ΠΩΣ ΠΗΓΑΝ ΣΤΡΑΦΙ ΟΙ ΘΥΣΙΕΣ !...

Αν το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών είναι καθρέφτης της διεθνούς ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, τότε θα πρέπει να δεχθούμε ότι η τελευταία ενισχύθηκε όσο ποτέ εδώ και δεκαετίες. Κι αυτό γιατί το εξωτερικό ισοζύγιο εμφάνισε πλεόνασμα μετά από πολλές χρόνια.

 Όμως, η ανταγωνιστικότητα δεν μετριέται με έναν τρόπο, αλλά με περισσότερους. Ένας από τους πιο δημοφιλείς για χώρες όπως η δική μας, που δεν διαθέτουν εθνικό νόμισμα, είναι η πραγματική σταθμισμένη ισοτιμία (real effective exchange rate), που βασίζεται στο εργατικό κόστος ανά μονάδα προϊόντος.

Αν η Ελλάδα διέθετε εθνικό νόμισμα, θα μπορούσε να το υποτιμήσει για να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της. Από τη στιγμή που δεν έχει αυτήν την ευχέρεια, η βελτίωση θα έρθει με άλλον τρόπο. Με μείωση των μισθών ώστε να αποκλιμακωθεί το εργατικό κόστος ανά μονάδα προϊόντος, όπως κι έγινε.

Πράγματι, οι μετρήσεις δείχνουν ότι η πραγματική σταθμισμένη ισοτιμία με βάση το κόστος ανά μονάδα προϊόντος έχει επανέλθει στα επίπεδα του 2000. Υπό αυτήν την έννοια, θα πρέπει να αισθάνονται ικανοποιημένοι όσοι υποστήριζαν, π.χ. η τρόικα, ότι η μείωση των μισθών ήταν απαραίτητη για να ανακτηθεί η χαμένη ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας από την είσοδό της στην ευρωζώνη μέχρι σήμερα.

Η ενισχυμένη ανταγωνιστικότητα θα έπρεπε να αποτυπώνεται επίσης στην πορεία των εξαγωγών αγαθών και υπηρεσιών. Όμως, η εικόνα από αυτό το μέτωπο δεν είναι ικανοποιητική. Σύμφωνα με την Ε.Ε., η αξία των εξαγωγών αγαθών και υπηρεσιών εκτιμάται σε 53 δισ. ευρώ το 2013 έναντι 52,3 δισ. την αμέσως προηγούμενη χρονιά.

Πρόκειται για αξιοσημείωτη αύξηση αν συγκριθεί με τις εξαγωγές του 2009 που ανήλθαν σε 44,5 δισ., αλλά συνεχίζει να υπολείπεται των 56,3 δισ. ευρώ του 2008.

>>>Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο...

Η εικόνα γίνεται πιο προβληματική αν η αξία των εξαγωγών υπολογισθεί με τις σταθερές τιμές του 2005. Σε αυτήν την περίπτωση, η αξία των εξαγωγών εκτιμάται σε 43,3 δισ. ευρώ το 2013, όση δηλαδή ήταν το 2011, ενώ παραμένει χαμηλότερη σε σχέση με τα 50,9 δισ. ευρώ του 2008 και τα 50,1 δισ. το 2007.

Επιπλέον, ο υπολογισμός της πραγματικής σταθμισμένης ισοτιμίας με βάση τον δείκτη τιμών καταναλωτή αντί του εργατικού κόστους ανά μονάδα προϊόντος δείχνει ότι η ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας είναι πιο περιορισμένη. Αυτό πιθανώς εξηγείται από το γεγονός ότι οι τιμές επηρεάζονται από διάφορους παράγοντες, π.χ. φόρους, κόστος ενέργειας κ.λπ. και όχι μόνο από το εργατικό κόστος.

Οι μειώσεις μισθών απέτυχαν, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, να δώσουν μεγάλη ώθηση στις εξαγωγές. Όμως, συνέβαλαν αποφασιστικά στη μεγάλη συμπίεση των εισαγωγών, γεγονός που εξηγεί το πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, και βάθυναν την ύφεση. Οι εισαγωγές αγαθών και υπηρεσιών υποχώρησαν στα 57 δισ. ευρώ πέρυσι από 71 δισ. το 2009 και 90,1 δισ. το 2008. Καλές λοιπόν οι θεωρίες που διδάσκονται στα πανεπιστήμια και εφαρμόζουν διεθνείς οργανισμοί για να ενισχύσουν τη διεθνή ανταγωνιστικότητα χωρών υπό επιτήρηση, όπως η Ελλάδα, όμως η πραγματικότητα είναι κάτι διαφορετικό.

 

Dr. Money

ΔΥΣΟΙΩΝΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑΣ !...

Αυτή η κεντροαριστερά θα βγάλει το λάδι όσων προσβλέπουν και ελπίζουν ότι θα αποκτήσει κάποιο σχήμα. Η εμπειρία από το παρελθόν, δηλαδή από τη δεκαετία του 1950, λέει ότι χρειάστηκαν 10 χρόνια για να καταφέρουν οι αρχηγοί και οι αρχηγίσκοι διαφόρων κομμάτων και κομματιδίων του κεντρώου και του κεντροαριστερού χώρου να συμφωνήσουν στη δημιουργία της βραχύβιας Ένωσης Κέντρου, ενώ το παρόν δεν δημιουργεί προσδοκίες ότι κάτι ανάλογο μπορεί να επιτευχθεί σε συντομότερο χρόνο.

Το ΠΑΣΟΚ, που ηγεμόνευε τόσα χρόνια, τρέφει με οπαδούς και στελέχη άλλες κινήσεις και κόμματα, αλλά δεν δείχνει ικανό να διαχειριστεί την κρίση που το συρρικνώνει μέχρις εξαφάνισης. Οι λόγοι πολλοί και ξεκινούν από τις ευθύνες που έχουν οι ίδιοι οι Πασόκοι και φτάνουν στο ξέσκισμα που έχει υποστεί δικαίως και κυρίως αδίκως, από τους πάντες λόγω της κρίσης.

Όπως έχουν τα πράγματα και με το "Ποτάμι" στο πολιτικό σκηνικό πλέον, οι οιωνοί για το ΠΑΣΟΚ, για την "Ελιά" και για τη ΔΗ.ΜΑΡ. δεν είναι καλοί, ειδικά με την αναταραχή που επικρατεί. Οι "58" σκορπίζουν, στο ΠΑΣΟΚ αλληλοτρώγονται, ο Βενιζέλος δεν τραβάει, η Κεντροαριστερά αντιμετωπίζει αντικειμενικά προβλήματα γιατί δεν μπορεί να υπερασπιστεί τις αρχές της μέσα στο οικονομικό περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί ιδιαίτερα στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη και βεβαίως δεν μπορεί να απαγκιστρωθεί από την κυβέρνηση, όποιος και να είναι ο αρχηγός, εφόσον είναι προσανατολισμένο -και σωστά- στην παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη.

 

Είναι σχεδόν καταδικασμένο να στηρίζει κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, γεγονός που δεν του επιτρέπει διαφοροποίηση. Με λίγα λόγια, θα συνεχίσει να κουβαλάει τον σταυρό του, μέσα στο περιβάλλον του άκρατου λαϊκισμού και του παραλόγου που έχει εδραιωθεί στην Ελλάδα.

>>>Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο...

Για να έχει πιθανότητες να διασωθεί ο Βενιζέλος, θα πρέπει το ΠΑΣΟΚ να πάρει τουλάχιστον ένα 7% στις ευρωεκλογές, κάτι που δεν φαίνεται εφικτό, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Με ένα 4%, που είναι πιθανότερο, δεν διασώζεται και θα αρχίσουν άλλες ζυμώσεις και εξελίξεις. Κάτι ανάλογο όμως φαίνεται ότι μπορεί να συμβεί και στη ΔΗ.ΜΑΡ., που σύμφωνα πάλι με τις δημοσκοπήσεις δεν δείχνει ικανή να πάρει πάνω από 3%.

 

Σε αυτή την περίπτωση θα έχει και ο Κουβέλης πρόβλημα, οπότε θα δούμε τι μπορεί να συμβεί. Ένα ενδεχόμενο είναι να περάσει το ΠΑΣΟΚ, ή ό,τι απομείνει σε αυτό στα χέρια Παπανδρεϊκών, που αφήνουν να διαφανεί ότι στόχος τους είναι να το διατηρήσουν ελπίζοντας σε καλύτερες μέρες που μπορεί να έλθουν, αν υποτεθεί ότι το όνομα "Παπανδρέου" ασκεί ακόμη έλξη σε έναν αριθμό πολιτών, μεγαλύτερο από το ποσοστό που θα πάρει στις ευρωεκλογές.

