skip to main |
skip to sidebar
Περίμεναν, πως και πως, οι κυβερνητικοί, για να τοποθετήσουν δικές τους διοικήσεις, στις υπό έλεγχο Τράπεζες, προκειμένου, όπως ευελπιστούσαν, ν΄ αλλάξουν οι συσχετισμοί, αλλά και οι απόψεις, σε επίπεδο ΄Ενωσης Ελληνικών Τραπεζών.
Χθες, μόλις, οι ελπίδες τους αποδείχτηκαν αυταπάτες ! Οι τραπεζίτες απέδειξαν, για μια ακόμα φορά, πως δεν καταλαβαίνουν τίποτα και δεν δέχονται καμιά κατάταξή τους σε «δικούς μας» και «δικούς τους»…
Και με Ράπανο, λοιπόν, και με Ταμβακάκη και με Πανταλάκη, η ΕΕΤ αγέρωχη και αμετακίνητη στη θέση της : οι διατάξεις του νόμου για τους δανειολήπτες και τις υπερχρεωμένες επιχειρήσεις είναι απαράδεκτες, θα κάνουν μεγάλη ζημιά στις Τράπεζες, αλλά και στην αγορά !
Στο μόνο που διαφοροποιήθηκαν οι …ΠΑΣΟΚοι τραπεζίτες, ήταν στο χρύσωμα του χαπιού, με την πρόταξη της γενικής διαπίστωσης, πως, κατά τάλλα, το νομοσχέδιο κινείται προς την σωστή κατεύθυνση… Δούλεμα σε χοντρό γαζί, δηλαδή !...
Δυστυχώς, το επόμενο χρονικό διάστημα το μέτωπο κυβέρνησης – τραπεζών, θα παρουσιάσει σοβαρή επιδείνωση, καθώς τα σημεία τριβής, διαφωνιών και αντιπαράθεσης, δεν είναι ένα, αλλά πολλά…
Μια γαλλική οικονομική εφημερίδα με τίτλο les Echos, επιστρατεύτηκε από το MEGA και συμπεριλήφθηκε, για πρώτη φορά, στην ανασκόπηση του διεθνούς τύπου, στο δελτίο ειδήσεων. ΄Εκπληκτοι οι τηλεθεατές άκουσαν την κα Λεονάρδου ν΄ αναφέρεται στα δημοσιεύματα για την Ελλάδα και τις ανακοινώσεις του πρωθυπουργού για την οικονομία και πλάϊ στις συνήθεις και πασίγνωστες εφημερίδες, τύπου Financial Times, Guardian και Wall Street Journal, να βάζει και την άγνωστη les Echos !
Το χαρακτηριστικό της σημερινής ανασκόπησης ήταν το γεγονός, πως όλες οι μεγάλες εφημερίδες, παρουσίαζαν μια ηρεμότερη και ενθαρρυντική εικόνα για τις εξελίξεις στη χώρα μας, ενώ η άγνωστη γαλλική, δημοσίευε ένα λίβελλο κατά της Ελλάδας, της κυβέρνησης και του Γ. Παπανδρέου. Το δεύτερο αξιοσημείωτο ήταν η εκτενέστερη αναφορά του ρεπορτάζ, στα γραφόμενα της Echos, δυσανάλογα μεγαλύτερη απ΄ εκείνες στα υπόλοιπα δημοσιεύματα, έτσι ώστε, στο τέλος να περνάει στον τηλεθεατή η άποψη, πως ο ευρωπαϊκός οικονομικός Τύπος, συνεχίζει να επικρίνει τη χώρα μας και χαρακτηρίζει τα μέτρα Παπανδρέου, ως φούσκες !... >>>Διαβάστε περισσότερα...
Χρειάστηκε να πάμε στο 6ο θέμα του δελτίου Ειδήσεων του καναλιού για να διαπιστώσουμε την αιτία της συγκεκριμένης ενέργειας των υπεύθυνων του σταθμού και του «ειδικού» χειρισμού της ανασκόπησης του διεθνούς Τύπου.
