ΤΟ "ΚΟΥΡΕΜΑ" ΤΟΥ 2010 ΚΙ ΑΛΛΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ !...

Με αφορμή το βιβλίο του τέως εκπροσώπου της Ελλάδας στο ΔΝΤ Παναγιώτη Ρουμελιώτη έχει ξεκινήσει μια ολόκληρη συζήτηση σχετικά με το αν έπρεπε ή αν μπορούσε η Ελλάδα να κάνει αναδιάρθρωση του χρέους της το 2010 πριν ή μαζί με το Μνημόνιο αντί για το 2012, όπως τελικά έγινε. Η συζήτηση αυτή δεν έχει ξεκινήσει αθώα και δε γίνεται τυχαία σήμερα. Όμως πέρα από όσους τη διακινούν για τους δικούς τους πολιτικούς σκοπούς, από την επιχειρηματολογία που διακινείται μπορούν να πειστούν ακόμα και καλόπιστοι. Χρειάζεται συνεπώς να εξηγήσει κανείς γιατί δεν μπορούσε τότε να γίνει αναδιάρθρωση του χρέους. Είναι ένα σημαντικό στοιχείο για την κατανόηση της τραγωδίας που ζει η χώρα μας, αλλά και όσων χρειάζεται να γίνουν.

 Η αναδιάρθωση -το λεγόμενο «κούρεμα»- του χρέους μιας χώρας μπορεί να είναι μονομερής και μη συναινετική με τους δανειστές πράξη, ή συμφωνημένη, κοινή συναινέσει μαζί τους. Το μονομερές «κούρεμα» είναι η προσφιλής τακτική του «δεν πληρώνω», η ανακοίνωση δηλαδή από μια χώρα ότι από τα 100 που χρωστάει, θα πληρώσει μόνο τα 50, ή τα 20, ή καθόλου.

Τι θα συνέβαινε αν η Ελλάδα έκανε μονομερή διαγραφή χρέους το 2010; Απάντηση: Με πρωτογενές έλλειμμα (δηλαδή εκτός τόκων) 24 δισ. ευρώ, θα έπρεπε να βρει αμέσως αυτά τα 24 δισ. ευρώ που της έλειπαν για να καλύψει τα έξοδά της και να πληρώσει μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές υπηρεσίες. Υπήρχε κάποιος να της τα δώσει, όταν έχει κηρύξει στάση πληρωμών; Φυσικά, απολύτως κανείς. Ποιος ιδιώτης θα δάνειζε σε μία χώρα που είχε μόλις ανακοινώσει ότι δεν θα πληρώσει όσα χρωστάει; Καμία χώρα δεν θα δάνειζε σε κάποιον που είχε κάνει μονομερή στάση πληρωμών.

 Τα προβλήματα όμως δεν σταματούν εδώ. Από τους μεγαλύτερους κατόχους ομολόγων ήταν (και είναι) οι ελληνικές τράπεζες. Με ένα μονομερές «κούρεμα» από τη μία μέρα στην άλλη θα έμεναν χωρίς επαρκή κεφάλαια και θα έπρεπε να σταματήσουν να λειτουργούν. Ποιος θα τις ανακεφαλαιοδοτούσε; Και τι θα συνέβαινε ακριβώς στην ελληνική οικονομία αν οι ελληνικές τράπεζες κατέρρεαν;

 «Ναι», λένε πολλοί. «Τότε όμως η Ελλάδα μπορούσε να απειλήσει τους εταίρους της με χρεοκοπία που θα τους δημιουργούσε προβλήματα -ειδικά στις ξένες τράπεζες. Και μπροστά στις απώλειες που θα είχαν οι ξένες τράπεζες, η Ευρώπη θα ενέδιδε και θα μπορούσε να κουρευτεί και το χρέος μας». Πόσο αφελής ή επικίνδυνα καιροσκοπική είναι αυτή η προσέγγιση... Η πραγματικότητα είναι ότι μέχρι τον Μάρτιο του 2010 η Ε.Ε. δεν ήθελε καν να συνδράμει την Ελλάδα με χρήματα, πόσο μάλλον να μπει σε μία αδιανόητη τότε διαδικασία αναδιάρθρωσης χρέους σε χώρα της Ευρωζώνης.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

 

Αλλά ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι ενέδιδε. Ποια ακριβώς διαφορά θα είχε σε σχέση με τη σημερινή κατάσταση; Θα ενέδιδε χωρίς όρους; Χωρίς Μνημόνιο; Δηλαδή θα χρηματοδοτούσε ασύστολα την Ελλάδα από τους κρατικούς προϋπολογισμούς των κρατών-μελών, χωρίς καμία διασφάλιση ότι θα πάρει τα χρήματά της πίσω;

Και τι ακριβώς θα συνέβαινε αν μαθευόταν ότι η ελληνική κυβέρνηση ζητά αναδιάρθρωση χρέους το 2010; Ποια ξένη τράπεζα θα συνέχιζε να δανείζει σε ελληνική τράπεζα ή επιχείρηση; Ποιος καταθέτης σε ελληνική τράπεζα θα κρατούσε εδώ τα λεφτά του μπροστά το φάσμα μιας επίσημης χρεοκοπίας; Και ποιος «μάγκας διαπραγματευτής» θα έπαιρνε πάνω του το ρίσκο την επόμενη μέρα το πρωί να χρειαστεί να στείλει το στρατό να φυλάξει τις τράπεζες από έναν αλλόφρονα κόσμο που θα προσπαθούσε να σηκώσει τα λεφτά του; Ή, μήπως, θα έπρεπε -άλλη έξυπνη ιδέα αυτή- να ανακοινώσουμε ότι επιδιώκουμε διαγραφή χρέους την Παρασκευή το βράδυ και να κλείσουμε τις τράπεζες τη Δευτέρα για όσο χρειάζεται μέχρι να πειστούν οι Ευρωπαίοι; Μα πόση ελαφρότητα -ή ιδιοτέλεια- τέλος πάντων μπορεί να υπάρχει σε όσους κυκλοφορούν παρόμοιες ιδέες και λύσεις;

Η αναδιάρθρωση του χρέους που έγινε το 2012 έγινε με τον μόνο τρόπο που μπορούν να γίνουν παρόμοια δραστικά γεγονότα χωρίς να καταρρεύσει η χώρα: οργανωμένα, συντεταγμένα και συναινετικά. Αυτό σημαίνει ότι οι επίσημοι δανειστές μας -οι άλλες χώρες - κάθονταν μαζί μας στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης απέναντι στις ιδιωτικές τράπεζες που κατείχαν ελληνικά ομόλογα. Σημαίνει ότι Ε.Ε., ΕΚΤ και ΔΝΤ είχαν ήδη δεσμευτεί πως θα συνεχίσουν να χρηματοδοτούν το ελληνικό δημόσιο και τις ελληνικές τράπεζες -άρα την οικονομία- και ότι θα τις αναχρηματοδοτήσουν για να καλύψουν τις απώλειες που θα είχαν από το «κούρεμα». Και το πιο σημαντικό: οι εταίροι μας ήταν δίπλα μας γιατί είχαν δει ένα πρωτογενές έλλειμμα των 24 δισ. ευρώ να συρρικνώνεται, με όλες τις θυσίες των Ελλήνων πολιτών, μέσα σε δύο χρόνια στα 4 δισ. Ήξεραν δηλαδή ότι αν γίνει κούρεμα «τα μαλλιά δεν θα ξαναφυτρώσουν».

Οσοι σήμερα ισχυρίζονται πως η Ελλάδα θα μπορούσε να πετύχει αναδιάρθρωση του χρέους της το 2010 θέλουν να ξεχνούν ότι μέχρι το Απρίλιο του 2010 η Ε.Ε. δεν είχε καν δημιουργήσει Μηχανισμό Διάσωσης. Ότι αυτός δημιουργήθηκε με μεγάλη δική μας πίεση και με το πολιτικό κεφάλαιο του τότε πρωθυπουργού. Ότι μέχρι και ένα χρόνο μετά (όταν πλέον η αναδιάρθρωση ως μετάθεση υποχρεώσεων ή με κανονικό «κούρεμα» συζητούνταν ανοιχτά) η ΕΚΤ εξακολουθούσε να την αρνείται και να απειλεί ότι θα διακόψει τη χρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών αν προχωρούσαμε σε αυτήν την κατεύθυνση.

Το «κούρεμα» έγινε τελικά όταν ωρίμασαν οι συνθήκες και πείστηκαν οι εταίροι. Και μάλιστα έγινε σε δύο φάσεις: αρχικά ως μείωση της παρούσας αξίας των υποχρεώσεων και στη συνέχεια όταν φάνηκε πως ούτε αυτό θα ήταν αρκετό μετατράπηκε σε απομείωση και του ονομαστικού χρέους κατά σχεδόν 53%. Έγινε γιατί η κυβέρνηση το έβαλε στο τραπέζι και το προετοίμασε ...ανεπίσημα και διακριτικά στην αρχή, επίσημα στη συνέχεια. Έγινε πετυχημένα γιατί αφού είχε την ομπρέλα και τη χρηματοδότηση της Ευρώπης είχε περισσότερες θετικές πτυχές, αν και είναι άγνωστο πότε θα επιστρέψουμε στις αγορές (πάντως γρηγορότερα από την περίπτωση που το κάναμε μονομερώς).

