Η ΥΦΕΣΗ, Η ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ !...

Στη δημόσια συζήτηση που διεξάγεται διατυπώνονται διαφορετικές απόψεις τόσο για τα αίτια της μακροβιότερης και βαθύτερης ύφεσης που γνώρισε η χώρα όσο και για τις αναγκαίες πολιτικές που θα επιτρέψουν την χώρα να επανέλθει σε διατηρήσιμους θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης.

 

Το αναπτυξιακό πρόβλημα της Ελλάδας δεν προέκυψε από την δημοσιονομική προσαρμογή όπως υποστηρίζεται από πολλούς.

Η ύφεση εκδηλώθηκε το 2008 και αντίθετα από τις θεωρητικές προβλέψεις βάθυνε περισσότερο το 2009 παρά την επεκτατική δημοσιονομική πολιτική του 2009. Η ταχεία δημοσιονομική προσαρμογή της τετραετίας 2010-2013 σίγουρα βάθυνε την ύφεση και επιμήκυνε τη διάρκεια της.

 

Υποστηρίζω ότι το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας ήταν και παραμένει κατά βάση διαρθρωτικό, πρόβλημα παραγωγικού προτύπου. Η ελληνική οικονομία δεν κατάφερε να ανταποκριθεί με επιτυχία στις προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης αλλά και της συμμετοχής στην ΟΝΕ και να προστατέψει θέσεις εργασίας και εισοδήματα.

 

Από την ημέρα ένταξης στην ΟΝΕ, η ελληνική οικονομία άρχισε να χάνει χρόνο με τον χρόνο έδαφος σε όρους ανταγωνιστικότητας. Αυτό υπήρξε το αποτέλεσμα της αδυναμίας του πολιτικού συστήματος αλλά και των οικονομικών παραγόντων να κατανοήσουν τους νέους όρους του παιχνιδιού. Έτσι η οικονομία απόκτησε ένα διογκωμένο μη παραγωγικό και μη ανταγωνιστικό τμήμα στον οποίο μεταφέρθηκαν ανθρώπινοι και υλικοί πόροι από το τμήμα της οικονομίας που ήταν εκτεθειμένο στον διεθνή ανταγωνισμό, το οποίο σταδιακά αποδυναμώθηκε σε σημαντικό βαθμό.

 

Η εικόνα αυτή αποτυπωνόταν καθαρά στην πορεία του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών το οποίο από την επομένη της ένταξης στην ΟΝΕ διευρύνονταν συνεχώς μέχρι που έφτασε στο πρωτοφανές μέγεθος του 15% το 2008. Αυτός ήταν ένας πρόδρομος δείκτης της επερχόμενης βαθιάς ύφεσης και ανεργίας.

 

Θα περίμενε κάποιος ότι οι εξελίξεις αυτές θα προκαλούσαν εύλογη ανησυχία στα οικονομικά επιτελεία της περιόδου από το 2001 μέχρι και το ξέσπασμα της κρίσης. Αυτό όμως δεν συνέβη.

 

  Η Ελλάδα παρά την διεύρυνση του ελλείμματος στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και την ταυτόχρονη αύξηση του δημοσιονομικού ελλείμματος συνέχιζε -είναι και αυτό μια πρόσθετη ένδειξη της ατέλειας των αγορών- να έχει πρόσβαση στις αγορές με πολύ μικρό κόστος. Έτσι, το ζήτημα λήψης διαρθρωτικών και όχι συγκυριακών μέτρων για την αντιμετώπιση των ανισορροπιών του δίδυμου ελλείμματος δεν απασχολούσε έντονα τους αρμόδιους πέρα από όσο χρειάζονταν για να αντιμετωπίσουν τις Ευρωπαϊκές παρατηρήσεις, ούτε ήταν στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης.

 

  >>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Εξίσου αδύνατοι αποδείχτηκαν και οι Ευρωπαϊκοί θεσμοί παρακολούθησης να διαμορφώσουν συνθήκες έγκαιρης αντιμετώπισης του προβλήματος όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες.

Όταν λοιπόν έχουν αστοχήσει υπερεθνικοί μηχανισμοί εποπτείας και πρόληψης θεωρώ ότι οι προτάσεις, για την αναμόρφωση στην λειτουργία του πολιτικού συστήματος δύσκολα θα προλάμβαναν το πρόβλημα η θα διασφάλιζαν αποτελεσματικότερο χειρισμό.

Τελικά, με το ξέσπασμα της διεθνούς κρίσης, οι αγορές άρχισαν να αποτιμούν τους κινδύνους των χωρών πολύ πιο αυστηρά με αποτέλεσμα η Ελλάδα να αποκοπεί από τις αγορές.

Έτσι ζήτησε την στήριξη των εταίρων της και υποχρεώθηκε να προχωρήσει στις προσαρμογές που συνοδεύουν το πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής που έχει συνυπογράψει.

Να εκφράσω τις αντιρρήσεις μου για την ανάγνωση της κατάστασης που επικρατούσε πριν τις εκλογές του 2009 και τις πρόνοιες που υποτίθεται ότι έλαβε η τότε Κυβέρνηση. Ούτε τα μέτρα που προτάθηκαν ήταν αρκετά ούτε τα στατιστικά στοιχεία επαρκή.

Το πρόβλημα της Ελλάδας έγινε ακόμη πιο έντονο εξαιτίας των ατελειών που υπήρχαν στο θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της Ευρωζώνης. Εκτιμώ ότι η ένταση και η έκταση της ύφεσης στην Ελλάδα θα ήταν διαφορετική αν :1) H Ευρωζώνη είχε έτοιμους μηχανισμούς στήριξης, 2) Δεν λειτουργούσε τιμωρητικά -αυτό υποδηλώνουν τα αρχικά επιτόκια δανεισμού- μέσω της βοήθειας που καθυστερημένα προσέφερε στην Ελλάδα και 3) Προσέφερε μεγαλύτερη χρηματική βοήθεια ώστε να γίνει πιο αργή η δημοσιονομική προσαρμογή.

Μια βίαιη δημοσιονομική προσαρμογή που ξεκινά σε συνθήκες ύφεσης έχει σύμφωνα με την εμπειρία μικρότερες πιθανότητες να πετύχει χωρίς να ενταθούν τα υφεσιακά χαρακτηριστικά της προσαρμογής.

Να τονίσω ότι η πολιτική απόφαση των εταίρων να μην ξεπεράσει η αρχική χρηματική βοήθεια τα 110 δις ευρώ επηρέασε καθοριστικά τις υποθέσεις για το πρόβλημα αλλά και τις προτάσεις πολιτικής που ενσωματώνονταν στο πρώτο μνημόνιο.

Εξίσου αρνητικά για την οικονομία, αφού αύξησε την αβεβαιότητα και το κόστος προσαρμογής, λειτούργησε και η έλλειψη πολιτικής συναίνεσης αλλά και η σκληρή αντιπαράθεση από την αξιωματική αντιπολίτευση στο πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής. Η στάση αυτή υπαγορεύτηκε από μικροκομματικούς υπολογισμούς όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, αφού, πλέον, η ΝΔ έχει αποδεχτεί πλήρως την αναγκαιότητα των προσαρμογών και συνεχίζει απρόσκοπτα την πολιτική αυτή στο πλαίσιο της τρικομματικής κυβέρνησης.

Υπάρχουν πολλά ερωτήματα σχετικά με το τι θα μπορούσε να γίνει εναλλακτικά. Ερωτήματα που σε ορισμένες περιπτώσεις – όπως για παράδειγμα το αν η προσαρμογή θα ήταν πιο ομαλή με εθνικό νόμισμα - μας πάνε ουσιαστικά πίσω στη δεκαετία του 1990. Την άποψη αυτή στηρίζουν οικονομολόγοι αλλά και κόμματα της αντιπολίτευσης και διερευνάται στη μελέτη ως προς το τι θα σήμαινε για τη χώρα.

Πίσω από αυτές τις προτάσεις υποκρύπτεται η παραδοχή ότι η Ελλάδα δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις της θεωρίας των άριστων νομισματικών περιοχών ώστε να συμμετάσχει στην ΟΝΕ.

Η εμπειρία από μια απόπειρα εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα αποδειχθεί καταστροφική για την χώρα και τους πολίτες της. Αυτό προκύπτει από την διεθνή εμπειρία αλλά και από μελέτες που επιχείρησαν να αποτιμήσουν τις συνέπειες της εξόδου.Τις τρομακτικές δυσκολίες των πρώτων χρόνων αμέσως μετά την έξοδο τις αποδέχονται και οι οικονομολόγοι που προτείνουν την έξοδο.

Επομένως το κρίσιμο ερώτημα, τώρα, είναι αν μπορεί η Ελληνική οικονομία να οδηγηθεί σε ένα μονοπάτι σταθερής και διατηρήσιμης ανάπτυξης που θα της επιτρέψει να ενταχθεί στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας αποτελεσματικά. (Συνεχίζεται...).