Ο Υπουργός Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων Δημήτρης Ρέππας, κατά την συνέντευξη τύπου με θέμα "Δημόσια έργα και διαδίκτυο", είχε ανακοινώσει, το πρωί, αφ΄ ενός την ακύρωση των δύο διαγωνισμών που είχε προκηρύξει προεκλογικά η τέως ηγεσία του υπουργείου ΠΕΧΩΔΕ και αφορούν τους αυτοκινητόδρομους Αττικής και το αεροδρόμιο στο Καστέλι και αφ΄ ετέρου την εφαρμογή ενός νέου συστήματος επιτελικής παρακολούθησης, που θα ξεκινήσει, το υπουργείο, από τις αρχές του χρόνου και το οποίο προβλέπει την ηλεκτρονική παρακολούθηση των έργων με στόχο την διαφάνεια και τον καλύτερο δημόσιο έλεγχο. Στο σύστημα αυτό οι πληροφορίες θα ανανεώνονται ανά τρίμηνο ώστε ο χρήστης να έχει πλήρη εικόνα για την πορεία των έργων, των συμβάσεων, τον προϋπολογισμό τους και τυχόν συμπληρωματικές συμβάσεις που είναι απαραίτητες.
Ο κ. Ρέππας ήταν κατηγορηματικός, τονίζοντας ότι και οι πιο νομότυπες υπερβάσεις θα πρέπει να αποκλείονται εντελώς !
Τον πόνο της, λοιπόν, προσπάθησε να διασκεδάσει η ιδιοκτησία του MEGA, άμεσα και πρωταγωνιστικά εμπλεκόμενη στα δημόσια έργα, γενικά, αλλά και στα ακυρωθέντα ειδικότερα, γι αυτό και θέλησε να στείλει ένα «μήνυμα» προς την πλευρά της κυβέρνησης…
Μόλις χθες, στο Προεδρικό Μέγαρο, συζητήθηκε το θέμα «διαφθορά και διαπλοκή» !...
Μπορεί η χρησιμοποίηση της λέξης χρεοκοπία να έγινε τον τελευταίο καιρό, στα πλαίσια της πρωτοφανούς επίθεσης της διεθνούς του νεοφιλελευθερισμού και των φορέων του, ενάντια στην Ελλάδα και την κυβέρνησή της, και, σύμφωνα με όλες τις ψύχραιμες απόψεις, να μην ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, υπάρχει, όμως μια χρεοκοπία εν ισχύει, επελθούσα και εύκολα διαπιστούμενη.
Πρόκειται για την πλήρη χρεοκοπία της Δεξιάς, τόσο σε ιδεολογικό, όσο και σε πολιτικό επίπεδο.
Η παραδοσιακή κριτική και κατηγορία, που προσάπτεται στα κόμματα της εξουσίας, αναφέρεται στην πρακτική τους, τις πλούσιες και αβανταδόρικες προεκλογικές τους υποσχέσεις, να τις ξεχνούν, μόλις αναλαμβάνουν τις κυβερνητικές ευθύνες.
Και η παλαιότερη και η σύγχρονη πολιτική ιστορία, βρίθει από περιπτώσεις και παραδείγματα τέτοιων συμπεριφορών και λειτουργιών, έτσι ώστε, στα μάτια και την αντίληψη του λαού, αυτό ν΄ αποτελεί τον κανόνα στο πολιτικό γίγνεσθαι. >>>Διαβάστε περισσότερα…
Μετά αμνημονεύτων χρόνων, απρόσκοπτης εφαρμογής του κανόνα, έρχεται ο Γ. Παπανδρέου και με μια χαρακτηριστική, ιδεολογικής προέλευσης, επιμονή, αποπειράται να κάνει πράξη, όλα όσα προεκλογικά είχε υποσχεθεί, έρχεται, δηλαδή, να εφαρμόσει το ολοκληρωμένο σχέδιο για την έξοδο της οικονομίας και της χώρας, από την κρίση, στο οποίο δεν προβλέπεται ο σφαγιασμός, αλλά η στήριξη των χαμηλών και μεσαίων, εισοδηματικά, τάξεων.
Σύσσωμος ο ανά τον κόσμο, συρφετός, των φορέων και των ενεργούμενων, του κερδοσκοπικού καπιταλισμού, έχει πέσει να μας φάει, για να μας αναγκάσει στην υιοθέτηση της πεπατημένης. Το φαινόμενο γνωστό, αναλυμένο, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, καθόσον η ελληνική κυβέρνηση «κρατάει».
