ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟΝ ...ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΟ !...

Η πολιτική του Σαμαρέϊκου έφτασε στο ζενίθ της αμοραλιστικής και αλαζονικής συμπεριφοράς και πρακτικής, στην περίπτωση του κλεισίματος της ΕΡΤ.

 

Είχαν προηγηθεί πάμπολλα, παρόμοια, γεγονότα, που αναδείκνυαν τη βαθιά ριζωμένη νοοτροπία και ιδεολογία τους, η οποία κινείται στον αστερισμό της ακροδεξιάς.

 

Αν ο Σαμαράς, υπό την καθοδήγηση των τυχοδιωκτών που έχει γύρω του, έχει επιλέξει να οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές, προκειμένου να αποπειραθεί την ικανοποίηση της μωροφιλοδοξίας του, για …αυτοδυναμία, εκείνο που πρέπει να τεθεί, ως ερώτημα και δίλημμα, στον ελληνικό λαό είναι το απλό : αν τώρα, όντας μειοψηφία και αναγκασμένος σε κυβερνητική συνεργασία, έκανε ό,τι και όσα έκανε, ο καθένας μπορεί να φανταστεί και να εκτιμήσει, τι είναι ικανός να κάνει, έτσι και πάρει αυτοδυναμία !...

ΤΑΧΩΣΕ ΚΑΙ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ !...

 

Τάχωσε, αλλά το 2011 και παραιτήθηκε, όχι, όμως, από κυβερνητικός εκπρόσωπος, αλλά από κάθε ανθρώπινη αξιοπρέπεια !...

Η ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΣΑΜΑΡΑ ΒΑΖΕΙ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ !...

 

Η χωρίς ιστορικό προηγούμενο στα διεθνή χρονικά χθεσινό τηλεοπτικό πραξικόπημα, ξεπερνάει κατά πολύ το ήδη σοβαρότατο σε σημασία κλείσιμο όλων των σταθμών της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης και αγγίζει την ίδια την λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος.

 

Πρώτον, γιατί ελήφθη με βάση μια πράξη νομοθετικού περιεχομένου, απ αυτές που λαμβάνονται σε εξαιρετικές περιπτώσεις και τέτοια σίγουρα δεν ήταν η όποια κατάσταση στην ΕΡΤ.

 

Και δεύτερον γιατί η ΝΔ δεν διαθέτει την απαραίτητη κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να περάσει ένα τέτοιο μέτρο, την στιγμή που δημοσίως διαφωνούν οι δύο άλλοι κυβερνητικοί εταίροι. Το κλείσιμο της ΕΡΤ παραβιάζει τον πλέον θεμελιώδη κανόνα της δημοκρατίας περί πλειοψηφίας και μειοψηφίας, και από αυτήν την άποψη συνιστά σαφέστατη αντιδημοκρατική εκτροπή.

 

Η περί τον Σαμαρά ακροδεξιά ομάδα που κινεί τα νήματα, λειτούργησε με την λογική του «ή τώρα ή ποτέ». Θεωρεί δηλαδή ότι, ιδιαίτερα μετά το φιάσκο της Gazprom και την μείωση των αναμενόμενων εσόδων από την ιδιωτικοποίηση που θεωρούσε σταθμό, η καταστροφική ύφεση της οικονομίας που έχει κρυφτεί πίσω από το πέπλο της τεχνητής αισιοδοξίας θα εκδηλωθεί ανοιχτά και με δραματικό τρόπο το φθινόπωρο.

 

Παράλληλα εκτιμά ότι το «ράγισμα του γιαλού» της τρικομματικής κυβερνητικής συνοχής, όπως εκδηλώθηκε με αφορμή τον αντιρατσιστικό νόμο, δεν μπορεί να διορθωθεί, όταν μάλιστα οι εταίροι δηλώνουν ανοικτά ότι, πληρώνοντας την ΝΔ με το ίδιο νόμισμα, δεν θα ψηφίσουν στο μέλλον καινούργια αντιλαϊκά μέτρα. Κατέληξε έτσι στο συμπέρασμα ότι η μόνη περίπτωση να παραμείνει στην εξουσία είναι να προχωρήσει τώρα σε ρήξη προκαλώντας ακόμη και εκλογές, πετώντας το γάντι στους 2 κυβερνητικούς εταίρους που θέλουν να τις αποφύγουν.

 

Πέρα από την έμφυτη απέχθεια για την ΕΡΤ και την αναπόληση της παλιάς ΥΕΝΕΔ, η επιλογή να δοθεί η μάχη στο πεδίο της ραδιοτηλεόρασης έχει να κάνει με 2 ακόμη παράγοντες.

 

Πρώτον, με το μονομερές, σχεδόν σχιζοφρενικό κόλλημα της ομάδας με τα ΜΜΕ(ο διευθυντής του Γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού, παραδείγματος χάριν, ξημεροβραδιάζεται στέλνοντας twitter).

 

Και δεύτερον με την εκτίμηση ότι η ΕΡΤ παραμένει, λόγω της σχετικής νομοθεσίας, η βασική πηγή εκπομπής των δραστηριοτήτων της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ιδίως σε περίπτωση εκλογών.

 

Αν δηλαδή η κυβέρνηση πέσει και προκηρυχθούν εκλογές σε 40 μέρες, η ΕΡΤ δεν θα υπάρχει για να μεταδίδει τις δραστηριότητες και τις ομιλίες του ΣΥΡΙΖΑ ή των άλλων αντιπάλων κομμάτων. Τα τελευταία θα ζητήσουν βεβαίως η ΕΡΤ να επαναλειτουργήσει. Αλλά η ΝΔ δεν θα το δεχθεί, δεν θα πρόκειται άλλωστε για το πρώτο πραξικόπημα.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Η τακτική της ακροδεξιάς ομάδας δεν συνιστά απλώς εκβιασμό των δύο κομμάτων χάρις στα οποία βρέθηκε στην εξουσία, αλλά είναι και βαθιά τυχοδιωκτική. Γιατί στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ είναι γνωστό ότι οι δημοσκοπήσεις που τελευταία φέρνουν την ΝΔ να προηγείται ελαφρώς του ΣΥΡΙΖΑ, στηρίζονται σε μετρήσεις που δεν είναι ασφαλείς: ένα σημαντικό μέρος των πολιτών που ερωτώνται αρνούνται να απαντήσουν, την ίδια στιγμή που λόγω της κρίσης και της αυξανόμενης ανεργίας δημιουργούνται κοινωνικές -και πιθανώς εκλογικές- δυναμικές που είναι αδύνατον να προβλεφθούν.

 

Η μόνη ασφαλής εκτίμηση που μπορεί να γίνει είναι ότι η τακτική του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» αρέσει σίγουρα στον Μιχαλολιάκο και τον Κασιδιάρη, χωρίς να σημαίνει όμως ότι θα επαναπατριστούν σίγουρα και οι ψηφοφόροι της ΝΔ που έχουν από απόγνωση στραφεί στην Χρυσή Αυγή.

 

Το βέβαιο είναι ότι συμπιέζοντας στο έπακρο τους δύο σημερινούς κυβερνητικούς εταίρους, η ηγετική ομάδα της ΝΔ με την Χρυσή Αυγή και την ακροδεξιά σχεδιάζει, αν τα καταφέρει εκλογικά, να συγκυβερνήσει. Το δίκτυο 21 τώρα δικαιώνεται... Η ακραία πόλωση που η ακροδεξιά ομάδα ήδη προκαλεί- όπως εκδηλώθηκε το Σαββατοκύριακο με τις δηλώσεις του Σαμαρά και τις πιρουέτες Λαζαρίδη κατά της «προδοτικής» αριστεράς-και σκοπεύει να αποθεώσει σε περίπτωση πτώσης της κυβέρνησης και νέων εκλογών, εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους για την χώρα, σε μια στιγμή που οι θεσμοί και οι πολίτες της έχουν βρεθεί σε οριακό σημείο.

 

Φέρνει επίσης στο φως την υποκρισία Σαμαρά, που ενώ υποτίθεται ότι πασχίζει να κρατήσει την χώρα στην Ευρώπη, διακινδυνεύει με μια ζαριά όχι το ανύπαρκτο success story του αλλά την πορεία της χώρας, και ακόμη και τις εκλογικές τύχες της νονάς Μέρκελ. Τι δεν θάδινε κανείς για να δει τα μούτρα της Γερμανίδας καγκελάριου, που έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να κρατήσει ήρεμα τα ευρωζωνικά νερά, αν το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ αποφασίσουν τώρα να αποσύρουν την εμπιστοσύνη τους από την κυβέρνηση, προκαλώντας εκλογές πριν τις γερμανικές.

 

Γιατί το σενάριο που ήδη κυκλοφορεί στα παρασκήνια από χθες το βράδυ, δηλαδή μιας μεταβατικής κυβέρνησης υπό εξωκομματική πρωθυπουργό(ακούστηκε και το όνομα του κ. Πικραμένου) και η οποία που θα στηρίζεται στην υπάρχουσα κοινοβουλευτική πλειοψηφία και θα περιμένει την Ευρώπη να αποφασίσει ξανά για το χρέος και την τύχη της χώρας το φθινόπωρο, είναι εξαιρετικά εύθραυστο και σε κάθε περίπτωση θα γκρέμιζε τον μύθο της σταθερής πλέον Ελλάδας, με τον οποίο η Μέρκελ τρέφει την εκλογική της πελατεία.