 

Φίλιππος Σαχινίδης

Από την ομιλία του πρώην υπουργού στη Βουλή, στην παρουσίαση της μελέτης του Ευρωπαϊκού Κέντρου Αριστείας Jean Monnet «Η Έξοδος από την Κρίση: Εφαρμόσιμες Εναλλακτικές Προτάσεις»

TO SPD ΚΑΙ Ο ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ !...

 

Η απόφαση του SPD να αποχωρήσει από τη Σοσιαλιστική Διεθνή (Socialist International) και να συγκροτήσει την Προοδευτική Συμμαχία με άλλα βορειοευρωπαϊκά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, δεν αποτελεί πολιτική επιλογή, αλλά γεωπολιτική ...... η οποία εντάσσεται στην διαδικασία προβολής γεωπολιτικής ισχύος του γερμανικού κεφαλαίου, συνοδοιπόρος του οποίου υπήρξε σχεδόν από ανέκαθεν το SPD.

 

  Η αποχώρηση του SPD από την SI εντάσσεται και στον ψυχρό πόλεμο ΗΠΑ-Γερμανίας για την επικυριαρχία στην Ευρώπη.

 

Όταν τον Νοέμβριο του 1918 έγινε η επανάσταση των ναυτών στο Κίελο και των εργατών στη βιομηχανία για να σταματήσουν τον πόλεμο των αυτοκρατόρων, το SPD προκειμένου να μπλοκάρει τη συγκρότηση της «Δημοκρατίας των Συμβουλίων» (κάτι σαν τα σοβιέτ) μπήκε στη κυβέρνηση του Κάιζερ και των βιομηχάνων. Τον Ιανουάριο του 1919, ο πρώτος πρόεδρος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, σοσιαλδημοκράτης, Φρίντριχ Έμπερτ, χρησιμοποίησε τα Freikorps, εθνικιστικές πολιτοφυλακές, για να δολοφονήσει εκατοντάδες επαναστάτες (Ρόζα Λούξεμπουργκ, Καρλ Λίμπκνεχτ)… Τη συνέχεια την ξέρουμε.

 

Φθάσαμε βέβαια, στα χρόνια της ευμάρειας, όπου το κοινωνικό κράτος χτίστηκε, με τα κεφάλαια των Αμερικανών, για να απορροφήσει την μεταπολεμική κοινωνική ένταση και να αποτρέψει την επέκταση του κομμουνισμού. Επωφελήθηκε οΒίλλυ Μπραντ, το μεγάλο άλλοθι του SPD. Σήμερα το παιγνίδι του γερμανικού κεφαλαίου παίζει η τρόικα Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, Φράνκ-Βάλτερ Στάινμάγιερ και Περ Στάινμπρουκ… Ο τελευταίος, ως υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Μεγάλου Συνασπισμού (2005-2009) υπό την καγκελάριο Μέρκελ εγκαινίασε τα προγράμματα μισθολογικής λιτότητας και ξηλώματος του κράτους πρόνοιας. Ο Στάινμπρουκ θα είναι υποψήφιος καγκελάριος του SPDστις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2013 και κατά πάσα πιθανότητα θα γίνει αντικαγκελάριος της κας Μέρκελ.

 

Αλλά είναι εδώ και χρόνια εμφανές ότι η σοσιαλδημοκρατία έχει αποβάλει τον κοινωνικό της μανδύα και λειτουργεί ευθέως ως μία εναλλακτική του νεοφιλελευθερισμού, τον οποίο υπηρετεί με συνέπεια. Ο Τόνι Μπελρ υπήρξε ο κορυφαίος στο παιγνίδι αυτό.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Η σοσιαλδημοκρατία του Κώστα Σημίτη και των επιγόνων του, την οποία υποστήριξα και σε κάποια φάση εργάστηκα γι΄ αυτήν, απέτυχε παταγωδώς. Πρώτον, διότι επί των ημερών του εκκολάφθηκε το αυγό του φιδιού της διαφθοράς και της διαπλοκής. Δεύτερον διότι όλες οι κοινωνικές και δημοκρατικές κατακτήσεις δεν θεμελιώθηκαν σε δημοκρατικά ελεγχόμενους θεσμούς, με αποτέλεσμα να αλωθούν από τους κομματικούς μηχανισμούς και τα συμφέροντα . Τρίτον,διότι όποιες πρόνοιες είχε κάνει ο Νίκος Χριστοδουλάκης για τον έλεγχο κρίσιμων τομέων της οικονομίας από το Δημόσιο (blocking minority 34%) πήγαν στον Καιάδα της «αγοράς» με τους νόμους του Γιώργου Αλογοσκούφη (πχ. ΟΤΕ,Hellas Sat κλπ). Τέταρτον, καμία μεταρρύθμιση δεν έπεισε τον κόσμο ότι έγινε για τους πολλούς και εν πάσει περιπτώσει, δεν άντεξε στη λαίλαπα των μνημονίων. Πέμπτον, η χώρα θα είχε ίσως την ευκαιρία να γλυτώσει τα μνημόνια και το παγκόσμιο ανάθεμα, εάν ο Γιώργος Παπανδρέου είχε την ευφυΐα να στηρίξει τον Απρίλιο του 2009 τα μέτρα Καραμανλή. Προτίμησε όμως να γίνει πρωθυπουργός και να παραδώσει τμήμα (;) της εθνικής κυριαρχίας στην τρόικα (ΕΕ,ΕΚΤ,ΔΝΤ). Κατόπιν όλων αυτών, η σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα τέλειωσε… και μαζί με αυτήν τα πρόσωπα που ταυτίστηκαν μαζί της.

 

Το αδιέξοδο που έχει δημιουργήσει κυρίως στη Δύση το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού και του νεομονεταρισμού, το οποίο υπηρετεί πιστά η σοσιαλδημοκρατία, έχει οδηγήσει στην κατάρρευση όλων των ιδεολογημάτων της δυτικής αυταρέσκειας, αλλά και στην δραστική υποβάθμιση της δημοκρατίας και μηχανισμών κοινωνικής συνοχής. Το αδιέξοδο της Δύσης δεν είναι μόνο η φούσκα του χρέους και των αγορών χρήματος και κεφαλαίου, αλλά η απώλεια εμπιστοσύνης στις αξίες και τους θεσμούς της. Η σοσιαλδημοκρατία δεν αποτελεί πια εναλλακτική για το δυτικό σύστημα. Έχει μετατραπεί στο απλό δεκανίκι του καταρρέοντος συστήματος.

 

Εννοείται ότι η λύση για τη Δύση δεν είναι ο μπολσεβικισμός. Συνεπώς, το μόνο που απομένει είναι μια δυναμική επιστροφή στη δημοκρατία, με τους όρους της σύγχρονης κοινωνικής ζωής και της καλπάζουσας τεχνολογίας. Για να γίνει αυτό, χρειάζεται να ανασκευαστεί το παραγωγικό μοντέλο και η αγορά και να καταργηθεί η νομοθεσία που λειτούργησε ως εμβρυουλκός του «δόγματος του σοκ» και η οποία αφαίρεσε το κοινωνικό κεκτημένο από τους εργαζόμενους.

 

Πως μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο ;… Μια τέτοια ανατροπή και από ποιους ; Σίγουρα δεν θα την κάνουν οι συντηρητικοί, οι νεοφιλελεύθεροι και οι σοσιαλδημοκράτες. Ούτε φυσικά η αγορά. Η επανάσταση ίσως ;… Μα και «η επανάσταση είναι τόσο κούφια και αποκαρδιωτική…»*. Τότε ποιος ;… Μα δεν μπορούμε να ξέρουμε, ούτε έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι να ξέρουμε ποιοι δεν μπορούν.

Μάκης Ανδρονόπουλος

(*) Χένρυ Μίλλερ, Ο καιρός των δολοφόνων, Νεφέλη 1982, σελ. 120

ΟΛΟΙ ΜΕΣΑ !...

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΣΑΜΑΡΑ !...

 

Διαβάζω διάφορα άρθρα και αναλύσεις επί αναλύσεων για το παιχνίδι που ετοιμάζεται να ολοκληρώσει ο Σαμαράς, αφού φρόντισε να "επανδρώσει" ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό με γαλάζια κομματικά στελέχη, δίνοντας...ψίχουλα στον Βενιζέλο και τον Κουβέλη...

 

Συνοψίζω το απαύγασμα των ποικίλων εκτιμήσεων : -Στόχος του Σαμαρά είναι η μονοκομματική δεξιά κυβέρνηση, καθώς δεν πιστεύει σε κυβερνήσεις συνεργασίας...

 

 - Για το λόγο αυτό θα μαζέψει, πάση θυσία, ότι υπάρχει εκτός ΝΔ από κέντρο και προς τα δεξιά, με την υπόσχεση της προοπτικής της απόλυτης εξουσίας.