Παράλληλα, όμως, μ΄ αυτό, ο λαός βλέπει έκπληκτος, πως και στο εσωτερικό της χώρας, υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις και πολιτικά πρόσωπα, που όχι μόνο πιέζουν για να εφαρμοστεί η συνταγή λιτότητας του νεοφιλελευθερισμού, αλλά φτάνουν στο έσχατο σημείο του αμοραλισμού και εγκαλούν το Γ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, επειδή εμμένουν στην υλοποίηση των προεκλογικών εξαγγελιών τους !
Ο νεόκοπος εκπρόσωπος τύπου της νεοδημοκρατίας του Σαμαρά, τελείως ξετσίπωτα, φτάνει στο σημείο να δηλώνει με στόμφο και κομπασμό, πως «…Η κυβέρνηση πρέπει να βρει το πολιτικό θάρρος να αποδεσμευτεί από τις προεκλογικές υποσχέσεις…» !!!
Ο επίτιμος, δε, Πρόεδρος και ιδεολογικός μέντορας της Δεξιάς, απερίφραστα και δια τηλεοράσεως, αναφωνεί το ανεπανάληπτο : «…επιτέλους ο Γ. Παπανδρέου, πρέπει να σταματήσει να επιμένει στην εφαρμογή των προεκλογικών του εξαγγελιών…» !!!
Η χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας, είναι στην ουσία ένα τρυκ, για να πληγεί η χώρα και στην ουσία, ούτε υπάρχει, ούτε επέρχεται. Η χρεοκοπία, όμως, της Δεξιάς, παλιάς και νέας, σε διαχρονικό επίπεδο, (Μητσοτατική, Καραμανλική, Σαμαρική), είναι πραγματική, υπάρχει και εκδηλώνεται απροκάλυπτη, στις παρεμβάσεις των εκπροσώπων και των φορέων της.
Κεκτημένη ταχύτητα και συνέχιση μιας θλιβερής πεπατημένης ; Αδυναμία προσαρμογής στη νέα εποχή της διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ ; Λαθεμένη εκτίμηση των προθέσεων του Γ. Παπανδρέου ;
΄Ο, τι κι αν ισχύει, δεύτερη κουβέντα δεν μπορεί να υπάρξει, ούτε η καραμανλική πρακτική με τα «ζώα μου αργά», μπορεί να υιοθετηθεί : ο καθένας μπροστά στα έργα του και τις ευθύνες του !...
Ντίνο Ρόβλια, μεσ΄ την ατυχία σου, έγραψες ιστορία…
Όταν τον Σεπτέμβρη του 2008, στη ΔΕΘ, πρωτοπαρουσίασε το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ για την Ελλάδα και την Οικονομία του 21ου αιώνα, ο λαός διείδε την έξοδο από την περιπέτειά του κι έδειξε την εμπιστοσύνη του. ‘ Ηταν τότε που το κίνημα πέρασε μπροστά στις δημοσκοπήσεις…
Η αναλυτικότερη αναφορά στα ζητήματα της ανάπτυξης και στον «άλλο» δρόμο για το ξεπέρασμα της κρίσης, πάλι από το βήμα της ΔΕΘ το 2009, κλείδωσε τις διεργασίες στο εκλογικό σώμα κι οδήγησε στην περιφανή νίκη, με 10 μονάδες διαφορά. ΄Ηταν τότε που κατέρρευσε η νεοδεξιά κι ο άχρηστος εκφραστής της…
Οι χρόνιοι εκμεταλλευτές του ελληνικού λαού και τα παπαγαλάκια τους στην πολιτική και τα ΜΜΕ, μίλησαν για προεκλογικές υποσχέσεις, παραπλάνησης των ψηφοφόρων, ανέφικτες, οι οποίες θα εγκαταλειφθούν μετεκλογικά. Δυο μήνες τώρα το παραμύθι των «σκληρών μέτρων», με πάγωμα των μισθών, με μείωση συντάξεων και με αύξηση ορίων ηλικίας, βομβάρδιζε την κοινή γνώμη κι εμφανίζονταν ως σίγουρο… >>>Διαβάστε περισσότερα…
Η Διεθνής του νεοφιλελευθερισμού και του, ασύστολα, κερδοσκοπικού Κεφαλαίου, έπεσε με πρωτοφανή αγριότητα πάνω στη χώρα και την κυβέρνηση για να την οδηγήσει στη χρεοκοπία, εκβιάζοντας ωμά και απροκάλυπτα, προκειμένου να επιβάλλουν τις ντιρεκτίβες τους και τις αντιλαϊκές συνταγές οικονομικής πολιτικής.