 

Το μπαλάκι βρίσκεται πλέον στα δύο άλλα κόμματα της συγκυβέρνησης που δήλωσαν ήδη ότι θα καταψηφίσουν την πράξη νομοθετικού περιεχομένου, αλλά μετά από 3 μήνες που θα έρθει στην Βουλή. Σίγουρα η εξίσωση που έχουν να αντιμετωπίσουν είναι δύσκολη και τα διλήμματα σοβαρά, αλλά η μέχρι τώρα πορεία έχει αποδείξει ότι η δική τους υποχωρητική στάση αποθρασύνει όλο και περισσότερο την εξτρεμιστική ακροδεξιά ομάδα.

 

Για το ΠΑΣΟΚ και την ΔΗΜΑΡ ισχύει όσο και την ΝΔ το «τώρα ή ποτέ»: αν παραμείνουν στην κυβέρνηση μετά από όσα έγιναν, μετά από 3 μήνες θα βρίσκονται σε πολύ δυσκολότερη θέση. Άλλωστε εδώ δεν πρόκειται μόνο για εκλογικούς σχεδιασμούς, αλλά για την ίδια την λειτουργία της δημοκρατίας και η πρωτοφανής κινητοποίηση και ευαισθητοποίηση των πολιτών που συνεχίστηκε μέχρι τις πρωινές ώρες στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη, δείχνει ότι η κοινωνία το αντιλαμβάνεται.

 

Για μια ακόμη φορά, η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων.

 

 

Στέλιος Κούλογλου

ΕΚΤΑΚΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ !...

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ "SUCCESS STORY" !...

Μια φράση που έχουμε ακούσει δεκάδες φορές τους τελευταίους δύο μήνες είναι το περίφημο «success story» που σε κάθε ομιλία του περιλαμβάνει ο πρωθυπουργός. Αυτή η ιστορία επιτυχίας της ελληνικής οικονομίας που ακόμη δεν την είδαμε και τη βάλαμε στο λεξιλόγιό μας. Τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης της οικονομίας είναι αναμφισβήτητα εμφανή. Υπάρχει φως στο τούνελ και ασφαλώς δεν έχει καμιά σχέση η σημερινή κατάσταση με αυτή προ ενός έτους. Ωστόσο, πρέπει να γίνουν πολλά για να υπάρξει πραγματικό success story.

 

Ποια είναι, όμως, η πραγματικότητα πίσω από τον μύθο της επιτυχημένης Ελλάδας; Και πόσο η επικοινωνιακή διαχείριση της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης που πέρασε η χώρα μπορεί να κάνει τους Ελληνες ευτυχισμένους και επιτυχημένους; Είτε το θέλουν τα επικοινωνιακά ιερατεία της κυβέρνησης είτε όχι, το ελληνικό «success story» περιλαμβάνει ύφεση στο 5%, παρά τις προβλέψεις για χαμηλότερο ποσοστό.

 

Εχει επίσης ανεργία κοντά στο 27%, με το ποσοστό στους νέους έως 25 ετών να αγγίζει το 60%. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τη μείωση κατά 2,6% στις εξαγωγές, την έλλειψη επενδύσεων, την υπερφορολόγηση και την αύξηση της αδυναμίας καταβολής των οφειλών από τους πολίτες. Κι έχει επίσης, ένα στα τέσσερα στεγαστικά δάνεια να μην εξυπηρετούνται, με τη δαμόκλειο σπάθη της άρσης του «παγώματος» των πλειστηριασμών να κρέμεται πάνω από τα κεφάλια των ιδιοκτητών.

 

Το «success story» του κ. Σαμαρά θα πρέπει επίσης να μας εξηγήσει πώς θα πληρώσουν οι Ελληνες ιδιοκτήτες ακινήτων πέντε φόρους μέχρι την άνοιξη του 2014. Δηλαδή τον ΦΑΠ για τα έτη 2011, 2012 και 2013, το «χαράτσι» μέσω της ΔΕΗ που θα αρχίσει να αποστέλλεται μέχρι το τέλος του μήνα, καθώς και τον Ενιαίο Φόρο Ακινήτων που τίθεται σε ισχύ από την 1η Ιανουαρίου του επόμενου έτους. Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνά κανείς ότι μέσα στο καλοκαίρι θα πρέπει να ξεκινήσει και η πληρωμή του φόρου εισοδήματος μετά την εκκαθάριση των φορολογικών δηλώσεων που έχουν ξεκινήσει να υποβάλλονται.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Πώς, λοιπόν, θα βρουν όλα αυτά τα χρήματα εκατομμύρια πολίτες προκειμένου να πληρώσουν, την ίδια στιγμή που όλοι λίγο - πολύ έχουν ενταχθεί σε κάποια ρύθμιση επειδή ακριβώς δεν έχουν να πληρώσουν; Άλλος κάνει επιμήκυνση του δανείου του, άλλος περιμένει τις ευνοϊκές ρυθμίσεις για τα ληξιπρόθεσμα κι άλλος απλά σταματά να πληρώνει και περιμένει να πάει φυλακή. Αν αυτό, επομένως, είναι επιτυχημένη ιστορία μιας χώρας που οι πολίτες της βρίσκονται σε απόγνωση, τότε έχουν χάσει το νόημά τους οι λέξεις. Προφανώς δεν πρέπει να μηδενίζεται η προσπάθεια που έχει γίνει. Η οικονομία δείχνει σημάδια σταθεροποίησης και ίσως το 2014 να μπορούμε να μιλάμε για έξοδο από τα χρόνια της ύφεσης. Χωρίς αυτό να σημαίνει, όμως, ότι ξαφνικά οι πολίτες θα επιστρέψουν στα χρόνια της ευημερίας.

 

Ασφαλώς και είναι κατανοητή η ανάγκη της κυβέρνησης -μέσω επικοινωνιακών τρικ- να δώσει τόνο αισιοδοξίας στους απογοητευμένους και στα όρια της κατάθλιψης πολίτες. Είναι ακατανόητο, όμως, να μην έχει γίνει αντιληπτή από τους πολιτικούς, ούτε και τώρα, η πραγματική κατάσταση στην κοινωνία.

 

Η αντίληψη της πραγματικότητας είναι το πρώτο βήμα για να γραφτεί η ιστορία επιτυχίας. Η κυβέρνηση θα μπορεί να μιλά για success story όταν γίνουν εμφανή τα σημάδια υποχώρησης της ανεργίας, ενίσχυσης της ρευστότητας της αγοράς, ελάφρυνσης των φορολογικών βαρών.

 

Η επικοινωνιακή διαχείριση των χρόνιων προβλημάτων και η αδυναμία επαφής με την πραγματικότητα των κυβερνώντων είναι αυτά που μας οδήγησαν στην καταστροφή. Αν, λοιπόν, δεν θέλουν κι εδώ στην Ελλάδα να ζήσουν εικόνες Τουρκίας, ας δουν τον Ερντογάν ως παράδειγμα προς αποφυγή. Το τουρκικό «success story» οδήγησε στην πλατεία Ταξίμ. Εκεί όπου πίσω από την ανάπτυξη του 8% υπάρχουν και 23 εκατ. άποροι και φτωχοί. Μόνο με δουλειά, σωστή διαχείριση και ικανότητα στη διαπραγμάτευση θα έλθει πραγματικό «success story». Μέχρι τότε ας είναι στην κυβέρνηση πιο ταπεινοί.

Βασίλης Σ. Κανέλλης

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΣΤΟ ΚΕΝΟ ?...

Εχουμε όλοι εμπεδώσει την ανάγκη να είμαστε αισιόδοξοι. Ακόμη και αν δεν είμαστε, επειδή «η αισιοδοξία φτιάχνει το κλίμα και η ανάπτυξη είναι θέμα... κλίματος».

 

Και για τους πιο δύσπιστους, υπάρχει και η ... άνοδος του Τουρισμού, τον... Μάιο. Μάλιστα, αλλά οι αφελείς ανάμεσά μας επιμένουν. Οχι οι του ΣΥΡΙΖΑ που προσεύχονται για την αποτυχία, αλλά εμείς που θέλουμε να πιστέψουμε ότι κάτι καλό αρχίζει να αχνοφαίνεται.

 

Εμείς που γράφαμε πριν από έναν χρόνο ότι για τη σωτηρία μέσα από την ανάπτυξη χρειάζεται να θεραπεύσουμε τις επτά πληγές που έριξαν την κοινωνία στον γκρεμό.

 

Ας δούμε τι έχει αλλάξει προς το καλύτερο τον τελευταίο χρόνο, με τη νέα κυβέρνηση.

 

Η δυσλειτουργική δημοκρατία. Ακραία κόμματα δημιουργούν δικό τους... δίκαιο, με διείσδυση στην Αστυνομία, στο κοινό έγκλημα και στις τάξεις των «απελπισμένων».

