαρακτηρισμών "ανίκανος", "επικίνδυνος" και, εν πολλοίς "προδότης", καθώς και σε ποιους ταιριάζουν αυτοί.

 

Όλοι οι ΑΝΙΚΑΝΟΙ να κάνουν ο,τιδήποτε σωστό και χρήσιμο για τη χώρα, όλοι οι ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ, για το λαό και τα συμφέροντά του, όλοι οι ΠΡΟΔΟΤΕΣ, τυφλά όργανα των γερμαναράδων, συνεχιστών των πολιτικών των Ράϊχ και των Αξόνων, χτυπούν και βρίζουν το Γ. Παπανδρέου, και, για να θολώσουν τα νερά και να το παίξουν καθαροί, αλλά, και, γιατί ο πρώην πρωθυπουργός είναι ο μόνος ενάντιος σ΄ αυτή τη νέα επέλαση, για την σύγχρονη υποδούλωση της Ευρώπης και, φυσικά, της Ελλάδας !...

ΠΑΤΡΙΩΤΗ, ΕΣΥ ΔΕΝ ΤΗ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ?...

Μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο φόβος των... Ιουδαίων απέτρεψε τον πρωθυπουργό και τα μέλη της κυβέρνησης, τις άγιες ημέρες που πέρασαν, να μαζευτούν στο Μέγαρο Μαξίμου και να αναφωνήσουν: «Ανάσταση! Η οικονομία ανακάμπτει!». Διότι, αν πιστέψουμε τις δηλώσεις του Αντ. Σαμαρά, του υπουργού Οικονομικών, πολλών κυβερνητικών στελεχών και Ευρωπαίων αξιωματούχων, αυτό έχει συμβεί -ή, για να είμαστε ακριβείς, έχουν περάσει τα χειρότερα, μας μένει η ουρά του βοδιού και, όπως υπογραμμίζουν, είναι κρίμα να χύσουμε τώρα την καρδάρα με το γάλα.

 

Για να λέμε την αλήθεια, μάλλον θα έπρεπε η Αθήνα να προτείνει στους Γερμανούς και τους άλλους εταίρους της να οργανώσουν τρικούβερτα γλέντια στις Βρυξέλλες, τη Φραγκφούρτη και σε άλλες πόλεις. Έτσι ώστε να εορτασθεί δεόντως τόσο το «ευτυχές τέλος» προς το οποίο φαίνεται να οδεύει η Οδύσσεια της Ελλάδας όσο και το πάρτι διαρκείας που έχουν στήσει τα περισσότερα χρηματιστήρια της Ευρώπης -προεξοφλώντας, προφανώς, ότι η ιστορικών διαστάσεων κρίση, η οποία ταρακούνησε ακόμη και το ευρώ, ανήκει πια στο παρελθόν.

 

Παρ' όλα αυτά και παρά τον κίνδυνο όσοι αμφισβητούν τις συγκεκριμένες εκτιμήσεις να χαρακτηριστούν μίζεροι και προβοκάτορες, τυφλοί οι οποίοι δεν βλέπουν το φως στην άκρη του τούνελ, είναι γνωστό πως ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός. Πολύ περισσότερο καθώς τα μοναδικά δεδομένα για το επόμενο διάστημα όσον αφορά στην Ελλάδα είναι δύο : αφενός, η ενεργοποίηση της διαδικασίας απόλυσης χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων (ας μην είμαστε αφελείς, πιστεύοντας ότι τα κριτήρια είναι αντικειμενικά) και, αφετέρου, η κατάργηση διάφορων επιδομάτων για τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, η οποία θα μειώσει εκ νέου τους μισθούς τους. Πρόκειται, δηλαδή, για δύο εξελίξεις οι οποίες θα επιφέρουν περαιτέρω αύξηση της ανεργίας και μείωση της αγοραστικής δύναμης, επιδεινώνοντας έτσι δύο από τα θεμελιώδη στοιχεία της ύφεσης.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Υπάρχει και το πρωτογενές πλεόνασμα -θα παρατηρήσουν ορισμένοι. Σιγά τ' αβγά, θα μπορούσε να είναι η απάντηση: Διότι το πλεόνασμα αυτό δεν οφείλεται παρά στην εκτεταμένη άρνηση του Δημοσίου να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, στο πάγωμα κάθε δημόσιας επένδυσης (όπως στις υποδομές) και, φυσικά, στο ξεχαρβάλωμα των συστημάτων παιδείας, υγείας και κοινωνικής πρόνοιας.

Ναι, αλλά για δείτε τι συνέβαινε τα τρία προηγούμενα χρόνια -θα επιμείνουν οι θιασώτες της επίσημης εκδοχής. Τι συνέβαινε, αλήθεια, που τους κάνει να αισθάνονται τώρα καλύτερα; Το 2010, για παράδειγμα, η Ελλάδα βρισκόταν σε σαφώς πιο προνομιακή θέση διαπραγμάτευσης από ό,τι σήμερα έναντι των εταίρων της, οι οποίοι ήταν τότε... ζαλισμένοι από την κρίση και πλήρως εκτεθειμένοι. Ενώ τα δύο προηγούμενα χρόνια, υπήρχε στους δρόμους και τις πλατείες ένα ρωμαλέο και ελπιδοφόρο κίνημα αντίστασης που αναζητούσε άλλους δρόμους εξόδου από την κρίση, πιο δίκαιους για τους πολλούς -το οποίο κάποιοι φρόντισαν να ευνουχίσουν.

Έτσι, λίγο πριν το Καλοκαίρι του 2013, η Ελλάδα είναι πλέον γυμνή, πληγωμένη, άνεργη και μελαγχολική. Ακόμη και οι λίγοι τυχεροί που βρίσκουν δουλειά, κατανοούν ότι «για ένα κομμάτι ψωμί, πρέπει να δώσουν πολλά» -κυρίως, το δικαίωμα σε ένα ανθρώπινο ωράριο και μια αξιοπρεπή αμοιβή. Όσο για την Ευρώπη, μοιάζει να πάσχει από πρόωρο Αλτσχάιμερ: την ώρα που η Σλοβενία εφαρμόζει εθελοντικά όσα θα της επέβαλε η τρόικα, η Ολλανδία είναι έτοιμη να «εκραγεί», η Ιταλία πελαγοδρομεί στην πολιτική της κρίση και η Γαλλία στριμώχνεται άγρια για να πάρει σκληρά μέτρα, οι αγορές σπάνε καθημερινά ρεκόρ και η Μέρκελ θεωρεί ότι η πολιτική της τώρα δικαιώνεται...

Γιώργος Παυλόπουλος

ΕΝΑΣ (ΑΚΟΜΑ) ΔΙΧΑΣΜΟΣ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ - ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ !...

Κανείς δεν μπορεί να πει ότι βρήκε την πετυχημένη συνταγή εξόδου από την κρίση, αλλά οι ευρωατλαντικές σχέσεις έχουν περάσει καλύτερες μέρες. Στο ζήτημα της «στρατηγικής εξόδου», οι διαφωνίες μεταξύ Ουάσιγκτον και Βερολίνου-Φρανκφούρτης είναι μάλλον προφανείς.

 

Στην Ουάσιγκτον, δεν υπάρχει μια και μόνο άποψη φυσικά, με τη διαμάχη μεταξύ Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών να είναι έντονη και διαρκής. Σε κάθε περίπτωση, είναι απολύτως ξεκάθαρο ότι η σημερινή Προεδρία Ομπάμα προκρίνει ότι η αντιμετώπιση των ελλειμμάτων πρέπει να επιτευχθεί, πρώτιστα, με τη φορολογία υψηλών εισοδημάτων, τη σταδιακή απεμπλοκή από ακριβές και μάλλον ατελέσφορες εμπόλεμες διαμάχες και, σε δεύτερο χρόνο, την καταπολέμηση των φορολογικών παραδείσων.