 

Ένα δεύτερο ενδεχόμενο είναι να περάσει στα χέρια άλλων, όπως της Γεννηματά και των περί αυτήν, που όμως πάλι δεν θα λύσουν το πρόβλημά του κατά πάσα πιθανότητα. Τρίτο ενδεχόμενο είναι η αποτυχία ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ λειτουργήσει σαν καταλύτης και αναγκασθούν να τα βρουν κάτω από μία κοινή στέγη, της Ελιάς ή κάποια άλλοι παρόμοια. Και τελευταίο ενδεχόμενο είναι να σκορπίσουν πολύ γρήγορα τα απομεινάρια προς όφελος του "Ποταμιού", αν περάσει με καλό βαθμό από τις ευρωεκλογές. Οι πληροφορίες λένε ότι δημοσκοπήσεις που δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας του δίνουν μέχρι και διψήφιο ποσοστό, αλλά να δούμε... Πάντως, παρ' όλο που το πολιτικό στίγμα του είναι αόριστο και έτσι θα παραμείνει μέχρι τις ευρωεκλογές, ίσως και μετά, ψαρεύει σε σοσιαλδημοκρατικά νερά και κόβει κάτι και από ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

 

Βεβαίως, αν το ΠΑΣΟΚ βυθιστεί στις ευρωεκλογές, θα δημιουργηθεί άλλο ζήτημα, αν ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν πάει καλά στις αυτοδιοικητικές εκλογές, όπως αναμένεται, η δεν έλθει πρώτο κόμμα στις ευρωεκλογές, ή και αν έλθει, αλλά δίχως αισθητή διαφορά από τη Νέα Δημοκρατία. Σε αυτή την περίπτωση θα προσπαθήσει να ξεπεράσει το εσωτερικό του πρόβλημα, κατευθύνοντας πάλι τα πυρά του κατά της κυβέρνησης με βασικό επιχείρημα ότι δεν μπορεί να σταθεί γιατί ο ένας εταίρος, το ΠΑΣΟΚ, θα έχει στραπατσαριστεί. Αυτό θα είναι ένα πρόβλημα που θα πρέπει να βρει πειστικά επιχειρήματα για να το ξεπεράσει η κυβέρνηση. Από την άλλη πλευρά πάντως, δεν είναι και τόσο πρόθυμη η κοινωνία για εθνικές εκλογές στο άμεσο μέλλον... Ακόμη περισσότερο, δεν είναι έτοιμη η οικονομία.

Άγγελος Στάγκος

ΟΙ ΜΑΛΑΚΟΠΙΤΟΥΡΕΣ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΙΣΜΟΥ !...

Το θλιβερό πολιτικό υποκείμενο, το εξέχον μαλακιστήρι του βενιζελισμού ξανάπιασε στο στόμα του τον Παπανδρέου εξαπολύοντας τα βοθρολύμματα του εσωτερικού του.

 

Είναι ο ανεκδιήγητος δεξιόμυαλος του κερατά Γρηγοράκος, από τους επιφανείς τυφλοπόντικες της περιόδου 2009-2011 και πρωταγωνιστής στη στημένη και καλοπληρωμένη επιχείρηση, που κατέληξε στην ανατροπή του εκλεγμένου έλληνα πρωθυπουργού και στην παλινόρθωση της νεοδημοκρατίας.

 

Σε παλαιότερο παραλήρημά του, ο, ως άνω, μαλακοπίτουρας-βαστάζος του Σαμαρά, είχε αμολήσει και τα εξής : «Τα λάθη, οι ανεπάρκειες ακόμα και οι ανερμάτιστες πολιτικές των κυβερνήσεων του Γιώργου Παπανδρέου έπληξαν το κόμμα μας. Παρ’ όλ’ αυτά, εμείς προτάσσοντας το ενικό συμφέρον δείξαμε υπευθυνότητα και σοβαρότητα. Βάλαμε πλάτη για να σταθεί η χώρα στα πόδια της. Την επιλογή μας αυτή εκτιμώ ότι θα την αξιολογήσουν πολιτικά οι πολίτες επιβραβεύοντάς μας γι’ αυτή».

 

Ε, λοιπόν, Σάββατο κοντογιορτή, έφτασε κι η Κυριακή : την …επιβράβευση των πολιτών θα την απολαύσει η φάρα των Γρηγοράκηδων, οσονούπω, στις διπλές εκλογές που έρχονται. Και, τότε, θα γελάσει κάθε πικραμένος και θα κλάψει ο κάθε …βενιζέλος !

Η ΑΠΟΣΤΟΜΩΣΗ ΤΩΝ ΑΧΡΕΙΩΝ ΣΥΚΟΦΑΝΤΩΝ !...

Οταν ο Τρισέ «απειλούσε» την Ελλάδα με ασφυξία

Την οξύτητα της αντίθεσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας κατά οποιασδήποτε αναπροσαρμογής του ελληνικού δημόσιου χρέους, ακόμα και χωρίς «κούρεμα», αποκαλύπτει η «Κ», μέσω απόρρητης επιστολής του τότε επικεφαλής της, Ζαν-Κλοντ Τρισέ, προς τον τότε πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου, στις 7 Απριλίου του 2011. Ηταν μία μόλις ημέρα αφότου ο τότε υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου είχε ενημερώσει τα μέλη της τρόικας για την πρόθεση της Ελλάδας να ζητήσει την επιμήκυνση του χρέους της. Ο Κλάους Μαζούχ, εκπρόσωπος της ΕΚΤ στην τρόικα, προσηνής αλλά εμφανώς ταραγμένος, είχε σημειώσει ότι «εμείς έχουμε αρνητική θέση» και είχε βγει από την αίθουσα για να τηλεφωνήσει στη Φρανκφούρτη.

Η σφοδρότητας της αρνητικής αυτής θέσης φάνηκε από την επιστολή του κ. Τρισέ (που βρίσκεται στη διάθεση της «Κ»), η γλώσσα της οποίας είναι κάθε άλλο παρά διπλωματική. «Γράφω για να σας ενημερώσω περί των σοβαρών κινδύνων που θα αναλάμβανε η ελληνική κυβέρνηση αν στην τρέχουσα συγκυρία επεδίωκε την αναπροσαρμογή του χρέους της, ακόμα και σε εθελοντική βάση. (...) Η επιδίωξη αυτής της στρατηγικής θα έθετε την αναχρηματοδότηση της Ελλάδας σε ευρώ σε μείζονα κίνδυνο», απειλεί ευθέως ο Γάλλος κεντρικός τραπεζίτης.

Στη συνέχεια, γίνεται πιο συγκεκριμένος. Οπως γράφει: «Η απόφαση του Εκτελεστικού Συμβουλίου της ΕΚΤ να αναστείλει τα κριτήρια αξιολόγησης για χρεόγραφα που εκδίδει ή που εγγυάται η ελληνική κυβέρνηση βασιζόταν στο τρέχον πρόγραμμα, και στην τήρησή του. Καμία αναπροσαρμογή του χρέους δεν είναι συμβατή με το τρέχον πρόγραμμα. Συνεπώς η αναστολή δεν θα ίσχυε πλέον». Επιπλέον, «ακόμα και μία εθελοντική αναπροσαρμογή» θα οδηγούσε σε «σημαντικές υποβαθμίσεις όλων των χρεογράφων στην Ελλάδα», με αποτέλεσμα η χώρα «να κινδυνεύει άμεσα να χάσει το μεγαλύτερο μέρος των ενεχύρων που διαθέτει για πράξεις νομισματικής πολιτικής».

Ο κ. Τρισέ αναφέρεται στο σημείο αυτό στην παράκαμψη των κανόνων της ΕΚΤ σχετικά με τα ενέχυρα που δέχεται για να δανείζει σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Ο διορισμένος πρόεδρος της ΕΚΤ διαμηνύει στον εκλεγμένο Ελληνα πρωθυπουργό, χωρίς περιστροφές, ότι η επιδίωξη έστω και της επιμήκυνσης θα έχει ως συνέπεια η κεντρική τράπεζα να τραβήξει την πρίζα της μηχανικής υποστήριξης, που κρατούσε ζωντανό το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Η άμεση συνέπεια μιας τέτοιας κίνησης θα ήταν η έξοδος από το ευρώ και η εκτύπωση εγχώριου νομίσματος, για να αποφευχθεί ο ξαφνικός θάνατος των τραπεζών.

Ο κ. Τρισέ αναφέρει ότι μια αναπροσαρμογή του χρέους «θα μπορούσε να πυροδοτήσει μεγάλες ζημίες για τις ελληνικές τράπεζες, οι οποίες, απόντων επαρκών κεφαλαίων για την ανακεφαλαιοποίησή τους, ενδεχομένως να χρειαστεί να αποκλειστούν από πράξεις νομισματικής πολιτικής». Για να μπορεί μία τράπεζα να χρηματοδοτηθεί από την ΕΚΤ, πέρα από επαρκή ενέχυρα, πρέπει να διαθέτει και επαρκή κεφάλαια. Ο πρόεδρος της ΕΚΤ προειδοποιεί ότι το πλήγμα που θα υπόκειντο οι ελληνικές τράπεζες, ως βασικοί κάτοχοι ελληνικών κρατικών ομολόγων, από μία ενδεχόμενη αναπροσαρμογή, θα τις απέκλειε ακόμα και από τη δυνατότητα έκτακτης χρηματοδότησης από το ευρωσύστημα. Ηταν ένα πρόβλημα που επανήλθε δραματικά στο προσκήνιο μετά το PSI, και ιδιαίτερα την περίοδο μεταξύ των δύο εκλογικών αναμετρήσεων του 2012. Η απόφαση να συνεχιστεί τότε η χρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών (μέσω ELA) ελήφθη μετά κόπων και βασάνων, και μόνο επειδή υπήρχε στο δεύτερο πρόγραμμα πρόβλεψη επαρκών πόρων (50 δισ. ευρώ) για την ανακεφαλαιοποίηση.

 

Κλείνοντας, ο κ. Τρισέ χαρακτηρίζει «απολύτως κρίσιμο» να συμμορφωθεί η Ελλάδα με τους όρους του προγράμματος, κάτι που «θα θέσει την ελληνική οικονομία σε μια τροχιά που θα διασφαλίσει την ομαλή συμμετοχή της στην ΟΝΕ». Το γεγονός ότι έξι μήνες αργότερα, λίγες ημέρες πριν από τη συνταξιοδότησή του, προχωρούσε σε αναδιάρθρωση με «κούρεμα» του ελληνικού χρέους δείχνει τον βαθμό στον οποίο η εξέλιξη της ελληνικής, αλλά και της ευρύτερης ευρωπαϊκής κρίσης, αποτελεί ευθεία συνάρτηση των εξελίξεων στο Βερολίνο.