 

Θεσμοί: Πολιτικό Σύστημα, η Βουλή, ο Συνδικαλισμός, η Αστυνομία, τα Δικαστήρια, η Τοπική Αυτοδιοίκηση, η Δημόσια Διοίκηση, όλα στο χαμηλότερο σημείο κοινωνικής αποδοχής και αξιοπιστίας.

 

Δικαιοσύνη: Φοροφυγάδες δεν διώκονται, επίορκοι δεν καταδικάζονται. Η αρνησιδικία υπονομεύει και την οικονομία.

 

Κοινωνική δικαιοσύνη: Η καθιέρωση μόνιμου και προοδευτικού φορολογικού συστήματος και η εφαρμογή δίκαιων εισπρακτικών κανόνων είναι ακόμη ζητούμενο.

 

Κοινωνικό Κράτος και Κοινωνική Συνοχή: Η ασφαλιστική εξάρτηση από την απασχόληση, έφερε στρατιές ανασφάλιστων, το ΕΣΥ καταρρέει και οι συντάξεις εξαερώνονται.

 

Παιδεία: Η δημόσια Εκπαίδευση και, ιδίως, το Πανεπιστήμιο συνεχίζουν να απαξιώνονται.

 

>>> Διαβάστε τη συνέχεια...

Tο Ηθικό οικονομικό υπόδειγμα: Καινοτομία, επένδυση, παραγωγή, εξαγωγές και δουλειές, απαιτούν θεσμικό περιβάλλον θετικό στην επιχειρηματικότητα και στον επιχειρηματία. Τίποτε από όλα αυτά δεν βελτίωσε η τρικομματική κυβέρνηση.

 

Αντίθετα, επελαύνουν το κομματικό κράτος, η αναξιοκρατία και η αδιαφάνεια. Η ελληνική οικονομία απειλείται είτε με ένα Μαρξιστικό «πείραμα» είτε με επιστροφή στην εθνικιστική παλαιοδεξιά. Ακόμη περιμένουμε μία φιλελεύθερη πνοή σε συνεργασία με μία σύγχρονη Κεντροαριστερά, με κοινό τόπο το συμφέρον της χώρας και στόχους την παραγωγή πρώτα και τη δίκαιη κατανομή μετά.

 

Σε λίγο, όμως, η σημερινή κρατικιστική παλαιομοδίτικη Ελλάδα θα βρεθεί πάλι σε αδιέξοδο, ακόμη και αν ο Τουρισμός... διπλασιαστεί.

Λυκούργος Λιαρόπουλος

ΔΝΤ ΓΙΑ ΠΑΣΑ ΧΡΗΣΗ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΣΗ !...

Ότι επιλέγουν ως συνήγορο δικαίωσης της πολιτικής τους τον «φονέα των οικονομιών», άλλως ΔΝΤ, εκφεύγει πάσης φαντασίας. Και άντε να δείξουμε κατανόηση στη δεξιά και ακροδεξιά πτέρυγα του αντιμνημονιακού μπλοκ ως εκ του λαϊκίστικου DNA. Αλλά και η Αριστερά ;

 

Μια «δικαίωση» βεβαίως απατηλή, που δεν αντέχει σε σοβαρό διάλογο. Αγνωστος όμως για τη χώρα μας, καθώς εκτοπίζεται συνήθως από την οχλοβοή του τίποτα: Από συνθήματα, ανέξοδους και αυτάρεσκους βερμπαλισμούς.

 

Καταρχήν η «έκθεση» δεν αποτελεί επίσημη έκθεση του ΔΝΤ αλλά κάποιων τεχνοκρατών του. Κατά δεύτερο λόγο αφορά αποκλειστικά και μόνο το πρώτο Μνημόνιο και ουδεμία σχέση έχει με το καλούμενο προσφάτως success story που κατά τους αντιμνημονια-κούς «γελοιοποιεί» η έκθεση. Κατά τρίτο λόγο γιατί, αίφνης, το διαρκώς καχύποπτο αντιμνημονιακό μπλοκ ερμηνεύει με τέτοια ευπιστία το ΔΝΤ; Δεν περνάνε «δεύτερες σκέψεις» από το μυαλό τους όταν αυτοί, η παγκόσμια ηγεσία του νεοφιλελευθερισμού, ανοιχτά συγκρούεται με την Ευρωζώνη ;

 

Μήπως, εν όψει και της νέας αναδιάρθρωσης του χρέους σπεύδουν απλώς να ράψουν τις δικές τους τσέπες, για να πληρώσει εξ ολοκλήρου «το μάρμαρο» το ευρωσύστημα ;

 

Και, μήπως -μήπως λέμε- η υιοθέτηση των θεωριών του ΔΝΤ δικαιώνει αυτομάτως άλλους των οποίων τις επιλογές περίπου ως ξενοκίνητες είχαν χαρακτηρίσει οι αντιμνημονιακοί ;

Όχι;  Αλλά, ποιες είναι οι δύο ενστάσεις, των υπαλλήλων του ΔΝΤ για το πρώτο Μνημόνιο ;

 

Η μία, κρίσιμη πράγματι, αφορά τον χρόνο αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους που αντί να γίνει το 2010, πραγματοποιήθηκε με καθυστέρηση δύο χρόνων. Ηταν όμως, άραγε, μία «διαθέσιμη επιλογή» το 2010 για την ελληνική κυβέρνηση και την ανά την υφήλιο αναξιόπιστη Ελλάδα; Αστεία πράγματα. Γιατί «αστεία»; Διότι, για να μιλήσουμε σοβαρά, η κωλυσιεργία της Ευρωζώνης βεβαιότατα και είχε σκοπιμότητα. Να «ξεφορτώσουν» οι τράπεζές τους τον μεγάλο όγκο των ελληνικών ομολόγων που διακρατούσαν. Για να αποφύγει βεβαίως, τα χειρότερα. Δηλαδή; Την επιμόλυνση των ισχυρών οικονομιών, όπως της Γαλλίας και της Γερμανίας. Και ήταν ενδεδειγμένος τρόπος η ναρκοθέτηση της Ελλάδας ;

 

Ντροπή ; Ντροπή αν μιλάμε βεβαίως με ηθικοπλαστικούς όρους. Αλλά και «ντροπή» -πολιτική αυτή τη φορά- για όλους όσοι ξεπερνούσαν τότε με μοναδική ευκολία την παράμετρο του αιφνιδιασμού της Ευρωζώνης από την κρίση και την παντελή απουσία μηχανισμών για τη θωράκιση της οικονομίας της. Γιατί τόσο επιλήσμονες ή, τέλος πάντων, με επιλεκτική μνήμη ;

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Μήπως όμως, πέραν των άλλων, δικαιώνουν έτσι και όσους επωμίστηκαν το κόστος ένταξης της χώρας στον Μηχανισμό Στήριξης υπό τον άμεσο κίνδυνο της στάσης πληρωμών και της άτακτης χρεοκοπίας ;

Μήπως με αυτές τους τις επιλογές αθωώνουν και τον μεγάλο ένοχο που οδήγησε χειροπόδαρα τη χώρα στον Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο ;

Ευθύνονται οι πολιτικές της ανύπαρκτης, τότε, τρόικας ή της ελληνικής κυβέρνησης που με τις άφρονες παροχές της επισώρευσε έλλειμμα 15,6% του ΑΕΠ, 32 δισ. ευρώ και εκτόξευσε το δημόσιο χρέος στα 299,7 δισ. στο 129,7% του ΑΕΠ;

Εχουν αναλάβει ρόλο υπεράσπισης του Κ. Καραμανλή ; Αν όχι, μήπως είναι αλύτρωτοι ζηλωτές των πολιτικών του; Διότι το αμάρτημά τους -αμελητέο ενδεχομένως- δεν είναι ότι αθωώνουν τον Καραμανλή. Έγκλημα με ενδεχόμενο πολιτικό δόλο όμως είναι η αποφυγή καταδίκης πολιτικών που οι ίδιοι σήμερα προτείνουν καθαγιασμένες σε αντιμνημονιακή κολυμβήθρα.

Κάνουμε λάθος στην εκτίμηση ; Ισως. Αλλά τότε πρέπει κάποιος να μας εξηγήσει τις τελευταίες γαλαντομίες του Αλ. Τσίπρα. Πρόσβαση σε σίτιση και στέγαση, για όλους, εγγυημένη πρόσβαση σε ηλεκτρικό ρεύμα, νερό, τηλεπικοινωνίες, θέρμανση, διαγραφή χρεών και περικοπή δόσεων αποπληρωμής δανείων υποσχέθηκε πρόσφατα στη Δραπετσώνα.
Και στο ερώτημα «πόθεν» έσπευσε να απαντήσει : θα τα πάρουμε από τους έχοντες.

Αμφιβολίες για την ειλικρίνεια των προθέσεών του, δεν έχουμε. Αλλά μήπως δεν έπρεπε να προδώσει το «μυστικό»; Αλήθεια, γιατί πιστεύει ότι οι «έχοντες» θα κάνουν οικονομική χορηγία στον Αλ. Τσίπρα ;

Κάτι μου λέει ότι τα λεφτά τους θα έχουν γίνει «πτερέοντα» πολύ πριν τους τα πάρει ο ΣΥΡΙΖΑ, καταδικάζοντας ομοίως και τα έπεα των σωτήρων.