 

- Στη συνέχεια και αφού υποσχεθεί διάφορες παροχές σε κοινωνικές ομάδες που έχουν πληγεί από την κρίση, θα προκηρύξει εκλογές με αφορμή (που θα την ανακαλύψει) διαφωνία του με τα κόμματα της συγκυβέρνησης, στα οποία και θα ρίξει την ευθύνη των πρόωρων εκλογών...

 

- Με εξουδετερωμένο τον ΣΥΡΙΖΑ, διαλυμένο το ΠΑΣΟΚ και την στήριξη των ευρωπαίων (γερμανών κλπ) ελπίζει πως θα τις κερδίσει άνετα και θα κυβερνήσει για τουλάχιστον μία οκταετία...

 

Θυμηθείτε αυτό το σενάριο... Σύντομα θα το ζήσουμε... Εκτός και αν....

Χάρης Κοντόπουλος

Ο ...ΚΙΝΕΖΟΣ !...

ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΗ Η ΒΕΛΤΙΩΣΗ !...

Η αναβάθμιση της ελληνικής οικονομίας και των τραπεζών απο τους ξένους οίκους, η άνοδος των τιμών των μετοχών και τα καλά λόγια που λένε αίφνης οι ευρωπαίοι αξιωματούχοι για τις επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας, δημιουργούν ένα αίσθημα αισιοδοξίας στις αγορές, αλλά κρύβουν άλλες πολύ δυσάρεστες καταστάσεις.

 

  Κρύβουν -προς στιγμήν βεβαίως διότι όλα αυτά θα εμφανισθούν ξανά μπροστά μας πολύ σύντομα - το γεγονός οτι η ελληνική οικονομία είναι σχεδόν ολοσχερώς κατεστραμμένη, ότι η κοινωνία ασφυκτιά απο την ανέχεια και την ανεργία, οτι καμμία μεταρρύθμιση δεν έχει γίνει στη δημόσια διοίκηση και ότι τα "συστήματα" της διαπλοκής μεταξύ πολιτικών, κομμάτων, δημόσιας διοίκησης και επιχειρηματιών - λαμόγιων, καραδοκούν για να επαναλάβουν το καταστροφικό τους έργο αμέσως μόλις εισρεύσουν στη χώρα τα οποιαδήποτε ποσά απο επενδύσεις ή δάνεια.

 

Η τρικομματική κυβέρνηση στηριζόμενη σε ένα και μόνο υπουργό, τον Γιάννη Στουρνάρα, κατάφερε να μας κρατήσει μέσα στην ΟΝΕ και να πάρουμε τις δόσεις μέχρι σήμερα. Δεν κατάφερε όμως τίποτα άλλο. Αντίθετα, συνέχισε την πολιτική διάλυσης του ιδιωτικού τομέα και προστάτευσε όπως και όλες οι προηγούμενες το φαύλο δημόσιο. Καμμία μεταρρύθμιση δεν έγινε στη Δημόσια Διοίκηση και η μείωση του ελλείμματος στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στους φόρους και στην μη πληρωμή των υποχρεώσεων του δημοσίου. Η "εξυγίανση" της ελληνικής οικονομίας, δεν έγινε ούτε με υγιή τρόπο, ούτε θα κρατήσει. Πρόκειται απλώς για ένα μασκάρεμα, ένα φτιασίδωμα που δυστυχώς, μόλις αρχίσει να ξεθωριάζει θα αποκαλύψει την τραγικότητα της κατάστασης μας.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Πρώτον στην ανεργία η οποία βρίσκεται σε μη ανεκτά απο την κοινωνία επίπεδα, ιδίως η ανεργία των νέων. Δεν πρέπει να ξεχνάμε οτι εκατοντάδες χιλιάδες νέοι μεταξύ 20 και 30 ετών, δεν έχουν καταφέρει στα τελευταία τέσσερα χρόνια ούτε καν να ενταχθούν στην αγορά εργασίας. Δεν έχουν καταφέρει να δουλέψουν ούτε μια ημέρα. Έχουμε δηλαδή γενιές ανέργων νέων, οι οποίοι κατά πάσα πιθανότητα θα μείνουν άνεργοι για πολλά χρόνια ακόμη, με ότι αυτό συνεπάγεται για την ψυχολογία τους, τη νοοτροπία τους, τις δεξιότητες τους και το μέλλον τους.

Δεύτερον στην φτώχεια των νοικυριών, στο κλείσιμο εκατοντάδων χιλιάδων μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, στις πτωχεύσεις και στην έλλειψη ρευστότητας του ιδιωτικού τομέα. Οι τράπεζες δεν μπορούν να δανείσουν χρήματα εδώ και μερικά χρόνια, οι επιχειρήσεις δεν μπορούν να πληρώσουν τις συναλλαγές και τις υποχρεώσεις τους, οι φόροι απομυζούν κάθε ευρώ απο τις τσέπες όλων.

Τρίτον, στην αντίδραση όλων των πολιτικών, όλων των κομμάτων σε οποιαδήποτε μεταρρύθμιση που αφορά τη λειτουργία του κράτους και τους δημοσίου τομέα. Οι δημόσιες υπηρεσίες υπολειτουργούν, η διαφθορά βασιλεύει, η φοροδιαφυγή δεν έχει περιορισθεί, οι σπατάλες συνεχίζονται, η γραφειοκρατία εμποδίζει οποιαδήποτε ανάπτυξιακή προοπτική.

Το γεγονός οτι οι τιμές των μετοχών ανέβηκαν, δεν σημαίνει οτι οι επιχειρήσεις έγιναν κερδοφόρες ούτε οτι οι τράπεζες θα αρχίσουν ξανά τις χρηματοδοτήσεις. Οι τιμές των μετοχών ανέβηκαν διότι είχαν πιεστεί πάρα πολύ, είχαν καταρρεύσει και αμέσως μόλις ακούστηκαν τα πρώτα ενθαρρυντικά σχόλια απο τις Βρυξέλλες, πήραν την ανηφόρα. Όμως η άνοδος αυτή είναι ένα παιχνίδι στημμένο μεταξύ ξένων παικτών και τοπικών μεγαλοεπενδυτών, χωρίς την συμμετοχή των Ελλήνων επενδυτών. Οι Έλληνες επενδυτές δεν έχουν χρήμα για να συμμετάσχουν στο χρηματιστηριακό πάρτι και έτσι οι κερδοσκόποι δεν θα έχουν σε ποιόν να "φορτώσουν" τις μετοχές αύριο.

Δυστυχώς η πραγματικότητα δεν αιτιολογεί καμία αισιοδοξία. Η αισιοδοξία θα ήταν απολύτως δικαιολογημένη, αν είχαν γίνει μεταρρυθμίσεις στο Δημόσιο, αν λειτουργούσαν οι εποπτικοί θεσμοί, αν γινόταν επενδύσεις, αν η χώρα είχε ξεφύγει απο τον εναγκαλισμό της διαπλοκής. Τίποτα απο αυτά δεν έχει συμβεί δυστυχώς και ευθύνεται για αυτό σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος μηδενός εξαιρουμένου.

 

Γρηγόρης Νικολόπουλος

ΣΤΗΝ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΙΣΤΩΣΩΝ !...

Ανήμπορος στην παρούσα φάση να επιβάλει τις θέσεις του στην κατεύθυνση δημιουργίας του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκε για μια ακόμη φορά ο Αλέξης Τσίπρας καθώς στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής βλέποντας το μπετοναρισμένο μέτωπο των συνιστωσών απέναντι στην πρότασή του για διάλυση τους, πέταξε την μπάλα στην εξέδρα....! Δηλαδή στο Συνέδριο του κόμματος που είναι προγραμματισμένο για τα μέσα Ιουλίου όπου εκεί θα ληφθούν οι τελικές αποφάσεις με βάση τον διάλογο και τα συμπερασματα του στο πλαίσιο του προσυνεδριακού διαλόγου σε σχέση με τη φυσιογνωμία του νέου κόμματος σε ιδεολογικό, πολιτικό και οργανωτικό επίπεδο.

 

Οι εργασίες της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ ολοκληρώθηκαν το απόγευμα της Κυριακής με τη συζήτηση για τα οργανωτικά του νέου κόμματος να μένουν ανοιχτά λόγω της σκληρής στάσης των εκπροσώπων των συνιστωσών οι οποίοι κατηγόρησαν ευθέως τον πρόεδρο της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ για απόπειρα υιοθέτησης πρακτικών ξένων προς τον "πολιτικό πολιτισμό και την κουλτούρα της Αριστεράς".