 

Πώς φθάσαμε, έξι μήνες μετά, στο «κούρεμα»

 

Η συζήτηση για την επιμήκυνση του χρέους είχε αρχίσει πολύ πριν από τον Απρίλιο του 2011. Ξένες επενδυτικές τράπεζες παρελαύνουν ήδη από το καλοκαίρι του 2010 στο υπουργείο Οικονομικών και παρουσιάζουν τα σχέδιά τους, που δεν περιλαμβάνουν την επιβολή «κουρέματος». Η κυβέρνηση τονίζει στους συνομιλητές της ότι οποιαδήποτε συζήτηση για επιμήκυνση πρέπει να εγκριθεί από το Βερολίνο και τη Φρανκφούρτη (έδρα της ΕΚΤ).Το φθινόπωρο του 2010, ο υπουργός Οικονομικών πηγαίνει σε ευρωπαϊκό roadshow προώθησης των ελληνικών ομολόγων μαζί με εκπροσώπους της τρόικας. Στελέχη επενδυτικών τραπεζών επανέρχονται επανειλημμένως στις τεράστιες χρηματοδοτικές ανάγκες του ελληνικού Δημοσίου για το 2014-15, που ξεπερνούν τα 150 δισ. ευρώ. Την ίδια περίοδο, το ΔΝΤ στέλνει ειδικούς στην Αθήνα –κρυφά από την ΕΚΤ και την Κομισιόν– για να μελετήσουν τα σενάρια της επιμήκυνσης.

Τους επόμενους μήνες, οι ελπίδες για τήρηση του αρχικού προγράμματος και επάνοδο της Ελλάδας για δανεισμό στις αγορές το 2011 εξανεμίζονται. Σε διεθνές επίπεδο, η συμφωνία της Ντοβίλ τρομοκρατεί τις αγορές, οι οποίες προεξοφλούν αναδιαρθρώσεις χρέους στην Ευρωζώνη, με την Ελλάδα ως την επικρατέστερη υποψήφια. Στο εγχώριο μέτωπο, οι αντιστάσεις στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ αλλά και στο υπουργικό συμβούλιο κατά της εφαρμογής του προγράμματος ενισχύονται αποφασιστικά.

«Είχαμε μια σαφή αίσθηση μεταρρυθμιστικής κόπωσης. Η ελληνική κυβέρνηση θεωρούσε ότι με την αναπροσαρμογή του χρέους θα απέφευγε την ανάγκη να λάβει τις απαραίτητες δύσκολες αποφάσεις», δηλώνει στην «Κ» ο Λορένζο Μπίνι Σμάγκι, μέλος τότε του Εκτελεστικού Συμβουλίου της ΕΚΤ. Ο κ. Μπίνι Σμάγκι μάλιστα, σε συνομιλία που είχε με τον Γ. Παπακωνσταντίνου στο περιθώριο συνεδρίου στη λίμνη Κόμο στα τέλη Ιανουαρίου, στην οποία ο Ελληνας υπουργός άφηνε να εννοηθεί η ανάγκη επιμήκυνσης, του είχε πει ακριβώς αυτό. Εν τω μεταξύ, ο Ολλανδός υπουργός Οικονομικών, στο Eurogroup του Ιανουαρίου, έχει ήδη αναφερθεί στην ανάγκη κάποιου είδους αναπροσαρμογής – για να εισπράξει την έντονη αντίδραση του κ. Τρισέ, που είπε ότι θα προκληθεί τεράστια αναταραχή στις αγορές. «Για εμάς, το γεγονός ότι δεν είχε ξεκαθαρίσει το τοπίο σχετικά με τον ESM (τον μόνιμο μηχανισμό στήριξης της Ευρωζώνης) καθιστούσε τη συζήτηση για αναδιάρθρωση ιδιαίτερα ανεύθυνη», σημειώνει ο κ. Μπίνι Σμάγκι.

Οι Γερμανοί, ωστόσο, υπό αυξανόμενη πίεση από το ΔΝΤ, κατέληξαν σε άλλη άποψη. Γνώριζαν ότι η Αθήνα θα χρειαζόταν περισσότερα λεφτά και ότι η Μπούντεσταγκ δεν θα ενέκρινε ένα νέο πακέτο χωρίς τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα (των κατόχων, δηλαδή, των ελληνικών ομολόγων). Οι σχετικές επαφές (με τον Ζ. Κ. Γιουνκέρ και σε διμερές επίπεδο με Γαλλία και Ολλανδία) ξεκινούν λίγο μετά τον Ιανουάριο και ώς τον Μάιο, η απόφαση του Βερολίνου έχει ληφθεί. Στην απρόθυμη συναίνεση του κ. Τρισέ στην αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, που αποδείχθηκε πολύ πιο δραστική από ό,τι αρχικά συζητείτο, συνέβαλε αναμφίβολα η εξαίρεση της ΕΚΤ από το «κούρεμα» που επέβαλε –«εθελοντικά»– το PSI.

 

Του Γιάννη Παλαιολόγου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΝΕΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ !...

Απάντηση δίνει ο συνεργάτης του πρώην Πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, σε θέματα Τύπου, Γιώργος Ελενόπουλος σε όσους μίλησαν για «κίνδυνο της πολιτικής σταθερότητας» με αφορμή τα τεκταινόμενα στο ΠΑΣΟΚ.

 

Μεταξύ άλλων ο κ. Ελενόπουλος κάνει λόγο για «δήθεν διλήμματα, που μόνον τον Γιώργο Παπανδρέου δεν αφορούν».

 

Διαβάστε αναλυτικά την ανακοίνωση :

 

«Η σταθερότητα της Ελλάδας διασφαλίζεται με πολιτικές, επιλογές και αποφάσεις, που υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον και τις ανάγκες της χώρας. Η ιστορία και γι' αυτό, είναι αμείλικτη, γιατί αποκαθιστά την αλήθεια. Και λέει, ότι : Ο Γιώργος Παπανδρέου, έπραξε ό,τι ήταν δυνατόν για να διασφαλίσει την σταθερή πορεία της χώρας, όταν όλοι οι άλλοι -με πρώτους εκείνους που είχαν την ευθύνη γιατί την οδήγησαν στο χείλος της καταστροφής-, ήταν είτε απόντες, είτε απέναντι και πάντως τότε, μόνον για την σταθερότητα της χώρας δεν ενδιαφέρονταν.

 

Προέταξε το συμφέρον της χώρας, διασφαλίζοντας την ομαλή της πορεία. Το εθνικό έναντι του προσωπικού συμφέροντος. Ανέλαβε την ευθύνη, αντί να την μεταβιβάσει με ψευτοδιλήμματα σε άλλους, και προασπίστηκε τη χώρα αντί να την εκθέσει σε κινδύνους, την ώρα μάλιστα, που ήταν ανοιχτές και απαιτούσαν υλοποίηση μείζονες αποφάσεις, όπως αυτή για την μεγαλύτερη διαγραφή χρέους που έγινε ποτέ - και βεβαίως, την ώρα που ουδείς μιλούσε για συνεννόηση, ούτε είχε διάθεση για συναινέσεις, που προφανώς δεν ευνοούσαν τις μικροκομματικές στρατηγικές τους.

 

Ο Γιώργος Παπανδρέου, θα μπορούσε, είτε πριν από την υπογραφή του προγράμματος προσαρμογής, είτε το καλοκαίρι του 2011, ακόμη και το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου, να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές, χωρίς να υπολογίσει την ζημιά που θα έκανε στην πορεία της χώρας. Τότε που αντιμετώπιζε την δημαγωγία και τον λαϊκισμό της αντιπολίτευσης που κορυφωνόταν, μαζί και τα ΜΜΕ που μιλούσαν για κάθε τι άλλο εκτός από την ανάγκη σταθερότητας στη χώρα. Θα μπορούσε να το πράξει, αν σκεφτόταν την προσωπική του πορεία. Δεν το έπραξε. Δεν εξέθεσε τη χώρα στον κίνδυνο μιας χρεοκοπίας.

 

Η σταθερότητα όπως και τότε, έτσι και σήμερα, μετά και από τις μεγάλες θυσίες των Ελλήνων, απαιτεί απαντήσεις στα πραγματικά διακυβεύματα που πρέπει να αντιμετωπίσει η χώρα, ο Ελληνικός λαός. Ακόμη και αυτό το δήθεν δίλημμα "μνημόνιο - αντιμνημόνιο" σε λίγο θα αποτελεί παρελθόν. Όχι όμως και η οριστική σωτηρία της χώρας που είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την εκ βάθρων αλλαγή της. Γιατί το πραγματικό δίλημμα αυτό ήταν. Εάν θα χρεοκοπούσε ή όχι η χώρα.

 

Η σταθερότητα σήμερα διασφαλίζεται κάθε μέρα, από την αποφασιστικότητά μας να κατανοήσουμε τις πραγματικές αιτίες της κρίσης. Το γιατί φτάσαμε στο χείλος του γκρεμού. Και τη συλλογική μας βούληση να δώσουμε τις πρέπουσες απαντήσεις σε αυτά τα διακυβεύματα. Ώστε να μην γυρίσουμε πίσω. Όχι με δήθεν διλήμματα, που μόνον τον Γιώργο Παπανδρέου δεν αφορούν. Αλλά με πολιτικές και επιλογές που εμβαθύνουν τη δημοκρατία, με δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις και μεγάλες αλλαγές που υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον και τις πραγματικές ανάγκες της χώρας, βάζουν τέλος στα κακώς κείμενα και το πελατεικό κράτος, ρίχνουν φως στις σκοτεινές διαδρομές που διαμορφώνουν οι πελατειακές σχέσεις με τα πάσης φύσεως συμφέροντα και κατεστημένα.