Υ.Γ. Η άλλη ένσταση του ΔΝΤ αφορούσε στο οπισθοβαρές της εφαρμογής των διαρθρωτικών αλλαγών από την τότε κυβέρνηση, με αποτέλεσμα να μην ωφεληθεί η οικονομία από την ευεργετική δυναμική τους, να διογκωθούν η ύφεση και η ανεργία ως αποτέλεσμα των μονόπλευρων πολιτικών λιτότητας. Ολοι θυμούνται ότι αυτή ήταν η πεμπτουσία της κριτικής πολλών και του Γ. Στουρνάρα. Να υποθέσουμε ότι έχει όψιμους αντιμνημονιακούς θαυμαστές; Αυτό και αν είναι success story…

Τριαντάφυλλος Δραβαλιάρης

ΤΑ ΜΙΣΑ ΛΕΕΙ ΤΟ ΔΝΤ !...

Tο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αντιλαμβάνεται πλήρως - αλλά δεν μπορεί να μιλήσει ανοικτά - τη μεγάλη ευθύνη που φέρουν η Γερμανία και η Γαλλία για την ένταση της ύφεσης στην Ελλάδα, αναφέρει ο πρώην (κατά τα έτη 2007 και 2008), επικεφαλής οικονομολόγος του Ταμείου, Σάιμον Τζόνσον σε άρθρο του στο πρακτορείο Bloomberg, με αφορμή την έκθεση του Ταμείου για το πρώτο ελληνικό μνημόνιο.

 

Το άρθρο έχει τίτλο: «Η έκθεση του ΔΝΤ για την Ελλάδα κάνει λάθος. Η ΕΕ τα έκανε ακόμη χειρότερα» και σημειώνει ότι είναι σωστή η κριτική που διατύπωσε το ΔΝΤ ότι η ΕΕ καθυστέρησε πολύ τη χορήγηση βοήθειας στην Ελλάδα και την απόφαση για το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους. Εστιάζει δε στη χαμηλή κεφαλαιοποίηση των ευρωπαϊκών τραπεζών, η οποία απειλεί, όπως αναφέρει, όχι μόνο την Ελλάδα αλλά όλη την περιφέρεια της Ευρώπης.

 

Ο κ. Τζόνσον σημειώνει ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες λειτουργούν με πολύ μικρό μετοχικό κεφάλαιο, με αποτέλεσμα να έχουν πολύ μικρή δυνατότητα απορρόφησης ζημιών. Οι Ευρωπαίοι, προσθέτει ο αρθρογράφος, ζουν με τον φόβο ότι θα έχουν μια δική τους στιγμή, αντίστοιχη με αυτή της Lehman Brothers. Για το λόγο αυτό, συνεχίζει, όταν προτάθηκε για πρώτη φορά η σημαντική αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, η οικονομική ελίτ της Ευρωζώνης αντέδρασε ενωμένη.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Οι Γερμανοί και οι Γάλλοι αξιωματούχοι ήταν μεταξύ εκείνων που ανησυχούσαν περισσότερο από το τι θα συνέβαινε, αν η Ελλάδα χρεοκοπούσε ή προχωρούσε σε μία συντεταγμένη αναδιάρθρωση. Ακόμη και οι χειρότερες αμερικανικές τράπεζες, ισχυρίζεται ο κ. Τζόνσον, είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση από τις περισσότερες ευρωπαϊκές τράπεζες.

 

«Η Deutsche Bank, η BNP Paribas και η Credit Agricole συνήθως λειτουργούν με ένα μετοχικό κεφάλαιο μεταξύ 50 δισ. δολάρια και 100 δισ. δολάρια, ενώ έχουν ισολογισμούς πάνω από 2,5 τρισ. δολάρια. Η διαχείριση του κινδύνου είναι κακή σε αυτές τις τράπεζες και από τις εποπτικές τους αρχές» αναφέρεται χαρακτηριστικά.

 

Ο Τζόνσον υπογραμμίζει ότι στην έκθεσή του για την Ελλάδα το ΔΝΤ εμποδίζεται να πει όλη την αλήθεια, λόγω της μεγάλης συμμετοχής των ευρωπαϊκών χωρών στο Διοικητικό Συμβούλιο του Ταμείου. «Είναι η γαλλική και η γερμανική κυβέρνηση που πρέπει να θεωρούνται υπεύθυνες για την ένταση της ύφεσης στην Ελλάδα - και τον υπερβολικό βαθμό ταλαιπωρίας που επιβλήθηκε στους ευάλωτους πολίτες σε όλη την περιφέρεια της Ευρωζώνης.

 

Πολλά είναι τα λόγια για αλληλεγγύη, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι αποφάσεις για τη μακροοικονομική πολιτική καθοδηγήθηκαν από μία μη σοφή προσέγγιση όσον αφορά το τραπεζικό σύστημα» σημειώνει ο Τζόνσον.

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ : Η Ε.Ε. ΕΠΕΒΑΛΛΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ !...

Μεγάλη συνέντευξη στο τηλεοπτικό δίκτυο TVO του Οντάριο έδωσε ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου και αναφέρθηκε στην ελληνική κρίση και πως αντιμετωπίσθηκε από τους ευρωπαίους εταίρους, ενώ αναφέρθηκε και στα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας.

Ο κ. Παπανδρέου τόνισε, πολλές φορές στη διάρκεια της συνέντευξης, ότι η συγκεκριμένη πολιτική που ακολουθήθηκε επιβλήθηκε από τους εταίρους, καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση αποδείχθηκε ότι ήταν ανέτοιμη να αντιμετωπίσει ένα τέτοιο θέμα.

 

Όπως ανέφερε είχε ζητήσει από την Ένωση να εγγυηθεί το χρέος της Ελλάδας και της δώσει τον απαραίτητο χρόνο, ώστε να προχωρήσει στις απαραίτητες αλλαγές. Ανάλογη στάση προτείνει να τηρήσουν οι εταίροι και σήμερα, τονίζοντας ότι η Ευρώπη πρέπει να δώσει περισσότερο χρόνο στις χώρες που υποφέρουν και να τις στηρίξει μέσα από αλλαγές και μεταρρυθμίσεις ώστε να βελτιώσουν την οικονομία τους.

 

Αντί της εγγύησης του χρέους και του χρόνου, οι ευρωπαίοι εταίροι επέλεξαν για την Ελλάδα την «ορθοδοξία της λιτότητας», χαρακτηρίζοντας το ζήτημα «ελληνικό πρόβλημα», ενώ, όπως αποδείχθηκε ήταν ένα ευρωπαϊκό πρόβλημα.

 

Ο κ. Παπανδρέου επανέλαβε ότι το έλλειμμα που παρέλαβε και το οποίο υπολογιζόταν στο 10%, περίπου, αποδείχθηκε ότι ήταν τελικά 15,6%. Και πρόσθεσε πως αν ήταν στο 10% θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί σε εύλογο χρόνο, με έναν καλό συνδυασμό αναπτυξιακών πολιτικών, δημοσιονομικής πειθαρχίας, περιορισμού της σπατάλης και αναδιοργάνωσης του κράτους.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Σε ερώτηση για το δημοψήφισμα απάντησε ότι ήταν μια «απαραίτητη απόφαση», λόγω του ότι η λύση των εκλογών θα έφερνε πολλά προβλήματα και η λύση της κυβέρνησης συνεργασίας δεν προχώρησε γιατί τότε κανένας δεν ήταν πρόθυμος να βοηθήσει. Τόνισε επίσης ότι δεν είχε τη στήριξη των ισχυρών ευρωπαίων, κάτι που τον υπονόμευσε και εσωτερικά στην Ελλάδα. Είπε ότι αποφάσισε να παραιτηθεί διότι όλα τα άλλα κόμματα το έθεσαν ως προϋπόθεση για να πάρουν μέρος σε μια κυβέρνηση συνεργασίας, προκειμένου να εφαρμοστεί η εφαρμογή του προγράμματος, αποκαλύπτοντας ότι και ο ίδιος διαφωνεί σε πολλά σημεία του. Ήξερε, όμως, όπως πρόσθεσε, ότι άλλη λύση δεν υπήρχε.

Αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι οι επόμενες κυβερνήσεις συνέχισαν στο δρόμο που εκείνος χάραξε, κάτι που το θεωρεί δική του επιτυχία. Καταλογίζει ευθύνες στον κ. Σαμαρά διότι με τη μακρά εκλογική περίοδο, που επέλεξε ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, οι Έλληνες την πλήρωσαν με πολλά χρήματα. Επίσης αποκάλυψε ότι είχε προειδοποιήσει τον κ. Σαμαρά ότι πέραν του κόστους, αν η χώρα πήγαινε σε εκλογές, η Βουλή θα είχε πολλούς ακραίους, όπως και έγινε.