Τα πράγματα αυτά σε όσους έχουν στοιχειώδη κατανόηση των γεγονότων είναι απολύτως σαφή. Γι' αυτό και ουδείς -ούτε ο κ. Ρουμελιώτης στο βιβλίο του- ισχυρίζεται σοβαρά ότι η ελληνική κυβέρνηση μπορούσε τότε να κάνει αναδιάρθρωση του χρέους. Υπήρχε κάθετη διαφωνία των Ευρωπαίων. Και βέβαια ούτε το ΔΝΤ επιχειρηματολόγησε ή τοποθετήθηκε τότε επίσημα υπέρ, προσπαθώντας να πείσει την Ε.Ε. και την ΕΚΤ.

 Διότι προφανώς άλλο οι μεμονωμένες απόψεις κάποιων αναλυτών του ΔΝΤ (ή και πολλών εκτός ΔΝΤ που βιάζονταν να ενεργοποιηθούν τα CDS για να βγάλουν χρήματα....) και οι πιθανές αμφιβολίες του επικεφαλής του ΔΝΤ για την επιτυχία του προγράμματος χωρίς αναδιάρθρωση και άλλο η επίσημη ή έστω η ανεπίσημη διαπραγμάτευση μεταξύ τριών ισχυρών μερών. Εξάλλου οι δηλώσεις του τότε επικεφαλής του ΔΝΤ, αλλά και του εκπροσώπου της χώρας μας στο ΔΝΤ υπέρ του προγράμματος ήταν πολλές και ενθουσιώδεις.

  Εφόσον όλα αυτά είναι τόσο ξακάθαρα, γιατί επιμένουν τόσοι πολλοί να διακινούν το σενάριο του «κουρέματος» το 2010, ακόμα και πριν από το Μνημόνιο; Η απάντηση βρίσκεται στο χρονικό σημείο όπου είναι σήμερα η κυβέρνηση και η χώρα. Στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα θα συμφωνηθεί και θα ψηφιστεί από τη Βουλή το πιο σκληρό από όλα τα μέχρι σήμερα πακέτα μέτρων για τον περιορισμό του ελλείμματος. Εδώ πλέον μιλάμε για μεγάλες μειώσεις σε ήδη μειωμένους μισθούς και συντάξεις και αυξήσεις φορολογίας πάνω σε ήδη αυξημένες φορολογικές υποχρεώσεις.

Με την ψήφιση αυτού του πακέτου διαλύονται πλέον και οι τελευταίες αιτιάσεις περί «ικανών και έμπειρων διαπραγματευτών», σε αντίθεση με τους «άπειρους» που «δεν ήξεραν να διαπραγματευτούν». Και τελειώνουν φυσικά και οι ψευδαισθήσεις για τα περιθώρια μιας «πολιτικής διαπραγμάτευσης», που «η προηγούμενη κυβέρνηση ποτέ δεν έκανε» όπως μας λένε συχνά. Αποδεικνύεται δε περίτρανα ότι τα «ισοδύναμα μέτρα» των πολλών δισ. (περίπου 18 δισ. ευρώ δεν ήταν;) και τα Ζάππεια (1, 2, 3...) ήταν απλώς φτηνός και ανεύθυνος λαϊκισμός για να κερδηθούν οι εκλογές, όταν πλέον κανείς δεν μπορούσε να ισχυρίζεται ότι δεν ήξερε. Ένα λαϊκισμός ίδιου επιπέδου και περιεχομένου με αυτόν που καταφεύγει η σημερινή αξιωματική (και μη) αντιπολίτευση. Έχει φτάσει η στιγμή της αλήθειας για όλους. Τα μέτρα αυτά είναι απαραίτητα για να επιζήσει η χώρα και να έχει ελπίδα ότι θα βγει από την κρίση.

  Η πραγματικότητα των αριθμών είναι δυστυχώς αμείλικτη, όπως φυσικά αμείλικτη και εξαιρετικά δυσάρεστη είναι και η πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες. Δεν μπορούμε εύκολα να ξεπεράσουμε ούτε τους μεν (αριθμούς) ούτε την δε (πραγματικότητα). Πώς συνεχίζει να λειτουργεί μία κοινωνία όπου ένας στους δύο νέους είναι άνεργος; Αμείλικτες είναι όμως και οι επιπτώσεις των αδυναμιών του πολιτικού συστήματος να αναλάβει τις ευθύνες του κάνοντας σε βάθος μεταρρυθμίσεις που σπάνε αυγά στον δημόσιο τομέα αντί να βάζει μονίμως τις λάθος κόκκινες γραμμές.

Μπροστά λοιπόν στο φάσμα των επώδυνων αλλά απολύτως αναγκαίων μέτρων για να μπορέσει η χώρα να βγει από την κρίση, υπάρχουν δύο πολιτικές επιλογές. Η μία ειναι αυτή που κάνουν κάποιοι στην κυβέρνηση, αλλά και σε ένα μέρος του πολιτικού προσωπικού της χώρας. Να πει δηλαδή «ναι, επώδυνα αλλά τι να κάνουμε; Αν οι προηγούμενοι είχαν χειριστεί αλλιώς τη διαπραγμάτευση, αν είχε γίνει ''κούρεμα'' το 2010», αν, αν αν...., τότε δεν θα χρειαζόντουσαν σήμερα άλλες θυσίες. Αυτός είναι και ο λόγος που, όλως τυχαίως σήμερα, έχουμε κατακλυσθεί από θεωρίες μαγικών λύσεων και από μετά Χριστόν προφήτες.

 Η άλλη επιλογή είναι η αλήθεια. Χωρίς φτιασιδώματα και εξωραϊσμούς. Η αλήθεια και η συναίνεση επιτέλους γύρω από αυτή. Η χώρα επί χρόνια ξόδευε πολλά περισσότερα από όσα είχε και δανειζόταν τη διαφορά. Με τα λεφτά αυτά έκανε εισαγωγές. Έφτασε σε πρωτοφανώς υψηλό διπλό έλλειμμα -δημοσιονομικό και εξωτερικό- και δεν έλεγε και την αλήθεια για την πραγματική κατάσταση. Όλα αυτά τελείωσαν το 2009. Οι αγορές κατάλαβαν την οικτρή κατάσταση και έπαψαν να μας δανείζουν. Οι μόνοι διατεθειμένοι να μας δανείσουν -οι Ευρωπαίοι εταίροι και το ΔΝΤ- το έκαναν διστακτικά, αλλά και με αίσθημα ευθύνης γύρω από την ανάγκη διάσωσης της Ευρωζώνης και τιμωρητικά στην αρχή, αλλά και με όλο και πιο ευνοϊκούς όρους στη συνέχεια, όταν είδαν ότι η χώρα είναι έτοιμη και η ίδια να αναλάβει τις ευθύνες της.

Όμως όλα όσα κάνουμε τα τελευταία τρία χρόνια και χρειάζεται να συνεχίσουμε να κάνουμε δεν μπορεί να είναι απλώς με την επίκληση ότι «είναι αναγκαίο για να πάρουμε τα χρήματα».

Η χώρα πρέπει να κάνει αυτά που χρειάζεται να γίνουν για την ίδια, όχι για τους δανειστές. Πότε επιτέλους τα πολιτικά κόμματα θα πουν καθαρά ότι το κράτος πρέπει να ξοδεύει λιγότερα από όσα έχει; Πότε θα πουν ότι οι μισθοί στο Δημόσιο δεν μπορεί να είναι μεγαλύτεροι από τον ιδιωτικό τομέα, ούτε να ισχύει το απυρόβλητο στο Δημόσιο όταν έχουμε 1 εκατ. ανέργους; Πότε θα πούμε ότι οι συντάξεις δεν μπορεί να είναι υψηλότερες από τις εισφορές;

 Μόνο όταν οι πολιτικοί μιλήσουν ανοιχτά για τα θέματα αυτά και πειστεί η κοινωνία, θα μπορέσουμε να περάσουμε σαν χώρα με αυτοπεποίθηση στην επόμενη φάση. Με αυτογνωσία. Και όχι ψάχνοντας για Ιφιγένειες και για βολικές εξηγήσεις που δεν υπάρχουν, επειδή απλώς δεν θέλουμε να δούμε την πραγματικότητα.

 Γιώργος Παπακωνσταντίνου

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα www.protagon.gr

ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ !...

 

Η Μέρκελ ζητά συμβιβασμό και μέση γραμμή πλεύσης μέχρι τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2013, ενώ την ίδια στιγμή ο Ολάντ και ο Ραχόι ζητούν συνολική λύση εδώ και τώρα, δηλαδή στη Σύνοδο Κορυφής του Οκτωβρίου. Η πλειοδοσία της Μαδρίτης και του Παρισιού είναι θετική για την Αθήνα, καθώς οι δύο ηγέτες στη χθεσινή συνάντησή τους στη γαλλική πρωτεύουσα τάχθηκαν ευθέως και χωρίς περιφράσεις υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη και ζήτησαν ταυτόχρονα να αποφασισθεί στη Σύνοδο η έναρξη της πορείας προς την τραπεζική ένωση, κάτι που τη στιγμή αυτή προσλαμβάνεται ως casus belli από το Βερολίνο.

 

Η ρευστότητα στους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς είναι πρωτοφανής, καθώς τρεις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, η Γαλλία, η Ισπανία και η Ιταλία, κρατούν ταυτόχρονα ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με το Βερολίνο και την ίδια στιγμή δείχνουν να διαμορφώνουν ήδη το Μέτωπο του Νότου, το οποίο η Μέρκελ προσπαθεί να αποτρέψει: Πριν από λίγες ημέρες, η Γαλλία, η Γερμανία και η Πολωνία, στην τριμερή συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών τους, δήλωσαν ότι επεξεργάζονται ρεαλιστική πρόταση για την τραπεζική ένωση, μια διατύπωση που άφηνε να εννοηθεί ότι θα γίνουν εκπτώσεις σε όφελος της Γερμανίας.