 

Η στρατηγική ανάπτυξης βασίζεται σε μια επεκτατική δημοσιοοικονομική πολιτική, με την προώθηση των επενδύσεων και της κατανάλωσης, σε βάρος της αποταμίευσης. Όλα αυτά βέβαια τα προκρίνει η Προεδρία. Αντίθετα, η Γερουσία και η Βουλή των Αντιπροσώπων έχουν, συχνά, άλλες αντιλήψεις. Το αποτέλεσμα είναι ότι παρά τα εμπόδια, ο Πρόεδρος Ομπάμα μπορεί να ισχυριστεί εντυπωσιακή χρηματιστηριακή ανάκαμψη, μετρήσιμη πτώση της ανεργίας και να επιδείξει μια αναιμική, πλην όμως ακόμα υπαρκτή, ανάπτυξη.

 

Για την Ευρώπη, η προτεραιότητα είναι ακόμα η καταπολέμηση των ελλειμμάτων, χωρίς σ’ αυτή την πορεία να αποκλείονται «πυρηνικές επιλογές», όπως τα “bail ins” έναντι των “bail outs.” Η ύφεση φυσικά καλπάζει από την περιφέρεια προς τον πυρήνα. Το τελευταίο τετράμηνο, στην Ευρωζώνη η ανάπτυξη ήταν 0,9%, που κυμαίνεται από το ασθενικό συν 0,4% στη Γερμανία έως το καταστροφικό -5,7% στην Ελλάδα.

 

Τα πρόσφατα στοιχεία PMI (της πραγματικής οικονομίας) δείχνουν ότι η Γαλλία βαδίζει με ταχύτητα προς τον τοίχο, όσο ο ανεκδιήγητος Υπουργός Οικονομικών Moscovici κοιμάται στο Εurogroup, εκτός εάν ξυπνήσει για να πει το γερμανικό ποίημα «περί οικονομίας καζίνο στην Κύπρο» ή βγει στο διάδρομο να παραγγείλει καμιά πίτσα. Αλλά στη Φρανκφούρτη δεν αρέσει να τους κουνάνε το δάχτυλο, ιδιαίτερα εάν πρόκειται για εκείνη την πλευρά του Ατλαντικού που άφησε την Lehman Brothers να καταρρεύσει. Δεν της αρέσει να τους μιλάνε για την ανάγκη χαλάρωσης και πιστωτικής επέκτασης, ιδιαίτερα εάν πρόκειται για την Ουάσιγκτον, της οποίας η πιστοληπτική ικανότητα υποβαθμίστηκε (αν και αυτό οφείλεται στην άρνηση των Ρεπουμπλικάνων να δανειστούν και όχι στην πολιτική της Fed). Και σίγουρα δεν της αρέσουν όλα αυτά, ιδιαίτερα όταν συμβαίνουν σε προεκλογική περίοδο.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Σε κάθε περίπτωση, η πρόσφατη περιοδεία του Υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ, Jack Lew, στο Παρίσι, τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο για «διαβουλεύσεις» είχε τα ίδια αποτελέσματα με την προηγούμενη του Timothy Geithner. Σχεδόν κανένα. Και οι ΗΠΑ φαίνεται να εκνευρίζονται. Οι πρόσφατοι κανόνες κεφαλαιοποίησης ξένων τραπεζών που δραστηριοποιούνται στις ΗΠΑ, καταλήγουν στην απαίτηση δημιουργίας ενός χρηματοπιστωτικού «φράγματος ρίσκου». Η απαίτηση είναι απλή : για τις θυγατρικές σας στην αμερικανική αγορά, πρέπει να έχετε μια κεφαλαιακή βάση ξεχωριστή απ’ αυτή που διατηρείται σε επίπεδο μητρικής εταιρείας. Αυτό μπορεί κανείς να το πει και από-παγκοσμιοποίηση ή περιφερειοποίηση.

Στις ΗΠΑ πάντως το λένε οδηγία άντι-Deutsche Bank, δεδομένου ότι όλοι γνωρίζουν την υπερ-μοχλευμένη και αδύναμη κεφαλαιακή βάση του γερμανικού κολοσσού. Εντός παρενθέσεως, εάν οι Ιταλοί αποφασίσουν να κουρέψουν λίγο μόνο το δημόσιο χρέος τους, είτε επειδή το θέλουν είτε επειδή θα εξαναγκαστούν, η συγκεκριμένη τράπεζα θα έχει πολύ σοβαρά προβλήματα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Πρόεδρος και έως σήμερα πιστά φιλο-πλεονασματικός Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, κ. Μπαρόζο, «τολμάει», όπως επισημαίνει και ο γερμανικός Τύπος, να αντηχεί την κριτική της Ουάσιγκτον, λέγοντας ότι «η πολιτική λιτότητας έχει φτάσει τα όριά της».

Όπως επισημαίνει και η κα. Μέρκελ, τώρα το «νοικοκύρεμα» λέγεται λιτότητα, χωρίς να παραλείψει να επισημάνει ότι οι χώρες του μνημονίου (με ειδική μνεία στην Ελλάδα) έχουν «σαφείς, ρεαλιστικούς και εφικτούς στόχους», του είδους που προκαλούν μια κατά τ’ άλλα ανεκτή ανεργία της τάξεως του 27%.Όχι, δε χτύπησε κύμα φιλελληνισμού την Ουάσιγκτον, ούτε ο Μπαρόζο ξαναβρήκε το χαμένο από καιρό πορτογαλικό του διαβατήριο. Αυτό που είναι προφανές στην Ουάσιγκτον, αλλά λιγότερο στο Βερολίνο, είναι μια αλληλεξάρτηση με δύο όψεις. Μια αρνητική και μάλλον γνωστή αλληλεξάρτηση, που οδήγησε από την κρίση των subprimes στην κατάρρευση του Ιρλανδικού τραπεζικού συστήματος το 2008.

Μια θετική και μάλλον αμνημόνευτη αλληλεξάρτηση, που έχει να κάνει με το γεγονός ότι χωρίς τη διάθεση ρευστότητας από τη Fed ύψους $ 1,2 τρις σε 22 τράπεζες το 2008 – μεταξύ των οποίων γαλλικές, γερμανικές και ελβετικές – η Δύση δε θα συγκαταλεγόταν πλέον στις «ώριμες αγορές», αλλά στις μάλλον σάπιες και τάχιστα καταδυόμενες. Μια αλληλεξάρτηση που έχει να κάνει με τη συνεισφορά και των Αμερικανών φορολογουμένων στα προγράμματα διάσωσης της ευρωπαϊκής περιφέρειας μέσω ΔΝΤ.

Με άλλα λόγια, οι ΗΠΑ διατηρούν το δικαίωμα «άποψης». Προεκλογικά, η γερμανική αυτοπεποίθηση μπορεί να μετατραπεί σε φόβο απομόνωσης. Από τώρα έως το Σεπτέμβριο έχουμε πολύ χρόνο. Όπως δείχνουν και τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα στην Ιταλία, εάν το φαβορί πιστέψει υπερβολικά στον εαυτό του, παύει να είναι φαβορί. Ο Ομπάμα δεν παλεύει πλέον για την επανεκλογή του, αλλά για την υστεροφημία του. Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα περιμένει έως το Σεπτέμβριο.
 

Μαριλένα Κοππά

ΘΑ ΤΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΚΟΚΚΑΛΑ ΤΟΥ ΒΙΛΥ ΜΠΡΑΝΤ !...

«Θα τρίζουν τα κόκαλα του Βίλυ Μπραντ», είναι η απάντηση του περιβάλλοντος του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς Γιώργου Παπανδρέου, στα σχέδια του SPD για τη δημιουργία νέας πολιτικής συμμαχίας, ανταγωνιστικής στη Σοσιαλιστική Διεθνή, στην οποία μάλιστα θα μετέχει το ΠΑΣΟΚ μετά από απόφαση του Ευάγγελου Βενιζέλου.

 

Με ένα μακροσκελές κείμενο, το περιβάλλον του πρώην πρωθυπουργού, δεν κρύβει την ενόχλησή του, ενώ απαντά τόσο στο περιοδικό Focus που έφερε το θέμα στη δημοσιότητα, όσο στα ΜΜΕ που το αναπαρήγαγαν, αλλά και το ίδιο το γερμανικό κόμμα που πήρε την πρωτοβουλία για την ίδρυση της νέας συμμαχίας, με βασικό επιχείρημα ότι η ΣΔ έμεινε βουβή την περίοδο της κρίσης.