Αναφερόμενος στα «συμφέροντα» που υπάρχουν στην Ελλάδα τόνισε ότι παγκοσμίως οι Δημοκρατίες είναι αιχμάλωτες ειδικών συμφερόντων, που αγοράζουν, άμεσα ή έμμεσα, ΜΜΕ, πολιτικούς και δικαστές. Τόνισε επίσης ότι η Ελλάδα δεν είναι φτωχή χώρα, αλλά μια χώρα με κακοδιαχείριση.

Ο πρώην πρωθυπουργός διαφώνησε με τη φράση «μαζί τα φάγαμε», αν και, όπως είπε, υπάρχει, σε αυτό, μια αίσθηση αλήθειας «με την έννοια ότι όταν ένας πολιτικός διορίζει ένα πολίτη, χωρίς καμία αξιοκρατία, τότε φταίνε και οι δύο. Αλλά βασικά φταίει το σύστημα που είναι έτσι ώστε να επιτρέπει στον πολιτικό να το κάνει».

Για τη «Χρυσή Αυγή» είπε ότι πρόκειται για μια λανθασμένη αντίδραση στην κρίση και τόνισε ότι η Ευρώπη πρέπει να αντιληφθεί ότι οι πολιτικές λιτότητας πρέπει, τουλάχιστον, να συνοδεύονται από προγράμματα αντιμετώπισης της ανεργίας. Ζήτησε, επίσης, άμεσες λύσεις στα προβλήματα της ρατσιστικής βίας.

 

Το ΒΗΜΑ

ΕΣΥ, ΣΕ ΤΙ ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΕΣ, ΡΕ ΚΟΠΑΝΕ ?...

Όλοι εμφανίζονται δικαιωμένοι μετά τo mea culpa του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, για το πρώτο Μνημόνιο που επιβλήθηκε, εκβιαστικά, στην κυβέρνηση Παπανδρέου και , φυσικά, στη χώρα.

 

Ο καθένας βγαίνει και λέει τη μαλακία του, άλλος το μακρύ του κι άλλος το κοντό του, απ΄ τον Σαμαρά μέχρι το ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και το Βενιζέλο.

 

Αλήθεια αυτός ο κόπανος σε τι δικαιώθηκε ?
 

Στο ό,τι ανέλαβε υπουργός οικονομικών, για να πει "ναι" σε όλες τις ορέξεις των τροϊκανών, κάτι που δεν έλεγε το προηγούμενο επιτελείο ? Που πήγε στις Βρυξέλλες και δήλωσε στα γεράκια του Eurogroup, πως "τα πράγματα άλλαξαν, τώρα κανονίζω εγώ, όλα τα σκληρά μέτρα θα ληφθούν" ?

 

Στο ό,τι ρήμαξε τον κόσμο στις περικοπές, που σφαγίασε τους μισθούς και εξαφάνισε τις συντάξεις ?

 

Που έστησε όλο το παιχνίδι, για την απαξίωση των κρατικών τραπεζών, αλλάζοντας την προηγούμενη πολιτική και εντάσσοντάς τες στο PSI, ώστε να βρεθούν χωρίς κεφάλαια, να τις βαφτίσει χρεοκοπημένες και να τις χαρίσει στους μεγαλοκεφαλαιούχους ?

 

  >>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Αυτά όλα που, τώρα, τα καθίκια του ΔΝΤ, αναγνωρίζουν, πως ήταν λαθεμένα, τραβηγμένα και για τη χώρα και το λαό εγκληματικά, είναι αυτά που η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν εφάρμοζε, δυσανασχετώντας και προσπαθώντας να βρει διεξόδους και είναι αυτά που ο Βαγγέλας εφάρμοσε κατά γράμμα, αδίστακτα και αγόγγυστα !

 

Κι όταν ο τότε πρωθυπουργός έφτασε στο "αμήν" κι είπε "ως εδώ, το λόγο έχει ο λαός", ο ...δικαιωμένος, σε αγαστή συνεργασία με τα δεξιόμουτρα της Ευρώπης και τους εγχώριους εκφραστές της πολιτικής αλητείας , (φυσικά με εντολή των ολιγαρχών), έριξαν τον εκλεγμένο πρωθυπουργό, για ν΄ ανοίξουν το δρόμο στον εκλεκτό των αφεντικών τους το Σαμαρά, που τόσο στήριξε και στηρίζει ο κόπανος που ψάχνει για ...δικαίωση !...

ΧΩΡΙΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ?...

Η ειδησεογραφία :

 

Το ΔΝΤ θεωρούσε από την αρχή μη βιώσιμο το ελληνικό χρέος και ήθελε ριζοσπαστικές λύσεις με άμεσο κούρεμα, αλλα οι Ευρωπαίοι επέβαλαν τελικά τις επιλογές τους στο πρώτο Μνημόνιο, που χρησιμοποιήθηκε προς "παραδειγματισμό" άλλων χωρών και απεδείχθη ανεπαρκές.

 

Το ομολογεί το ΔΝΤ σε έγγραφο που δημοσιεύτηκε, όπου αναφέρεται ότι όταν συμφωνήθηκε το πρώτο πακέτο διάσωσης, η Ελλάδα δεν πληρούσε τρία από τα τέσσερα κριτήρια για να της δοθεί βοήθεια.

 

Tο Ταμείο παραδέχεται ότι αναγκάσθηκε να παραβεί τους κανονισμούς του για να δοθεί στην Ελλάδα και ότι δεν υπολόγισε σωστά τη ζημιά που θα προκαλούσε στην ελληνική οικονομία η αυστηρή λιτότητα. Αναγνωρίζει επίσης ότι έκανε εσφαλμένους χειρισμούς στην προσπάθεια αντιμετώπισης της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους.

 

Και το εύστοχο, όσο και φαρμακερό σχόλια του ΝΙΚ :

 

Aφού ο Παπανδρέου έβαλε με δόλο το ΔΝΤ στο μηχανισμό για να τινάξει την Ευρωπαϊκή Ένωση και το EURO στον αέρα... Και οι μυστικές συναντήσεις με τον Στρός-Καν απο το Σεπτέμβρη του 2009 ? Και το θρυλικό βίντεο του Λαζόπουλου ? Εδώ στηρίχτηκε όλη η αντιστασιακή -αντιμνημονιακή θεωρία σύσσωμης της πεφωτισμένης αντιπολίτευσης και τώρα τολμάει το ΔΝΤ να χαλάει τη σούπα ?

Ο Τσολάκογλου τα Γουδιά και τα ειδικά δικαστήρια γι' αυτούς που μας έβαλαν με το ζόρι στο ΔΝΤ ?

Πού πάμε κύριοι χωρίς προδότες και βαρβάρους???

 

Άσε που χτές καταδικάστηκε και ο Καμμένος για τα CDS του Αντρίκου και προσπαθούσε να μας πείσει με θεωρίες τύπου προεδρικού μεγάρου στις εκλογές του Μαϊου, ότι δικαιώθηκε...

 

Σιγά - σιγά η αλήθεια θα βγεί στο φως και θα πάρει πολλούς στον Καιάδα μαζί της... Όλους αυτούς που επί 3 χρόνια δουλεύουν τον κοσμάκη με εναλλακτικά σχέδια , με Ζάππεια, επαναδιαπραγματεύσεις και άλλα φαιδρά...

 

Το κακό είναi οτι ο κόσμος τους πιστεύει ακόμα και η ανώμαλη προσγείωση στην πραγματικότητα ( μετά το succes story), εκεί γύρω στον Οκτώβρη, θα είναι οδυνηρή για όλους...

ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ !...

Πίστευα ότι οι τελευταίες δημοσκοπήσεις, που εμφανίζουν την απήχηση του ΣΥΡΙΖΑ στο εκλογικό σώμα να υποχωρεί, θα είχαν συντελέσει ώστε να αντιληφθούν επιτέλους ο Αλ. Τσίπρας και οι επιτελείς του ότι άλλο πράγμα είναι να θέλει ένα μικρό κόμμα ν΄ αυξήσει την επιρροή του και άλλο να φιλοδοξεί ένα μεγάλο κόμμα να κυβερνήσει.

 

Στην πρώτη περίπτωση το μικρό κόμμα δεν έχει παρά να λέει και να ξαναλέει πόσο κακοί και ανίκανοι είναι αυτοί που κυβερνούν. Στη δεύτερη το μεγάλο κόμμα θα πρέπει να εξηγεί και να πείθει ότι είναι σε θέση να κυβερνήσει καλύτερα.

 

Εδώ κι έναν χρόνο ο ΣΥΡΙΖΑ είναι παγιδευμένος ανάμεσα σε δύο κρίσιμα ερωτήματα. Από πού θα βρει χρήματα για να κάνει τα όσα υπόσχεται και με ποιους θα συμμαχήσει για να κυβερνήσει.

 

Χωρίς σαφείς και συγκεκριμένες απαντήσεις είναι μαθηματικά βέβαιο ότι δεν υπάρχει περίπτωση να αυξήσει την επιρροή του στο εκλογικό σώμα. Αντίθετα όσο θα περνάει ο καιρός, η επιρροή αυτή θα μειώνεται. Και από δεξιά κι από αριστερά.