 

Ακόμη και ο βουλευτής Επικρατείας Μανόλης Γλέζος (Ενεργοί Πολίτες) μέσω κειμένου που συνυπόγραψαν επίσης ο Γ. Θεωνάς (ΚΕΔΑ), ο Στ. Καράμπελας (ΕΔΗΚ), ο Π. Μαντάς (ΔΗΚΚΙ) και ο Π. Σχίζας (Ριζοσπαστική Οικολογική Αριστερά) άσκησε σφοδρή κριτική στον Αλέξη Τσίπρας για την απόφασή του να εξαγγείλει διάλυση των συνιστωσών και επιβολή ενιαίας λίστας στην εκλογή των οργάνων του κόμματος.

 

Στην ανακοίνωση αναφέρεται χαρακτηριστικά πως μια μέρα νωρίτερα από την συνεδρίαση της Γραμματείας του κόμματος ο πρόεδρος με συνέντευξη στον ραδιοφωνικό σταθμό στο Κόκκινο 105,5, έκανε εισήγηση για κρίσιμα θέματα. "Η ενέργεια αυτή -τονίζεται- είναι άτοπη και από πλευράς τύπου και ουσίας. Ως προς τον τύπο γιατί έγινε χωρίς καμία έγκριση από συλλογικά όργανα κι ενώ εκκρεμούν οι συνεδριάσεις και ως προς την ουσία γιατί προβάλλονται θέσεις που απειλούν με επικίνδυνες εντάσεις και προβλήματα στο εσωτερικό του εγχειρήματος και προκαταβάλουν εξελίξεις". Όπως επισημαίνεται στο ίδιο κείμενο, αυτές τις εξαγγελίες έκανε ο Αλέξης Τσίπρας "επικαλούμενος εντολές από 1.600.000 ψηφοφόρους, προωθεί ιδέες και θέσεις που πλήττουν την συνοχή και την ίδια την Δημοκρατία και τον πλουραλισμό στον ΣΥΡΙΖΑ".

 

Οι 5 συνιστώσες ζητούν τέλος με κατηγορηματικό τρόπο την "απόρριψη των απαράδεκτων απόψεων που επιβάλλονται άνωθεν" και προτείνουν να ισχύσουν οι διαφορετικές λίστες και απλή αναλογική στην εκλογή των οργάνων και κάθε συνιστώσα να μετέχει στο κόμμα σε ένα μεικτό σχήμα, περίπου δηλαδή όπως σήμερα.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Έτσι ενω σε επίπεδο πολιτικών θέσεων τα πράγματα κύλησαν μάλλον ομαλά ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αναγκάστηκε να παρέμβει την Κυριακή το μεσημέρι τονίζοντας ότι "δεν υπάρχουν οι Ηρακλείς του ριζοσπαστισμού και κάποιοι άλλοι από εμάς, που να έχουν εκχωρήσει τα πάντα στην Σοσιαλδημοκρατία". Υπογράμμισε μάλιστα ότι "είναι αδιανόητο να απαγορεύουμε να ανοίξει η συζήτηση στη βάση του κόμματος".

 

Προκειμένου να διασκεδάσει τις εντυπώσεις σημείωσε ότι δεν θέτει τελεσίγραφα ούτε δείχνει την πόρτα σε κανέναν και ανέφερε ότι οι συνιστώσες αν θέλουν μπορούν να συνεχίσουν να υπάρχουν ως το συνέδριο. Αν το επιθυμούν μπορούν έως τότε -είπε- να εκλέξουν αντιπροσώπους με ξεχωριστές λίστες. Τόνισε όμως ότι το Συνέδριο θα είναι το σώμα που θα λάβει τις τελικές αποφάσεις και για τα δύο αυτά ζητήματα.

 

Στο Συνέδριο εν κατακλείδι ο κ. Τσίπρας ελπίζει ότι θα καταφέρει να επιβληθεί ποντάροντας και στο γεγονός ότι η ΚΕ αποφάσισε με εισήγηση του το μέτρο για την εκλογή συνέδρων να είναι 1 προς 10 που σημαίνει σύμφωνα με εκτιμήσεις ότι το Συνέδριο θα είναι μαζικό δηλαδή 3.000 - 3.500 άτομα, γεγονός πρωτόγνωρο για αριστερό κόμμα και η σταυροδοσία για την ανάδειξη των οργάνων να είναι 30%.

ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ !...

“Μεγάλες λέξεις δὲ λέγαν πιὰ τίποτα καὶ τὶς πετοῦσαν στοὺς ὀχετούς.”

Τάσος Λειβαδίτης, Συμφωνία ἄρ. 1

 

Στον Νίκο, στις νέες και στους νέους που σε λίγο θα παλέψουν σκληρά για να συνεχίσουν «να μαθαίνουν γράμματα» και να μπορέσουν να ξαναπούν “μεγάλες λέξεις” χωρίς να ντρέπονται…

 

  Κάποτε στην Ελλάδα συνυπήρχαν και δημιουργούσαν ο Σεφέρης, ο Ελύτης, ο Ρίτσος, ο Αναγνωστάκης, ο Βάρναλης, ο Σκαρίμπας,

ο Σαχτούρης, ο Λειβαδίτης, ο Γκάτσος, ο Ταχτσής, ο Τσίρκας ,

η Σωτηρίου, ο Σαμαράκης, ο Βασιλικός, ο Καμπανέλλης,

ο Πατρίκιος, ο Κεχαϊδης, ο Τσιφόρος, ο Μποστ, ο Ψαθάς,

ο Σακελλάριος, ο Κουν, ο Σολωμός, ο Μινωτής, ο Ροντήρης,

ο Κακογιάννης, ο Κούνδουρος, ο Τζαβέλλας, η Παξινού,

η Μερκούρη, ο Κατράκης, η Βασιλειάδου, ο Αυλωνίτης, ο Βέγγος, ο Χορν, η Λαμπέτη, Ο Τσαρούχης, ο Χατζηκυριάκος-Γκίκας,

ο Μόραλης, ο Βασιλείου… ο Βαμβακάρης, ο Τσιτσάνης,

ο Παπαϊωάννου, ο Χιώτης, η Νίνου, η Μπέλλου, ο Μπιθικώτσης,

ο Καζαντζίδης, ο Θεοδωράκης, ο Χατζιδάκις, ο Ξαρχάκος,

ο Λοϊζος, ο Λεοντής, ο Σαββόπουλος, ο Μαμαγκάκης, ο Χρήστου…

 

Τότε, ήταν μια πολύ δύσκολη εποχή… Δημοκρατία «κουτσή» και υπό ξένη «προστασία», «εθνικόφρονες» και «μιάσματα», οικονομία κατεστραμμένη από τον πόλεμο, ύπαιθρος σχεδόν χωρίς ελπίδα…

 

Τότε, μετά την καταστροφή του πολέμου και τον διχασμό του εμφυλίου, η κοινωνία, διαιρεμένη, στέναζε και αγωνιούσε, αλλά βίωνε και την ελπίδα με στήριγμα ένα ισχυρό κίνημα πολιτισμού και προοδευτικής δημιουργίας…

 

Τότε παρέες απλών ανθρώπων, φτωχών και ηττημένων, σιγοτραγουδούσαν στις ταβέρνες τους «Μοιραίους» και την «Άρνηση» και ένοιωθαν κρυφά, πραγματικά πλούσιοι και νικητές…

 

Τότε, «νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες”, στις εξορίες, δίδασκαν και διδάσκονταν την ελληνική γλώσσα και την ιστορία…

 

Τότε το «μάθε γράμματα» δεν σήμαινε «γίνε πλούσιος»…

 

Τότε νέοι και νέες μεγάλωναν με το «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα» και ονειρεύονταν «να μάθουν γράμματα», ακούγοντας μαζί ιστορίες για πρόσφατες θυσίες και νίκες…

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Τότε, για να «μάθεις γράμματα», έπρεπε συχνά και να εργάζεσαι, επιλέγοντας συνειδητά τον επιστημονικό, επαγγελματικό, κοινωνικό και ιδεολογικό σου «δρόμο»…

Τότε ο Δάσκαλος, γυρνώντας σ’ όλη την Ελλάδα, σχεδόν δεν έφευγε μέσα από το σχολείο (και τότε κακοπληρωμένος)…

Τότε ο αναγκαστικός ξενιτεμός των νέων μάτωνε την «άλλη» Ελλάδα, αλλά συντηρούσε την αξιοπρέπειά της…

Τότε η αλληλεγγύη της γειτονιάς μπορούσε να «γλυκάνει» τις ατομικές δυσκολίες, οικονομικές και άλλες…

Τότε μερικοί, με μεγάλο κόστος, αμφισβητούσαν το δόγμα της ¨Ψωροκώσταινας», μιλώντας για τις πραγματικές δυνατότητές μας…

Τότε, χρονογραφήματα στις εφημερίδες «παρήγαγαν» πολιτική και «δίδασκαν» γλώσσα και ήθος…

Τότε, όπως λέει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, η λέξη «καλλιεργημένος» δεν είχε αντικατασταθεί από την λέξη «κουλτουριάρης»…

Τότε το «αντι-αισθητικό» ενοχλούσε…

Τότε μπορούσαν να ανθίζουν κρίνα της άμμου δίπλα στη θάλασσα…

Τότε ακόμα η Ελλάδα ήταν καθυστερημένη και φτωχή… Ήταν ;

Σταύρος Κουμπιάς - ΑΙΧΜΗ

*Ο Σταύρος Κουμπιάς είναι καθηγητής στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Τεχνολογίας Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Πατρών και πρώην Πρύτανης.