 

Η καθυστέρηση της προσφυγής της Ισπανίας στον Μόνιμο Μηχανισμό άφηνε την εντύπωση μιας ανίερης συμμαχίας Μαδρίτης-Βερολίνου, η πραγματικότητα είναι όμως από ό,τι φάνηκε πως πρόκειται απλά για συγκυριακή σύμπλευση της Μέρκελ με τον Ραχόι. Οι Ντράγκι και Μόντι, που εμφανίσθηκαν αρχικά ως Γερμανοί με ιταλικό διαβατήριο, πρωταγωνίστησαν τους τελευταίους μήνες στην πλαγιοκόπηση-απομόνωση του Βερολίνου.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Τι θα συμβεί στη Σύνοδο Κορυφής δεν μπορούμε να το προβλέψουμε, καθώς η διεύρυνση της ατζέντας με πρωτοβουλία του Βερολίνου -που στην πράξη αθέτησε την υπογραφή του στη Σύνοδο Κορυφής του Ιουνίου- αντί να δώσει μεγαλύτερο περιθώριο ελιγμών στη Μέρκελ, ώθησε τους μεγάλους εταίρους της Ευρωζώνης σε ένα διπλό παιχνίδι συνεννόησης και ταυτόχρονα αντιπαράθεσης με τη γερμανική πλευρά.

 

Ενα είναι βέβαιο: Από τη Σύνοδο πρέπει να προκύψουν χειροπιαστά αποτελέσματα που θα καθησυχάσουν τις αγορές, γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα χάσει κάθε αξία η βαρύγδουπη διαβεβαίωση του Ντράγκι ότι θα κάνει ό,τι χρειάζεται -«whatever it takes»- για να σώσει το ευρώ και μια νέα επίθεση θα σαρώσει την Ιταλία και θα κλυδωνίσει τη Γαλλία.

 

Στη Σύνοδο Κορυφής, και ειδικότερα στην Ομάδα των «17» της Ευρωζώνης, η Γερμανία δεν θα βρεθεί μόνη της, όπως ο Βάιντεμαν στην τελευταία Σύνοδο του Δ.Σ. της ΕΚΤ, αλλά το πολύ να έχει διασφαλίσει τη στήριξη της Ολλανδίας, της Φινλανδίας και ίσως της Αυστρίας. Ετη φωτός μας χωρίζουν από την εποχή που πριν από κάθε κρίσιμη Σύνοδο Κορυφής, μια διμερής γαλλογερμανική Συνάντηση Κορυφής παρήγαγε όχι μόνον έναν διμερή συμβιβασμό, αλλά καθόριζε και την ατζέντα της Συνόδου.

 

Στην πίεση για ριζική στροφή της Γερμανίας και όχι σε λύσεις-ημίμετρα επανήλθε χθες το ΔΝΤ, στην ετήσια έκθεσή του για την παγκόσμια χρηματοπιστωτική σταθερότητα, όπου επαναλαμβάνει ότι η θωράκιση της Ευρωζώνης παραμένει δραματικά ανεπαρκής και το μέλλον του κοινού νομίσματος αβέβαιο, για να καταλήξει στη σκληρή διαπίστωση ότι η κρίση χρέους της Ευρωζώνης παραμένει η κύρια απειλή για την παγκόσμια χρηματοπιστωτική σταθερότητα.

Γ. Καπόπουλος

ΦΑΝΤΗΣ ΚΑΙ ΡΕΤΣΙΝΟΛΑΔΟ, ΣΑΜΑΡΑΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ !...

 

Στις 21 Οκτωβριου 2011ο Αντώνης Σαμαράς δημοσιεύει άρθρο στην εφημερίδα «Frankfurter Allgemeine Zeitung», με το οποίο ενημέρωνε τους Γερμανούς ότι όλα έχουν πέσει έξω στην Ελλάδα, το Πρόγραμμα είναι λάθος, η προσπάθεια έχει αποτύχει. Ούτε καν τη μείωση του ελλείμματος δεν επικαλείται για να πει μια καλή κουβέντα – αντίθετα διαστρεβλώνει τα στοιχεία για να μην πει καμία καλή κουβέντα.

 

Σήμερα επικαλείται την «πρόοδο» και τις «θυσίες». Τα επικαλούνται και άλλοι, σχεδόν όλοι οι ξένοι, επειδή ο ίδιος μερικές φορές ακόμα δυσκολεύεται. Σήμερα ανησυχεί για την αξιοπιστία της Ελλάδας που ο ίδιος ισοπέδωνε με άρθρα στον γερμανικό τύπο.

 

Και προσοχή : το άρθρο δημοσιεύτηκε 21 Οκτωβρίου 2011. Την ώρα που κορυφωνόταν η διαπραγμάτευση για την ιστορική μείωση του χρέους, ο Αντώνης Σαμαράς βροντοφώναζε: Το Πρόγραμμα είναι λάθος, η Ελλάδα απέτυχε.

 

  Τώρα ζητά πιστή εφαρμογή του Προγράμματος για να μείνουμε στο ευρώ…

 

>>>Διαβάστε το άρθρο...

 

"Πέρυσι, η Ελλάδα υπέγραψε ένα Μνημόνιο για να ξεκινήσει την πορεία της προς τη δημοσιονομική εξυγίανση και την οικονομική σύγκλιση. Το κόμμα μας, η Νέα Δημοκρατία, συμφώνησε πλήρως με το στόχο που είχε τεθεί για τη δημοσιονομική πειθαρχία και την αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας.

Διαφωνήσαμε όμως με κάποιες συγκεκριμένες πολιτικές του σχεδίου :

- Ευθύς εξ αρχής είπαμε ότι δεν είναι δυνατόν να φορολογηθεί υπερβολικά μια οικονομία που βρίσκεται ήδη σε βαθιά ύφεση.

- Προσπαθήσαμε να προειδοποιήσουμε τους πάντες ότι αυτή η προσέγγιση θα οδηγούσε σε μεγαλύτερη ύφεση και λιγότερα κρατικά έσοδα, ότι θα συντηρούσε το έλλειμμα που παρέμενε υψηλό παρά τις προσπάθειες, ότι θα αύξανε ταχύτατα το χρέος και θα καθιστούσε το σχέδιο αναποτελεσματικό… Αυτές ήταν οι βασικές μας επιφυλάξεις τον Μάιο του 2010. Ποια είναι η κατάσταση ενάμιση χρόνο αργότερα ;

- Το 2011 αναμενόταν να μειωθεί το έλλειμμα του Κρατικού προϋπολογισμού κατά 4%. Αντ’ αυτού αυξήθηκε κατά 15% το πρώτο εννεάμηνο !

- Τα καθαρά έσοδα του κράτους αναμενόταν να αυξηθούν κατά 8,5%. Αντ’ αυτού μειώθηκαν κατά 4% το πρώτο εννεάμηνο !

- Το ΑΕΠ αναμενόταν να μειωθεί κατά 3%-3,5%. Αντ’ αυτού τώρα αναμένεται να μειωθεί κατά 5,5%, δηλαδή ύφεση σχεδόν διπλάσια από την αναμενόμενη !

- Σύμφωνα με το αρχικό Μνημόνιο, το συνολικό χρέος αναμενόταν να αυξηθεί από το 127% του ΑΕΠ το 2009 στο 145% στο τέλος του 2011. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο 162% του ΑΕΠ και αναμένεται να αυξηθεί ακόμα περισσότερο.

Συνολικά και σύμφωνα με το σχέδιο για το 2011, λήφθηκαν μέτρα (αυξήσεις φόρων και μειώσεις δαπανών) που αντιστοιχούν στο 10% του ΑΕΠ για να μειωθεί το έλλειμμα κατά μόνο 2%! Από τον Μάιο όμως του 2010, δεν επικρίναμε απλώς το σχέδιο. Υποβάλλαμε εναλλακτική πρόταση για δημοσιονομική εξυγίανση και προσαρμογή. Έχουμε ήδη διαμορφώσει: * Ένα ολοκληρωμένο τετραετές πρόγραμμα μείωσης του «δημοσιονομικού λίπους» που θα μειώσει το έλλειμμα κατά 2% του ΑΕΠ μας τον πρώτο χρόνο και κατά 8% τον τέταρτο. * Μέτρα για την καταπολέμηση της ύφεσης. * Μέτρα για τη δημιουργία εσόδων μέσω εκτεταμένων ιδιωτικοποιήσεων. * Διαρθρωτικές αλλαγές για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας. * Καθώς και κεφαλαιοποίηση της ανενεργού ακίνητης περιουσίας του δημοσίου που εκτιμάται ως ίσης αξίας με το συνολικό μας δημόσιο χρέος !

Έχουμε επίσης ψηφίσει όλα τα Μέτρα με τα οποία συμφωνούμε, συμπεριλαμβανομένων και των περισσότερων διαρθρωτικών αλλαγών. Τον χρόνο που πέρασε, μάλιστα, η θετική μας ψήφος στη Βουλή ξεπέρασε όλα τα προηγούμενα ποσοστά υπερψήφισης από κόμμα της αντιπολίτευσης στην Ελλάδα. Ο ελληνικός λαός, όμως, είναι απελπισμένος γιατί παρά της θυσίες του δεν φαίνεται βελτίωση.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι : γιατί ΑΠΕΤΥΧΕ αυτή η πολιτική; Πέρα από τις πάσης φύσεως αποτυχίες κατά την εφαρμογή, από την αρχή εφαρμόστηκε ΛΑΘΟΣ «συνταγή».