 

Με πολιτικές που εμπεδώνουν την ευνομία, την κοινωνική συνοχή, την κοινωνική δικαιοσύνη, κράτος δικαίου και επιτρέπουν την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων και του πλούτου της χώρας, ώστε να μην βρεθούμε ποτέ πια όμηροι, εξαρτημένοι από δανειστές και ξένες δυνάμεις. Έτσι ώστε, να διασφαλίζουμε δουλειές και όχι δουλείες.

 

Όλα αυτά δηλαδή, που επιχείρησε μεσούσης της κρίσης να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αναλαμβάνοντας την ευθύνη, προτάσσοντας το εθνικό, απέναντι στο παραταξιακό ή προσωπικό συμφέρον...".

ΨΩΜΙ, ΕΛΙΑ ΚΑΙ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ !...

Όλοι όσοι είμαστε εδώ ξέρουμε πολύ καλά νομίζω γιατί είμαστε εδώ: Γιατί θέλουμε την Κεντροαριστερά να μην είναι κομπάρσος στις εξελίξεις αλλά πρωταγωνιστής στις εξελίξεις. Και γιατί χωρίς ισχυρή Κεντροαριστερά, δεν υπάρχει ούτε πολιτική σταθερότητα ούτε οικονομική και κοινωνική συνοχή, που είναι απαραίτητη.

Αλλά υπάρχει κι ένας ακόμη λόγος που επίσης τον ξέρουμε πολύ καλά : Ότι παρά τις δυσκολίες που ξέρουμε όλοι ότι περνά σήμερα η δημοκρατική παράταξη, η Κεντροαριστερά, όπου εμφανίζεται ενωμένη, παραμένει πλειοψηφικό ρεύμα. Το είδαμε στο ΤΕΕ, το είδαμε στο Δικηγορικό Σύλλογο, το βλέπουμε με τον Δήμαρχό μας, τον Καμίνη και το βλέπει και η Θεσσαλονίκη με τον Γιάννη Μπουτάρη.

Και ξέρετε, αυτό πρέπει να το πιστέψουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι, για έναν βασικό λόγο: Ότι είμαστε σήμερα στην ΕΛΙΑ όχι μόνο για τις εκλογές, αλλά και για μετά τις εκλογές. Και ότι από δω και πέρα, το «μπαίνω-βγαίνω» απαγορεύεται. Μόνο πρόσθεση επιτρέπεται, όχι άλλη αφαίρεση. Οι προσωπικές στρατηγικές πρέπει να τελειώσουν. Η Κεντροαριστερά δεν αντέχει πλέον τέτοιες στρατηγικές.

Ξέρουμε πολύ καλά ότι θα θέλαμε να ήμαστε περισσότεροι. Θα θέλαμε να είναι εδώ και άλλοι που ανήκουν στην Κεντροαριστερά και που έχουμε συνεργαστεί μαζί τους σε πάρα πολλούς χώρους. Έκαναν, δυστυχώς και θέλω να το πούμε καθαρά, λάθος επιλογές. Κάποιοι μέσα στη ΔΗΜΑΡ νομίζουν ότι αν αποκηρύξουν το κυβερνητικό τους παρελθόν, θ’ αποτελέσουν τον αυριανό σύμμαχο μιας κυβέρνησης δήθεν της Αριστεράς. Πλανώνται πλάνην οικτρά. Διότι δεν πρόκειται να κυβερνήσουν, πρόκειται να παραλάβουν την οικονομική καταστροφή που θα φέρει η ασυναρτησία του ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος ακόμη και σήμερα δεν έχει ξεκαθαρίσει τη θέση του.

Και η οικονομική καταστροφή ξέρετε, είναι ένα πράγμα : Βλέπουμε γύρω μας πόσο εύθραυστη είναι η δημοκρατία και πόσο εάν χάσουμε αυτή τη σταθερότητα την οποία έχουμε πετύχει χάρις στις θυσίες του ελληνικού λαού αλλά και τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ το 2009 που ανέλαβε το πολιτικό κόστος να κρατήσει τη χώρα στο ευρώ, εάν χάσουμε αυτή τη σταθερότητα, τότε βλέπουμε γύρω μας πόσο εύθραυστη είναι η δημοκρατία μας.

Γι’ αυτό να τους το πούμε καθαρά: Για κάποια μικροκομματικά συμφέροντα, παίζουν με τη φωτιά. Και ελπίζω γρήγορα να το καταλάβουν και να έρθουν ξανά μέσα στη δημοκρατική παράταξη που τους έχουμε όλους ανάγκη.

Κάποιοι άλλοι πάλι διακήρυξαν ότι δε θέλουν να έχουν καμία σχέση με το αμαρτωλό παρελθόν. Και ξέρετε, επειδή όλο αυτό το διάστημα όλοι συζητούσαμε με όλους για το τι θα γίνει στην Κεντροαριστερά, προσωπικά και νομίζω πολλοί από μας είχαμε την ακριβώς αντίθετη διάθεση : Ότι αυτή τη στιγμή το να συσπειρωθούμε μαζί με το ΠΑΣΟΚ είναι υπόθεση ηθικής ευθύνης. Ακριβώς γιατί το ΠΑΣΟΚ σήκωσε όλο αυτό το τεράστιο πολιτικό κόστος και δεν επιτρέπεται σε κανέναν μας να δηλώνει απών.

>>>Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο...

 

 

Και αν κάποιοι νομίζουν ότι δεν έχουν σχέση μ’ αυτό το αμαρτωλό παρελθόν, παρ’ ότι υπήρξαν πολλαπλώς ευνοηθέντες επί του αμαρτωλού αυτού παρελθόντος και αν νομίζουν ότι δεν έχουν καμία ευθύνη για το πώς έφτασε η χώρα σ’ αυτή την κρίση, δικαίωμά τους. Ο καθένας κουβαλάει το δικό του μερίδιο ευθύνης και το ξέρει ο ίδιος αν έφταιξε ή δεν έφταιξε και πόσο έφταιξε. Μια ευθύνη έχουμε όλοι από κοινού : Να ξεπεράσουμε την κρίση. Κι εκεί απαγορεύεται να δηλώνουμε απόντες.

Και όλοι αυτοί οι οποίοι σήμερα αποκηρύσσουν το αμαρτωλό παρελθόν, το κάνουν εκ του ασφαλούς. Γιατί ξέρουν ότι υπάρχει πολιτική σταθερότητα χάρις στη δημοκρατική παράταξη και το ΠΑΣΟΚ και απλώς θα εμφανιστούν εκ των υστέρων ως σωτήρες εκ του ασφαλούς ή μετά Χριστόν προφήτες. Παρ’ όλα αυτά εμείς θα τους περιμένουμε.

Βέβαια, η μάχη που θα δώσουμε είναι λίγο πιο δύσκολη τώρα, γιατί ακριβώς η δημοκρατική παράταξη στις εκλογές δε θα κατέβει ενωμένη. Και αυτό είναι έγκλημα σε βάρος της δημοκρατικής παράταξης. Αλλά, όσο δύσκολη και αν είναι, ποιοι ακριβώς είναι αυτοί οι οποίοι θα μας ασκήσουν κριτική ;

Η Νέα Δημοκρατία του «Ζάππειο Ι» και του «Ζάππειο ΙΙ» που όταν ήρθε η στιγμή να πάρει τις ευθύνες της για την κρίση στην οποία η ίδια έχει οδηγήσει τη χώρα, έκανε ότι δε γνωρίζει τίποτα, με τον Υπουργό που έστειλε ψεύτικα στοιχεία στην Ευρώπη και το πληρώσαμε όλοι τόσο ακριβά ; Ή μήπως η αντιπολίτευση η οποία αφού μας μίλησε για τους Ρώσους που θα μας σώσουν, για τη Βενεζουέλα που θα μας σώσει, τα ξέχασε τώρα και κάθε μέρα έχει και διαφορετική τοποθέτηση ;

Όχι. Αυτοί δε μπορούν να μας ασκήσουν κριτική. Και αυτοί δεν είναι το πρόβλημα.

Το πρόβλημα είναι ο εαυτός μας, εμείς οι ίδιοι. Ξέρουμε ότι η παράταξη έχει ένα μεγάλο ζήτημα αξιοπιστίας απέναντι στον ελληνικό λαό αυτή τη στιγμή και είναι ανάγκη και ν’ αναγνωρίσουμε τα λάθη τα οποία έγιναν, και έγιναν λάθη γιατί κι εμείς όλοι ήμαστε ανέτοιμοι ν’ αντιμετωπίσουμε αυτή την κρίση και κάναμε σοβαρά λάθη σ’ αυτά τα χρόνια, να είμαστε έτοιμοι ν’ αναγνωρίσουμε τα λάθη και να έρθουν και νέα στελέχη να πάρουν την υπόθεση της Κεντροαριστεράς πάνω τους. Γιατί αυτοί είναι το μέλλον της Κεντροαριστεράς.

Όμως, η χειρότερη ήττα θα είναι η μάχη που δε δώσαμε, που δεν υπερασπιστήκαμε το δικό μας έργο, τη δική μας πολιτική που ακολουθούμε όλα αυτά τα χρόνια. Αν ανοίξατε το πρωί την τηλεόραση, εκεί χάνουμε τη μάχη των ιδεών. Γιατί στην πραγματικότητα δε βγαίνουμε να υπερασπιστούμε τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις τις οποίες έχει βάλει μπροστά η δημοκρατική παράταξη.