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ, ΠΟΥ ΜΑΣ ...ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ !...

Το γράφαμε, το φωνάζαμε, αλλά φωνή βοώντος εν τη ερήμω της …προπαγάνδας. Τι φωνάζαμε; Ότι οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι δεν πληρώνουν ούτε ευρώ για τη διάσωση της Ελλάδας. Αντίθετα βγαίνουν κερδισμένοι. Οι δανειστές μας όχι μόνο δεν κάνουν καμία θυσία, αλλά αντίθετα επωφελούνται από τη δική μας δοκιμασία.

 

Ευτυχώς που δημοσίευσε και το Ρόιτερς τα τεράστια κέρδη των Γερμανών και άλλων βορειοευρωπαίων και έτσι ίσως σταματήσουν ακόμα και Ελληνες υπουργοί να μας σερβίρουν το μύθο-απάτη της συμβολής των Ευρωπαίων φορολογουμένων στη διάσωση της Ελλάδας.

 

Δυστυχώς μόνο οι Ελληνες φορολογούμενοι, μισθωτοί, συνταξιούχοι και άνεργοι, σηκώνουν το σταυρό του μαρτυρίου. Κι΄ ενώ θα έπρεπε στο όνομα της αλληλεγγύης ή της σωτηρίας του ευρώ ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο προτιμάτε, οι Γερμανοί και λοιποί εταίροι να μας βοηθήσουν επιστρέφοντας τουλάχιστον ένα μέρος από τα κέρδη που έχουν χάρη στη δική μας κρίση (10,2 δις. ευρώ σε δύο χρόνια μόνο για τη Γερμανία και 67 δις. τα επόμενα χρόνια) αυτοί συνεχίζουν να μας συκοφαντούν ισχυριζόμενοι ότι πληρώνουν για τη σωτηρία μας και να το χρησιμοποιούν ως μέσο πίεσης για την επιβολή αντιλαϊκών και καταστρεπτικών για τη χώρα μέτρων, όπως για παράδειγμα η συνέχιση της λιτότητας.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια.

Αν αυτοί είναι οι εταίροι μας, τι να πούμε για τους αντιπάλους ή για τους εχθρούς μας. Αλλά αν οι Γερμανοί και λοιποί Ολλανδοί, Αυστριακοί, Φιλανδοί, συντηρούν το μύθο, ας σταματήσουν να το κάνουν οι Ελληνες υπουργοί. Το επιχείρημα δεν έχει πια ισχύ, η προπαγανδιστική του δύναμη εξασθενίζει.

 

Αλλά καλό θα ήταν και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι να εγκαταλείψουν τη σύγχρονη μυθοπλασία, γιατί μόνο ζημιά προκαλούν στην Ευρώπη. Βλέπετε η αλληλεγγύη είναι ή θα έπρεπε να ξαναγίνει ο ισχυρότερος πυλώνας του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Αλλιώς η ενωμένη Ευρώπη θα διαλυθεί στα εξ΄ ων συνετέθη.

Θανάσης Λυρτσογιάννης

ΤΑ ΔΙΚΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ !...

Στο συμπέρασμα ότι το ελληνικό πρόγραμμα προσαρμογής αποδείχθηκε λιγότερο επιτυχημένο από αυτό της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας, καταλήγει μελέτη της γνωστής «Δεξαμενής Σκέψης» των Βρυξελλών, Bruegel, η οποία δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα, υπό τον τίτλο «Μια πρώτη αξιολόγηση για τη βοήθεια της ΕΕ και του ΔΝΤ προς τις χώρες της ευρωζώνης».

 

Το Bruegel καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι πρόωρες εκτιμήσεις της τρόικας σχετικά με την ικανότητα της ελληνικής οικονομίας να προσαρμοστεί, αποδείχθηκαν αισιόδοξες. Αντίθετα, οι παραδοχές της τρόικας στην περίπτωση της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας αποδείχθηκαν πιο ρεαλιστικές και η επιστροφή των χωρών αυτών στις αγορές είναι εφικτή.

 

Σύμφωνα με το Bruegel, ένα «υπεραπλουστευμένο» συμπέρασμα όσον αφορά την αποτελεσματικότητα των προγραμμάτων προσαρμογής είναι ότι το ιρλανδικό πρόγραμμα φαίνεται πετυχημένο, καθώς εκτιμάται ότι η χώρα βρίσκεται στον σωστό δρόμο για να εξέλθει από το τριετές πρόγραμμα και σταδιακά ανακτά την πρόσβασή της στις αγορές, παρότι υπάρχουν ορισμένοι κίνδυνοι.

 

Όσον αφορά την Πορτογαλία, το Bruegel εκτιμά ότι η επιτυχία του προγράμματος δεν είναι εγγυημένη, καθώς η οικονομία τής χώρας παραμένει διαρθρωτικά αδύναμη και ευάλωτη. Όσον αφορά, όμως το ελληνικό πρόγραμμα, το Bruegel θεωρεί ότι ήταν αποτυχημένο.

 

Ειδικότερα, όσον αφορά την Ελλάδα το Bruegel εκτιμά ότι η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους θα ήταν προτιμότερο να είχε γίνει νωρίτερα και προσθέτει ότι η καθυστερημένη αναδιάρθρωση είχε ως αποτέλεσμα μεγαλύτερες ζημιές για τους φορολογούμενους. Παράλληλα, αφήνει να εννοηθεί ότι ο επίσημος τομέας θα πρέπει να αναγνωρίσει ότι η Ελλάδα δεν δύναται να αποπληρώσει το χρέος της.

 

Η μελέτη του Bruegel επισημαίνει ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε εντελώς διαφορετική πορεία από αυτήν της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας για τρεις λόγους : Πρώτον, οι αρχικές συνθήκες ήταν ιδιαίτερα δυσμενείς για την Ελλάδα. Δεύτερον, το ελληνικό διοικητικό και πολιτικό σύστημα είναι πολύ πιο αδύναμο σε σχέση με αυτό των δύο άλλων χωρών. Τρίτον, η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα που ζήτησε οικονομική βοήθεια, όταν η ευρωζώνη ήταν εντελώς απροετοίμαστη για μια τέτοια κρίση.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Σε γενικές γραμμές, το Bruegel τονίζει ότι τα προγράμματα της τρόικας πέτυχαν σε ορισμένους τομείς και ταυτόχρονα απέτυχαν σε άλλους. Για παράδειγμα, αναφέρει ότι η ταχύτερη από το αναμενόμενο συρρίκνωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων θα μπορούσε να θεωρηθεί επιτυχία, ενώ αποτυχία είναι η βαθύτερη από το αναμενόμενο ύφεση και η υψηλή ανεργία.

Ειδικότερα για την ανεργία στην Ελλάδα και την Πορτογαλία, το Bruegel σημειώνει ότι δεν ευθύνονται μόνο τα μέτρα λιτότητας, αλλά και η δυσλειτουργία της αγοράς εργασίας στις χώρες αυτές. Εξάλλου, οι συντάκτες της έκθεσης, οι οικονομολόγοι Ζαν Πιζανί Φερί, Αντρέ Σαπίρ και Γκούντραμ Βουλφ, επισημαίνουν ότι για την αντιμετώπιση της κρίσης, η συνεργασία της ΕΕ και του ΔΝΤ αρχικά ήταν αναπόφευκτη και αναγκαία, κυρίως λόγω της έλλειψης τεχνογνωσίας και εμπειρίας της ΕΕ, καθώς και έλλειψης εμπιστοσύνης προς τα ευρωπαϊκά όργανα να δράσουν μόνα τους.

Ωστόσο, εκτιμούν ότι στο μέλλον, η συμμετοχή του ΔΝΤ σε προγράμματα οικονομικής βοήθειας θα πρέπει να περιοριστεί στο 10% της συνολικής βοήθειας, όπως έγινε στην περίπτωση της Κύπρου. Ειδικότερα, όσον αφορά την τρόικα, οι συντάκτες της έκθεσης προτείνουν τα εξής :

Πρώτον, ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θα πρέπει να μετατραπεί σε ένα είδος «Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου», ούτως ώστε να αποφευχθεί ο διττός ρόλος της ως αντιπρόσωπου του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας και του Eurogroup από τη μία και ως Κοινοτικού Οργανισμού από την άλλη.