Ο ανεκδιήγητος Προβόπουλος έδωσε το πάτημα, για τη μεγάλη προβοκάτσια : «ο Γ. Παπανδρέου ήξερε για την πραγματική κατάσταση της οικονομίας κι όμως προχώρησε σε απλόχερες υποσχέσεις, για να κερδίσει τις εκλογές !...».
Σε μια επίδειξη θάρρους, συνέπειας και οραματικού σχεδιασμού, ο πρωθυπουργός κονιορτοποίησε χθες το βράδυ στο Ζάππειο τους παπαγάλους, τους εκβιαστές και τους προβοκάτορες, παραμένοντας αμετακίνητος στις θέσεις του, τις απόψεις του, το σχέδιό του, δίνοντας ξανά ελπίδα στον ελληνικό λαό και σηματοδοτώντας την πορεία προς μιαν άλλη Ελλάδα, την Ελλάδα του 21ου αιώνα.
Ο αγώνας είναι δύσκολος, αλλά, επιτέλους, άρχισε !...
Τα διαλυτικά φαινόμενα στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ πολλαπλασιάζονται και οι συνθήκες νέων διασπάσεων τείνουν να γίνουν περισσότερο από ποτέ, ισχυρές.
Οι αποφάσεις για την οργανωτική συγκρότηση της συμμαχίας, έχουν φέρει τη ρήξη στο εσωτερικό του Συνασπισμού, προ των πυλών, καθώς οι ανανεωτικοί διαμηνύουν κατηγορηματικά, πως δεν τις αποδέχονται και δεν θα τις εφαρμόσουν.
Παράλληλα ο Α. Αλαβάνος, μετά τις κατά πάντων επιθέσεις του, από το βήμα της Συνδιάσκεψης κι αφού έγινε δέκτης σφοδρών επικρίσεων απ΄ όλες τις πλευρές, διέρρευσε, πως ετοιμάζεται να προχωρήσει στη δημιουργία «Κίνησης Ιδεών Προβληματισμού και Δράσης για την Αριστερά», γι αυτό και ετοιμάζει, προς τούτο, πολιτικό μανιφέστο για μετά τις γιορτές και κάνει επαφές με φίλους και παλαιούς συντρόφους από το χώρο της ευρύτερης αριστεράς, σύμφωνα με την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.
Είναι αξιοσημείωτο, πως και η νέα διασπαστική κίνηση στο χώρο της πολύπαθης ανανεωτικής Αριστεράς, υποκινείται από την παραδοσιακή επιδίωξη – αυταπάτη, της απορρόφησης των δυσαρεστημένων του …ΠΑΣΟΚ ! Η κεντρική εκτίμηση του νέου …Μεσία, αναφέρει ότι «το ΠΑΣΟΚ θα ακολουθήσει πλέον σκληρή δεξιά πολιτική, με αποτέλεσμα να χάσει το αριστερόστροφο ακροατήριό του, το οποίο πρέπει να υποδεχθούμε με προτάσεις και λύσεις».
Φυσικά κι αυτή η νέα διασπαστική προσπάθεια, γαρνίρεται με διακηρύξεις για την …ενότητα, προτείνοντας «κοινή δράση της αριστεράς εναντίον του δικομματισμού…». Και μη χειρότερα !...
Στα λεξικά υπάρχει το ρήμα διαπλέκω, που σημαίνει πλέκω κάτι μαζί με κάτι άλλο (επίσης συνυφαίνω), τα ουσιαστικά διάπλεγμα και διαπλοκή για πλεκτά ή υφασμάτινα κατασκευάσματα και το επίθετο διάπλοκος, που σημαίνει τον πλεγμένον με άλλον, συνώνυμο του ευρύτατα εν χρήσει σήμερα όρου διαπλεκόμενος.