- Δεν μπορείς να επιβάλλεις μαζικές αυξήσεις φόρων σε μια οικονομία που ήδη βυθίζεται στην ύφεση.

- Αν το κάνεις, δεν βελτιώνεις την ανταγωνιστικότητα.

- ΔΕΝ μπορείς να ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΕΙΣ τη στιγμή που πέφτει κατακόρυφα το χρηματιστήριο. Η χρηματιστηριακή αξία των εισηγμένων κρατικών επιχειρήσεων έχει πέσει κατά 50% μόνο το τελευταίο τρίμηνο!

- Δεν μπορείς να προχωρείς σε αξιοποίηση της ακίνητης δημόσιας περιουσίας, τη στιγμή που η κυβέρνηση επιβάλει νέους φόρους κάθε δύο μήνες, αδυνατεί να τους εισπράξει και κατόπιν επιβάλει νέους επιπλέον των παλαιών. Ποιος θα επενδύσει σε τέτοιο επιχειρηματικό περιβάλλον;

Προειδοποιήσαμε ότι το πρόγραμμα είναι ΛΑΘΟΣ. Δυστυχώς τα αποτελέσματα δικαίωσαν τις εκτιμήσεις μας. Θέλουμε να προσαρμοστεί η οικονομία όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Δε ζητάμε τον «εύκολο δρόμο», δε λέμε «να μη γίνουν θυσίες». Το μόνο που ζητάμε είναι μια πολιτική που να επιτυγχάνει το σκοπό της, που θα δώσει στην Ελλάδα μια πραγματική ευκαιρία να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος.

Ζητάμε μια πολιτική που θα μας επιτρέψει να αντιμετωπίσουμε τις δημοσιονομικές υπερβάσεις, ενώ ταυτόχρονα θα αντιμετωπίζει την ύφεση. Ζητάμε μια πολιτική που θα μας επιτρέψει να ιδιωτικοποιήσουμε τη δημόσια περιουσία και να μειώσουμε άμεσα ένα μέρος του χρέους μας. Τίποτα από αυτά δεν μπορεί να γίνει χωρίς ταχεία ανάκαμψη. Ζητάμε μια πολιτική που θα επιτρέψει στην Ελληνική οικονομία να λειτουργήσει και στην Ελληνική κοινωνία να παραμείνει ενωμένη στη δύσκολη αυτή περίοδο.

Κανένα σχέδιο όμως δεν θα το πετύχει αυτό, αν οι άνθρωποι δε βλέπουν κάποιο «φως στην άκρη του τούνελ». Το σχέδιο που εφαρμόζεται έχει ήδη αποδειχθεί ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟ και πρέπει να αλλάξει. Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ του γίνεται αντιληπτή καθημερινά από τις όλο και μαζικότερες διαδηλώσεις και την εντεινόμενη κοινωνική αναταραχή.

Η Νέα Δημοκρατία εξ αρχής τήρησε αποστάσεις από ένα πρόγραμμα που δεν απέδιδε. Αποτελούμε πλέον τη μόνη βιώσιμη πολιτική εναλλακτική λύση. Μία αξιόπιστη εναλλακτική, δεδομένου ότι διασφαλίζουμε τη δημοσιονομική πειθαρχία και υπευθυνότητα, τη διαφύλαξη των Ευρωπαϊκών ιδεών και το ομαλό πέρασμα από την αναταραχή στη σταθερότητα.

Η Ελλάδα μπορεί να τα καταφέρει -όμως, με διαφορετικό σχέδιο. Εάν μάθαμε κάτι από την ευρωπαϊκή ιστορία των τελευταίων 100 περίπου ετών είναι ότι με την υπερβολική τιμωρία ενός έθνους δεν λύνονται τα προβλήματα – απλώς δημιουργούνται νέα. Αν αφεθούν οι χώρες να βουλιάξουν κάτω από το βάρος του υπερβολικού χρέους ή της παρατεταμένης ύφεσης, οι δονήσεις θα γίνουν αισθητές σε ολόκληρη την ήπειρο.

Θέλουμε να δουλέψουμε σκληρά για να σωθούμε από την κρίση. Πρέπει να συνεργαστούμε με τους εταίρους μας. Τώρα βυθιζόμαστε στην οικονομική ύφεση, στην πολιτική παράλυση και την κοινωνική διάλυση. Το μόνο που ζητάμε είναι μία ρεαλιστική διέξοδο».

Smart Post

Ο ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ !...

ΓΙΑΤΙ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ ?...

Ο ένας, ο Αντωνάκης, είδε στην επίσκεψη της κυρα Ανγκελας, το τέλος της απομόνωσής του και της καχυποψίας εναντίον του και την αναγνώρισή του, από τους …δικούς του. Όλα όσα έκανε τα τρία περασμένα χρόνια, τώρα, γι αυτόν ξεπεράστηκαν και ξεχάστηκαν, μπορεί να συνεχίσει το γλείψιμο των σάλιων του και ,δυστυχώς, το σφάξιμο του λαού !

 

Ο άλλος, ο Βαγγελάκης (όπως αποδείχτηκε…), βρήκε στις παρόλες της Μέρκελ τη δικαίωσή του, για τα σφαγιαστικά μέτρα που πήρε ως υπουργός οικονομικών, πέρσι και ευλογεί, ως …συγκυβερνήτης φέτος. Επί τέλους, το άκουσε, πως η Καγκελάριος «αναγνωρίζει τις θυσίες του ελληνικού λαού» κι αυτό τον ολοκλήρωσε ! ΄Όπως λέγαμε και σε μια άλλη εποχή «έκλεισε» ως πολιτικός !...

 

Η θεια από το Βερολίνο έκανε αυτό που είχε σχεδιάσει να κάνει, δεν δεσμεύτηκε για τίποτα, έδωσε σκληρές εντολές για τη συνέχιση του Γολγοθά των ελλήνων και γυρνάει στη χώρα της ικανοποιημένη και κορδωμένη. Τη βασική επιδίωξη την πέτυχε και στα μάτια των γερμανών θα παρουσιαστεί δυνατή και ατρόμητη.

 

Στην Ελλάδα, τα πιο σκληρά μέτρα που έχουν παρθεί ποτέ, αυτά που έχουν χαρακτηριστεί ως τελειωτικά του ελληνικού λαού, θα ανακοινωθούν, οσονούπω, χωρίς κανένα αντίβαρο, χωρίς καμιά ελπίδα και θετική προσδοκία. Και οι υπεύθυνοι της νέας σφαγής θ΄ αντιμετωπίσουν τη λαϊκή οργή και την αγανάκτηση, αλλά και την αντίδραση.

Αλήθεια, τότε, γιατί χαίρονται ?...

Η ΥΠΟΔΟΧΗ !...

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ !...

 

Τελικά, όπως θα φανεί και στο τέλος της όλης διαδικασίας, η επίσκεψη της Μέρκελ στην Αθήνα, δεν αποφασίστηκε και δεν σχεδιάστηκε, τόσο για τους έλληνες, όσο - και κυρίως - για τους γερμανούς !

Το τελευταίο χρονικό διάστημα υπήρξαν δυο σημαντικές εξελίξεις στο εσωτερικό της Γερμανίας : αφ΄ ενός η αναβίωση των κριτικών προσεγγίσεων αρκετών στελεχών του κυβερνητικού συνασπισμού, για τη στάση της Καγκελαρίου, απέναντι στην κρίση της Ευρωζώνης και την αντιμετώπιση του ελληνικού ζητήματος, από μια πλευρά, καθαρά εκ δεξιών και αφ΄ ετέρου το ξεκαθάρισμα στο στρατόπεδο των σοσιαλδημοκρατών, για τον διεκδικητή της καγκελαρίας, στις ερχόμενες εκλογές, με την ομόφωνη εκλογή του Πιρ Στάινμπρουκ.

Σε διεθνές επίπεδο είχαμε δύο, επίσης σημαντικές, εξελίξεις : από τη μια τις κινήσεις του Ολάντ, που συνεχίζονται προσεκτικά και συντονισμένα, σε ευρωπαϊκό επίπεδο και κυρίως στο λεγόμενο ευρωπαϊκό Νότο και από την άλλη την όλο και εντεινόμενη διαφοροποίηση, μεταξύ της, καθοδηγούμενης από τη Μέρκελ, άποψης της Ε.Ε. για το ελληνικό ζήτημα και των εκτιμήσεων του ΔΝΤ, για την εξέλιξή του, αλλά και τους τρόπους αντιμετώπισής του.

Όλ΄ αυτά δημιουργούσαν συνθήκες επικίνδυνες, για το προφίλ της ισχυρής κυρίας στο εσωτερικό της Γερμανίας.

Η Ελλάδα επιλέχτηκε, ως ο κατάλληλος και ευάλωτος κρίκος, έτοιμος να σπάσει και να δώσει στην Καγκελάριο τη δυνατότητα να ξαναεμφανιστεί δυναμική, αποφασιστική και ανυποχώρητη.