Δεύτερον, ο ρόλος της ΕΚΤ στην τρόικα θα πρέπει να είναι όσο το δυνατό πιο διακριτικός, ώστε να αποφευχθούν συγκρούσεις συμφερόντων. Η ΕΚΤ θα πρέπει να έχει πρόσβαση σε πληροφορίες και να εκφράζει τις ανησυχίες της όταν χρειάζεται, αλλά δεν χρειάζεται να έχει πλήρη διαπραγματευτική ισχύ.

Τρίτον, η συμμετοχή του ΔΝΤ στα προγράμματα χωρών της ευρωζώνης θα πρέπει να συνεχιστεί έως ότου συσταθεί ένα Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο και έως ότου η ευρωζώνη γίνει μέλος του ΔΝΤ. Έως τότε, το ΔΝΤ πρέπει να είναι «καταλυτικός δανειστής», υπό την έννοια της συμμετοχής με ένα ελάχιστο ποσοστό στη χρηματοδότηση των προγραμμάτων διάσωσης και ταυτόχρονα της παροχής τεχνικής βοήθειας τόσο στο ενδιαφερόμενο κράτος όσο και στην ΕΕ. Στην περίπτωση αυτή, διατηρεί επίσης ακέραια τη δυνατότητα να αποχωρήσει σε περίπτωση διαφωνίας. Συγκεκριμένα προτείνεται η συμμετοχή του ΔΝΤ να περιοριστεί στο 10% της συνολικής χρηματοδότησης.

Τέλος, το Bruegel σημειώνει ότι στη μελέτη του δεν έλαβε υπόψη τις μεταβολές στο εισόδημα και στον πλούτο των χωρών που βρίσκονται σε πρόγραμμα, ούτε τις κοινωνικές επιπτώσεις λόγω της μεγάλης αύξησης της ανεργίας και της ανεργίας των νέων στις χώρες του μνημονίου.

Υ.Γ. Διαβάζοντας προσεκτικά το παραπάνω σημείωμα του ΑΠΕ, ο καθένας μπορεί να διαπιστώσει πόσο δικαιώνονται και οι απόψεις και η προσέγγιση, αλλά και περισσότερες από τις επιλογές της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου, σχετικά με την ελληνική Κρίση, τα αίτιά της και τις ανάγκες αντιμετώπισής της.

ΟΙ ΚΛΩΝΙΣΚΟΙ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΜΟΥ !...

Σαν να μας κλείνει η ιστορία το μάτι, για να υπαινιχθεί ή να προειδοποιήσει. Ή σαν να σηκώνει το χέρι της επιτιμητικά. Γιατί, ακόμα κι αν περιγελάς τις συμπτώσεις, δεν μπορείς να αδιαφορήσεις για τούτο το παιχνίδι της τύχης: Τώρα που αρχίζει, επιτέλους, στη Γερμανία η δίκη της νεoναζιστικής συμμορίας που δολοφόνησε εννιά μετανάστες (οκτώ Τούρκους κι έναν Ελληνα) και μία αστυνομικό, συνελήφθη στη Στουτγάρδη ένας ενενηντατριάχρονος φύλακας του Αουσβιτς που το όνομά του, Χανς Λίπσις, είναι τέταρτο στον φετινό κατάλογο καταζητουμένων εγκληματιών ναζί του Κέντρου Σιμόν Βίζενταλ. Και τις ίδιες μέρες, εδώ, ο τραμπουκισμός και η μισανθρωπία που μασκαρεύονται σε φιλανθρωπία, ξανάστησαν το σόου της «συμπαράστασης σε πενομένους», με κριτήριο όχι την πενία και την πείνα τους, αλλά το αν τρέχει ιχώρ στις φλέβες τους, όπως δα στις δικές τους.

 

Λοιπόν, η Ιστορία μπορεί να κλείνει το μάτι της ή να σηκώνει το χέρι αυστηρά, αλλά από μόνη της ούτε διδάσκει ούτε παραδειγματίζει. Αν στα εξήντα τόσα μεταπολεμικά χρόνια ο φύλακας του Αουσβιτς είχε νιώσει έστω μία φορά να τον τυραννούν οι τύψεις, αν έστω μία φορά δεν κοίμισε τη συνείδησή του λέγοντάς της ό,τι αμέτρητοι άλλοι ναζιστές, πως «εκτελούσε εντολές δίχως να ξέρει», ίσως εμφανιζόταν αυτοβούλως για να σώσει τα λείψανα της ψυχής του. Τώρα, υπέργηρος, περνάει στη δικαιοδοσία άλλων δυνάμεων, ουράνιων ή υποχθόνιων. Η πιθανή αργοπορημένη τιμωρία του από τη Δικαιοσύνη τον αφήνει παγερά αδιάφορο, όπως ήταν και όταν έβλεπε τις ατέλειωτες γραμμές των ανθρώπων που προορίζονταν για τις μηχανές της θηριωδίας.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Την πρώτη γενιά ναζιστών κοντεύει να την εξαλείψει ο χρόνος. Αλλά το αδιανόητο έχει ήδη συντελεστεί: Η ρίζα που όλοι πίστευαν ότι κάηκε οριστικά από την οικουμενική αποστροφή και καταφρόνια, ξανάδωσε τρισάθλιους καρπούς. Κι αυτό είναι το μέγιστο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη ως σύνολο, και όχι ξεχωριστά η Γερμανία, η Ελλάδα, η Ουγγαρία, η Αυστρία, η Ολλανδία κι όσες άλλες χώρες βλέπουν τα νεοναζιστίδια να δυναμώνουν. Θα περίμενε κανείς ότι δεν θα ξαναφύτρωναν στη Γερμανία· δεν θα τα άφηνε η ντροπή. Θα περίμενε επίσης ότι δεν θα ξανάβγαιναν στην Ελλάδα ή τη Ρωσία· δεν θα τους το επέτρεπε το αίμα των μαρτύρων. Και όμως. Ο κυκεώνας, το ποτό που κατασκευάζεται με υλικά τη λατρεία της δύναμης, το μέχρι φόνου ρατσιστικό μίσος, το πάθος για τον πιο βλακώδη αποκρυφισμό, διατηρεί τη μεθυστική του ισχύ, όσο βρίσκει μυαλά νηπίων.

 

Η πονηρία των ναζιστικών συμμοριών είναι να εκμεταλλεύονται τη δημοκρατία για να την πολεμήσουν. Και τέτοιου είδους πόλεμοι δεν κερδίζονται με νομικές απαγορεύσεις. Οσοι παρανομούν, να τιμωρηθούν. Είτε φονιάδες είναι είτε ψευτονταήδες που αλητεύουν καταχρώμενοι τη βουλευτική ασυλία. Αλλά, θέτοντας εκτός νόμου τα φιλοναζιστικά κόμματα, δεν θέτεις αυτόματα εκτός ατζέντας τις «ιδέες» τους, ηττημένες και περιφρονητέες.

Παντελής Μπουκάλας

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ !...

ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΕΥΡΩΖΩΝΗ !...

Στην Ιταλία οι δικαστικές περιπέτειες του Μπερλουσκόνι απειλούν την ενότητα της νέας κυβέρνησης Λέτα, αλλά μάλλον πριμοδοτούν δημοσκοπικά το κόμμα του καβαλιέρε που φθάνει στην πιο πρόσφατη δημοσκόπηση το ποσοστό του 35,6%, ενώ το κόμμα του Γκρίγιο πιστώνεται με ποσοστό 24,1%, μια σαφής ένδειξη ότι η συντριπτική πλειονότητα των ψηφοφόρων απορρίπτει ως ανεπαρκείς τις προσεκτικές διορθωτικές κινήσεις στην πολιτική λιτότητας του νέου πρωθυπουργού.

 

Στην Ισπανία, το Λαϊκό Κόμμα και οι Σοσιαλιστές καταρρέουν δημοσκοπικά με πάταγο, οι πρώτοι από το 44% στο 22% και οι δεύτεροι από το 30% στο 20%, με τη δυναμική της διαμαρτυρίας να αναζητά τοπικές εθνικιστικές και περιφερειακές εκφράσεις. Στη Μαδρίτη δεν κινδυνεύει απλά η δικομματική σταθερότητα, αλλά το εθνικό πολιτικό σκηνικό...

 

Στη Γαλλία είναι αδύνατο να φαντασθούμε τον Ολάντ μετά την επερχόμενη εκλογική συντριβή των Σοσιαλιατών στις τοπικές εκλογές και τις ευρωεκλογές της επόμενης Ανοιξης να ολοκληρώνει την τριετή προεδρική και κοινοβουλευτική θητεία που απομένει, ενώ είναι αμφίβολο αν μια επάνοδος-αντεπίθεση του Σαρκοζί θα μπορέσει να ανακόψει την εκτόξευση της Λεπέν στη δεύτερη θέση.