 

Στο κείμενο μάλιστα παρατίθενται σχετικές πρωτοβουλίες του Γιώργου Παπανδρέου ως προέδρου της ΣΔ που αποδεικνύουν το ακριβώς αντίθετο, την δραστηριότητα της οργάνωσης επί του θέματος. Ενδεικτικά αναφέρεται η συγκρότηση επιτροπής για την Κρίση και την Οικονομία το 2008, τους αγώνες του Γιώργου Παπανδρέου για τη ρύθμιση και τον έλεγχο των αγορών και του χρηματοπιστωτικού συστήματος και οι συνεχείς προτάσεις του για να μπει τέλος στους φορολογικούς παραδείσους, η πρόταση για επιβολή φόρου στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές που εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο των υπουργών Οικονομιών της ΕΕ, η απόφαση του πρώην πρωθυπουργού για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών κ.ο.κ.

 

Στο ίδιο κείμενο, αναλύεται ακόμα το όραμα του Βίλυ Μπραντ για τη Σοσιαλιστική Διεθνή και ο ρόλος του Σίγκμαρ Γκάμπριελ σήμερα. Παράλληλα, γίνεται λόγος για σκοπιμότητες και συμφέροντα… Αναλυτικά, το κείμενο έχει ως εξής :

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

 

«Στις μέρες μας, οι εξελίξεις “τρέχουν” με ασύλληπτη ταχύτητα. Τα γεγονότα, τις περισσότερες φορές, παρουσιάζονται “ξερά” και αποκομμένα από τις πραγματικές τους διαστάσεις, αλλά και από τις παραμέτρους που τα “ολοκληρώνουν”, ώστε οι πολίτες, αναγνώστες, ακροατές και θεατές, να αποκτούν πραγματική ενημέρωση και να κατανοούν την πραγματική τους σημασία, όπως και την επίδρασή τους στις γενικότερες εξελίξεις, εξελίξεις που αφορούν το μέλλον όλων μας.

Πολύ περισσότερο, σε έναν κόσμο που τα σύνορα δεν οριοθετούν προβλήματα αλλά τα διεθνοποιούν, ενώ οι διεθνείς παίκτες πολλαπλασιάζονται. Αν σε όλα αυτά προστεθούν δύο ακόμη παράγοντες, όπως οι σκοπιμότητες και τα συμφέροντα, τότε εύκολα το σωστό και το λάθος, το δίκαιο και το άδικο, η αλήθεια και το ψέμμα, χάνουν μονομιάς την αξία τους. Και τελικά, με μαθηματική ακρίβεια, οι (δήθεν) υπερασπιστές του δημοσίου συμφέροντος και όσοι (υποτίθεται) ότι προασπίζονται το καλό, μετατρέπονται σε υπηρέτες όλων εκείνων τους οποίους με ευκολία στοχοποιούν σε κάθε ευκαιρία, στο όνομα της Πατρίδας και του λαού !

Αυτό συνέβη και τις τελευταίες ημέρες, όταν με αφορμή ένα δημοσίευμα του γερμανικού Focus, το οποίο μας ενημέρωνε ότι, οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες του SPD συγκροτούν μια οργάνωση “ανταγωνιστική” της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Μάλιστα, αναπαρήγαγαν και ένα από τους βασικούς λόγους που υποτίθεται ότι τους οδήγησε σε αυτή τους την επιλογή.

 
Ότι η Σοσιαλιστική Διεθνής παρέμεινε βουβή την περίοδο της κρίσης σε ό,τι αφορά τις αγορές και τον χρηματοπιστωτικό τομέα. Δηλαδή, μας προσέφεραν ως λόγο, το ακριβώς αντίθετο από αυτό που συνέβη και όλοι γνωρίζουν. Προφανώς οι του SPD, έχουν τους λόγους τους. Τα ΜΜΕ, τι λόγους έχουν να αναπαράγουν αμάσητη την δικαιολογία ;

Μήπως δεν γνωρίζουν ότι με απόφαση του Προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, Γιώργου Παπανδρέου, συγκροτήθηκε από το 2008 επιτροπή για την Κρίση και την Οικονομία, που κατέληξε σε συμπεράσματα και προτάσεις που αποτέλεσαν και προτάσεις προς την ΕΕ και άλλους διεθνείς οργανισμούς ;

Μήπως δεν γνωρίζουν τους αγώνες του Παπανδρέου για την ρύθμιση και τον έλεγχο των αγορών και του χρηματοποστωτικού συστήματος και τις συνεχείς προτάσεις του για να μπει τέλος στους φορολογικούς παραδείσους ;

Μήπως δεν γνωρίζουν την πρόταση για την επιβολή φόρου στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές, που εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο των Υποργών Οικονομικών της ΕΕ και τώρα περιμένει την απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για να εφαρμοστεί ;

Μήπως δεν είναι γνωστή η απόφαση του Παπανδρέου σχετικά με την ανακεφαλαιοποίηση των Ελληνικών τραπεζών ;

Όλα γνωστά είναι και χιλιοειπωμένα, άλλα ίσως είναι αυτές οι θέσεις που δημιουργούν πρόβλημα. Και βεβαίως, διαμορφώνουν και την πραγματική διαφορά μεταξύ προόδου και συντήρησης, αλλά και το πρόσημο στον τρόπο αντιμετώπισης της κρίσης.

Με δεδομένα όλα αυτά, ας δούμε τώρα τι πραγματικά κρύβεται πίσω από την … κίνηση των Γερμανών του SPD. Πολλοί Γερμανοί σοσιαλιστές κάποιας ηλικίας, που γνωρίζουν πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις, λένε εμπιστευτικά σε συνομιλητές τους, ότι θα τρίζουν τα κόκαλα του Βίλυ Μπραντ, με τα καμώματα της σημερινής ηγεσίας των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών.

Και πράγματι, ο Σίγκμαρ Γκάμπριελ και η ομάδα του, ακολουθώντας το παράδειγμα της Μέρκελ, προσπαθούν να ηγεμονεύσουν στη οικογένεια των σοσιαλιστικών κόμματων προκαλώντας ποικίλες αντιδράσεις. Μάλιστα, οι αντιδράσεις εντείνονται και ενόψει των προσεχών Ευρωεκλογών. Ήδη οι Γερμανοί ελέγχουν την Προεδρία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, με τον Μάρτιν Σουλτς που φιλοδοξεί να γίνει ο υποψήφιος των σοσιαλιστών για την Προεδρία της επόμενης Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ελέγχουν την Σοσιαλιστική ομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μέσω του Προέδρου της, του Αυστριακού Χάνες Σβόμποντα, ο οποίος εξελέγη με την υποστήριξη του Μάρτιν Σουλτς. Ελέγχουν επίσης, το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, του οποίου Πρόεδρος είναι ο Βούλγαρος Σεργκέι Στάνισεφ, στενός φίλος των Σουλτς και Σβόμποντα και Γραμματέας ο Άχιμ Πόστ που εξακολουθεί να διατηρεί παράλληλα και τη θέση του Διεθνή Γραμματέα του SPD.

Η μόνη οργάνωση που δεν κατάφεραν προς το παρόν να ελέγξουν οι Γερμανοί στο χώρο των σοσιαλιστών είναι η Σοσιαλιστική Διεθνής. Όταν δημιουργήθηκε η Σοσιαλιστική Διεθνής με τη σύγχρονη μορφή της αποτελούνταν κυρίως από μεγάλα ευρωπαϊκά κόμματα. Ο Βίλυ Μπραντ είχε το όραμα μιας οργάνωσης με πραγματική διεθνή εμβέλεια και ξεκίνησε την διεύρυνση που σταδιακά έκανε τη Σοσιαλιστική Διεθνή την μεγαλύτερη πολιτική Οργάνωση σε παγκόσμιο επίπεδο, η οποία αριθμεί σήμερα πάνω από 160 κόμματα – μέλη.