Οι ντόπιοι οσφυκάμπτες ήταν και είναι οι ιδανικότεροι «εγγυητές» της επιτυχίας του μερκελικού εγχειρήματος. Μπροστά σε δυο – τρεις γενικές και αόριστες υποσχέσεις, με πολλά προαπαιτούμενα, (π.χ. για την επόμενη δόση και την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη…), θα ξεβρακωθούν πλήρως, δίνοντάς τα όλα στην Angela, τα οποία, όμως, «όλα» θα τα πάρουν από τον ελληνικό λαό, εργαζόμενο και συνταξιούχο.

΄Ολο αυτό το θλιβερό «γαϊτανάκι» των, τάχα, σκληρών διαπραγ-ματεύσεων, για το νέο σφαγιαστικό «πακέτο» των μέτρων λιτότητας, που ένα μήνα, τώρα, τυλίγεται και ξετυλίγεται, θα σταματήσει άμεσα και θα ανακοινωθεί συμφωνία, κάτι που θα περάσει προς τα έξω, ως η «επιτυχία της (παραμένουσας) ισχυρής κυρίας του Βερολίνου», που τολμάει κι έρχεται στο "στόμα του λύκου" !... 

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΧΟΡΗΓΟΙ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ !...

Με τόσο ισχυρούς φίλους ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει παρά να ακολουθήσει τη σοφή κινέζικη παροιµία… «Περίµενε υποµονετικά στην όχθη του ποταµού µέχρι την ώρα που το ρεύµα θα κατεβάσει τα πτώµατα των αντιπάλων σου».

Ποιοι είναι οι «ισχυροί φίλοι»; Αυτοί ακριβώς που δηλώνουν σφοδροί πολέµιοι. Η δογµατική τρόικα, η οποία υπερσυνταγογραφεί πακέτα σκληρής λιτότητας χωρίς να δείχνει την αντίστοιχη επιµονή για βαθιές τοµές στο κράτος. Παρά την ορθή διάγνωσή της ότι αυτό αποτελεί τη ρίζα της ελληνικής κακοδαιµονίας. Και παρά το γεγονός του διασυρµού της ως οικονοµικού κοµπογιαννίτη, χαρακτηρισµός που προκύπτει από την επιδείνωση υγείας της ελληνικής οικονοµίας εξαιτίας της ατελέσφορης δίαιτας.

Η οικονοµία χειµάζεται από βαθιά και παρατεταµένη ύφεση. Οι προβλέψεις για επιστροφή στην ανάπτυξη το δεύτερο εξάµηνο του 2012 έχουν διαψευσθεί παταγωδώς και η τρόικα χωρίς να απολογείται σε κανέναν, δίνει στον εαυτό της διετή παράταση χάριτος για δικαίωση των προφητειών της το δεύτερο εξάµηνο του 2014. Στο µεταξύ κάθε µήνα χάνουν τη δουλειά τους 30.000 άνθρωποι.

Την ίδια ώρα και εξαιτίας της βαθιάς ύφεσης το δηµόσιο χρέος -παρά το PSI- εκτοξεύεται για το 2013 στο 179% ενός διαρκώς συρρικνούµενου ΑΕΠ, επαναφέροντας τη χώρα σε θέση ικέτη για ένα νέο haircut στα οµόλογα που διακρατούν ΕΚΤ και χώρες της Ευρωζώνης. Θα το κάνουν ή, όπως προειδοποιεί µε συνέντευξή της στο σηµερινό µας φύλλο η Μ. Ξαφά, µπορεί και να εγκαταλείψουν τη χώρα στην τύχη της, όσο στο µεταξύ θα σταθεροποιείται η περιφέρεια της Ευρωζώνης και θα οχυρώνεται η κεφαλαιακή επάρκεια των ευρωπαϊκών τραπεζών, ώστε να αντέξουν τις ζηµίες που θα επέφεραν στα χαρτοφυλάκιά τους τα κρατικά οµόλογα ;

Ποιος διακινδυνεύει µια κατηγορηµατική άρνηση ή κατάφαση σε αυτό το τροµώδες ερώτηµα ; Μέγας συγχορηγός του ΣΥΡΙΖΑ οι αναξιόπιστες πολιτικές των εγχώριων καθεστωτικών δυνάµεων. Ολοφύρονται για τις ολοένα και µεγαλύτερες περικοπές επί δικαίους και αδίκους, αλλά τις… διαπράττουν. Ενοχοποιούν τη φοροδιαφυγή αλλά στην πράξη την περιθάλπουν. Γιατί όχι άλλωστε ;

Υπάρχει πιο δοκιµασµένη λύση για τα έσοδα και την… πάταξη της φοροδιαφυγής, από την πεπατηµένη των νέων φόρων ή από τη διαιώνιση της κατ' ευφηµισµόν «έκτακτης εισφοράς αλληλεγγύης» που δίκην τιµωρίας της εργασίας επιβάλλεται σε σκληρά εργαζοµένους και στην πραγµατικότητα αποτελεί… τακτική εισφορά αλληλεγγύης στη φοροδιαφυγή;

Αλλά πώς να µη συµβούν όλα αυτά, όταν το φθαρµένο πολιτικό σύστηµα αρνείται να «προδώσει» τη σχέση εµπιστοσύνης µε το κράτος των συντεχνιών και των µικροµεσαίων επιχειρήσεων που συγκροτούν τη Μεγάλη Μάστιγα της φοροδιαφυγής ; Και να 'ταν µόνο η αδυναµία τους να ασκήσουν αποτελεσµατικές πολιτικές. Δεν είναι σε θέση ούτε εαυτούς να διαφυλάξουν από κακόβουλες επιθέσεις -ας το δεχθούµε και αυτό- όπως συνέβη µε την επίµαχη «λίστα Λαγκάρντ».

Στο τέλος ίσως, σίγουρα µάλλον, θα αποδειχθεί «άνθρακες ο θησαυρός» πλην, όµως, τα κάρβουνα της συγκάλυψης έχουν πάρει φωτιά σε ένα δικαίως καχύποπτο ακροατήριο. Αλήθεια, Τι συµβαίνει µε τις άλλες λίστες; Πού βρίσκεται η περίφηµη ιστορία απελευθέρωσης των «κλειστών» και κατ' ουσίαν προστατευόµενων επαγγελµάτων; Πόσες νέες άδειες φορτηγών εκδόθηκαν από τότε που «απελευθερώθηκε» το επάγγελµα; Ούτε µια είναι η απάντηση. Εφαρµόστηκε ποτέ το «διευρυµένο ωράριο» λειτουργίας των φαρµακείων; Ρητορική ερώτηση. Ποια ήταν η τύχη της εξαγγελίας για πώληση βρεφικού γάλατος από τα σούπερ µάρκετ; Ξίνισε. Όχι το γάλα, γιατί είναι σκόνη. Αλλά η δέσµευση που έγινε σκόνη.

Και, βέβαια, δεν µιλάµε για πρωτεύουσας σηµασίας µεταρρυθµίσεις που µπορούν να καταστήσουν ανταγωνιστική την ελληνική οικονοµία. Δεν µιλάµε για χτύπηµα σε θηριώδη καρτέλ που έχουν αλυσοδέσει την αγορά. Και όµως. Εδώ χρειαζόταν η άτεγκτη στάση των τροϊκανών. Να «χάλασαν» άραγε και αυτοί από τις επισκέψεις -αρµένικες βίζιτες- στη χώρα; Ή, µήπως, διευκολύνουν εκ του πονηρού τη δική µας ολιγωρία ;

Με αυτά και µε αυτά συµπληρώθηκαν οκτώ µήνες από το γκάστρωµα του δεύτερου Μνηµονίου και καθυστερεί επικίνδυνα ο τοκετός. Ό,τι µπορούσε να αναζωογονήσει την ελληνική οικονοµία. Η καταβολή της δόσης των 31,5 δισ. ευρώ για να σταµατήσει η πιστωτική ασφυξία και οι διαρθρωτικές αλλαγές στο κράτος. Συµβαίνει, δηλαδή ό,τι ακριβώς χρειάζεται για να δικαιώνονται οι πολιτικοί χιλιαστές για τη Δευτέρα Παρουσία στην ελληνική οικονοµία.

Αν, ΤΩΡΑ, δεν ληφθούν µέτρα ανάπτυξης, αν ΤΩΡΑ, δεν δουν οι πολίτες απτά δείγµατα αντιστροφής του κλίµατος, ας µην ψάχνουν αύριο τη λίστα µε τους άγνωστους µεγαλοκαταθέτες στο πολιτικό Χρηµατιστήριο της Κουµουνδούρου. Είναι γνωστοί. Και πολλοί αυτοί οι οποίοι θα πουν «εγώ, πάντως, δεν ΣφΥΡΙΖΑ αδιάφορα».

Τριαντάφυλλος Δραβαλιάρης

Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ !...

Σήμερα ζούμε τη διάλυση του μεταπολιτευτικού κοινωνικοπολιτικού συνασπισμού. Η διεθνής κρίση και η κρίση του ευρώ ανέτρεψαν απότομα τις προϋποθέσεις συγκρότησης και λειτουργίας του. Οπως συμβαίνει και στις άλλες χώρες της Νότιας Ευρώπης, ήρθαν στην επιφάνεια και έλαβαν εκρηκτικές διαστάσεις τα εγγενή εθνικά προβλήματα. Ενας καπιταλιστικός τομέας χαμηλής ανταγωνιστικότητας, υπερβολικά εξαρτημένος από το κράτος (καρικατούρα του τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά), επιρρεπής στις αρπαχτές, στον σχηματισμό καρτέλ και στον πληθωρισμό. 