 

Την ίδια στιγμή, στη Γερμανία, παραμένει άγνωστο κατά πόσο η «Εναλλακτική για τη Γερμανία» θα κατορθώσει να σπάσει το φράγμα του 5% κυρίως σε βάρος των Φιλελευθέρων και των Χριστιανοσοσιαλιστών στη Βαυαρία που «φλερτάρουν» πιο συγκεκαλυμμένα με τον ευρωσκεπτικισμό και να βραχυκυκλώσει πλήρως τα μετεκλογικά σενάρια. Δεύτερος άγνωστος παράγων είναι και η τύχη του κόμματος των Πειρατών, τη δύναμη του οποίου υποτίμησαν σε όλες τις τοπικές εκλογικές αναμετρήσεις οι δημοσκοπήσεις.

 

Τι δείχνουν αθροιστικά όλα τα παραπάνω; Δυσκολότερη μετεκλογική διαπραγμάτευση για σχηματισμό κυβερνητικού συνασπισμού στη Γερμανία, αλλά κυρίως κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης στην Ισπανία, την Ιταλία και την Γαλλία με απρόβλεπτες παρενέργειες.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Ετσι η υπόθεση εργασίας ότι μετά τις γερμανικές εκλογές έρχεται η ώρα για μια συνολική διαπραγμάτευση για το μέλλον της Ευρωζώνης τίθεται εν αμφιβόλω, καθώς Μαδρίτη, Ρώμη και Παρίσι θα είναι ακυβέρνητες πολιτείες, ενώ το Βερολίνο, αν διαβάσουμε προσεκτικά το άρθρο του Σόιμπλε στους Financial Times για την Τραπεζική Ενωση, δεν φαίνεται να επείγεται και πολύ να τερματίσει τη σημερινή ρευστότητα.

Η πολιτική αποσταθεροποίηση στον Νότο και στη Γαλλία και η μη μεταλάξιμη σε εναλλακτική πρόταση αντισυστημική οργή δεν απειλούν, ούτε πολύ περισσότερο πιέζουν το Βερολίνο, του δίνουν άλλοθι στην παρελκυστική του τακτική και ενισχύουν τη δυνατότητά του να προσφέρει ad hoc σωστικές παρεμβάσεις στο παρά πέντε...

Οι ακυβέρνητες πολιτείες στον Νοτο της Ευρωζώνης θα βυθίζονται ολοένα και περισσότερο σε εσωστρέφεια και η προοπτική ή καλύτερα η ευχή για μέτωπο του Νότου θα απομακρύνεται: Αν δεν υπάρχει σύγκλιση και συναίνεση σε εθνικό επίπεδο, πώς να υπάρξει κοινή γραμμή ή ακόμη περισσότερο μέτωπο κατά της Γερμανίας; Φθηνός έως μηδενικός δανεισμός σε βάρος των εταίρων της, προσπάθεια αρπαγής των τραπεζικών καταθέσεων του Νότου μέσω της απειλής του «κουρέματος» των μεγαλοκαταθετών, υπονόμευση της πολιτικής σταθερότητας των εταίρων με την άκαμπτη εμμονή στις περικοπές.

Η κυριαρχία της Γερμανίας είναι από ό,τι φαίνεται συνολική και μη αντιστρέψιμη για το ορατό μέλλον, ένα επίτευγμα για το οποίο στο Βερολίνο είναι πρόθυμοι να πληρώσουν το αντίτιμο, είτε πρόκειται για την απομόνωση στους G-7, είτε ακόμη και μια διαχειρίσιμη ύφεση στο εσωτερικό της χώρας.

 

Γ. Καπόπουλος

Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΓΕΡΜΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΤΟΥ ΓΑΠ !...

Σε προηγούμενο σημείωμα επεσήμαινα ότι «η πάντα καθυστερημένη αμερικανική ανάλυση, μάλλον άρχισε επιτέλους να αντιλαμβάνεται ότι η Γερμανία από γεωοικονομική δύναμη μετατρέπεται σε πολιτική (ΣΣ: ακολουθεί η στρατιωτική)». Δύο μέρες μετά τα media γέμισαν με πληροφορίες και ειδήσεις που επιβεβαιώνουν την εκτίμηση, αλλά κυρίως ότι μαίνεται ο αμερικανογερμανικός πόλεμος για την επικυριαρχία στην Ευρώπη. Για να δούμε εκδοχικά τις εξελίξεις.

Το μέλος της διοίκησης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Γιοργκ Άσμουσεν, ξαφνικά (9/5) τάχθηκε υπέρ της διάλυσης της Τρόικα με αποχώρηση του ΔΝΤ και υποστήριξε πως πρέπει να λάβει κεντρικό ρόλο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ενώ τάχθηκε υπέρ της δημιουργίας ενός νέου θεσμού, ο οποίος θα παρεμβαίνει στα κράτη που ζητούν στήριξη. Τι έγινε ξαφνικά; Και γιατί, η καγκελάριος Μέρκελ που δεν ήθελε να μυρίσει την τραπεζική ένωση, επίσης ξαφνικά, την επιθυμεί διακαώς και θέλει να γίνει εδώ και τώρα;

Το πράγμα είναι απλό. Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι προκειμένου να σώσει την ευρωζώνη, το ευρώ και το Νότο αποφασίσει με ένα έμμεσο τρόπο να δανείζει τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις του Νότου με το ίδιο κόστος που δανείζονται οι γερμανικές, δημιουργώντας έτσι συνθήκες πραγματικού ανταγωνισμού και δημιουργώντας με επίσης έμμεσο τρόπο ρευστότητα σε ευρώ (κάτι σαν το άμεσο τύπωμα που κάνουν οι Αμερικάνοι).

  Η γερμανική αντεπίθεση

Οι Γερμανοί έχουν σκυλιάσει! Γι΄ αυτό έβαλαν την Die Welt να μεταφέρει τη θέση της Budensbank, η οποία θεωρεί ότι αν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) χρειαστεί να αγοράζει προβληματικούς τίτλους από τις χώρες της Νοτίου Ευρώπης, ώστε να μπορέσει να χρηματοδοτήσει τις επιχειρήσεις, τότε καλά θα κάνει η ΕΚΤ να εξελιχθεί σε bad bank του ευρωπαϊκού Νότου, ώστε να αντιμετωπιστεί το μείζον θέμα της απόκλισης των επιτοκίων δανεισμού μεταξύ επιχειρήσεων στην περιφέρεια και τον πυρήνα της ευρωζώνης. Αυτό θέλουν να μπλοκάρουν με την επίθεση στον Ντράγκι, βάζοντας εμπόδιο τις τράπεζες με την τραπεζική ένωση αλά βερολινίζε… Εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης εξέφρασε την ελπίδα ότι θα ολοκληρωθούν οι διαβουλεύσεις για τη δημιουργία της ενιαίας τραπεζικής αρχής πριν από την έναρξη των καλοκαιρινών διακοπών, ενώ επισήμανε πως επί τη βάσει των συμφωνιών της ΕΕ που έχουν ήδη συναφθεί μπορούν να διευθετηθούν πολλά συναφή θέματα. Ο Μάρτιν Κοτχάους άφησε να εννοηθεί πως αυτό θα γίνει σε δύο χρονικά στάδια, καθώς πρέπει πρώτα να μεσολαβήσει μια τροποποίηση στο κοινοτικό δίκαιο, ούτως ώστε να είναι εφικτό να ιδρυθεί μια ευρωπαϊκή αρχή επίβλεψης και εκκαθάρισης των προβληματικών τραπεζών.

  >>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Αλλά το μεγάλο μέτωπο το στήνουν οι Γερμανοί στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης, το οποίο στις 12 Ιουνίου θα αποφανθεί για το κατά πόσον η ανακοινωθείσα πολιτική ΟΜΤ (αγορά ομολόγων από τις χώρες του Νότου χωρίς όριο) της ΕΚΤ παραβιάζει ή όχι το γερμανικό σύνταγμα. Έκθεση-κατάθεση της Bundesbank αναφέρει: 1)Δεν είναι δουλειά της ΕΚΤ να εγγυάται την ύπαρξη του κοινού νομίσματος. 2) Δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε την ΕΚΤ να τηρήσει τους όρους του ΟΜΤ. 3) Η Bundesbank αμφισβητεί ότι είναι δουλειά της ΕΚΤ να εγγυηθεί στις επιχειρήσεις της Περιφέρειας επιτόκια ανάλογα με εκείνα που πληρώνουν οι αντίστοιχες γερμανικές επιχειρήσεις. Αν το δικαστήριο συμφωνήσει με την Bundesbank, ή η ΕΚΤ θα πρέπει να εγκαταλείψει την πολιτική ΟΜΤ ή η Γερμανία να εγκαταλείψει την ευρωζώνη και ενδεχομένως την ΕΕ.

Ο ΓΑΠ αποκαλύπτει !...