Ο Σίγκμαρ Γκάμπριελ, από τη στιγμή που εξελέγη Πρόεδρος του SPD, δεν έκρυψε την αντίθεση του απέναντι σε μια οργάνωση όπου οι ανερχόμενες χώρες άλλων ηπείρων θα άρχιζαν σιγά σιγά να έχουν ουσιαστικό ρόλο στη λήψη αποφάσεων. Διαφώνησε με τη φιλοσοφία του Γιώργου Παπανδρέου, που πιστός στο όραμα του Βίλυ Μπραντ, πρέσβευε ότι η Διεθνής πρέπει να είναι ένα πρότυπο οργάνωσης όπου όλοι, ανεξαρτήτως μεγέθους, επιρροής και οικονομικής δύναμης, πρέπει να έχουν τα ίδια δημοκρατικά δικαιώματα στη λήψη αποφάσεων.

Στόχος του Γκαμπριελ, όπως ανακοίνωσε σε συνέντευξη του σε γερμανικό περιοδικό το 2010, ήταν η δημιουργία μιας νέας ευρωκεντρικής Διεθνούς με πολύ λιγότερα μέλη. Το SPD, μέσω και του ιδρύματος Φρήντριχ Έμπερτ, έκανε μεγάλες προσπάθειες και δαπάνησε σημαντικούς πόρους για να πείσει έναν ικανό αριθμό κομμάτων για τη δημιουργία της νέας Διεθνούς. Δεν το κατόρθωσε, και τότε προσπάθησε να ελέγξει την οργάνωση από τα μέσα, προωθώντας την Σουηδή Μόνα Σαλίν στη θέση του Γραμματέα της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, στο Συνέδριο που έγινε στη Νότιο Αφρική, τον Αύγουστο του 2012.

Στο Συνέδριο αυτό, με εισήγηση Παπανδρέου, για πρώτη φορά η ηγεσία και τα όργανα της Σοσιαλιστικής Διεθνούς θα εκλέγονταν με ανοιχτές εκλογές. Οι Γερμανοί, επικουρούμενοι από κάποιες πλούσιες Βόρειες ευρωπαϊκές χώρες έβαλαν όλες τους τις δυνάμεις για να “πάρουν το Συνέδριο” αλλά η κάλπη διέψευσε τις προσδοκίες τους. Ήδη το θέμα είχε γίνει ιδεολογικό και πολιτικό. Οι διαφορετικές προσεγγίσεις στα θέματα της ευρωπαϊκής κρίσης και η έλλειψη δημοκρατίας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς επηρέασαν καθοριστικά τις επιλογές των κομμάτων της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Μετά την ήττα τους στη Νότιο Αφρική, οι Γερμανοί άλλαξαν πλώρη και προσπάθησαν να προωθήσουν ένα άλλο σχέδιο. Σκέφτηκαν να φτιάξουν ένα Προοδευτικό Δίκτυο κομμάτων που να λειτουργεί παράλληλα με τη Σοσιαλιστική Διεθνή. Οι ίδιοι και οι δορυφόροι τους, σκόπευαν να παραμείνουν στην οργάνωση μειώνοντας μονομερώς τις οικονομικές συνδρομές τους ώστε να την φθείρουν σταδιακά.

Τον Δεκέμβριο του 2012, έγινε η πρώτη συνάντηση του Δικτύου στη Ρώμη, όπου ο Σίγκαρ Γκάμπριελ είπε στην ομιλία του: “εμείς θέλουμε μια οργάνωση με έδρα το Βερολίνο”. Οι συμμετέχοντες ήταν λίγοι και διστακτικοί κι έτσι το γεγονός είχε ελάχιστη προβολή. Η επόμενη συνάντηση του Δικτύου έχει προγραμματιστεί να γίνει στις 23 Μαΐου στη Λειψία, στο περιθώριο των εορτασμών για τα 150 χρόνια του SPD. Oι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες ελπίζουν να ρίξουν όλο τους το βάρος ώστε να συναινέσουν όσον το δυνατόν περισσότεροι ηγέτες από αυτούς που θα συμμετάσχουν στην επετειακή εκδήλωση για να προσυπογράψουν την ίδρυση του Δικτύου, που όπως ανακοινώθηκε θα συντονίζεται από τους… Γερμανούς και θα χρηματοδοτείται από εθελοντικές συνεισφορές κομμάτων.

Η γεωπολιτική πίεση, κάνει πολλούς ευρωπαίους και μη, να δυσανασχετούν και φοβούνται ότι οι κινήσεις αυτές μπορεί να αποτελέσουν τμήμα της ευρύτερης πολιτικής κρίσης στην Ευρώπη. Ενδεικτική του προβληματισμού που επικρατεί ακόμη και στη Γερμανία, σχετικά με τις κινήσεις της ηγεσίας του SPD, είναι και η στάση κάποιων που προέρχονται από τα σπλάχνα της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας.

Μέχρι τον Αύγουστο του 2012, οπότε και πραγματοποιήθηκε το Συνέδριο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, στη Νότιο Αφρική, στην Επιτροπή της Οργάνωσης για την Οικονομία και την Κοινωνική Συνοχή, προήδρευε ο Christoph Zopel, αναπληρωτής υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων την περίοδο των κυβερνήσεων Schroeder, τον οποίο είχε προτείνει το SPD. Ο Zopel, λοιπόν, όχι μόνον είχε υιοθετήσει πλήρως τις εκθέσεις και τις προτάσεις της υπό τον Stiglitz Επιτροπής της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, για την Κρίση και την Οικονομία, αλλά και είχε εκφράσει δημόσια την διαφοροποίησή του για την στάση του SPD έναντι της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Και κάτι ακόμη. Οι παροικούντες την πολιτικοεπιχειρηματική ευρωπαϊκή πιάτσα, συχνά βρίσκονται αντιμέτωποι με ιστορίες που αφορούν τις δουλειές που κάνουν πολιτικά πρόσωπα και μέλη των οικογενειών τους για λογαρισμό μεγάλων επιχειρήσεων του Ευρωπαϊκού βορά. Και δεν είναι τυχαίο ότι, στο σύνολο σχεδόν αυτών των ιστοριών πρωταγωνιστούν πρόσωπα που κατά τα άλλα κόπτονται για την διαφάνεια και βάλουν κατά της διαφθοράς !

Τώρα, κάποια από αυτά τα πρόσωπα, προσπαθούν και να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά τους και να προωθήσουν τους στόχους τους, μέσω της επιρροής τους σε κόμματα της … περιφέρειας. Ας τα σκεφτούν καλά όλα αυτά οι κατά τα άλλα υπερασπιστές της αλήθειας και του δημοσίου συμφέροντος.

Και ας αναλογιστούν, αν μαζί με την στοχοποίηση του Παπανδρέου, που κατά την ημερήσια συνήθειά τους υπηρετούν, αναλαμβάνουν και την ευθύνη στοχοποίησης όχι μόνον του λαού μας, αλλά των λαών και των συνανθρώπων μας σε κάθε γωνία του πλανήτη.

Γιατί κάποτε θα πρέπει να μάθουμε να λέμε τα σύκα, σύκα και τη σκάφη, σκάφη».

 

Matrix 24

 

ΝΑΤΑ ΜΑΣ, ΝΑΤΑ ΜΑΣ !...

Στη ρευστή εποχή που ζούμε είναι εξαιρετικά παρακινδυνευμένο να κάνει κάποιος προβλέψεις πέρα από ένα χρονικό διάστημα που ξεπερνά το τώρα.

 

Υπάρχουν όμως σενάρια τα οποία ενδεχομένως να επαληθευτούν, αλλά μπορεί και όχι. Χωρίς να αποκλείεται να επαληθευτούν και εν μέρει.

 

Ένα τέτοιο σενάριο βασίζεται σε κάποιες προθέσεις, ή και κινήσεις που παρατηρούνται αυτό τον καιρό, σε συνδυασμό με τα σημερινά δεδομένα. Βλέπουμε, ας πούμε, τον Σαμαρά να δείχνει διαθέσεις να ηγηθεί μίας παράταξης ευρωπαϊκής προοπτικής, που θα αποτελεί στις επόμενες εκλογές τον ένα πόλο της πολιτικής σκηνής, βλέποντας το ΠΑΣΟΚ κυρίως να αδυνατεί να ανακάμψει στο ελάχιστο.