Συνεπώς, ο όρος διαπλοκή, με την έννοια που χρησιμοποιείται σήμερα στην Ελλάδα για πολίτες και όχι για υφαντουργία προϊόντα, προϋποθέτει απαραιτήτως την ύπαρξη δύο διαπλεκομένων προσώπων: ενός οικονομικά πανίσχυρου ιδιώτη που αποφασίζει να διαφθείρει κάποιον άλλον προκειμένου να επιτύχει άνομα οφέλη. Και άν μεν ο «κάποιος άλλος» είναι ένας άλλος ιδιώτης, αυτό ποσώς ενδιαφέρει την κοινωνία. Ενδιαφέρει όμως τα μέγιστα αν ο άλλος που δέχεται να διαφθαρεί είναι μέλος της πολιτικής εξουσίας ή της Διοίκησης διότι, στην περίπτωση αυτή, η διαφθορά αποβαίνει εις βάρος του δημόσιου συμφέροντος.
Επομένως, άν είναι να πεί κανείς τα πράγματα με το όνομά τους, δεν θα πρέπει να χρησιμοποιεί ασαφείς όρους όπως διαπλοκή, διαπλεκόμενοι, διαφάνεια κλπ, αλλά να μιλήσει καθαρά για διαφθορά προσώπων που ασκούν πολιτική εξουσία ή εργάζονται για το Δημόσιο, από ανθρώπους που βρίσκονται μεν εκτός πολιτικής ή διοικητικής εξουσίας αλλά έχουν τεράστια οικονομική δύναμη. >>>Διαβάστε περισσότερα...
Ο Μάρξ για τη Διαπλοκή
Η αυξανόμενη αναλογία των πολιτών που αποκτούσαν και κατείχαν ατομική ιδιοκτησία (κεφάλαιο οποιασδήποτε μορφής) απετέλεσε ευθύς εξαρχής βασικό επιχείρημα εναντίον της ορθότητας της μαρξιστικής θεωρίας. Τούτο δε, διότι, η ραγδαία αύξηση του αριθμού πολιτών-ιδιοκτητών κεφαλαίου, διέψευδε στην πράξη τον ισχυρισμό, ότι το κεφάλαιο θα τείνει να συγκεντρώνεται σε ολοέν και λιγότερα χέρια, δημιουργώντας έτσι ολοέν και μεγαλύτερο αριθμό προλεταρίων.
Από το άλλο μέρος, όμως, πολλοί αξιόλογοι μελετητές του έργου του Μάρξ (1818-1883) δεν έπαψαν να υποστηρίζουν, ότι αυτό το επιχείρημα ήταν εντελώς άσχετο με την κεντρική ιδέα του Μάρξ. Ο οποίος, «πολύ καλός στο να κατεβάζει ιδέες, όχι όμως και να τις διατυπώνει σωστά» (όπως έχει λεχθεί), όταν έγραφε «ιδιοκτησία» εννοούσε «ιδιοκτησία εφόσον αυτή αποτελεί πολιτική δύναμη». Θεωρώντας προφανές, ότι η υπερβολική συγκέντρωση κεφαλαίου στα χέρια ολίγων, παρέχει σ’ αυτούς τους ολίγους τη δυνατότητα να επηρεάζουν αποφασιστικά ή ακόμα και να κατευθύνουν τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις του λαού μιας χώρας ή και ολόκληρης της ανθρωπότητας.
Στο βαθμό λοιπόν που η δεύτερη από τις πιό πάνω δύο ερμηνείες είναι η ορθή, θα μπορούσε κανείς να εντοπίσει την αφετηρία του προβληματισμού περί «διαπλοκής μεταξύ οικονομικών και πολιτικών κέντρων εξουσίας» στην εποχή του Μάρξ. Άλλωστε, ο ίδιος ο Μάρξ, μάλλον προείπεν τα προβλήματα που δημιουργεί η υπερσυγκέντρωση κεφαλαίου στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος, παρά εκήρυξε τον πόλεμο κατά παντός κεφαλαιούχου, μικρού ή μεγάλου και την αντικατάστασή τους από το Κράτος-Κεφαλαιούχο.
Παροιμίες γιά τή Διαπλοκή καί τή Διαφθορά
Όλα σχεδόν όσα έχουν γραφεί και έχουν λεχθεί για το Οικονομικό Έγκλημα εις βάρος του Δημοσίου, συνοψίζονται σε τρείς παροιμίες, δανεισμένες εδώ από το διεθνές παροιμιακό ανθολόγιο. Πράγμα που αποδεικνύει ότι τα σχετικά με τη Μεθόδευση, την Κάλυψη, αλλά και την Τεκμηρίωση διάπραξης οικονομικού εγκλήματος, είναι σήμερα «παγκοσμιοποιημένες» έννοιες.