Μια κοινωνική διαστρωμάτωση που ευνοεί την προσοδοθηρία και την αντιπαραγωγική νοοτροπία. Ενα πολιτικοδιοικητικό σύστημα αφάνταστης ανεπάρκειας. Ενα σύστημα πρόνοιας που παγιώνει ανισότητες αντί να τις θεραπεύει. Μια πολιτική τάξη που ομογενοποιήθηκε στη βάση των κρατικιστικών και πελατειακών πρακτικών. 

 Η επιβίωση αυτού του μεταπολιτευτικού κοινωνικοπολιτικού συνασπισμού είναι αδύνατη. Το ερώτημα είναι αν η εξελισσόμενη διάλυσή του θα οδηγήσει στην κοινωνική αποσάθρωση και σε κοινωνία συμμοριών ή αν θα μετασχηματιστεί στην προοπτική της ανανέωσης της δημοκρατίας και της ανασυγκρότησης της κοινωνίας. 

Η μεταρρυθμιστική Αριστερά, η νέα ευρεία προοδευτική παράταξη που πρέπει να ανασυσταθεί, στοχεύει προφανώς στο δεύτερο σενάριο. Μέσα από τα συντρίμμια και τα θραύσματα του παλαιού πρέπει να αναδείξει και να στηρίξει τη ραχοκοκαλιά ενός νέου κοινωνικοπολιτικού συνασπισμού, στον οποίο θα στηριχτεί η Ελλάδα της παραγωγικής εργασίας αντί της παρασιτικής προσόδου και της άμετρης κατανάλωσης, της αποτελεσματικής διοίκησης και της πολιτικής διαφάνειας, του κράτους των πολιτών και όχι των πελατών. 

Σε αυτό το πλαίσιο η προοδευτική παράταξη πρέπει να συγκροτήσει τον «πολιτικό λαό» μέσα από την κρίση και μετά την κρίση. Να προωθήσει, δηλαδή, μια νέα συνάρθρωση των ιδιαίτερων συμφερόντων των μεγάλων τουλάχιστον κοινωνικών ομάδων ώστε να εξυπηρετήσει την εθνική ανασυγκρότηση. Ποιες θεμελιακές δομικές αλλαγές πρέπει να τεθούν; Στην ουσία, το πρόβλημα συνοψίζεται σε αυτό που έχει αποκληθεί εξορθολογισμός της «ταξικής σύνθεσης» της κοινωνίας από την άποψη της παραγωγικότητας και της δικαιοσύνης. Ή αλλιώς, η αντιμετώπιση των αντιπαραγωγικών και παρασιτικών χαρακτηριστικών του προηγούμενου τύπου ανάπτυξης, που γίνονται πλέον δυσβάστακτα. Μερικά παραδείγματα είναι κοινοί τόποι. 

Η αντικοινωνική φοροδιαφυγή των ελευθέρων επαγγελματιών και της αυτοαπασχόλησης που επιβαρύνει ασφυκτικά τη μισθωτή εργασία. Ο υπερβολικός, με βάση τις διεθνείς συγκρίσεις, αριθμός των ελευθέρων επαγγελματιών (γιατροί, δικηγόροι, φαρμακοποιοί, δημοσιογράφοι κ.λπ.) οι οποίοι αναπαρήγαν ώς τώρα την προνομιούχο θέση τους μέσα από κρατικά εγγυημένες προσόδους. 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Η παθολογική σχέση Αθήνας-περιφέρειας. Δεν υπάρχει νομίζω άλλη ευρωπαϊκή χώρα που να έχει το 50% του πληθυσμού της συγκεντρωμένο σε μια πόλη. Αυτή είναι τριτοκοσμική συνθήκη που αυτομάτως συνεπάγεται οικονομία χαμηλών υπηρεσιών και παρασιτισμού, εκτεταμένων πελατειακών δικτύων, διοικητικής διαφθοράς και δυνάμει εγκληματικότητας. 

Η συστηματική ενθάρρυνση της αυθόρμητης «επιστροφής» στην περιφέρεια, στη μοντέρνα αγροτική παραγωγή και στη σύγχρονη μικρομεσαία βιομηχανική επιχείρηση, είναι από μόνη της εθνική στρατηγική μακράς πνοής. Τέλος, ένα μαζικό εκπαιδευτικό σύστημα που συνεχίζει να παράγει στρατιές για τον δημόσιο τομέα και τα ήδη διογκωμένα ελεύθερα επαγγέλματα, αντί να στραφεί αποφασιστικά σε μια ποιοτικά αναβαθμισμένη τεχνική εκπαίδευση. 

Η απάντηση της προοδευτικής παράταξης και της μεταρρυθμιστικής Αριστεράς σε τέτοιου είδους αδιέξοδες πλέον καταστάσεις προδιαγράφει έναν εναλλακτικό κοινωνικοπολιτικό συνασπισμό. Συγκροτούν τον «πολιτικό λαό» με μια διαδικασία που προσπαθεί συνεχώς να προσανατολίσει στον εθνικό στόχο τα επιμέρους συμφέροντα, χωρίς να ενδίδει στον συντεχνιακό-κοινωνικό κατακερματισμό. Δίνουν λαϊκό έρεισμα και νέο ήθος στην αναζητούμενη στρατηγική της εθνικής ανασυγκρότησης.

Γιάννης Βούλγαρης

ΑΛΛΟ ΛΙΣΤΕΣ ΚΙ ΑΛΛΟ ΛΗΣΤΕΣ !...

Στον αστερισμό της «λίστας Λαγκάρντ» κινείται τα τελευταία 24ωρα η πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας. Ποιος την είχε, πού την έδωσε, ποιοι την είδαν... και χιλιάδες άλλα ερωτήματα πέφτουν βροχή τις τελευταίες ώρες. Οι πολιτικοί σπεκουλάρουν πάνω σε αυτό το θέμα και προσπαθούν να κερδίσουν οφέλη από αυτή την υπόθεση.

Aλλοι πάλι, θέλοντας να δείξουν ότι δεν έχουν τίποτε να φοβηθούν, σπεύδουν να ζητήσουν τη δημοσιοποίηση της σχετικής λίστας των 1.991 ατόμων, προκειμένου όπως υποστηρίζουν να χυθεί άπλετο φως και να γνωρίζει ο καθένας πολίτης τα πάντα.

Δεν έχω ακούσει, όμως, κανείς να λέει το αυτονόητο. Να γίνει, επιτέλους, έρευνα γύρω από αυτά τα ονόματα, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν τα χρήματα αυτά έχουν φορολογηθεί στην Ελλάδα. Αυτό είναι το μοναδικό ερώτημα που χρειάζεται απάντηση και έχει ουσία. Ολα τα υπόλοιπα είναι λόγια του αέρα και πολιτικά τερτίπια.

Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και να εξηγήσουμε μερικά αυτονόητα ζητήματα

.

1. Καθένας Eλληνας πολίτης έχει το δικαίωμα να πάει τα χρήματά του οπουδήποτε στον κόσμο επιθυμεί. Στην Ελβετία, στην Αγγλία, στη Γερμανία, στην Μποτσουάνα, στην Ακτή του Ελεφαντοστού κ.λπ. Δεν απαιτείται να ενημερώσει κανέναν και ούτε να πάρει την άδειά του.

2. Δεν είναι υποχρεωμένος να δημοσιοποιήσει την περιουσιακή του κατάσταση, διότι πρόκειται για προσωπικά δεδομένα.

3. Το ελληνικό κράτος έχει την υποχρέωση να ελέγξει τις καταθέσεις των Ελλήνων φορολογουμένων, οπουδήποτε και αν τις βρει, για ένα και μοναδικό πράγμα: για το αν προέρχονται από νόμιμες δραστηριότητες και αν βέβαια έχουν φορολογηθεί με βάση τους ισχύοντες νόμους της χώρας. Επίσης, θα πρέπει να καταγραφεί και να σημειωθεί με έμφαση ότι οι καταθέσεις, εφόσον δεν έχουν φορολογηθεί, είναι παράνομες, όπου και αν βρίσκονται, είτε στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό.

Βέβαια, αν κάποιος βγάλει τα χρήματά του στο εξωτερικό αυτή τη δύσκολη περίοδο για την χώρα, τώρα ελέγχεται, αλλά μόνο ηθικά και καμία δουλειά δεν έχει να παρέμβει ούτε το ΣΔΟΕ, ούτε ο εισαγγελέας.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Πάμε τώρα στη συγκεκριμένη λίστα, αλλά και σε αυτή με τους περίπου 53.000 Ελληνες που έχουν βγάλει χρήματα στο εξωτερικό. Είναι υποχρέωση των Αρχών να προβούν στις απαραίτητες ενέργειες προκειμένου να ελέγξουν τη νομιμότητα. Το ερώτημα που πρέπει να τεθεί είναι: Το έπραξαν; Και, αν ναι, ποια είναι τα αποτελέσματα; Αν όχι, γιατί δεν το έκαναν και ποια σκοπιμότητα τούς ώθησε σε αυτή τους την απόφαση.

Η υπόθεση «Ελβετία» πλανάται πάνω από το πολιτικό σκηνικό της χώρας εδώ και τρία χρόνια. Εγινε σειρά επαφών προκειμένου να πάρουν επισήμως από την κυβέρνηση της Ελβετίας τη λίστα με τους Ελληνες καταθέτες. Τρία χρόνια μετά δεν έχει γίνει απολύτως τίποτε, ή για να μην είμαστε άδικοι, τα όποια βήματα έχουν ρυθμό χελώνας. Εχει χαθεί πολύτιμος χρόνος, ικανός ώστε οι «παράνομοι» να λάβουν τα μέτρα τους και να χαθούν τα όποια ίχνη αφήνουν οι... καταθέσεις. Οπότε είναι πολύ πιθανό όταν φτάσουν αυτές οι λίστες στην Ελλάδα να αποδειχθεί «άνθρακες ο θησαυρός». Ισως πιαστούν κάποιοι αφελείς φοροφυγάδες.