Και, ξέρετε, ακόμη και τώρα που δημοσκοπικά υπάρχει τόσο σοβαρό πρόβλημα για τη δημοκρατική παράταξη, αν δείτε τις δημοσκοπήσεις, η πλειοψηφία των Ελλήνων στηρίζει τις μεταρρυθμίσεις. Και θα είναι έγκλημα για μας αν το έργο το οποίο εμείς με τόσες θυσίες σε βάρος του ελληνικού λαού και τόσο πολιτικό κόστος για την παράταξη και προσωπικό κόστος για πάρα πολλά στελέχη, αν εμείς δεν το υπερασπιστούμε.

Γιατί μιλάμε για μεταρρυθμίσεις. Τι ακριβώς εννοούμε ; Όταν ο Ανδρέας Λοβέρδος έδινε τη μάχη για την ηλεκτρονική συνταγογράφηση και έδινε τη μάχη για τα γενόσημα, ουσιαστικά συγκρουόταν με το lobby του φαρμάκου. Όταν δίναμε τη μάχη για την παιδεία κι εξακολουθούμε να δίνουμε τη μάχη για την παιδεία, δίναμε τη μάχη, αυτό που είπε ο Μόσιαλος πριν από λίγη ώρα, να μη φεύγουν τα μυαλά της Ελλάδας έξω αλλά να μένουν εδώ και να συγκεντρώνουμε μυαλά. Κι εμείς κάναμε αυτή τη μεγάλη μεταρρύθμιση.

Ακόμη και στο κράτος, ο "Καλλικράτης", η προσπάθεια τώρα μεταρρύθμισης της Δημόσιας Διοίκησης, τι είναι ; Είναι η σύγκρουση με το πελατειακό κράτος που τόσα χρόνια χτιζόταν σ’ αυτή τη χώρα. Και ακόμη κι αν έχουν γίνει λάθη και παίρνονται οριζόντια μέτρα, εμείς πρέπει να την υπερασπιστούμε.

Και ν’ ανοίξω μια παρένθεση : Πολλοί απ’ αυτούς που έδωσαν αυτούς τους αγώνες, σήμερα δεν είναι εδώ μέσα και έπρεπε να είναι εδώ μέσα για να τιμούν και το προσωπικό τους έργο. Και ελπίζω ότι κάποια στιγμή θα ξανάρθουν μαζί μας.

Και βέβαια, όταν μιλάμε για μεταρρυθμίσεις, να μη φοβηθούμε και τις «ιερές αγελάδες». Να μη φοβηθούμε τη μεταρρύθμιση στην ενέργεια και τα καύσιμα που χάνονται κάθε χρόνο δισεκατομμύρια από τα λαθραία καύσιμα. Να μη φοβηθούμε τις Τράπεζες, που αυτή τη στιγμή η κοινωνία βοά ότι θέλει να ενισχυθεί η νέα επιχειρηματικότητα, να βγουν νέοι άνθρωποι μπροστά και να ενισχυθούν και οικονομικά γιατί το παραγωγικό μοντέλο που έχουμε σήμερα έχει χρεοκοπήσει και πρέπει ν’ αλλάξει.

Και, για να μιλήσω και για το δικό μου χώρο, να μη φοβηθούμε να προκηρύξουμε επιτέλους τις άδειες των τηλεοπτικών σταθμών που 22 χρόνια παραμένουν στον αέρα.

Όσο για τη Δημόσια Τηλεόραση, μετά την απαράδεκτη ενέργεια, για τον τρόπο με τον οποίο έκλεισε, κι εκεί δίνουμε τη μάχη για μια ισχυρή Δημόσια Τηλεόραση η οποία θα είναι απαλλαγμένη όμως απ’ όλες τις αμαρτίες του παρελθόντος που ξέραμε ότι γίνονται.

Οι μεταρρυθμίσεις, η μία πλευρά. Ασφαλώς υπάρχει το ζήτημα της λιτότητας. Και ξέρουμε ότι έχει επιβληθεί στη χώρα μια πολιτική λιτότητας η οποία ήταν δυσβάσταχτη και σε πολύ μεγάλο βαθμό παράλογη. Αυτή είναι η άλλη μάχη που θα δώσουμε στην Ευρώπη μαζί με το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα για έναν διαφορετικό συσχετισμό δυνάμεων στην Ευρώπη. Σημαντική μάχη που τη δίνουμε στις προσεχείς εκλογές.

Και βέβαια θα συνεχίσουμε να διαπραγματευόμαστε συνέχεια με τους Ευρωπαίους εταίρους, για μια σειρά ζητήματα τα οποία ξέρουμε ότι από ιδεοληψίες, επιχειρούν πολλές φορές να επιβάλλουν στη χώρα. Όμως είναι και δική μας ευθύνη, αυτό το Εθνικό Σχέδιο δεν είναι ένα σχέδιο που θα έρθει αύριο, είναι ένα σχέδιο που θα έρθει εδώ, σήμερα, εδώ και τώρα. Και πρέπει να κάνουμε σαφείς ιεραρχήσεις χωρίς ν’ ακολουθούμε αν θέλετε και τις ανάγκες της επικαιρότητας δίνοντας λάθος μάχες.

Ξέροντας ότι μπορεί να προκαλέσω, να πω ότι την ώρα για παράδειγμα που χιλιάδες Έλληνες τρώνε σε συσσίτια, ενδεχομένως να μην ήταν η καλύτερη επιλογή να δώσουμε τη μάχη για το ΦΠΑ στα εστιατόρια. Γιατί υπάρχει ένα πολύ μεγάλο σκάνδαλο το οποίο και σα μέλος της κυβέρνησης αισθάνομαι ότι με βαρύνει και προσωπικά, το οποίο δεν έχουμε αντιμετωπίσει και το οποίο αν θέλουμε να είμαστε σοσιαλδημοκρατική παράταξη, αν θέλουμε να είμαστε προοδευτική παράταξη, πρέπει ν’ αντιμετωπίσουμε. Και αυτό είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες οικογενειών στην Ελλάδα χωρίς το παραμικρό εισόδημα. Αυτό δεν επιτρέπεται να το ανεχόμαστε, μια προοδευτική παράταξη.

Και ό,τι χρειάζεται να γίνει, πρέπει να το κάνουμε. γιατί πάνω απ’ όλα, εάν δεν επικοινωνήσουμε με τους πολίτες που έχουν απογοητευθεί από μας, αν δε δώσουμε συγκεκριμένες απαντήσεις, δεν πρόκειται να πετύχουμε. Ξέρω ότι είναι πολλά, ξέρω ότι είναι πολύ δύσκολα, ξέρω ότι κάνουμε τώρα το πρώτο μεγάλο βήμα, αλλά όπως λέμε, «ψωμί κι ελιά και Κεντροαριστερά».

 

 

Ομιλία του Παντελή Καψή στην Πανελλήνια Συνδιάσκεψη της «Ελιάς»

Η ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ !...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ !...

Της απόφασής του, τον Οκτώβριο του 2011, για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος στην Ελλάδα, υπεραμύνεται ο πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας, Γιώργος Παπανδρέου, σε σημερινή εκτενή συνέντευξή του στην αυστριακή εφημερίδα «Ντερ Στάνταρντ», που περιστρέφεται, σχεδόν αποκλειστικά, γύρω από αυτό το θέμα.

 

Όπως σημειώνει, με την εξαγγελία δημοψηφίσματος ήθελε να δώσει στους Έλληνες την ευκαιρία να αποφασίσουν οι ίδιοι, καθώς είχε προηγηθεί το δεύτερο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής που είχε συμφωνηθεί τότε για τα 130 δισεκατομμύρια ευρώ, προβλέποντας νέες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και παραίτηση των τραπεζών από τις αξιώσεις τους απέναντι στο κράτος.

 

Εκτός αυτών, υποστηρίζει, υπήρχαν πολλοί πολίτες που θεωρούσαν το πρόγραμμα τρομακτικό και πολλές ακραίες ομάδες που καταπολεμούσαν τις μεταρρυθμίσεις κατεβαίνοντας στους δρόμους και ισχυριζόμενες πως αντιπροσωπεύουν τον πληθυσμό, ενώ ο ίδιος θεωρούσε τις μεταρρυθμίσεις ως σωστές, και αν προέκυπτε ένα «ναι», προσθέτει, κανείς δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η πολιτική επιβάλλεται από το εξωτερικό.

 

Κατά την άποψή του, έπρεπε να δοθεί στους πολίτες το δικαίωμα να εκφραστούν κατά αυτής της πορείας και ένα δημοψήφισμα θα ήταν σημαντικό και για την οικονομία, καθώς οι τότε συζητήσεις ως προς το αν η Ελλάδα θέλει τις μεταρρυθμίσεις ή θα εγκαταλείψει το ευρώ, προκαλούσε ανασφάλεια στις επιχειρήσεις και με ένα «ναι» θα αποσαφηνιζόταν η υπόθεση.

 

Ο πρώην πρωθυπουργός αναφέρεται αναλυτικά στους λόγους που τον οδήγησαν στην απόσυρση της εξαγγελίας δημοψηφίσματος μόλις τέσσερις ημέρες αργότερα, τονίζοντας πως αρκετοί από τους Ευρωπαίους πολιτικούς ηγέτες είχαν εκφράσει δημόσια την έκπληξή τους μετά την εξαγγελία, κάτι που ενίσχυσε τους δικούς του αντιπάλους στην Ελλάδα, όπου η αντιπολίτευση δεν ήθελε τη διεξαγωγή του, καθώς θα της ήταν δύσκολο να καταστήσει πλέον μόνον υπεύθυνο για την κατάσταση τον ίδιο.