Στο πολιτικό πεδίο, τη μάχη κατά των Αμερικανών τη δίνει το SPD το οποίο προτίθεται να αποχωρήσει από την Σοσιαλιστική Διεθνή, όπου πρόεδρος είναι ο Γιώργος Παπανδρέου, άνθρωποι του οποίου σε μακροσκελές κείμενό τους υπερασπίζονται τον «αγώνα» του κατά των αγορών και αποκαλύπτουν, όλο το γεωπολιτικό παιγνίδι που παίζεται στους κόλπους των σοσιαλιστικών κομμάτων και της Διεθνούς. Λένε λοιπόν οι του ΓΑΠ στην ανακοίνωσή τους :

«… Πολλοί Γερμανοί σοσιαλιστές κάποιας ηλικίας, που γνωρίζουν πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις, λένε εμπιστευτικά σε συνομιλητές τους, ότι θα τρίζουν τα κόκαλα του Βίλυ Μπραντ, με τα καμώματα της σημερινής ηγεσίας των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών. Και πράγματι, ο Σίγκμαρ Γκάμπριελ και η ομάδα του, ακολουθώντας το παράδειγμα της Μέρκελ, προσπαθούν να ηγεμονεύσουν στη οικογένεια των σοσιαλιστικών κόμματων προκαλώντας ποικίλες αντιδράσεις. Μάλιστα, οι αντιδράσεις εντείνονται και ενόψει των προσεχών Ευρωεκλογών. Ήδη οι Γερμανοί ελέγχουν την Προεδρία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, με τον Μάρτιν Σουλτς που φιλοδοξεί να γίνει ο υποψήφιος των σοσιαλιστών για την Προεδρία της επόμενης Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ελέγχουν την Σοσιαλιστική ομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μέσω του Προέδρου της, του Αυστριακού Χάνες Σβόμποντα, ο οποίος εξελέγη με την υποστήριξη του Μάρτιν Σουλτς. Ελέγχουν επίσης, το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, του οποίου Πρόεδρος είναι ο Βούλγαρος Σεργκέι Στάνισεφ, στενός φίλος των Σουλτς και Σβόμποντα και Γραμματέας ο Άχιμ Πόστ που εξακολουθεί να διατηρεί παράλληλα και τη θέση του Διεθνή Γραμματέα του SPD. Η μόνη οργάνωση που δεν κατάφεραν προς το παρόν να ελέγξουν οι Γερμανοί στο χώρο των σοσιαλιστών είναι η Σοσιαλιστική Διεθνής.

  Όταν δημιουργήθηκε η Σοσιαλιστική Διεθνής με τη σύγχρονη μορφή της αποτελούνταν κυρίως από μεγάλα ευρωπαϊκά κόμματα. Ο Βίλυ Μπραντ είχε το όραμα μιας οργάνωσης με πραγματική διεθνή εμβέλεια και ξεκίνησε την διεύρυνση που σταδιακά έκανε τη Σοσιαλιστική Διεθνή την μεγαλύτερη πολιτική Οργάνωση σε παγκόσμιο επίπεδο, η οποία αριθμεί σήμερα πάνω από 160 κόμματα - μέλη.

Ο Σίγκμαρ Γκάμπριελ, από τη στιγμή που εξελέγη Πρόεδρος του SPD, δεν έκρυψε την αντίθεση του απέναντι σε μια οργάνωση όπου οι ανερχόμενες χώρες άλλων ηπείρων θα άρχιζαν σιγά σιγά να έχουν ουσιαστικό ρόλο στη λήψη αποφάσεων. Διαφώνησε με τη φιλοσοφία του Γιώργου Παπανδρέου, που πιστός στο όραμα του Βίλυ Μπραντ, πρέσβευε ότι η Διεθνής πρέπει να είναι ένα πρότυπο οργάνωσης όπου όλοι, ανεξαρτήτως μεγέθους, επιρροής και οικονομικής δύναμης, πρέπει να έχουν τα ίδια δημοκρατικά δικαιώματα στη λήψη αποφάσεων.

Στόχος του Γκάμπριελ, όπως ανακοίνωσε σε συνέντευξη του σε γερμανικό περιοδικό το 2010, ήταν η δημιουργία μιας νέας ευρωκεντρικής Διεθνούς με πολύ λιγότερα μέλη. Το SPD, μέσω και του ιδρύματος Φρήντριχ Έμπερτ, έκανε μεγάλες προσπάθειες και δαπάνησε σημαντικούς πόρους για να πείσει έναν ικανό αριθμό κομμάτων για τη δημιουργία της νέας Διεθνούς. Δεν το κατόρθωσε, και τότε προσπάθησε να ελέγξει την οργάνωση από τα μέσα, προωθώντας τηνΣουηδή Μόνα Σαλίν στη θέση του Γραμματέα της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, στο Συνέδριο που έγινε στη Νότιο Αφρική, τον Αύγουστο του 2012. Στο Συνέδριο αυτό, με εισήγηση Παπανδρέου, για πρώτη φορά η ηγεσία και τα όργανα της Σοσιαλιστικής Διεθνούς θα εκλέγονταν με ανοιχτές εκλογές. Οι Γερμανοί, επικουρούμενοι από κάποιες πλούσιες Βόρειες ευρωπαϊκές χώρες έβαλαν όλες τους τις δυνάμεις για να "πάρουν το Συνέδριο" αλλά η κάλπη διέψευσε τις προσδοκίες τους. Ήδη το θέμα είχε γίνει ιδεολογικό και πολιτικό. Οι διαφορετικές προσεγγίσεις στα θέματα της ευρωπαϊκής κρίσης και η έλλειψη δημοκρατίας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς επηρέασαν καθοριστικά τις επιλογές των κομμάτων της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Μετά την ήττα τους στη Νότιο Αφρική, οι Γερμανοί άλλαξαν πλώρη και προσπάθησαν να προωθήσουν ένα άλλο σχέδιο. Σκέφτηκαν να φτιάξουν ένα Προοδευτικό Δίκτυο κομμάτων που να λειτουργεί παράλληλα με τη Σοσιαλιστική Διεθνή. Οι ίδιοι και οι δορυφόροι τους, σκόπευαν να παραμείνουν στην οργάνωση μειώνοντας μονομερώς τις οικονομικές συνδρομές τους ώστε να την φθείρουν σταδιακά. Τον Δεκέμβριο του 2012, έγινε η πρώτη συνάντηση του Δικτύου στη Ρώμη, όπου ο Σίγκαρ Γκάμπριελ είπε στην ομιλία του: "εμείς θέλουμε μια οργάνωση με έδρα το Βερολίνο". Οι συμμετέχοντες ήταν λίγοι και διστακτικοί κι έτσι το γεγονός είχε ελάχιστη προβολή. Η επόμενη συνάντηση του Δικτύου έχει προγραμματιστεί να γίνει στις 23 Μαΐου στη Λειψία, στο περιθώριο των εορτασμών για τα 150 χρόνια του SPD. Oι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες ελπίζουν να ρίξουν όλο τους το βάρος ώστε να συναινέσουν όσον το δυνατόν περισσότεροι ηγέτες από αυτούς που θα συμμετάσχουν στην επετειακή εκδήλωση για να προσυπογράψουν την ίδρυση του Δικτύου, που όπως ανακοινώθηκε θα συντονίζεται από τους... Γερμανούς και θα χρηματοδοτείται από εθελοντικές συνεισφορές κομμάτων. Η γεωπολιτική πίεση, κάνει πολλούς ευρωπαίους και μη, να δυσανασχετούν και φοβούνται ότι οι κινήσεις αυτές μπορεί να αποτελέσουν τμήμα της ευρύτερης πολιτικής κρίσης στην Ευρώπη.

 

Ενδεικτική του προβληματισμού που επικρατεί ακόμη και στη Γερμανία, σχετικά με τις κινήσεις της ηγεσίας του SPD, είναι και η στάση κάποιων που προέρχονται από τα σπλάχνα της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας. Μέχρι τον Αύγουστο του 2012, οπότε και πραγματοποιήθηκε το Συνέδριο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, στη Νότιο Αφρική, στην Επιτροπή της Οργάνωσης για την Οικονομία και την Κοινωνική Συνοχή, προήδρευε ο Christoph Zopel, αναπληρωτής υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων την περίοδο των κυβερνήσεων Schroeder, τον οποίο είχε προτείνει το SPD. Ο Zopel, λοιπόν, όχι μόνον είχε υιοθετήσει πλήρως τις εκθέσεις και τις προτάσεις της υπό τον Stiglitz Επιτροπής της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, για την Κρίση και την Οικονομία, αλλά και είχε εκφράσει δημόσια την διαφοροποίησή του για την στάση του SPD έναντι της Σοσιαλιστικής Διεθνούς… ».

 

Το κείμενο αυτό αποκαλύπτει τη μετάλλαξη της γεωοικονομικής ισχύος της Γερμανίας σε πολιτική, ή τουλάχιστον την συστηματική προσπάθειά της να τη μετατρέψει σε πολιτική. Το game μόλις άρχισε.

 

Μάκης Ανδρονόπουλος

ΤΑΚΙΜΙΑ !...