 

Φυσικά, αυτό σημαίνει και υπάρχουν ήδη ενδείξεις ότι αυτή η νέα παράταξη δεν θα λέγεται Νέα Δημοκρατία και θα πάψει να είναι «καραμανλικό» κόμμα, αλλά δεν ξέρουμε αν θα το πετύχει.

 

Βλέπουμε επίσης έναν Βενιζέλο να διαπιστώνει ότι το παρελθόν του ΠΑΣΟΚ να αποτελεί ασήκωτο βαρίδι και να προσπαθεί να ξεφύγει από αυτό. Μάταια ίσως και χωρίς να μπορεί να παραδεχθεί ότι και ο ίδιος έχει ευθύνες με τους χειρισμούς του, ή ότι δεν μπορεί να παραδεχθεί ότι «δεν τραβάει» σαν προσωπικότητα.

 

Που σημαίνει ότι στο πίσω μέρος του μυαλού του αποδέχεται την πιθανότητα να προσχωρήσει στην παράταξη της ευρωπαϊκής προοπτικής, αν καταφέρει να τη στήσει ο Σαμαράς.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Διαβάζουμε ακόμη την πρόταση του Πάγκαλου για ένα κοινό ψηφοδέλτιο των κομμάτων που στηρίζουν τη σημερινή κυβέρνηση στις επόμενες ευρωπαϊκές εκλογές, ώστε να αντιμετωπίσουν τα αντιευρωπαϊκά κόμματα της αντιπολίτευσης και την «Χρυσή Αυγή».

Χωρίς ωστόσο να είναι βέβαιο ότι ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, ιδιαίτερα η δεύτερη θα δεχθούν κάτι τέτοιο, αν και η ιδέα δεν είναι κακή. Μόνο που ο Πάγκαλος δεν είναι πλέον παράγοντας στην πολιτική ζωή και δεν ξέρουμε ποιος ακριβώς είναι ο στόχος του Κουβέλη, αν και υποψιαζόμαστε ότι θέλει να υποκαταστήσει το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα της Σοσιαλδημοκρατίας.

Οι ευρωεκλογές πάντως μπορεί να αποτελέσουν κομβικό σημείο, είτε γιατί όταν θα φτάσουμε σε αυτές θα έχουν γίνει ζυμώσεις που το αποτέλεσμά τους θα το δούμε στα σχήματα που θα πάρουν μέρος, είτε γιατί θα είναι αφετηρία εξελίξεων.

Στο μεταξύ, θα δούμε αν θα ξεφουσκώσει ή θα θεριέψει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα κατανοήσουμε πόσο μεγάλη είναι η απειλή της «Χρυσής Αυγής» και πως θα την αντιμετωπίσει, όχι μόνο η συντεταγμένη πολιτεία στην Ελλάδα , αλλά και η Ευρωζώνη στο σύνολό της και όλα αυτά θα εξαρτηθούν απόλυτα και με τις εξελίξεις στην Ευρωζώνη.

 

Άγγελος Στάγκος

ΤΑ ...ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ !

Οσο πλησιάζει η ώρα του ανασχηματισμού της κυβέρνησης, τόσο κορυφώνεται και η αγωνία για το τελικό αποτέλεσμα.

 

Συνήθως οι ανασχηματισμοί ή οι αναδομήσεις, όπως ήταν η προσφιλής φράση του Ανδρέα Παπανδρέου, σπάνια έδιδαν κυβέρνηση καλύτερη από την προηγούμενη.

 

Ηχεί ακόμη στα αυτιά των παλαιότερων ο κωμικοτραγικός ισχυρισμός του ΠΑΣΟΚ σε έναν από τους πολλούς τότε ανασχηματισμούς ότι «η κυβέρνηση τώρα απέκτησε φτερά», γιατί είχαν αλλάξει μερικοί υφυπουργοί και είχαν ανασυρθεί από το πουθενά δύο υπουργοί.

 

Ολοι σχεδόν οι ανασχηματισμοί αν δεν ήταν μια «ανακύκλωση» προσώπων από υπουργείο σε υπουργείο, σίγουρα εξυπηρετούσαν κομματικές, ακόμη και γεωγραφικές, ισορροπίες και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις στόχους πολιτικούς και ανάγκες της εποχής.

 

Τώρα υπάρχει ο κίνδυνος όλες αυτές οι κακοδαιμονίες που στιγμάτιζαν τον έναν ή τον άλλο ανασχηματισμό στο παρελθόν να δράσουν ταυτόχρονα.

 

Οι κομματικές ισορροπίες θα πρέπει να τηρηθούν «εις την τρίτην», τα υπουργεία να ξαναμοιραστούν με αναλογία 4-2-1 σε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, να βρεθούν αξιόπιστοι συνομιλητές με την τρόικα και ικανά πρόσωπα με κουλτούρα διακομματικής συνεργασίας.

 

Τα νέα αυτά πρόσωπα ανεξάρτητα από τις πολιτικές και κομματικές περγαμηνές τους θα πρέπει να συνεργαστούν με τους επικεφαλής εποπτευόμενων οργανισμών που συνήθως δεν θα είναι της επιλογής τους και θα κληθούν να ασκήσουν κυβερνητικό έργο που πολλές φορές θα συγκρούεται στην πράξη με τα ιδεολογικά τους πιστεύω.

 

Εκ των πραγμάτων θα είναι ένας ανασχηματισμός συμβιβασμών και η επιτυχία του καθίσταται ιδιαίτερα επισφαλής.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Όχι γιατί και τα τρία κόμματα δεν διαθέτουν ικανά στελέχη, αλλά γιατί θα είναι δύσκολο να συνδυαστούν αυτά ως ομάδα με συναντίληψη και να λειτουργήσουν αποτελεσματικά ως κυβέρνηση.

 

Μπορεί η πρώτη και παρούσα τρικομματική κυβέρνηση να σχηματίστηκε βέβαια κάτω από πιο δύσκολες συνθήκες, αλλά τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου και τους τρεις αρχηγούς των κομμάτων που τη στήριζαν τους ένωνε τότε η απειλή της πτώχευσης της χώρας και ο κίνδυνος να επέλθει η καταστροφή.

 

Τώρα, στην πιο κρίσιμη καμπή της οικονομίας αναβιώνουν οι παλιές συνήθειες και αμαρτίες, αφού οι τρεις προσπαθούν ήδη να καταγράψουν τα κομματικά οφέλη και να καρπωθούν τις όποιες «δάφνες» του αγώνα τους και να πιστωθούν την επιτυχία ότι κράτησαν ζωντανή τη χώρα.

 

Ο διαγκωνισμός αυτός γίνεται όλο και πιο έντονος και η διαμάχη ενέχει πάντα τον κίνδυνο ενός σχίσματος.

 

Οι επιλογές προσώπων και οι εισηγήσεις των αρχηγών για την τοποθέτηση νέων υπουργών θα έχουν κομματικό και συμβολικό χαρακτήρα και η νέα κυβέρνηση κινδυνεύει να βρεθεί να μιλά τρεις γλώσσες και να κινείται προς τρεις διαφορετικές κατευθύνσεις.

 

Ευτυχώς, αυτή η αδυναμία εξεύρεσης κοινού τόπου αναβάλλει συνεχώς την αναδόμηση. Αλλά πάντα η απειλή αιωρείται...

Αντώνης Δαλίπης

 

Σημέιωση Λογοπλόκου : Υπάρχουν τα φτερά του αητού, αλλά και τα φτερά της κόττας !...   



ΟΙ ΜΠΟΥΡΔΕΣ ΤΩΝ ΔΕΞΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟ 2009 !...

Εχει ενταθεί τον τελευταίο καιρό η προσπάθεια αποενοχοποίησης του Κ. Καραμανλή σε σχέση με τα πεπραγμένα της πενταετίας του και τα όσα βιώνει η χώρα την τελευταία τριετία. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός δεν έχει επιχειρήσει (σωστότερα, τολμήσει) να δικαιολογήσει με οποιονδήποτε τρόπο τις επιλογές του και έχει επιλέξει τη σιωπή.