 

Υπήρχαν, όπως αναφέρει, δυνάμεις τόσο στο εξωτερικό όσο και στην Ελλάδα που δεν ήταν υποστηρικτικές και αυτό του προκάλεσε ζημιά μέσα στο ίδιο το κόμμα του, και επειδή για ένα δημοψήφισμα ήταν απαραίτητη η απόφαση της Βουλής, βρέθηκαν ξαφνικά βουλευτές που ανακοίνωναν ότι δεν θα υποστήριζαν τη διεξαγωγή του και άρα προέκυπτε κίνδυνος απώλειας της κυβερνητικής πλειοψηφίας και ως εκ τούτου προκήρυξης εκλογών, με τα πάντα να πηγαίνουν χαμένα.

 

Στη συνέχεια αναφέρεται στη μετάβασή του στις Κάννες για να αποσπάσει την υποστήριξη των G-20, όπου ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί ήταν αντίθετος και η καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ μάλλον θετική, ενώ δεν τον υποστήριξαν στις δημόσιες δηλώσεις τους και αν τον είχαν υποστηρίξει δεν θα είχε προκύψει κανένα πρόβλημα, υπογραμμίζει.

 

Όπως επισημαίνει, είχε ενημερώσει τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοσέ Μανουέλ Μπαρόζο, τον επικεφαλής του Eurogroup Γιούνκερ και μέλη της κυβέρνησης Σαρκοζί ότι εξετάζεται σοβαρά το ενδεχόμενο ενός δημοψηφίσματος, ενώ, όπως σημειώνει, στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2011 είχε μια προσωπική συζήτηση στο Βερολίνο και με την κ. Μέρκελ, που μπορεί να μην της τηλεφώνησε μία ημέρα πριν την εξαγγελία του, αλλά δεν είχε βέβαια και μια τέτοια υποχρέωση ως πρωθυπουργός της Ελλάδας.

 

Σύμφωνα με τον πρώην πρωθυπουργό, οι δηλώσεις Σαρκοζί στις Κάννες προκάλεσαν στην Ελλάδα την εντύπωση ότι το δημοψήφισμα θα αφορούσε την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ, όμως δεν επρόκειτο για κάτι τέτοιο, διότι το ερώτημα προς τους πολίτες θα ήταν εάν δέχονταν τους όρους για την ευρωπαϊκή βοήθεια.

 

Όταν ο ίδιος επέστρεψε στην Αθήνα, συνεχίζει, η συζήτηση στα ΜΜΕ περιστρεφόταν μόνον γύρω από το ερώτημα, γιατί χρειάζεται το δημοψήφισμα εφόσον κανείς δεν θέλει να εγκαταλείψει το ευρώ, δηλαδή είχε ήδη γίνει η ζημία.

 

Σε σχέση με την τρόικα, ο Γιώργος Παπανδρέου, σημειώνοντας πως της έχει παραχωρηθεί εξ ολοκλήρου η εξουσία, τονίζει πως απαιτείται στην ΕΕ περισσότερος δημοκρατικός έλεγχος, ωστόσο αυτό δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα με τα προγράμματα. Και αυτό διότι, όπως διευκρινίζει, το 2011 έπρεπε η διαπραγμάτευση των τεχνικών λεπτομερειών του να γίνει με 17 κοινοβούλια, με 17 κυβερνήσεις, με τρεις θεσμούς και με τις τράπεζες, κάτι εξαιρετικά περίπλοκο, που εξέλισσε το παραμικρό ερώτημα σε πολιτική διαμάχη, δηλητηριάζοντας την ατμόσφαιρα μεταξύ των χωρών και δημιουργώντας εθνικιστικές, ακόμη και ρατσιστικές τάσεις.

 

Ο ίδιος ελπίζει πως δεν έχουν αποτύχει τα προγράμματα εξυγίανσης, ωστόσο παραδέχεται ότι πολλά έχουν γίνει στραβά και θεωρεί ότι για τις χώρες της περιφέρειας, όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία, εκτός από τις περικοπές, χρειάζεται ένα πρόγραμμα τόνωσης, όπως συνέβη στις ΗΠΑ.

 

Για παράδειγμα, όπως προσθέτει, θα μπορούσαν να εκδοθούν ευρωπαϊκά ομόλογα για να χρηματοδοτηθούν με αυτά «πράσινες επενδύσεις» και να προσφέρονταν προγράμματα για τους ανέργους κατά το πρότυπο του «Εράσμους», διότι, όπως καταλήγει στη συνέντευξή του, «είναι προτιμότερο να έλθει ένας άνεργος Έλληνας στην Αυστρία και να μάθει κάτι το καινούριο, από το να κάθεται άπραγος στην Ελλάδα».

ΦΑΣΙΣΤΟΡΑΜΑ !...

Όποιος, έστω και με πόνο ψυχής, έχει αποδεχθεί πως η Γη είναι σφαιρική και όχι επίπεδη και πως τους κεραυνούς δεν τους ρίχνει ο Δίας, μπορεί να καταλάβει το γιατί οι ψηφοφόροι της Χρυσής της Αυγής είναι φασίστες με την ίδια ευκολία που καταλαβαίνει πως κάποιος που τρώει κρέας μάλλον δεν είναι βετζετέριαν. Ακόμα όμως κι αυτός μπορεί να δυσκολευτεί να αναγνωρίσει εκείνους τους φασίστες που δεν παραπέμπουν ευθέως στα πρώτα επεισόδια του «Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος». Γι’ αυτό και έφτιαξα ή «σκάρωσα», για να ικανοποιήσω και τους αναγνώστες που έχουν μια έφεση στο έντεχνο, μια μικρή λίστα με τα βασικότερα είδη φασιστών προκειμένου το σύνθημα «μάθε και προφυλάξου» να αποκτήσει υπόσταση και πέρα από τον αγώνα ενάντια στα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα.

 

Ο ορίτζιναλ φασίστας. Ο φασίστας με τη σφραγίδα της γνησιότητας που συνήθως είναι κάποιο τατουάζ με τη σβάστικα που κάνει παρέα σε ένα άλλο τατουάζ με την ελληνική σημαία. Είναι αυτός που χωρίς κανέναν δισταγμό εκφράζει τις απόψεις του για διάφορες κατηγορίες συμπολιτών του, όπως οι ομοφυλόφιλοι ή οι μετανάστες ή οι αριστεροί ή ναρκομανείς, οι οποίες έχουν όλες ένα κοινό: Τους αξίζει η κρεμάλα. Ο κανονικός φασίστας δεν δίνει καμία σημασία σε αστικούς καθωσπρεπισμούς, θέλει να λέει τα πράγματα όπως τα βλέπει αν και δυσκολεύεται αρκετά καθώς η χρήση λέξεων που έχουν περισσότερες από 2 συλλαβές του είναι επίπονη. Του αρέσει πολύ η βία και ειδικότερα εκείνη η εκδοχή της βίας στην οποία αυτός βιαιοπραγεί εναντίον κάποιου που δεν έχει τη δυνατότητα να ανταποδώσει. Ψηφίζει τη Χρυσή την Αυγή, τον γοητεύουν οι στρατιωτικές στολές και οι μυώδεις άντρες. Αγαπημένο του χόμπι είναι η τυφλή υπακοή η οποία τον απαλλάσσει από την πιο οδυνηρή γι’ αυτόν διαδικασία: της σκέψης.

 

>>>Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο...

Ο δημοκράτης φασίστας ή «αλλάς». Πρόκειται για το πιο ύπουλο είδος φασίστα, αν είσαι παιδί του δημοτικού ή κοινό στις εκπομπές του Νίκου του Χατζηνικολάου. Οι υπόλοιποι τον ξεχωρίζουμε από λέξεις, κυρίως επειδή οι λέξεις αυτές οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη μαγική λέξη «αλλά». «Δεν είμαι ρατσιστής ΑΛΛΑ δεν μπορώ να μπαίνω σε λεωφορείο και να βλέπω μόνο ανθρώπους οι οποίοι μιλάνε μια γλώσσα στην οποία δεν μπορώ να βριστώ» ή «Δεν είμαι κάθαρμα ΑΛΛΑ όταν μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι πλακώνω στο ξύλο τη γυναίκα μου». Έχει μια δικαιολογία για κάθε του γουρουνιά, με πιο συνηθισμένες το μνημόνιο, την ανεργία και τους ψεκασμούς ή ψεκασμούς. Ενημερώνεται από τον Γιώργο τον Τράγκα και τον Μάκη τον Τριανταφυλλόπουλο. Εκτός από τη Χρυσή την Αυγή ψηφίζει και τους Καμμένους τους Έλληνες και το πιο σημαντικό του κατόρθωμα είναι το ότι οι γονείς του αφού γνωρίστηκαν, έκαναν σεξ χωρίς προφυλάξεις, αποφάσισαν να μην κάνουν έκτρωση και παρέμειναν στην Ελλάδα. Δηλαδή μια σειρά τυχαίων γεγονότων στα οποία δεν είχε καμία συμμετοχή και τα οποία συνοψίζει στη φράση «είμαι περήφανος που είμαι Έλληνας».

 

Ο φασιστερός. Ο φασίστας της αντίπερα όχθης. Πιστεύει πως ακόμα και στο πλαίσιο μιας αστικής δημοκρατίας κάποιος έχει το ηθικό δικαίωμα να βιαιοπραγήσει αρκεί να το κάνει για τα ιδανικά της αριστεράς και το καλό της ανθρωπότητας. Θεωρεί τη δική του έκφραση ανώτερη οποιουδήποτε δικαιώματος μπορεί να έχει κάποιος συμπολίτης του και γι’ αυτό χωρίς κανένα δισταγμό και παρέα με μερικούς φίλους του κλείνει οποιονδήποτε δρόμο του κάνει κέφι ή μουτζουρώνει τον τοίχο οποιουδήποτε σπιτιού εκτός φυσικά από του δικού του, γιατί δεν είναι και κανένα κορόιδο. Επειδή η σχέση του με την πολιτική είναι βαθιά θρησκευτική δικαιολογεί τις πράξεις και τις απόψεις του με τον ίδιο τρόπο που το κάνουν και οι χριστιανοί. Απλώς, αντί να επικαλείται εδάφια από την Καινή τη Διαθήκη επικαλείται αποσπάσματα από το Κεφάλαιο του Αγίου Καρόλου του Μαρξ. Αυτό που σιχαίνεται περισσότερο είναι η αστυνομική βία, εκτός αν η αστυνομία ασκεί τη βία στο πλαίσιο κάποιου καθεστώτος της αρεσκείας του.