α. Η πρώτη παροιμία, ρωσσικής προέλευσης, έχει ως εξής: «Στον σημερινό κόσμο το μόνο πράγμα που παρέχεται δωρεάν είναι το τυρί της φάκας».
Με την παροιμία αυτή, με παραινετικό μάλλον συμβολισμό, επισημαίνεται ο κίνδυνος που διατρέχουν να καταστούν όμηροι συμφερόντων όσοι αποδέχονται δωράκια (από χρηματικά ποσά έως βόλτες με κότερα), ενώ πολύ καλά γνωρίζουν, καίτοι ελάχιστοι θα το ομολογούσαν, ότι τέτοιες δωρεάν προσφορές δεν θα τις απολάμβαναν ποτέ στη ζωή τους άν δεν τύχαινε να κατέχουν κάποια δημόσια θέση. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι η δωρεάν προσφορά που τους γίνεται, μπορεί να κολακεύει την προσωπικότητά τους, όμως δεν προορίζεται γι’ αυτούς αλλά για την καρέκλα στην οποία κάθονται.
Ταυτόχρονα, η ίδια παροιμία είναι υπαινικτική της Μεθόδευσης που συστηματικά ακολουθείται από φορείς ιδιωτικών οικονομικών συμφερόντων προκειμένου να εξασφαλίσουν την αρωγή πολιτικών προσώπων ή δημόσιων λειτουργών στην πραγματοποίηση ανόμων επιχειρηματικών τους σχεδίων.
β. Η δεύτερη παροιμία, κινεζικής έμπνευσης αυτή, έχει ως εξής: «Τρία πράγματα στον πλανήτη δεν αφήνουν ίχνη στο πέρασμά τους: το πουλί που σχίζει τον αέρα, το ψάρι που διαπλέει το νερό και το οικονομικό έγκλημα του μανδαρίνου».
Το νόημα της κινέζικης αυτής παροιμίας είναι σαφές: Το ότι δεν αφήνουν ίχνη στο πέρασμά τους δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν πουλιά που πετούν στον ουρανό, ψάρια που κινούνται στη θάλασσα και διεφθαρμένοι μανδαρίνοι που υπηρετούν στη Δημόσια Διοίκηση. Διεφθαρμένοι μανδαρίνοι υπάρχουν, αλλά ίχνη που να αποδεικνύουν την συμμετοχή τους στη διάπραξη οικονομικού εγκλήματος είναι δύσκολο ως αδύνατο να βρεθούν.
Είναι δε εύλογο να μήν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία, αφού όλα γίνονται μέσω διαπροσωπικών σχέσεων, προφορικών συνεννοήσεων, μυστικών συμφωνιών, αφανών παρεμβάσεων και, βεβαίως, αδυναμίας πιστοποίησης της άμεσης σχέσης μεταξύ ιδιοτελούς οφέλους και αντίστοιχης ζημίας του δημοσίου συμφέροντος. Με άλλα λόγια «τρέχα γύρευε», όταν είναι γνωστό ότι όλα αυτά συμβαίνουν κάτω από ένα αδιαφανές πέπλο απόλυτης εχεμύθειας και σιωπής μεταξύ των εμπλεκομένων μερών και μέσα σε ένα περιβάλλον δαιδαλώδους γραφειοκρατίας με απροσδιόριστα και ασαφή όρια αρμοδιοτήτων και ευθυνών.
γ. Η τρίτη παροιμία, αμερικανικής προέλευσης αυτή, έχει ως εξής: «Αν σου έχουν εμπιστευθεί ένα βάζο μέλι και λείπει μέλι, αυτό σημαίνει το έφαγες, αφού είναι γνωστό ότι σε όλους αρέσει το μέλι.»
Η παροιμία αυτή, απλής συμπερασματικής λογικής, συμβολίζει την αυτονόητη ευθύνη προσώπων, πολιτικών και δημόσιων λειτουργών, οι οποίοι έχουν καθήκον να προστατεύουν το Δημόσιο Συμφέρον, αλλά τελικά αποδεικνύεται ότι λείπει κάτι το οποίο, σύμφωνα με τους ισχύοντες νόμους, θα έπρεπε να υπάρχει. Ένα απλό παράδειγμα, βασισμένο στην ελληνική πραγματικότητα, θα μπορούσε να είναι το εξής: Άν λείπουν δάση, αυτό σημαίνει ότι τα «έφαγαν» αυτοί που, ενώ όφειλαν να τα προστατεύουν, επέτρεψαν την καταπάτησή τους.