Και τέλος να σημειώσουμε κάτι ιδιαίτερα σημαντικό. Οποιος είναι στη λίστα ή στην οποιαδήποτε λίστα δεν είναι κατ' ανάγκην και «ληστής» και όποιος είναι «ληστής» δεν είναι κατ' ανάγκην και σε κάποια λίστα.

Θανάσης Παπαδής

"ΥΠΟΔΟΧΗ" ΣΤΗ ΜΕΡΚΕΛ !...

Η ΛΙΣΤΑ ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ !...

Ένας δεύτερος Βαγγέλης - ο πρώτος ήταν ο “ Βαγγέλας” , ο παντελο-νάτος ημι-πρόεδρος της Βουλής - προκαλεί τη νοημοσύνη και το δημόσιο αίσθημα.

Ο Β. Βενιζέλος, μια εβδομάδα ακούει να γίνεται το παιχνίδι της κολοκυθιάς με την περίφημη λίστα και σιωπά.

Ξαφνικά την στέλνει συστημένη στο Μαξίμου.

Η λίστα μπορεί να έχει ή και να μην έχει αξία.

Όμως να βρίσκεται στα χέρια ενός αρχηγού κόμματος, πρώην καθ΄ ύλην αρμοδίου ως υπουργού Οικονομικών, δεν είναι τυχαίο, ούτε αθώο.

Ο Β. Βενιζέλος βρέθηκε με τον μουτζούρη στα χέρια.

Κατάφερε η λίστα της Λαγκάρντ να γίνει λίστα του Βαγγέλη.

Γιατί δεν την παρέδωσε όταν έφυγε;

Γιατί δεν αντέδρασε όταν το θέμα ανακινήθηκε;

Στο προσωπικό του αρχείο έχει κι άλλα τέτοια ...ξεχασμένα χαρτάκια;

Οι απαντήσεις που έχει δώσει ο Β. Βενιζέλος ακούγονται αμήχανες, δεν είναι πειστικές. Γιατί δεν είναι πολιτικές.

Στέκονται σε τυπικά, μερικής αξίας επιχειρήματα, εμπλέκοντας τον ΣΔΟΕ, προσπαθώντας να περιορίσουν το θέμα σε καθαρά επιχειρησιακή διάσταση, να μεταθέσουν τις ευθύνες σε πλάτες υπηρεσιών και δημόσιων λειτουργών.

Στέκονται σε παρελκυστικά νομικά θέματα περί δυνατότητας δημόσιας χρήσης της λίστας, που ενδέχεται να ισχύουν, αλλά δεν απαντούν στο γιατί ο Βαγγέλης την είχε στο αρχείο του.

Αν υποθέσουμε πως η λίστα είναι άνευ σημασίας έπρεπε να έχει αξιολογηθεί και αρχειοθετηθεί. Όχι στου Βαγγέλη τα χαρτιά αλλά στο Υπουργείο. Δεν συνέβη.

Αν έχει κάποια αξία τότε έπρεπε να έχει μεταβιβασθεί κατά την παράδοση του Υπουργείου. Δεν συνέβη.

Τρίτο ενδεχόμενο δεν υπάρχει. Και στις δυο περιπτώσεις είναι αφόρητα δύσκολο να αγνοηθεί η ευθύνη Βενιζέλου. Γιατί δεν ήταν στο κάτω κάτω κάποιος αδαής πολιτικά, τεχνοκράτης υπουργός.

Είναι έμπειρος κρατικός διαχειριστής, νομικός και ανώτατος κυβερνητικός παράγοντας εδώ και 20 χρόνια.

Εάν η λίστα του ξέφυγε εάν ξεχάσθηκε από προχειρότητα τότε οι διαχειριστικές του ικανότητες και η πολιτική του κρίση δεν συμβαδίζουν με τα δημόσια αξιώματά του.

Εάν η λίστα δεν του ξέφυγε, δεν ξεχάσθηκε τότε η πρόθεση του αυτή ακυρώνει την πολιτική του δράση.

Είναι συνωμοσιολογικό να υποθέσει κανείς ότι στην λίστα περιέχονται κάποιες πληροφορίες για ισχυρούς ανθρώπους, που μπορεί να είναι προσωπικά και κομματικά χρήσιμες ;

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Επειδή κι ο Ταλεϊράνδος έλεγε πως διπλωματία και κατ' επέκταση πολιτική διαπραγμάτευση είναι η διαχείριση των μυστικών, είναι καλπάζουσα φαντασία να το υποπτευθεί κανείς και για την συγκεκριμένη λίστα του Βαγγέλη;

Το πολιτικό κενό των χειρισμών Βενιζέλου είναι εμφανές.

Το χειρότερο, που ίσως τον στιγματίσει ανεπανόρθωτα, είναι η απόσταση των χειρισμών του από το κοινό περί δικαίου αίσθημα, που τόσες φορές επικαλείται.

Όταν η μάχη κατά της φοροδιαφυγής αναγορεύεται σε πρώτο όχι απλά οικονομικό, αλλά κοινωνικής δικαιοσύνης στόχο, ξεχνάμε τη λίστα στο συρτάρι;

Όταν εγκρίνονται μέτρα περικοπών που αυξάνουν την ανέχεια και την φτώχεια στο 40% περίπου των νοικοκυριών, η λίστα που μάλλον δεν περιέχει μισθωτούς και συνταξιούχους απορρίπτεται ;

Το πελατειακό κράτος, τον κυβερνητισμό τον χτυπάμε, με κρυφές λίστες ενδεχόμενων πελατών;

Ας εύρει τις απαντήσεις στην πολιτική του συνείδηση κι ας τις καταθέσει ο Β. Βενιζέλος.

Σημειώνεται όμως, πως το προσωπικό, πολιτικό και προεδρικό του κεφάλαιο βαδίζουν ολοταχώς στον ίδιο δρόμο με τις συντάξεις. Εξαϋλώνονται, τείνουν στο μηδέν.

Για δεύτερη εβδομάδα, με αφορμή άλλη μια λίστα, δεύτερος σημαντικός πολιτικός παράγοντας αφαιρεί από το λιγοστό εναπομείναν κύρος των θεσμών.

Ξεκαθαρίζουμε ή βουλιάζουμε;

Γιάννης Αναστασάκος

ΠΡΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ !...

ΤΕΛΟΣ ΑΝΤΟΧΗΣ ΚΑΙ ΑΝΟΧΗΣ !...

 

Η κοινωνία «βράζει» και ο κίνδυνος κοινωνικής έκρηξης είναι ορατός. Οι εξελίξεις είναι απρόβλεπτες.

 

Η Κυβέρνηση εγκαταλείπει τις προεκλογικές της δεσμεύσεις ακόμα και τις προγραμματικές θέσεις και στο πλαίσιο συνέχισης και έντασης των μνημονιακών πολιτικών προωθεί νέα αντιλαϊκά μέτρα σε βάρος των εργαζόμενων-συνταξιούχων-ανέργων-μικρομεσαίων και γενικά της κοινωνίας που ήδη βρίσκονται σε πρωτοφανή απόγνωση.

 

Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι τo νέο (2013-2014) πακέτο περικοπών σε μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές πολιτικές, θα οδηγήσει την οικονομία σε ακόμα μεγαλύτερη ύφεση, αποσύνθεση και κατάρρευση, το λαό και τη νεολαία στον σύγχρονο Καιάδα της ανεργίας, που αναμένεται σύντομα να σπάσει το φράγμα του 30%, και τη χώρα μας σε ακόμα μεγαλύτερη οικονομική κοινωνική καταστροφή. Θα είναι το επισφράγισμα της κοινωνικής εξαθλίωσης.

 

Δυστυχώς όλα δείχνουν ότι οι θυσίες πάνε χαμένες αφού τα νέα μέτρα-σοκ θα επιτείνουν την ύφεση, τη φτώχεια και θα αυξήσουν την ανεργία. Τα παιδιά μας είναι καταδικασμένα. Η χώρα μας εξακολουθεί να έχει θλιβερή πρωτιά στην ανεργία των νέων. Σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία της Eurostat τον περασμένο Ιούνιο, σε ό,τι αφορά την ανεργία των νέων, πρώτη έρχεται η Ελλάδα (55,4%) και ακολουθεί η Ισπανία (52,9%). Η λέξη φτώχεια είναι πλέον το ''σήμα κατατεθέν''.

 

Η ακρίβεια 'θερίζει' και δεν έχει τέλος. Χαράτσια, φοροεπιδρομή, μειώσεις μισθών-συντάξεων και εφάπαξ, απολύσεις, λουκέτα έρχονται να προστεθούν σε μια κοινωνία που ήδη αναστενάζει από τους διεθνείς κερδοσκόπους που κυβερνούν τη χώρα. Πλήρης διάλυση στις δημόσιες υπηρεσίες και στα ασφαλιστικά ταμεία. Ξεπέρασε τα δυο χρόνια ο χρόνος απονομής των συντάξεων με διαδοχική ασφάλιση. Το ΙΚΑ - ο μεγαλύτερος ασφαλιστικός φορέας της χώρας - καταρρέει. Η κρατική επιχορήγηση προς το ίδρυμα το 2012 ανέρχεται στα 4,193,820 δις ευρώ. Μέχρι και τον Σεπτέμβρη του ΄12 έχει απορροφήσει το 87,9%! Η εισφοροδιαφυγή γιγαντώνεται και ξεπέρασε τα 6 δισ. ευρω ετησίως. Τα έσοδα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Αυτό συνεπάγεται ότι θα χρειαστούν, εκτός από την κρατική επιχορήγηση, περίπου 1,4 δις για να πληρωθούν οι συντάξεις μέχρι τέλος του έτους.