 

Κορύφωση της προσπάθειας αυτής αποτέλεσε η επίθεση εναντίον του υπουργού Οικονομικών για την αναφορά στην εισηγητική έκθεση του πολυνομοσχεδίου ότι το έλλειμμα έφτασε το 2009 στο 15,6%. Συντονισμένη μάλιστα. Τόσο εντός της Βουλής, από τον Δ. Τζαμτζή κυρίως, όσο και εκτός αυτής από τον πρώην βουλευτή Γ. Μανώλη. Και οι δύο θεωρούν ότι ο Γ. Στουρνάρας θα έπρεπε να είχε «προτιμήσει» τα ποσοστά που προβάλλει η φιλοκαραμανλική πλευρά.

 

Φυσικά ο Μανώλης, και ο κάθε Μανώλης, μπορεί να περιφέρει στα ραδιόφωνα και στις ιστοσελίδες την όποια άποψη επιλέγει, αλλά ο Τζαμτζής οφείλει να προσέχει τις τοποθετήσεις του ως κυβερνητικός βουλευτής. Αν διαφωνεί με το συγκεκριμένο ποσοστό, δεν έχει παρά να εισηγηθεί στον αρχηγό του να μεταφέρει την άποψή του στις Βρυξέλλες και ν΄ αξιώσει την ανατροπή των δεδομένων της δανειακής συμφωνίας. Γιατί είναι και επιεικώς γελοίο να υπερψηφίζουν βουλευτές την επιβολή μέτρων για την κάλυψη ελλείμματος το οποίο θεωρούν ότι πλέον δεν υπάρχει, με βάση τη συλλογιστική που αναπτύσσουν.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Κι επειδή υπάρχει κι εκείνη η μήνυση εναντίον του επικεφαλής της Στατιστικής Υπηρεσίας, καλό θα είναι να θυμούνται όσοι την επικαλούνται ότι βασίζεται στον αδιαμφισβήτητα ψευδή ισχυρισμό ότι το έλλειμμα διογκώθηκε στο 15,6% για να καταστεί δυνατή η υπαγωγή μας στο ΔΝΤ. Αλλά στο ΔΝΤ είχαμε υπαχθεί 6 μήνες πριν η Eurostat ανεβάσει το έλλειμμα στο συγκεκριμένο ποσοστό.

 

Κι όσο για τη «σοβαρότητα» της διεξαγόμενης έρευνας, αποδεικνύεται από το γεγονός ότι δεν έχουν κληθεί οι αρμόδιοι της Eurostat να δώσουν τη μαρτυρία τους για τη λαθροχειρία που υποτίθεται ότι έκαναν ή που συνέβαλαν για να γίνει. Ισως επειδή κρίθηκε ότι δεν χρειαζόταν να ξανακουστούν διεθνώς οι καταγγελίες των Βρυξελλών για τα πλαστά στατιστικά στοιχεία με τα οποία τροφοδοτούσε ο Κ. Καραμανλής την Ευρωπαϊκή Ενωση και τον ελληνικό λαό.

Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος

ΠΑΣΧΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ !...

Στο Κλειστό Γήπεδο του Ρουφ βρέθηκαν από νωρίς το πρωί της Κυριακής του Πάσχα εκατοντάδες συμπολίτες μας, προκειμένου να εξασφαλίσουν ένα πιάτο φαγητό με τα παραδοσιακά εδέσματα που προστάζει η μέρα.΄Ηταν ένα οργανωμένο από το Δήμο Αθήνας πασχαλινό τραπέζι, από το οποίο δεν έλειπε τίποτα !

 

Άποροι και άστεγοι του Δήμου, που αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις των ημερών, βρέθηκαν στο Ρουφ και με χαμόγελο στα χείλη, παρά τις δύσκολες στιγμές που βιώνουν, ευχήθηκαν χρόνια πολλά.

ΒΓΗΚΑΝ ΟΙ ΛΥΚΟΙ, ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΟΥΝ ΑΡΝΙΑ !...

Η ολομέτωπη σύγκρουση του δημάρχου Αθηναίων με τη Χρυσή Αυγή, μόνο καλό μπορεί να προκαλέσει. Επιτέλους, κάποιος ύψωσε ανάστημα απέναντι στα μαυροφορεμένα τάγματα και έδειξε στους υπόλοιπους πού βρίσκεται το μέτωπο της μάχης η οποία πρέπει να απασχολήσει την κοινωνία μας. Οι αντιδράσεις, επίσης, έδειξαν πού στέκει το κάθε κόμμα.

 

Ετσι, μετά το χθεσινό τσούγκρισμα στο Σύνταγμα (και αργότερα στο κοινωνικό παντοπωλείο του Δήμου), οφείλουμε όλοι να γνωρίσουμε καλύτερα ο ένας τον άλλον και να πορευθούμε αναλόγως.

 

Παίρνοντας ξεκάθαρη θέση, υπερασπιζόμενος τους θεσμούς και τους νόμους, αναλαμβάνοντας την ευθύνη του ως δήμαρχος όλων των Αθηναίων, ο Γιώργος Καμίνης προκάλεσε τα στελέχη της Χρυσής Αυγής να αποκαλύψουν το μέγεθος της υποκρισίας τους: οι θιασώτες του νόμου και της τάξης απέδειξαν πάλι ότι τα λόγια τους είναι προκάλυμμα, ότι στην πράξη λατρεύουν την αυθαιρεσία και τη βία. Χθες, όμως, είχαν απέναντί τους ισχυρό θεσμό, όχι κάποιον ανυπεράσπιστο άνθρωπο σε σοκάκι.

 

Ετσι, η φασαρία, οι απειλές, το βίαιο ξέσπασμα στελεχών της Χρυσής Αυγής οδήγησαν όχι στην επικράτηση του τρόμου, αλλά στην καταδίκη και τη δημόσια έκθεση μιας απροκάλυπτης εγκληματικής νοοτροπίας. Ισως αποδειχθεί ότι η απόφαση του κ. Καμίνη να θέσει κόκκινη γραμμή στο Σύνταγμα, απαγορεύοντας στη Χρυσή Αυγή να μοιράσει πασχαλινά τρόφιμα «μόνο σε Ελληνες», ήταν παρακινδυνευμένη, ότι θα ενισχύσει την εικόνα του ηρωικού εθνικού κόμματος που μάχεται το «σύστημα» και τον «δήμαρχο των λαθρομεταναστών και της παγκοσμιοποίησης».

 

Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι η Χρυσή Αυγή θέλησε να καπηλευθεί τη χριστιανική γιορτή για λόγους επικοινωνιακούς – για να κάνει επίδειξη πατριωτισμού στο κέντρο της πρωτεύουσας (παρότι άνθρωποι στον πυρήνα του κόμματος απεχθάνονται τον Χριστιανισμό).

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Την ίδια ώρα, μας δόθηκε η ευκαιρία να θυμηθούμε ότι μακριά από τα φώτα των τηλεοράσεων, ο Δήμος Αθηναίων στέκει στο πλευρό όσων έχουν ανάγκη. Ο Δήμος, με τα 9.000 γεύματα που διανέμει καθημερινώς και τα προγράμματα υποστήριξης για αστέγους, σχηματίζει το μέτωπο του πολιτισμού και της ανθρωπιάς εναντίον του χάους και της εξαθλίωσης. Μαζί στέκονται η Εκκλησία, κοινωφελή ιδρύματα, άλλοι κρατικοί και ιδιωτικοί οργανισμοί και πολλοί, ακούραστοι εθελοντές.

Ετσι, οι σποραδικές επιδείξεις πόνου της Χ.Α. για τον λαό είναι η φθηνή προπαγάνδα του λύκου που μοιράζει αρνιά.

 

Θλιβερό είναι ότι την ώρα που ο δήμαρχος βρισκόταν στη μάχη υπέρ του νόμου, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της Δημοκρατίας, με τα κυβερνητικά κόμματα στο πλευρό του, ο ΣΥΡΙΖΑ έσπευσε να αποδείξει για άλλη μια φορά ότι μέσα στον αυτοματισμό της αέναης διαμαρτυρίας δεν διστάζει να υπονομεύει και αυτούς που θα έπρεπε να στηρίζει. Σχολιάζοντας ότι «αποσπασματικές ενέργειες επικοινωνιακού χαρακτήρα δεν μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα», η αξιωματική αντιπολίτευση επιχείρησε να υποτιμήσει τη στάση του δημάρχου.