Τέλος, άν θα πρέπει εδώ να προστεθεί και μια παροιμία που αντανακλά την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας, η πιό συμβολική θα ήταν: «Στη σημερινή Ελλάδα, το να κλέψεις το Δημόσιο είναι τόσο εύκολο, όσο είναι να κλέβεις ξωκκλήσι».
Του Ιωάννη Καμάρα
Υπάρχει κανείς, που όχι μία, αλλά πάμπολλες φορές δεν έχει μιλήσει για το κωλοκράτος στην Ελλάδα ; Για τα λαμόγια, που κλέβουν τα λεφτά των εργαζόμενων φορολογουμένων ; Για τις ελάχιστες οικογένειες, που «επιχειρούν» κατ΄ αποκλειστικότητα και κατ΄ αποκοπήν με το δημόσιο και λυμαίνονται τις πιστώσεις για τα έργα ;
Υπάρχει κανείς, που καθημερινά δεν βρίζει για την κατάντια της πολιτικής και των πολιτικών, οι οποίοι στο όνομα της δικής τους ανέλιξης, γίνονται ενεργούμενα των νταβατζήδικων συμφερόντων ; Είναι κάποιος, που δεν έχει ζήσει την εξευτελιστική διαδικασία των πελατειακών σχέσεων και των ρουσφετιών ;
Υπάρχει κανείς, που δεν ξέρει πως ο «ψευτοθόδωρος» του Ντίνου Ηλιόπουλου, όχι μόνο ζει, αλλά βασιλεύει, όντας ο κυρίαρχος κι ο κινητήριος μοχλός, κάθε βουλευτικού ή κάθε υπουργικού γραφείου και μηχανισμού ;
Υπάρχει, έστω κι ένας μας, που πιστεύει, πως όλο αυτό το σκηνικό, όλο αυτό το σύστημα, δεν ευθύνεται για την απομύζηση του κρατικού κορβανά, για την καταλήστευση των χρημάτων, που ο εργαζόμενος λαός δίνει, από το υστέρημά του, για την αξιοπρεπή και αποτελεσματική λειτουργία του κράτους και των υπηρεσιών του ; >>>Διαβάστε περισσότερα…
Αν, τώρα σ΄ αυτό προσθέσουμε και το ενδημικό φαινόμενο της πλέριας φοροδιαφυγής και εισφοροδιαφυγής, χρειάζεται να ψάξουμε περισσότερο, για το που πάνε τα λεφτά και γιατί λείπουν ; Χρειάζεται, δα, διδακτορική διατριβή για να διαπιστωθεί το «γιατί» των ελλειμμάτων και του χρέους ;
Χρειάζεται να ΄ρθούν ειδήμονες από το εξωτερικό, για να γνωματεύσουν, τι φταίει και οι έλληνες, ενώ δουλεύουν και παράγουν το ίδιο ή και περισσότερο, από τους ευρωπαίους, αμείβονται με πολύ λιγότερα ;
Αυτά τα απλά, χιλιοειπωμένα και συζητούμενα σε καθημερινή βάση, έρχεται και λέει ο Γ. Παπανδρέου, αυτά είπε προεκλογικά, τα ίδια λέει και τώρα κι εμφανίζεται αποφασισμένος να ξεκινήσει τον μεγάλο αγώνα : τη λήψη καίριων μέτρων, με διαχρονική ισχύ και επίδραση, ώστε να χτυπηθούν τα αίτια της εθνικής μας μιζέριας, για να υπάρξει μια πειστική καταπολέμηση του εμφανιζόμενου, περίπου, ως μοιραίου, φαινομένου της ψωροκώσταινας.