 

Ο πολίτικαλ ο κορέκτ φασίστας. Το πιο καλά κρυμμένο είδος φασίστα είναι ο άνθρωπος ο οποίος θέλει να επιβάλει την άποψη πως για κάποιον που είναι 200 κιλά το πιο σημαντικό δεν είναι η δίαιτα, αλλά το να πάψουν οι γύρω του να τον αποκαλούν χοντρό. Η ψυχολογική του ανάγκη να επιβάλει τις απόψεις του είναι ακριβώς η ίδια με όλων των υπόλοιπων φασιστών μόνο που εξαιτίας της αστικής του κουλτούρας επιλέγει λιγότερο βίαιους τρόπους με πιο αγαπημένο τη λογοκρισία. Φανατικός θιασώτης της ποσόστωσης, αν μπορούσε θα επέβαλε στις ομάδες μπάσκετ να έχουν τουλάχιστον 2 παίκτες με ύψος κάτω από 1.60. Σιχαίνεται οποιαδήποτε χιουμοριστική αναφορά στο σεξ, την οποία αποκαλεί σεξισμό, κυρίως επειδή γι’ αυτόν ήταν πάντοτε μια σπάνια και δυσάρεστη εμπειρία, και η αλήθεια είναι πως είναι όντως οδυνηρό να βλέπεις τους άλλους να γελάνε με κάτι που σε πονάει. Ο ίδιος προσπαθεί να παραμυθιάσει τους γύρω του πως τα κίνητρά του είναι αγνά και ανθρωπιστικά, αλλά στην πραγματικότητα θέλει να δημιουργήσει μια κοινωνία ρομπότ όπου οι άνθρωποι δεν θα «γαμιούνται» αλλά θα «συνευρίσκονται ερωτικά» μιλώντας στον πληθυντικό και αφού πρώτα έχουν υπογράψει συμβόλαιο το οποίο θα καθορίζει με σαφήνεια το τι επιτρέπεται και τι όχι.

 

Ο απολιτίκ ή υπερκομματικός φασίστας. Το πιο συνηθισμένο είδος φασίστα. Ο απενοχοποιημένος φασισμός του δεν έχει ανάγκη να φορέσει κάποιο ιδεολογικό μανδύα, καθώς καθορίζεται αποκλειστικά από την επιθυμία του να κάνει ό,τι γουστάρει όποτε γουστάρει. Ενώ τα μέλη αυτής της κατηγορίας μπορεί να ψηφίζουν οποιοδήποτε κόμμα, ή και κανένα, έχουν όλοι κοινή κοινωνική συμπεριφορά. Αν έχουν αυτοκίνητο παρκάρουν όπου γουστάρουν με προτίμηση στις ράμπες των αναπήρων ή τις εισόδους πάρκινγκ. Αν καβαλάνε μηχανή φροντίζουν να είναι με κομμένη εξάτμιση ώστε η σπουδαία –σύμφωνα με τη μαμά τους που έχει πάντα δίκιο– προσωπικότητά τους να μην περάσει απαρατήρητη από κανέναν σε ακτίνα χιλιομέτρων. Αν έχουν ποδήλατο προτιμούν να κινούνται στα πεζοδρόμια, αν είναι πεζοί προχωρούν μόνο ευθεία και αν χρησιμοποιούν τα Μέσα της Μαζικής της Μεταφοράς αρνούνται να κάνουν μπάνιο και να χάσουν έτσι ένα μέρος της προσωπικότητας που χαρίζει σε κάθε άνθρωπο η ιδιαίτερη μυρωδιά του. Αγαπημένα τους χόμπι είναι η προσπέραση των κορόιδων που κάθονται στην ουρά και το κάπνισμα τεράστιων μυρωδάτων πούρων σε μπαρ. Καμιά φορά τους κάνουμε παρέα για να αισθανθούμε καλύτεροι άνθρωποι από όσο στ’ αλήθεια είμαστε και μπράβο μας.

 

Μάνος Βουλαρίνος

Η ΕΛΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ !...

«Έκανε κόμμα ο Θεοδωράκης!»

«Κι άλλο;» αναρωτήθηκα. «Αυτός ο Μίκης δεν το βάζει κάτω με τίποτα…».

Εν συνεχεία φυσικά συνειδητοποίησα πως η κουβέντα δεν γινόταν για τον αειθαλή κορυφαίο Έλληνα συνθέτη αλλά για το συνονόματό του, Σταύρο, ο οποίος την περασμένη Τετάρτη ανακοίνωσε –αιφνιδιαστικότατα– πως προχωρά στην δημιουργία κομματικού σχηματισμού με όνομα «Το Ποτάμι» και άμεσο στόχο τη διάκριση στις ευρωεκλογές του Μαΐου.

 

Γράφτηκαν πολλά για την κίνηση αυτή του, φίλου, Σταύρου. Από μεσσιανικές αγιογραφίες για τη «νέα πρόταση που θα βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο» έως τους συνήθεις απαξιωτικούς αφορισμούς για τα «νεοφιλελεύθερα παπαγαλάκια του συστήματος που θέλουν να σ(μ)πρώξουν τον περήφανο ελληνικό λαό ακόμα πιο βαθιά στο μνημονιακό του τάφο».

 

Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που αναφέρθηκαν στο «κακό» που θα προξενούσε το κόμμα αυτό στη συσπείρωση της Κεντροαριστεράς. Μάλιστα, ορισμένοι μίλησαν για θρίαμβο του «Ποταμιού» απέναντι στους 58, φτάνοντας μέχρι το σημείο να μη θεωρήσουν διόλου τυχαία την ανακοίνωση της ίδρυσής του μία μόνο μέρα μετά την κρίση που ξέσπασε στο εσωτερικό της «Ελιάς» την αποφράδα Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2014.

 

Ως μέλος των 58 διαφωνώ κάθετα. Δεν θεωρώ πως το κόμμα του Σ.Θ. αποτελεί πολιτικό αντίπαλο της «Ελιάς». Και εξηγώ: Το «Ποτάμι» είναι ένα κόμμα. Ένας κομματικός σχηματισμός ο οποίος φιλοδοξεί να στεγάσει κάποιους ανθρώπους που κινούνται στον Κεντροαριστερό χώρο και δεν είναι ικανοποιημένοι από τα ήδη υπάρχοντα «παραδοσιακά» κόμματα. Η «Ελιά» (όπως έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να λέω) ΔΕΝ είναι κόμμα. Είναι μια προσπάθεια συσπείρωσης κομμάτων και κινήσεων του ίδιου πολιτικού χώρου με την ελπίδα σύστασης ενός τρίτου πόλου (σαφώς ευρύτερης αποδοχής από αυτόν που προτείνει αυτή τη στιγμή ο Φώτης Κουβέλης) ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και τον ΣΥΡΙΖΑ.

 

>>>Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο...

Για να το πω αλλιώς, η «Ελιά» δεν προβληματίζεται από την ανάπτυξη μιας «φρέσκιας» δύναμης στο «μεσαίο χώρο». Αντίθετα, κρατάει την πόρτα ανοιχτή και μόνο ως θετική μπορεί να θεωρεί τη δυναμική δραστηριοποίηση νέων ανθρώπων στον χώρο της κεντροαριστεράς. Το «Ποτάμι» είναι ευπρόσδεκτο και ελπίζουμε και αυτό σταδιακά να συμμετάσχει (έστω και μετά τις ευρωεκλογές) στην δημιουργία μιας πανίσχυρης ενωμένης Κεντροαριστεράς που θα δώσει μια πειστική απάντηση στις πολιτικές ακρότητες τους Αντώνη Σαμαρά και του Αλέξη Τσίπρα.

 

Είμαι απόλυτα σύμφωνος με τις περισσότερες θέσεις του Θεοδωράκη. Άλλωστε, έχω συζητήσει μαζί του για πολιτική, γνωρίζω τις απόψεις του και σε ελάχιστα διαφωνώ μαζί τους. Ωστόσο, μια μικρή ένσταση : Διέκρινα στο «μανιφέστο» του μια κάποια απαξίωσή του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος της χώρας. Για μένα η λογική «Πολιτική χωρίς πολιτικούς» είναι μια επικίνδυνη και ήδη αποτυχημένη συνταγή η οποία ταιριάζει περισσότερο στην, πάλαι ποτέ, Πάνω Πλατεία Συντάγματος (για να μην πούμε πουθενά αλλού χειρότερα) παρά στο μετριοπαθή προοδευτικό χώρο που φιλοδοξεί να καλύψει ο Σταύρος.

 

Θα περιμένουμε, λοιπόν. Να δούμε ποιες θα είναι οι αναλυτικότερες θέσεις του νέου κόμματος. Να δούμε ποιοι θα πλαισιώσουν το ευρωψηφοδέλτιο. Προς το παρόν, θεωρώ πως πρόκειται για μια ευχάριστη εξέλιξη.

 

ΘΑΝΑΣΗΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ

Ο ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ ΚΑΙ Η ΟΥΡΑ ΤΟΥ !...

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ !...

Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ !...

Σκληρή επίθεση κατά της κυβέρνησης και του υπουργού Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα, εξαπέλυσε την Παρασκευή το ΠΑΣΟΚ, με θέμα την τοποθέτηση του πρώην υπουργού Γιάννη Παπαθανασίου στη θέση του προέδρου των ΕΛΠΕ.