 

Eως τώρα στ΄ αριστερά ήταν μόνο το ΚΚΕ. Τώρα είναι κι ο Αλαβάνος. Που ό,τι πάρει, δεν θα το πάρει από το ΠΑΣΟΚ ή τη ΔΗΜΑΡ ή και το ΚΚΕ. Από τον ΣΥΡΙΖΑ θα το πάρει. Κι όσο και να ΄ναι -ακόμη και μία, μιάμιση μονάδα- η ζημιά από τις εντυπώσεις θα είναι μεγαλύτερη, αν ξαφνικά η ψαλίδα από τη ΝΔ ανοίξει από το 1,5% στο 2,5% ή 3%.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Αλλά ούτε κι από δεξιά είναι προστατευμένος. Οι εξελίξεις στην Ευρώπη, τα όποια μέτρα υπέρ της ανάπτυξης και κατά της ανεργίας είναι λογικό ότι θα λειτουργήσουν θετικά για την οικονομία και άρα υπέρ της κυβέρνησης και όσων συμμετέχουν σ΄ αυτήν. Oχι πως θα υπάρξουν άλματα βελτίωσης της κατάστασης, αλλά το κάθε θετικό βήμα κάτι θα αποδίδει στους μνημονιακούς.

 

Και την ίδια ώρα ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξακολουθεί να μην είναι σε θέση να δώσει στο εκλογικό σώμα τις δύο απαντήσεις χωρίς τις οποίες δεν θα μπορεί να εξασφαλίσει τη στοιχειώδη για εν δυνάμει κυβερνητικό κόμμα αξιοπιστία. Ή μήπως αμφιβάλλει κανείς ότι και στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση, όποτε κι αν γίνει, ο ΣΥΡΙΖΑ θα βρει μπροστά του αυτά τα δύο ερωτήματα ;

Ερρίκος Μπαρτζινοπουλος

Η ΚΑΜΜΕΝΗ ΠΑΠΙΑ !...

ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΑΣ !...

Μετά την ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα καταθέσει το δικό του αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, υπολείπεται μία ανάλογη νομοθετική άσκηση από το ΚΚΕ για να γίνει η κέντα – αν και η πληρότητα του κοινοβουλευτικού διαλόγου θα προϋπέθετε ενδεχομένως και ένα (αντι)ρατσιστικό νομοσχέδιο από τη Χρυσή Αυγή καθώς και περί το ζήτημα πρωτοβουλίες της «κοινωνίας των πολιτών», ώστε να έχουμε πολλά – πολλά νομοσχέδια που θα μας βρίσκουν παντελώς αδιάφορους και όχι μονάχα ένα ή δύο.

 

Συγχωρείστε το ευτράπελο, αλλά, αν το ζήτημα είναι σοβαρό, είναι πάντως ευτράπελος και προσχηματικός ο χειρισμός του από τον πολιτικό κόσμο. Τόσο ώστε και ο κύριος όγκος της αρθρογραφίας να σχολιάζει τα τεκταινόμενα όχι ως προς την ουσία των προτεινομένων, αλλά υπό το φως των παραταξιακών υπολογισμών καθενός των εμπλεκομένων: της επιδίωξης των μεν να κλείσουν το μάτι στους λεγόμενους «ακροδεξιούς» ψηφοφόρους [τα εισαγωγικά επειδή, κατά τη γνώμη μου, δεν χρειάζεται να είναι κανείς ακροδεξιός ούτε ρατσιστής για να ανησυχεί από τις αρνητικές επιπτώσεις της (λαθρο)μετανάστευσης], των δε να δείξουν ότι διατηρούν ξεχωριστή ταυτότητα ευαισθησίας κι ας ψηφίζουν το ένα νεοσυντηρητικό μέτρο μετά το άλλο και των ...τρίτων απλώς να πλειοδοτήσουν στα λόγια.

 

Όλο αυτό το σκηνικό, όμως, πέραν του ότι ακτινοβολεί το έλλειμμα σοβαρότητας του πολιτικού κόσμου, μεταγγίζει προχειρότητα και στον χειρισμό της ουσίας του ζητήματος. Πρώτη εκδήλωση της είναι, φυσικά, το πάγιο αντανακλαστικό μας να αντιμετωπίζουμε οιοδήποτε πρόβλημα με έναν νέο νόμο, ακόμη και όποτε (όπως εν προκειμένω) διαθέτουμε ήδη ένα σωρό νόμους, των οποίων απλώς αποδεικνύεται ατελής η εφαρμογή. Μία σοβαρή πολιτική προσέγγιση θα ήταν να μελετηθεί γιατί συμβαίνει αυτό, να εντοπιστούν, δηλαδή, οι ανεπάρκειες στο διοικητικό, αστυνομικό ή δικαστικό επίπεδο – και απλώς παράλληλα να μελετηθεί μήπως πάσχει και το νομοθετικό πλαίσιο.

 

>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Εμείς, ενώ οι νόμοι μια χαρά προβλέπουν να διώκεται και να κολάζεται όποιος δέρνει ή απειλεί άλλους, έγχρωμους ή μη, αντί να προβληματιστούμε πώς παρά ταύτα συνεχίζεται το ξυλοφόρτωμα, πετάμε ένα καινούριο νομοθέτημα και νιώθουμε και περήφανοι – μέχρι να δημοσιευθεί η νέα στατιστική της βίας. Όμως, επισημαίνεται, είμαστε υποχρεωμένοι να προσαρμόσουμε τη νομοθεσία μας σε εκείνην της Ε.Ε. Ωραία. Αν τέτοια υποχρέωση συντρέχει, να επισημανθεί ακριβώς ποιες διατάξεις πρέπει να αλλάξουν και με βάση ποια υποχρεωτική διάταξη της κοινοτικής νομοθεσίας – και να γίνει μόνο αυτό χωρίς τυμπανοκρουσίες, ενώ παράλληλα θα μελετάται η ουσία του ζητήματος κατά τα προεκτεθέντα.

 

Με αυτόν τον τρόπο θα υπήρχε ίσως η ελπίδα να σταματήσει η δημοπρασία πολιτικών εντυπώσεων και να συζητήσουμε σοβαρά μήπως κάποιες προτεινόμενες διατάξεις εισάγουν αδικήματα γνώμης, ήτοι περιστολή της ελευθερίας του λόγου και της σκέψης, κάτι που είναι και αντισυνταγματικό αλλά και επί της ουσίας επικίνδυνο.

 

Σε δεύτερο επίπεδο, μία τέτοια προσέγγιση θα επέτρεπε και τη σοβαρή παραδοχή ότι η αθρόα μετανάστευση -και δη η παράνομη και ανεξέλεγκτη- σωρεύει προβλήματα (και εγκληματικότητας) που πιέζουν τους πολίτες και δεν είναι εύλογο να παραμερίζονται. Ασφαλώς είναι βολικότερο να ξεδιπλώνει κανείς αντιρατσιστικά λάβαρα και να λοιδορεί τους υπόλοιπους ως ρατσιστές παρά να βάλει τα χέρια του στη φωτιά αναζητώντας λύσεις (που πάντα μπορούν να δώσουν λαβή σε παρερμηνείες) για ένα τόσο δύσκολο ζήτημα. Αυτή η στάση, όμως, δεν είναι σοβαρή πολιτική, αλλά πρόσχημα και προχειρότητα. Ό,τι δηλαδή παρακολουθούμε εσχάτως.

Δημήτρης Καστριώτης

ΣΚΗΝΙΚΟ ΞΕΠΕΣΜΟΥ !...

Στην εποχή του βουλευτή Καλογιάννη που μετέφερε συμβολικά μια κάλπη, δίκην αχθοφόρου, οι δημόσιες συζητήσεις για τα βουλευτικά εξαντλούνταν στα όρια της ακίνδυνης γραφικότητας.

 

Σήμερα, στο ρεπερτόριο περί τα βουλευτικά ήθη, όπως ήταν αναμενόμενο δεδομένης της ποιότητας των αντιπαραθέσεων και των σκηνών που βλέπουμε στη νέα Βουλή τους τελευταίους μήνες, μπαίνουν και τα κατάστιχα οπλοφορίας.

 

Ήταν αναμενόμενο πως η αναίδεια βουλευτών συγκεκριμένου κόμματος, όπως αυτή έχει επιδειχθεί στη δημόσια αντιπαράθεση θα έβρισκε προέκταση και στην επιδεικτική διαθεσιμότητα πιστολιών και περιστρόφων ακόμη και στα έδρανα ή στους διαδρόμους της Βουλής.

 

Η νόμιμη οπλοκατοχή και οπλοφορία συνεπεία σπουδαιοφάνειας ή κίβδηλης επιφάνειας, είναι κάτι σαν τον νεοπλουτισμό. Και να θέλει κάποιος να κρύψει να κρύψει τα λεφτά του, δυσκολεύεται ή δεν μπορεί.