 

Παίρνοντας αποστάσεις από το μέτωπο του κ. Καμίνη, πάντως, ο ΣΥΡΙΖΑ ερωτοτροπεί επικίνδυνα με το να δώσει χαρά στους νεοναζί. Τα στελέχη της Αριστεράς γνωρίζουν ότι εδώ παίζεται το μέλλον της κοινωνίας. Γιατί δεν παίρνουν θέση με πράξεις και υπευθυνότητα, πέρα από θεωρίες και μικροπολιτική κριτική ;

Νίκος Κωνσταντάρας

ΘΑΝΑΣΗ, ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙΣ !...

OI ΔΟΛοφονοι ΤΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ !...

Ο συρφετός που διαφεντεύει το ζήτημα της ενημέρωσης του ελληνικού λαού, εδώ και πολλές δεκαετίες, στην νέα του, εμπαθέστατη, πλην, όμως, απέλπιδα, προσπάθειά του να πλήξει το Γ. Παπανδρέου, ξεβρακώθηκε πλήρως !

 

Μέσα από μια, απόλυτα, σκηνοθετημένη επιχείρηση παραπληρο-φόρησης της κοινής γνώμης και σε αγαστή συνεργασία, το λεχριταριό των καταληψιών της Ιπποκράτους και οι αδίστακτοι κακοποιοί της αλήθειας, του ΔΟΛ, έδρασαν συνωμοτικά, ατιμωτικά και, εν πολλοίς, εγκληματικά.

 

Οι λεχρίτες έδωσαν το, τάχα, στοιχείο, για τα έξοδα των 200.000 € της Κόστα Ρίκα, ο αρχικομιστής του, το μπουμπούνιξε στα "Νέα", ενώ οι κουφάλες των 8, το έκαναν βούκινο στον αέρα. Φυσικά, η όλη υπόθεση τέθηκε, συζητήθηκε και εγκρίθηκε, σε σουϊτες, γραφεία, κονκλάβια... Παντού !

 

Οι Πεπόνηδες, άραγε, αντιλήφθηκαν κάτι, από την έκνομη (και ομολογημένη...), δράση τους ?...

 

Να τονιστεί, πως στον αναφερόμενο συρφετό, εντάσσονται όλοι "αφεντικά και δούλοι", Ψυχάρηδες και Πρετεντέρηδες, αλλά και Τρέμηδες και Παπαχρήστοι κι όλα τα ρεντίκολα της στημένης και εξωνημένης δημοσιογραφίας, των φιλτραρισμένων αλλά και των κατασκευασμένων ειδήσεων και πληροφοριών !

 

Είναι αδίστακτοι κι αισθάνονται, ακόμα, παντοδύναμοι και άθικτοι ! Ας είναι καλά, ο Σαμαράς κι ο Βενιζέλος !...

 

Φτάνουν στην έσχατη πρόκληση, να ομολογούν μια παράνομη πράξη, ένα έγκλημα και να ειρωνεύονται κιόλας και το θύμα και την κοινή γνώμη ! Η περίπτωση του σκατοκέφαλου και ελαττωματικής έκδοσης "παγουρά" είναι χαρακτηριστική : σαν να μην συνέβη τίποτα !...

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Οι άλλες, οι κουφάλες του χρεοκοπημένου βρωμοκάναλου, αφού έδωσαν το ρεσιτάλ της παραπληροφόρησης, η μία, αναμεταδίδοντας τη "στημένη διαρροή" των βενιζέλων, στον "παγουρά" κι ο άλλος, παίρνοντας τη σκυτάλη, κατακεραυνώνοντας τα "υπέρογκα έξοδα του Γιώργου στην Κόστα Ρίκα", τώρα, μετά τα αποκαλυπτήρια, μετά την ομολογημένη, πια, "πουστιά", τίποτα, τσιμουδιά !

 

Μ΄ αυτά κι μ΄ αυτά, όμως, αποδεικνύονται δύο πράγματα : πρώτον, πως οι "σκατάδες", όσο κι αν πολλαπλασιάζουν τη δράση και την παραγωγή τους, το μόνο που καταφέρνουν είναι να επισπεύδουν το πνίξιμό τους, μέσα στον ίδιο το "βόθρο" τους και δεύτερον, πως ο Γ. Παπανδρέου, κάθε μέρα που περνάει, αποδεικνύεται όλο και πιο καθαρός, όλο και πιο αληθινός, όλο και πιο δικαιωμένος !...

ΜΠΡΑΒΟ, ΡΕ ΔΗΜΑΡΧΕ !...

 

Όσο κι αν δεν του φαινότανε ο Καμίνης έβαλε τα γυαλιά σ΄ όλους τους παρλαπίπες της πολιτικής, που όλο λόγια είναι κι όταν έρχεται η κρίσιμη στιγμή "κλάνουν πατάτες" !

Η συμμορία των φασιστόμουτρων βρήκε το μάστορά της κι έφαγε πόρτα στο Σύνταγμα, επιχειρώντας να κάνει μιαν ακόμα, αηδιαστική φασιστική και ρατσιστική, φιέστα.

Μπράβο, ρε δήμαρχε, δε σου τόχα, αλλά καλά έκανες και με διέψευσες !...  

ΠΡΩΤΑ ΦΕΥΓΕΙ Η ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΧΟΥΪ !...

Υπάρχουν πολλά ράμματα για τη γούνα του Σαμαρά και τις ευθύνες του για την κατάσταση που βρίσκεται η χώρα σήμερα, εξαιτίας του χρόνου που έχασε επειδή ούτε έβαλε πλάτη, ούτε βοήθησε στη διαπαιδαγώγηση του κόσμου τότε που ήταν αρχηγός του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και … τσίπριζε ασύστολα. Όμως δεν είναι ώρα τώρα για τέτοια και για πολλά άλλα, καθώς μάλιστα εμφανίζεται ως ο σημαιοφόρος της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας. Πέρα από το ότι δεν υπάρχει εναλλακτική επιλογή από την κυβέρνησή του.

 

Εκείνο που ενδιαφέρει τώρα είναι η συμπεριφορά της κυβέρνησης και το κατά πόσο είναι αποδοτική. Πράγματι ο Σαμαράς δείχνει να πασχίζει να κάνει αποτελεσματική την κυβέρνησή του, όντως αντιμετωπίζει δυσκολίες και με τους εταίρους και με τους δικούς του, αλλά υπάρχει και μία σκοτεινή πλευρά. Ο ίδιος και η Νέα Δημοκρατία δεν εννοούν να ξεφύγουν από τις παλιές συνήθειες της άλωσης του κράτους με κάθε τρόπο. Και να είχαν και τίποτα στελέχη οι απερίγραπτοι, να κάναμε ότι δεν βλέπαμε. Δυστυχώς, οι πιο άχρηστοι και ρεμπεσκέδες της πολιτικής και συνδικαλιστικής τάξης σε αυτή τη χώρα εξακολουθούν να ανήκουν στη λεγόμενη … Δεξιά. Αν αυτοί οι όροι έχουν σημασία στις μέρες μας.