Η επίθεση που έγινε από τον πρώην υπουργό Οικονομικών Φίλιππο Σαχινίδη, δεν περιορίστηκε στην πολιτική επιλογή, αλλά ξάφνιασε για τις ευθείες προσωπικές βολές.

Ο Φίλιππος Σαχινίδης σε γραπτή του δήλωση ανέφερε τα εξής :

«Η επιλογή του κ. Γιάννη Παπαθανασίου, ως Προέδρου της εταιρίας Ελληνικά Πετρέλαια με πρόταση του Υπουργείου Οικονομικών, είναι προκλητική και απαράδεκτη. Ως τελευταίος Υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Καραμανλή, ο κ. Παπαθανασίου έχει τεράστιες πολιτικές ευθύνες για τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας.

Οι πολιτικές πράξεις και παραλείψεις του, συνετέλεσαν, σε πολύ μεγάλο βαθμό, στην ανάγκη της χώρας να προσφύγει στη σύναψη δανειακής σύμβασης και στο Μνημόνιο. Με πρόβλεψη ελλείμματος 2% στον Προϋπολογισμό του 2009, επί Υπουργίας του κ. Παπαθανασίου οι δαπάνες εκτινάχθηκαν, τα έσοδα κατέρρευσαν και το έλλειμμα έφτασε σε διψήφια νούμερα.

Ο κ. Παπαθανασίου έχει τεράστιες πολιτικές ευθύνες και για την εξαπάτηση των Ευρωπαίων εταίρων μας, που πλήρωσε ακριβά η χώρα. Εξαπάτηση, δεδομένου ότι μερικές μόλις ημέρες πριν τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009, γνωστοποιούσε στην Eurostat έλλειμμα 6% για το έτος 2009, ενώ από τα στοιχεία της Τράπεζας Ελλάδος και του Υπουργείου Οικονομικών ήδη γνώριζε πως στο 9μηνο το έλλειμμα ήταν σχεδόν 10%.

Η επιλογή του, συνεπώς, για τη θέση του Προέδρου των ΕΛΠΕ προσβάλλει τις θυσίες που έκαναν οι Έλληνες πολίτες τα τελευταία 4 χρόνια, για την αποκατάσταση της δημοσιονομικής ισορροπίας στη χώρα».

Ο κ. Σαχινίδης μάλιστα καλεί την κυβέρνηση "άμεσα να του ζητήσει να παραιτηθεί από την θέση του Προέδρου των ΕΛΠΕ».

 

Ανακοίνωση, του Γραφείο Τύπου, του Γ. Παπανδρέου ΕΔΩ !

ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΟΠΩΣ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ !...

 

Σήμερα στην αρχή του 2014 η συγκυρία θυμίζει το 1991: μια κρίσιμη για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση στροφή και μια περιφερειακή κρίση που την περιπλέκει. Τότε η κρίση στη Γιουγκοσλαβία που ξέσπασε λίγους μήνες πριν από τη Σύνοδο Κορυφής στο Μάαστριχτ. Σήμερα μια βαριά τραυματισμένη Ευρωζώνη, με τον Νότο στα όρια αντοχής σε αναμονή των κινήσεων του Ντράγκι και του σοκ των αποτελεσμάτων των ευρωεκλογών βρίσκεται, πρώτον, μπροστά στο ενδεχόμενο εκτροπής πόρων για την ενίσχυση της Ουκρανίας και, δεύτερον, του συνολικού κόστους μιας ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης με τη Ρωσία.

 

Τότε οι 12 της Ευρωπαϊκής Κοινότητας είδαν τη Γερμανία να εκβιάζει για την επίσπευση της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας και δεν κατόρθωσαν να παρέμβουν σταθεροποιητικά σε μια σύγκρουση επί ευρωπαϊκού εδάφους, στην οποία καταλύτης τερματισμού υπήρξαν οι ΗΠΑ, στη Βοσνία το 1995 και στο Κόσοβο το 1999. Σήμερα με τη Βρετανία στο περιθώριο και τη Γαλλία υποταγμένη, η Γερμανία παρασύρεται και παρασύρει τους εταίρους της σε έναν παρεμβατισμό στην Ουκρανία, το πολιτικο-διπλωματικό αλλά και στρατιωτικό κόστος του οποίου δεν μπορεί να αναλάβει.

 

>>>Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο...

Δεκάδες δισ. ευρώ για μια αμφίβολη σταθεροποίηση της Ουκρανίας -μάλλον μόνο της Δυτικής- και ανυπολόγιστο κόστος αύξησης αμυντικών δαπανών, συν ανάκτηση από την Ουάσιγκτον του ρόλου του εγγυητή της Ευρωπαϊκής Ασφάλειας απέναντι στη Μόσχα που είχε σε όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, από το 1947 μέχρι και το 1991. Σε οριακή κατάσταση με υπαιτιότητα τις επιλογές της Γερμανίας τα τελευταία τέσσερα χρόνια η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση θα δοκιμασθεί δεινά από μια παλινδρόμηση της Γηραιάς Ηπείρου στον Ψυχρό Πόλεμο.

 

Μια διολίσθηση που δεν επιθυμεί ούτε το Βερολίνο ούτε η Μόσχα, αλλά καμιά πλευρά δεν θέλει να αναλάβει το κόστος της αναγκαίας αυτοσυγκράτησης και υποχωρήσεων. Μια ατμόσφαιρα αμοιβαίας καχυποψίας όπου η μια πλευρά ελπίζει να μπλοφάρει η άλλη. Εδώ σταματούν οι συσχετίσεις του 2014 με το 1991, καθώς τα παραπάνω παραπέμπουν ανησυχητικά στο 1914.

 

Γ. Καπόπουλος

ΜΕΣ΄ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΧΑΡΑ !...

ΜΗΝΥΜΑ - ΕΚΠΛΗΞΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥΣ !...

 

Εκπληξη πρώτου μεγέθους για πολλούς και ηχηρό μήνυμα για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς αποτέλεσαν τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των εκλογών στο Δικηγορικό Σύλλογο της Αθήνας.

 

Σε μονομαχία ανάμεσα στον ανεξάρτητο του χώρου της Κεντροαριστεράς, ποινικολόγο κ. Βασίλη Αλεξανδρή (34,76%), ο οποίος για πρώτη φορά διεκδίκησε την ψήφο των συναδέλφων του, και τον σημερινό πρόεδρο του Συλλόγου κ. Γιάννη Αδαμόπουλο (23,14%) ο οποίος προέρχεται από τον χώρο της ΝΔ, αλλά στις εκλογές του ΔΣΑ συμμετείχε χωρίς να έχει λάβει το γαλάζιο χρίσμα, εξελίσσεται η μάχη για την προεδρία του Συλλόγου.

 

Οι δυο τους θα διεκδικήσουν την προεδρία του ΔΣΑ στον δεύτερο γύρο, που έχει οριστεί να διεξαχθεί την Κυριακή 2 και την Τρίτη 4 Μαρτίου (λόγω της Καθαράς Δευτέρας).

 

Ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Βασίλης Παπαστεργίου με 13,24%, έμεινε τρίτος, αλλά εκτιμάται ότι μπορεί να διαδραματίσει ρυθμιστικό ρόλο στον δεύτερο γύρο της αναμέτρησης Ειδικότερα, ο κ. Αλεξανδρής με ένα πολυσυλλεκτικό ψηφοδέλτιο έλαβε ποσοστό 34,76% (ψήφους 3.906) και ο κ. Αδαμόπουλος που προέρχεται από το χώρο της ΝΔ έλαβε ποσοστό 23,14% (ψήφους 2.600).

 

Στην εκλογική αναμέτρηση του ΔΣΑ ο κ. Παναγιώτης Γαλετσέλλης με ποσοστό 10,97% (ψήφους 1.233), ο κ Παναγιώτης Περάκης με ποσοστό 6,74% (ψήφους 757), ο κ. Άγγελος Βρεττός με ποσοστό 5,45% (ψήφους 612), ο κ. Γιώργος Παριανός με ποσοστό 3,05% (ψήφους 343) και τέλος ο κ. Γιώργος Μαραγκός με ποσοστό 2,66% (ψήφους 299).

 

Το 2011 στις εκλογές του α' γύρου των εκλογών του ΔΣΑ πρώτος είχε έρθει με ποσοστό 26,07% ο Δημήτρης Βερβεσός και δεύτερος ο Γιάννης Αδαμόπουλος με ποσοστό 19,92%. Το κεντροαριστερό ψηφοδέλτιο Αλεξανδρή.

 

Η πολυσυλλεκτική υποψηφιότητα του κ. Αλεξανδρή, ο οποίος επέλεξε να μην ηγηθεί δικού του ψηφοδελτίου, υποστηριζόμενος όμως από συνδυασμούς με διαφορετικό πολιτικό χρώμα, όπως έδειξε η κάλπη, έφερε την πρωτιά.

 

Επρόκειτο ουσιαστικά για μια Ελιά –καθώς τον Βασίλη Αλεξανδρή στήριξαν ο άλλοτε διεκδικητής της προεδρίας του ΔΣΑ Δημήτρης Βερβεσός, ο οποίος προέρχεται από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, οι Θωμάς Καμενόπουλος και Γιάννης Κορκόβελος, με ρίζες επίσης από τον χώρο του ΠαΣοΚ, αλλά και ο Γιώργος Μπουλούκος, ο οποίος προέρχεται από τον χώρο της ΝΔ.

 

Την ανακήρυξη, δε, της υποψηφιότητάς του είχε υπογράψει η πρώην σύμβουλος του ΔΣΑ Μαρία Κουβέλη, κόρη του προέδρου της ΔΗΜΑΡ.