Αυτά είπε και προχθές στη σύνοδο κορυφής κι έπεισε τους 26 για το δίκιο του και την αποφασιστικότητά του : πως δεν μπορεί να σφυρίζουμε αδιάφορα και να προσπερνούμε, π.χ. τα 35 δις. € της φοροδιαφυγής ή τα δεκάδες δις της σπατάλης και της διαφθοράς και να ψειρίζουμε τη μαϊμού, με τα μερικά εκατομμύρια, που θα προέκυπταν από το ενδεχόμενο πάγωμα των μισθών, όταν, μάλιστα αυτοί, είναι χαμηλοί ! Πως δεν είναι δυνατόν να επιζητούμε μείωση των απασχολούμενων στη δημόσιο και να την επιδιώκουμε με απολύσεις, όταν δεν πειράζουμε και δεν εξαλείφουμε το φαινόμενο και τη δράση των «ψευτοθόδωρων», με την θεσμοθέτηση καθαρών και αντικειμενικών διαδικασιών πρόσληψης…
Αυτοί, που ως «σκληρά μέτρα» εννοούν, θέλουν και προπαγανδίζουν την περαιτέρω υποβάθμιση του εισοδήματος και του βιοτικού επιπέδου, του εργαζόμενου λαού, είναι αυτοί, οι οποίοι ΔΕΝ θέλουν τα άλλα, τα σωστά σκληρά μέτρα, επειδή θίγουν και τους ίδιους και τα αφεντικά τους.
Την ώρα, λοιπόν, που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, διά του πρωθυπουργού, θα βάζει, από αύριο, στο τραπέζι τα πραγματικά προβλήματα του τόπου και του λαού και θα ζητάει συναίνεση για τη λήψη και την εφαρμογή, τολμηρών και σκληρών μέτρων, για την επίλυσή τους, οι άλλοι τι θα πουν και τι θα κάνουν ;
Να γιατί η εβδομάδα, που έρχεται, είναι σημαντική !...
Η δρομολόγηση των διαδικασιών για την διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και η επιμονή του Γ. Παπανδρέου στην εφαρμογή του προγράμματος του ΠΑΣΟΚ, που ενέκρινε ο ελληνικός λαός στις 4 του περασμένου Οκτώβρη, έχει οδηγήσει τα ρετάλια τύπου Τσίπρα και Λαφαζάνη, στο ξεσάλωμα και σε μια άνευ προηγουμένου επιθετικότητα κατά της κυβέρνησης.
Με εξυπνακισμούς και γελοίους αφορισμούς, οι «συμβασιούχοι» κομπάρσοι της πολιτικής σκηνής, βαπτίζουν κατά την αρρωστημένη φαντασία τους, υποχωρητική την πολιτική του Παπανδρέου απέναντι στον ΕΕ και αλυχτάνε όπου βρεθούν κι όπου σταθούν, τις βλακείες τους. Είναι τόσο το θράσος τους, ώστε μιλάνε για «υπηρεσιακή κυβέρνηση» ! Ποιοι ; Αυτοί που μπήκαν στο τσακ, στη βουλή, λόγω των αισθημάτων συμπόνιας και οίκτου, που τρέφει ένα κομμάτι του λαού προς τους αναξιοπαθούντες. >>>Διαβάστε περισσότερα...
Οι χρεοκοπημένοι και περιθωριοποιημένοι γυρολόγοι των σχημάτων της Αριστεράς, χωρίς καμιά, ουσιαστική συνεισφορά στο λαϊκό κίνημα και τους αγώνες του, έβαλαν στη μόστρα έναν εκπρόσωπο με χαρακτηριστικά life style και νόμισαν, πως θα καταφέρουν να πουλήσουν την ληγμένη πραμάτεια τους, εύκολα και μαζικά. Αφού κατάφεραν να κρατήσουν έξω από το βούρκο το κεφάλι τους, έπαιξαν τα ρέστα τους στο ό, τι το ΠΑΣΟΚ κι ο Γ. Παπανδρέου, δεν θα μπορέσουν ν΄ ανταπεξέλθουν στην πίεση του συστήματος και θα φαλκιδεύσουν το πρόγραμμά τους.
Η πολιτική του καιροφυλακτούντος κορακιού δεν τους βγαίνει και νάτοι κράζοντες μετ΄ ευτελείας και μετά μαλακίας, συνάμα…
Περίμεναν, πως και πως, οι κυβερνητικοί, για να τοποθετήσουν δικές τους διοικήσεις, στις υπό έλεγχο Τράπεζες, προκειμένου, όπως ευελπιστούσαν, ν΄ αλλάξουν οι συσχετισμοί, αλλά και οι απόψεις, σε επίπεδο ΄Ενωσης Ελληνικών Τραπεζών.
Αναρτήσεις