 

  Είναι πολλά τα παραδείγματα το πώς εννοούν η ΝΔ και ο Σαμαράς τη διακυβέρνηση της χώρες την κρισιμότατη αυτή περίοδο. Την εννοούν απολύτως παραδοσιακά, με επιλογές δικών τους παιδιών, χωρίς καμία αξιοκρατία, ακόμη και αν πρόκειται για τενεκέδες ξεγάνωτους. Μιλάμε δηλαδή για λογική πελατειακών σχέσεων και προσωπικών εξυπηρετήσεων. Το είδαμε στο ΣΔΟΕ, το απολαύσαμε στην ΕΡΤ, το γευτήκαμε όταν ο Μαυραγάνης ανάλαβε τα φορολογικά και πλαισιώθηκε από συνδικαλισταράδες της ΔΑΚΕ (είχαν θριαμβεύσει επί Ραγκούζα) και το νοιώθουμε και τώρα με την αντικατάσταση του Κικίλια στον ΟΑΕΔ.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Δεν τον γνωρίζουμε τον άνθρωπο, αλλά σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες ο ΟΑΕΔ οργανώθηκε στοιχειωδώς και λειτουργούσε κανονικά επί της διοίκησής του. Έλα όμως που είχε ξαποστείλει στα δικαστήρια κάτι Δακίτες και δεν έλεγε «ναι» στην τοποθέτηση δυο ακόμη σε περιφερειακές διευθύνσεις γιατί δεν τους έκρινε άξιους. Το φάγωμά του το πήρε πάνω του ο Βρούτσης, και στη θέση του μπήκε ένα άλλο παλληκάρι της νεοδημοκρατικής φάλαγγας, ο Αμπατζόγλου που μας είχε ταράξει στις απεργίες ως πρόεδρος των φαρμακοποιών όταν η Ν.Δ. ήταν στην αντιπολίτευση, αλλά μόλις έγινε κυβέρνηση έγινε και ο ίδιος τύπος και υπογραμμός. Φυσικά πίσω από όλα αυτά είναι το Μαξίμου γιατί προφανώς θα παιχθεί μεγάλο παιχνίδι με τα λεφτά και τους ανέργους.

 

Θα ρωτήσει τώρα κάποιος αφελής και περίεργος γιατί οι Βενιζέλος και Κουβέλης, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, άφησαν να φαγωθεί ο Κικίλιας. Διαμαρτυρήθηκαν, έτσι για τα μάτια, αλλά στην ουσία τον θυσίασαν. Γιατί και αυτοί είναι στην ίδια λογική. Και μη ξεχνάτε και την αναλογία 4:2:1 που έχουν συμφωνήσει οι εταίροι στις τοποθετήσεις στελεχών. Βλέπετε, πρώτα φεύγει η ψυχή και μετά το χούι των ανθρώπων, ιδιαίτερα των ελλήνων πολιτικών.

Άγγελος Στάγκος

Η ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ !...

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΗΨΙΑ ΤΗΣ ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ !...

Σε πόνεσε η εκδήλωση της Κυριακής της Κίνησης των 75 κι έβαλες τα άσχετα με το ΠΑΣΟΚ και την ιστορία του, λαμόγια σου, για αντιπερισπασμό, να βρωμίσουν την ατμόσφαιρα με κατασκευασμένες μπούρδες, για δήθεν εξωπραγ-ματικά έξοδα του Γ. Παπανδρέου στη Σοσιαλιστική Διεθνή. Τα πήραν κι οι πουτάνες των χρεοκοπημένων καναλιών και τα πιπίλισαν στα δελτία των 8, μη μπορώντας να κρατήσουν τα σάλια τους, από την (στερημένη από άλλα πράγματα), ηδονή !

 

Χτύπησε διάνα η καταγγελία, πως εσύ κι ο συνέταιρός σου Σαμαράς μετατρέψατε την πολιτική του ΠΑΣΟΚ του Παπανδρέου, για στήριξη και ενίσχυση των Τραπεζών, σε πολιτική στήριξης και ενίσχυσης των τραπεζιτών ! Επειδή έτσι ακριβώς είναι κι έτσι ακριβώς, κάνετε !

 

Πήρες την Προεδρία παίζοντας άθλιο υπονομευτικό παιχνίδι, εσύ και τα ενεργούμενά σου στην Κ.Ο. Ο λαός σε συρρίκνωσε και σ΄ έβαλε στη γωνία, πληρώνοντάς σε, όπως σου άξιζε ! Προκειμένου να κρατηθείς στην καρέκλα συμμαχείς με το διάολο, μ΄ όλη την ξοφλημένη διαπλοκή, μ΄ όλο το λαμογιστάν, που χρεοκόπησε την Ελλάδα, τρώγοντας τον αγλέουρα, με τις πλάτες των δεξιών πολιτικών, που εφαρμόστηκαν, με το που έφυγε ο Ανδρέας.

 

Το ΠΑΣΟΚ, με το Γ. Παπανδρέου ανασκουμπώθηκε κι έβαλε μπροστά το ξεβρώμισμα του τόπου. Παρά την εγκληματική κληρονομιά και τα μύρια όσα προβλήματα, με αδιαπραγμάτευτη επιλογή του Προέδρου του, έβαλε στο κέντρο της πολιτικής του τη διαφάνεια και κεντρικό του στόχο την πάταξη των φορέων, όλων των εκφυλιστικών φαινομένων, που σημάδεψαν θλιβερά και τραγικά την πορεία της χώρας τα προηγούμενα χρόνια.

 

Οι Μερκελοσαρκοζήδες είχαν τους λόγους τους, για να πολεμήσουν και να ρίξουν το Γιώργο Παπανδρέου, τους δικούς του λόγους είχε κι ο Σαμαράς, που από την πρώτη στιγμή βγήκε στο κλαρί. Εσύ, όμως, ποιους λόγους είχες για να συμμαχήσεις μαζί τους και να τον υπονομεύσεις, ώστε να εξαναγκαστεί σε παραίτηση ;

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Τα όσα ακολούθησαν δίνουν την απάντηση στο παραπάνω ερώτημα : συμμάχησες για να περάσει πλήρως κι αλώβητη η σφαγιαστική πολιτική της λιτότητας, της ευρωπαϊκής Δεξιάς, που έβλεπε δύσκολα τα πράγματα, με τον Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πρωθυπουργό της Ελλάδας.

Συμμάχησες για να στείλεις το Σαμαρά στου Μαξίμου και τώρα κάνεις και πράττεις ό,τι βοηθάει στην παλινόρθωση της εγκληματικής Δεξιάς στα πράγματα. Κάνεις το παν για να της ξαναδώσεις την αυτοδυναμία !

Συμμάχησες για να αποκαταστήσεις τα διαχρονικά λαμόγια της διαπλοκής, στις θέσεις τους και στα έργα τους, απ΄ όπου ο Παπανδρέου τους ταρακούνησε. Φτάνει να τους ακούσει κανείς, πως βρίζουν τον πρώην πρωθυπουργό, για να καταλάβει τη ζημιά που τους έκανε ! Κι ήρθες εσύ και σε αγαστή συνεργασία με το Σαμαρά, τους αποκαθιστάς σε όλα τους !!!

Πάλι, όμως, λαθεμένες εκτιμήσεις έκανες και σε άλλες καταστάσεις καταλήγεις. Τ΄ αφεντικά και οι πάτρωνες, που τόσο προσπαθείς να εξυπηρετήσεις, είτε ωφελώντας τους παντοιοτρόπως, είτε εξευμενίζοντάς τους χτυπώντας και συκοφαντώντας τον εχθρό τους Γ. Παπανδρέου, ποσώς νοιάζονται για σένα. Σ΄ έχουν απλώς χεσμένο, προορίζοντάς σε, για αναλώσιμο πολιτικό υλικό, στα σχέδια, για την ενδυνάμωση του Αντωνάκη τους.

Στο ΠΑΣΟΚ δε σε παίρνει, δεν έχεις κανένα μέλλον, όχι, μόνο, σαν Πρόεδρος, (είναι θέμα χρόνου η κατρακύλα σου), αλλά ούτε, καν, ως στέλεχος. Ζυγίστηκες και βρέθηκες λίγος, στα πολιτικά κιλά κι αυτός που θα σε αντικαταστήσει δεν θα σε κρατήσει, ούτε για θυρωρό !

Όλ΄ αυτά τα ξέρεις, τάχεις αντιληφθεί κι έχει ωριμάσει, πια, στο μυαλό σου, η ιδέα ν΄ αναζητήσεις το ρόλο του «στελέχους», κοντά στο Σαμαρά !Μπορείς να κάνεις ό,τι θες, σκασίλα μας κι αν πας στο φυσικό σου χώρο, το ΠΑΣΟΚ, όμως ξέχνα το κι εσύ και οι πάτρωνές σου : ούτε μεταφέρεται, ούτε κομματιάζεται, ούτε διαλύεται ! Απλά, κατά καιρούς, ξερνάει τα κατακάθια του, ανασυγκροτείται και ξεκινάει πάλι !...