 

Πως λοιπόν μπορεί να μην επιδείξει το κουμπούρι, ο κάθε τυχοδιώκτης που εφοδιάζεται σχεδόν αυτόματα με όπλο, στη βάση ενός συγκυριακού αξιώματος;

 

Στα χρόνια της οικονομικής ευφορίας ολόκληρες μικροπολιτικές εκδουλεύσεις , στήθηκαν γύρω από τις παραχωρήσεις αδειών οπλοφορίας και οπλοκατοχής , σε εκπροσώπους ενός ευρέος φάσματος «προσωπικοτήτων » από τις λαχαναγορές ως τα περιθωριακά λόμπι δήθεν εφοπλιστών και μεγαλοεπιχειρηματιών και των στρατών τους .

 

Σε ό, τι αφορά στους βουλευτές , στους οποίους διατίθενται από ένας έως δύο ένοπλοι συνοδοί, το δικαίωμα της οπλοκατοχής μπορεί να είναι αυτονόητο. Όμως, το δικαίωμα της προκλητικής οπλοφορίας στο Κοινοβούλιο, όπως των μπράβων που επιδεικτικά ακουμπούν τα σιδερικά επιδεικτικά στους πάγκους των μαγαζιών που προστατεύουν, είναι κατάντια.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Είναι αμφίβολο αν μια τέτοια εκτροπή από την δέουσα συμπεριφορά μπορεί να αντιμετωπιστεί με δημοσιοποίηση λίστας οπλοφόρων βουλευτών, ασχέτως αν είναι το ένα έκτο ή το ένα τρίτο εξ αυτών. Ούτε μπορεί να αντιμετωπισθεί με την υποχρέωση των κοινοβουλευτικών πιστολέρο να τα αφήνουν στο φρουραρχείο, όπως γίνεται στα αεροδρόμια, όπου τα όπλα πρέπει να παραδίδονται μέσω της αστυνομίας στους πιλότους. Αλίμονο αν προσθέσουν οπλοβαστούς στο κοινοβούλιο λες και είναι στρατόπεδο.

 

Αυτή η τακτική, απλώς θα πολλαπλασιάσει την «διασημότητα» πραγματικά άσημων έναντι ενός υπαρκτού ακροατηρίου προκλητικών προτύπων, που πρώτα θρέφει και μετά θρέφεται από αποκρουστικά φαινόμενα ένοπλων βουλευτικών διμοιριών. Και ακόμη θα επιβεβαιώσει την κλασσική γραφικότητα λίγων άλλων επιφανών, που δεν ξέφυγαν ποτέ από την ακόλουθη «φόρμα »: τους μετακλητούς, τα κινητά, τα σιδερικό, τον φρουρό, το «μερσεντικό» και τα χάπια μου.

 

Το θέμα μπορεί αντιμετωπιστεί σε πρώτη φάση απλούστερα. Να καταργηθεί νομοθετικά ως καταχρηστική η διάθεση ενόπλων αστυνομικών σε πρόσωπα και βουλευτές που διαθέτουν άδειες οπλοκατοχής και οπλοφορίας για αυτοπροστασία ή αντιστρόφως να αφαιρούνται οι άδειες οπλοφορίας από τους βουλευτές που έχουν την αναίδεια να κουβαλούν κουμπούρια από το γκαράζ ως τα έδρανα του Κοινοβουλίου σαν να κινδυνεύουν από το προσωπικό ή τους παριστάμενους στο θεωρείο.

Γιώργος Μαρνέλλος

Η ΣΥΝΗΘΗΣ ΥΠΟΠΤΗ ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΝΗΘΗΣ ΑΘΩΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ !...

Tι κατέδειξε το σίριαλ κακοφωνίας που οδηγεί σε ναυάγιο το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο ; Ότι τα κόμματα του «Συνταγματικού Tόξου» είναι κάκιστοι χειριστές του τόξου. Tόσο ώστε να προσφέρουν αμαχητί θριάμβους στη «Xρυσή Aυγή». H μεγαλοψυχία της Δημοκρατίας ή η μικροθυμία των πολιτικών της κομμάτων;

 

Iδανικοί αυτόχειρες διασύρουν με τους πολιτικούς ερασιτεχνισμούς τους εαυτούς, ως δικαιούνται, αλλά και την ίδια τη Δημοκρατία, ως δεν δικαιούνται. Eκπέμπουν λάθος μηνύματα στην Eυρώπη.

 

Για την Eλλάδα που «γέννησε τη Δημοκρατία» αλλά δεν είναι σε θέση να τη φροντίσει.

 

Ποιος ήταν ο σκοπός του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου; Nα επιτύχουν διά νόμου τον σωφρονισμό της «Xρυσής Aυγής»; Aυτονοήτως ουδείς εκ των συντακτών του είχε ή διατηρεί παρόμοιες αυταπάτες.

 Aυτές τους καταλογίστηκαν εκ των υστέρων. Όταν οι πολέμιοι χρειάστηκαν προσχηματικό άλλοθι.

Eνας αντιρατσιστικός νόμος δεν είναι το μέσον. «Mέσον» είναι το μήνυμα που εκπέμπει. Kαι αυτό ακυρώνεται με την ακύρωση του νομοσχεδίου, αλλά και με τα ίδια τα ανεπίτρεπτα καμώματα που προηγήθηκαν.

 

H συμφωνία όλων των δημοκρατικών κομμάτων σε αυτό αποσκοπούσε. Nα στείλει μήνυμα μηδενικής ανοχής στη ρατσιστική και φασιστική βία. Όπως συμβαίνει και σε άλλες Δημοκρατίες. Σε αμφότερες πλευρές του Aτλαντικού.

 

Πλην όμως, σκόνταψε στις ενστάσεις των δυνάμεων του σκότους. Tων παραεκκλησιαστικών, των στρατολάγνων, και του βαθέος κράτους της Δεξιάς. Tων... «σταγονιδίων» που θα έλεγε και ο μακαρίτης Eυάγγ. Aβέρωφ. Tόσο βαθέος και ισχυρού ώστε να υποχρεώνει σε στροφή ακόμα και τον πρωθυπουργό, ο οποίος -κοινό μυστικό- υπήρξε προηγουμένως ένθερμος θιασώτης του νομοσχεδίου.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Tι ακόμα καταδεικνύει το ναυάγιο; Όχι βέβαια πρωθυπουργικό ή νεοδημοκρατικό έλλειμμα δημοκρατίας. Kατέδειξε, ωστόσο, ότι η ράτσα του ελληνικού πολιτικού συστήματος συνεχίζει να συμπεριφέρεται ως ιέρεια της μικροπολιτικής και θεραπαινίδα του τακτικισμού.

 

Kαι ο ψόγος δεν αφορά αποκλειστικά τη «συνήθη ύποπτη Δεξιά» αλλά και τη «συνήθη αθώα Aριστερά». Tι να υποθέσουμε όταν ο πρόεδρος του ΣYPIZA εν τη μέθη του φρενήρους αντιπολιτευτικού του λόγου διακηρύσσει με κάθε σοβαρότητα πως «ο αντιρατσιστικός νόμος μπορεί να γίνει πραγματικότητα μόνο με μία αριστερή αντιμνημονιακή κυβέρνηση»;

 

Kαι μέχρι τότε; Θα μας προφυλάσσει ο Θεός της Eλλάδας από τις εκπυρσοκροτήσεις των όπλων των Xρυσαυγιτών και ο Aλλάχ τους μετανάστες από τις δολοφονικές τους επιθέσεις;

Aφηστε, λοιπόν, να εξοικειωθούν οι πολίτες με τη Xρυσή Aυγή. Nα αλωνίζει ανενόχλητη έως ότου έρθει η ώρα της Aριστεράς να θερίσει τα γινωμένα «κουκιά» που θα αθροίσουν πλειοψηφίες. Ώστε να δοθεί, τότε, απάντηση στους «οχτρούς». Oι οποίοι στο μεταξύ μπορεί και να έχουν μπει στην Πόλη.

 

Tυπική περίπτωση της γνωστής παιδικής ασθένειας του αριστερισμού η αντίδραση του ΣYPIZA. Tο παράδοξο είναι ότι εκδηλώνεται από έναν πολιτικό χώρο προχωρημένης ηλικίας και ανανεωτικής φυσιογνωμίας. Συνειδητό λάθος προφανέστατα για να μείνει ακηλίδωτο το πρόσωπο της αντιμνημονιακής αγνότητας...

 

Yπάρχουν στιγμές στην ιστορία των κοινωνιών όπου μέγιστοι εθνικοί κίνδυνοι επέβαλαν προσωρινό αφοπλισμό ιδεολογικών οπλοστασίων. Mια τέτοια στιγμή βίωσε και βιώνει η χώρα με τον κίνδυνο της χρεοκοπίας και την αναβίωση των ναζιστικών και όχι νεοναζιστικών δαιμόνων. Tι φοβάται ο ΣYPIZA; Mη και δεν εκπυρσοκροτήσουν τα όπλα του; Aλλά δεν αντιλαμβάνεται πως θα έκανε μεγαλύτερο πολιτικό κρότο μια σιωπηρή προσχώρησή του στο προσκλητήριο προάσπισης της Δημοκρατίας;

 

Kαι ο πρωθυπουργός; Δεν αντιλαμβάνεται πως με τη μεταστροφή του διακινδυνεύει την αφύπνιση μιας υπνώττουσας υποψίας;

Ότι δηλαδή η υπευθυνότητα την οποία επιδεικνύει ως επικεφαλής της τρικομματικής κυβέρνησης μπορεί και να είναι «καταναγκαστική», «ανόρεχτη», και «ορισμένου χρόνου»; Tον προφυλάσσουν ή τον αδικούν οι σύμβουλοί του;

 

Eκτός και αν τα περί ανασύστασης της Nέας Δημοκρατίας ως ευρύτερου κεντροδεξιού ευρωπαϊκού κόμματος είναι ένα ακόμα κρύο ανέκδοτο. Για να γελάσει το χείλι του κάθε πικραμένου...

Τριαντάφυλλος Δραβαλιάρης

ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ Θ΄ ΑΛΛΑΞΕΙ ΠΟΤΕ !...

Βαθιά άγνοια, προκαταλήψεις και σκοταδιστικές αντιλήψεις εκπαιδευτικών και γονέων κάνουν τα ελληνικά δημοτικά σχολεία θερμοκήπια αναπαραγωγής αναχρονιστικών στερεότυπων, εξοβελίζοντας τη γνώση και την κριτική σκέψη.

Το γύρο των social media κάνει από την Τετάρτη το βράδυ κείμενο που αναρτήθηκε στην προσωπική σελίδα δασκάλας στο Facebook. Δημοσιεύοντας και το προσωπικό της e-mail για επικοινωνία με συναδέλφους της, η δασκάλα αποκαλύπτει ότι η διευθύντρια του σχολείου στο οποίο διδάσκει, την επέπληξε για τη διδασκαλία του «Κεμάλ» των Μάνου Χατζιδάκι - Νίκου Γκάτσου, μετά από διαμαρτυρία γονέα που την κατήγγειλε για... ισλαμική προπαγάνδα.

Ολόκληρη η επιστολή-καταγγελία της δασκάλας έχει ως εξής :

«Γονιός ήρθε στο σχολείο να διαμαρτυρηθεί στη διευθύντρια, κατηγορώντας με για ισλαμική προπαγάνδα, επειδή δίδαξα στα παιδιά (Ε' δημοτικού) τον Κεμάλ του Χατζιδάκι στο μάθημα της μουσικής Αντίδραση διευθύντριας; Μπήκε στην τάξη και μάζεψε από τα παιδιά τις φωτοτυπίες που είχα μοιράσει.

Έπειτα με κάλεσε στο γραφείο της και αφού δήλωσε απογοητευμένη από τη δουλειά μου, μου ανέλυσε για ποιους λόγους στο δημοτικό μόνο μας μέλημα οφείλει να είναι να μαθαίνουμε στα παιδιά να αγαπούν την πατρίδα και να τονώνουμε το εθνικό τους φρόνημα».

Προφανώς, όχι μόνον ο γονέας αλλά και η διευθύντρια του σχολείου δεν είχαν διαβάσει τους στίχους του Νίκου Γκάτσου, ούτε είχαν ακούσει το τραγούδι του Χατζιδάκι (Αν διάβασαν ή άκουσαν - και δεν κατάλαβαν, τόσο το χειρότερο...).

  Προφανώς, έφθανε μόνον η λέξη "Κεμάλ" για να θεωρήσουν ότι πρόκειται περί... "ισλαμικής προπαγάνδας". Μπορούσαν πάντως να καταλήξουν και σε πιό ανησυχητικά συμπεράσματα, διαβάζοντας τους στίχους...

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Η εισαγωγή του τραγουδιού και οι στίχοι :
 

" Ακούστε την ιστορία του Κεμάλ, ενός νεαρού πρίγκιπα, της Ανατολής, απόγονου του Σεβάχ του Θαλασσινού, που νόμισε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων...
 

"Στης Ανατολής τα μέρη μια φορά και ένα καιρό ήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερό.

Στη Μοσσούλη, τη Βασόρα, στην παλιά τη χουρμαδιά πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά.Κι ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά κεί.

Τον κοιτάν οι Βεδουίνοι με ματιά λυπητερή κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει, πως θ’ αλλάξουν οι καιροί.

Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά.
Απ’ τον Τίγρη στον Ευφράτη, απ’ τη γη στον ουρανό κυνηγάν τον αποστάτη να τον πιάσουν ζωντανό.

Πέφτουν πάνω του τα στίφη, σαν ακράτητα σκυλιά και τον πάνε στο Χαλίφη να του βάλει την θηλιά.
Μαύρο μέλι, μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή.
Με δύο γέρικες καμήλες, μ’ ένα κόκκινο φαρί στου παράδεισου τις πύλες ο Προφήτης καρτερεί.
Πάνε τώρα χέρι χέρι κι είναι γύρω συννεφιά μα της Δαμασκού τ’ αστέρι τους κρατούσε συντροφιά.
Σ’ ένα μήνα σ’ ένα χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ :

«Νικημένο μου ξεφτέρι, δεν αλλάζουν οι καιροί,με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί.
 

Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ.Καληνύχτα...

Sofokleous in

ΤΡΙΓΜΟΚΟΜΜΑΤΙΚΗ !...

 

Ενδοκυβερνητικές τριβές για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο (και μάλιστα «το λεγόμενο», όπως συστηματικά το αποκαλούσαν οι της Ν.Δ., δείχνοντας και δι’ αυτού του τρόπου τις απαξιωτικές τους διαθέσεις). Τριβές για το μοντέλο λειτουργίας της κυβέρνησης, για τον ανασχηματισμό αλλά και για την κατάργηση της Κυριακής αργίας. Με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ από τη μια και τη Ν.Δ. από την άλλη, αλλά και με σποραδικούς αντιδημαρικούς υπαινιγμούς του κ. Βενιζέλου, που δηλώνει με συγκρατημένη αγανάκτηση «βαστάζος» και «αίρων τας αμαρτίας» της κυβέρνησης. Τριβές για τον ενταφιασμό του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου αλλά και για τη μοίρα του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, που ίσως κριθεί κι αυτό σπάταλη πολυτέλεια. Γενικά, ό,τι συμβατικά εννοείται ως πολιτισμός δεν φαίνεται να συγκινεί τον ισχυρό της τριάδας, παρά μόνο σαν πεδίο κάλυψης γαλάζιων ρουσφετολογικών αναγκών.

 

Τριβές, κατόπιν τούτου, για τη διεύθυνση του Φεστιβάλ Αθηνών. Τριβές προ ημερών για τη διοίκηση του Εθνικού Θεάτρου, όταν διέρρευσαν δίκην τεστ κάποιες ευφάνταστες επιλογές προσώπων από τον κ. Τζαβάρα, οιονεί υπουργό Πολιτισμού κατά την αυτοπαρουσίασή του. Τριβές για την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΘ και για το χαράτσι της ΔΕΗ στα ακίνητα, που καταργήθηκε με την ωραία μέθοδο της μετονομασίας. Τριβές για τις απολύσεις στο Δημόσιο και για τις οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων. Τριβές για το επίδομα γάμου και τα προγράμματα «κοινωφελούς εργασίας» των νέων. Τριβές για τον φόρο εστίασης, για τη φορολόγηση των αγροτών και για το φορολογικό γενικότερα. Τριβές για την ΕΡΤ, με παραιτήσεις και αλληλοκαταγγελίες για νεποτισμό και κομματοκρατία. Και τριβές βέβαια για την καταπάτηση της συμφωνημένης αναλογίας 5-3-2 στην κάλυψη επίζηλων θέσεων.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Και επειδή, όπως μαθαίναμε στη Φυσική, διά της τριβής παράγεται θερμότης, «ανεβαίνει η θερμοκρασία» κάθε τόσο και ξανακοκκινίζουν οι περίφημες εκείνες γραμμές. Για λίγο, διότι, ως γνωστόν, νόμος είναι το δίκιο του ισχυρού. Αλλά έστω και σ’ αυτό το λίγο που κρατάει η πίκρα των δύο ησσόνων που ευλόγως αισθάνονται θιγμένοι, ριγμένοι, υποτιμημένοι, αν όχι και εμπαιζόμενοι, η τρικομματική των τριβών γίνεται τρικομματική των τριγμών στο οικοδόμημά της, επισφαλούς σταθερότητας από την αρχή. Για να νιώσουν έτσι δικαιωμένοι όσοι άρχισαν κάποια στιγμή, τροφοδοτημένοι από την ειδησεογραφική έστω καθημερινότητα, να αποκαλούν την κυβέρνηση «τριβοκομματική», εκ των τριβών, ενώ τώρα προσανατολίζονται, ίσως βιαστικά, στον χαρακτηρισμό «τριγμοκομματική».

 

Λεόντειος ήταν εξαρχής η προγραμματική συμφωνία διακυβέρνησης, που όσοι τη συνυπέγραψαν την επικαλούνται με το ίδιο πάθος που επικαλείται ο κ. Σαμαράς το Ζάππειο 1 και 2 και το «άλλο μείγμα». Αν τώρα ένιοι των υποτιμωμένων αποδίδουν και γνωρίσματα αλώπεκος στον λέοντα, το πρόβλημα δεν είναι του λέοντος. Ουδέποτε ήταν.

Παντελής Μπουκάλας