 

Παράλληλα έρχονται αμοιβές-συντάξεις και εργασιακές σχέσεις τύπου Κίνας, Ινδίας και χωρών του Τρίτου Κόσμου. Ιδιωτικός και δημόσιος τομέας θα έχουν σε λίγους μήνες μισθούς των 700-800 ευρώ. Η ύφεση φέρνει κι άλλη ύφεση και η φτώχεια περισσότερη φτώχεια. Όλοι έχουμε χρέος να εναντιωθούμε ενάντια στις νέες προκλητικές απαιτήσεις των Τροϊκανών που υιοθετεί η κυβέρνηση, ενάντια στις μνημονιακές πολιτικές που εξαθλιώνουν την ελληνική κοινωνία που οδηγούν σε δραματική αύξηση της ανεργίας και οδηγούν σε όλο και μεγαλύτερη ύφεση και αδιέξοδα την ελληνική οικονομία.

 

Κατά της κυβερνητικής παρέμβασης για νομοθετική ρύθμιση των μισθών και ημερομισθίων, της κατάργησης των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων, τις προθέσεις κατ΄ εντολή των δανειστών για μείωση των αποζημιώσεων, αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, κατάργηση στην ουσία κάθε εργατικού και κοινωνικού δικαιώματος που έχει απομείνει. Κατά γενική ομολογία η τρόικα απέτυχε παταγωδώς. Και το μόνο που «κατόρθωσε» είναι να οδηγήσει τη χώρα στην κοινωνική εξαθλίωση.

 

Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά την περίοδο 2010-2011 οι περικοπές των συντάξεων και οι μειώσεις των μισθών ανήλθαν αθροιστικά σε 16,2 δις ευρώ δηλ. 8% του ΑΕΠ χωρίς να έχει μειωθεί η ανεργία, το δημόσιο χρέος και η ύφεση.

Ηλίας Γεωργάκης

ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΩΝ "ΤΡΟΪΚΑΝΩΝ"!...

 

Η τρόικα δεν δέχεται ότι οι Έλληνες έχουν «ματώσει» αρκετά και απαιτεί επιπλέον θυσίες. Σε αυτό το συμπέρασμα συγκλίνουν όλα τα ρεπορτάζ που δημοσιεύονται τις τελευταίες ημέρες. Ανάμεσα στα άλλα, οι εκπρόσωποι των δανειστών ζητούν από τους εργαζομένους περισσότερες ώρες δουλειάς με περαιτέρω μείωση των αποδοχών τους, καθώς και γενναίο «ψαλίδι» στον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων - με στόχο, όπως λένε, τη μείωση των δαπανών και την αύξηση της ανταγωνιστικότητας.

 

 Ας ρίξουμε, όμως, μια σύντομη ματιά στα όσα μας λένε τα στοιχεία.

 

Πρώτον: Όσον αφορά στον χρόνο εργασίας, η τελευταία έκθεση του ΟΟΣΑ αποδεικνύει ότι κάθε εργαζόμενος στην Ελλάδα αφιερώνει κατά μέσο όρο για τη δουλειά του 2.017 ώρες ετησίως. Ο αριθμός αυτός κατατάσσει αυτομάτως τη χώρα πρώτη ανάμεσα στους εταίρους της στην Ε.Ε. και δεύτερη ανάμεσα στις 34 χώρες-μέλη του διεθνούς οργανισμού. Άρα, δεν μπορεί να υφίσταται επιχείρημα ότι «ο Έλληνας δουλεύει λίγο».

 

Δεύτερον: Σε σχέση με τις αμοιβές, σύμφωνα με στοιχεία του ΕΒΕΑ που προέρχονται από πρόσφατη έρευνα του επιμελητηρίου στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία, οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα παίρνουν τα λιγότερα χρήματα, που ανέρχονται σε 10.110 ευρώ τον χρόνο κατά μέσο όρο. Χαμηλότερα, δηλαδή, ακόμη και από τα 10.882 ευρώ των Πορτογάλων ή, πολύ περισσότερο, τα 16.382 ευρώ των Ισπανών. Κατά συνέπεια, είναι έωλο και το επιχείρημα ότι «ο Έλληνας είναι ακριβός».

 

Τρίτον: Αναφορικά με τους δημόσιους υπάλληλους, η απογραφή του 2010 τους καταμέτρησε σε 768.000. Την Ανοιξη του 2011, οι εταιρείες Icap Group και Hay Group, σε έρευνα για τα υπουργεία Οικονομικών και Εσωτερικών, τόνιζαν πως «το μέγεθος της απασχόλησης στον δημόσιο τομέα στην Ελλάδα συμβαδίζει με το αντίστοιχο μέγεθος των αναπτυγμένων οικονομικά χωρών, ειδικά της Ε.Ε.», ενώ διαπίστωναν ότι το 50% των δημοσίων υπαλλήλων είχε μεικτές αποδοχές κάτω των 1.639 ευρώ μηνιαίως. Και ένα χρόνο αργότερα, ο τότε αρμόδιος υπουργός Δημήτρης Ρέππας δήλωνε ότι οι μόνιμοι στο Δημόσιο ανέρχονται σε 636.000. Έτσι, μάλλον είναι μύθος ο ισχυρισμός ότι «το Δημόσιο έχει υπεράριθμους εργαζομένους». Και ακόμη: Τα δύο προηγούμενα χρόνια, διαρκώς αυξάνονται οι ώρες δουλειάς, πέφτουν οι μισθοί και μειώνεται ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων.

 

Ωστόσο, με βάση τα στοιχεία του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, η Ελλάδα βρίσκεται στην 96η θέση της παγκόσμιας κατάταξης στην ανταγωνιστικότητα ανάμεσα σε 144 χώρες, κατρακυλώντας έξι θέσεις από πέρυσι. Και την ίδια στιγμή, η μείωση του κόστους εργασίας δεν βοήθησε ώστε να πέσουν οι τιμές στα είδη πρώτης ανάγκης τα οποία, όπως σημειώνει η Eurostat, είναι στην πλειονότητά τους πολύ ακριβότερα σε σύγκριση με την υπόλοιπη Ε.Ε.

 

Το συμπέρασμα είναι μάλλον αδιαμφισβήτητο: Τα επιχειρήματα των τροϊκανών καταρρίπτονται στην πράξη. Το δε ερώτημα είναι απολύτως φυσιολογικό: Με ποιο τρόπο καταφέρνουν και στριμώχνουν τους συνομιλητές τους;

Γιώργος Παυλόπουλος

Ο ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΥΡΙΑΣ !...

Αφιερωμένο σ΄ όλους αυτούς που έχουν πάρει παραμάσχαλα τον σύγχρονο …Χατζηαβάτη, που κυκλοφορεί με το όνομα «Ρουμελιώτης» και ρυπαίνει την πιάτσα μ΄ ένα σωρό μαλακίες, που αραδιάζει.

 

Το ό,τι βρίσκεται σε διατεταγμένη υπηρεσία δεν θέλει, δα και πολύ τεκμηρίωση, μιας κι ο συγκεκριμένος αχυράνθρωπος, εμφανίζεται σήμερα να υποστηρίζει τα ακριβώς αντίθετα, απ΄ όσα έλεγε λίγους μήνες πριν.

 

Η αφιέρωση αφορά, όπως είπα, τ΄ αφεντικά του εν λόγω γελοίου τύπου, που είτε τούδωσαν δουλειά, είτε του εκδώσανε βιβλίο, αλλά και τα μαλακιστήρια του Σαββατοκύριακου, που βιάζουν, ποικιλοτρόπως, την επικαιρότητα, μέσα από το κανάλι της διαπλοκής.

 

Η parapolitiki βρήκε και μπουμπούνιξε στο you tube, μια συνέντευξη του τότε εκπροσώπου της Ελλάδας στο ΔΝΤ, στο Flash και τους Γιώργο Κύρτσο και Κάτια Μακρή.

 

Είμαστε στις 8 Νοέμβρη του 2010, ο Στρος Καν έχει έλθει στην Ελλάδα κι ο μετέπειτα «κατήγορος» του Γ. Παπανδρέου, μιλάει για όλα : το Μνημόνιο (που τώρα αμφισβητεί), τα προβλήματα της χώρας, τα μέτρα και τα πρώτα αποτελέσματα τους, τη διαχρονική ατολμία των πολιτικών και το πολιτικό θάρρος του Γιώργου κι άλλα πολλά και, άκρως, ενδιαφέροντα.

 

Πατήστε κι ακούστε τον. Μπορεί να φρίξετε, αλλά αξίζει τον κόπο !...

ΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ ΕΙΝΑΙ, ΗΔΗ, ΕΔΩ !...

 

Την πιο δύσκολη, και ίσως τελική, μάχη δίνει η Ελλάδα για να διασώσει τη θέση της στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Επώδυνα μέτρα λαμβάνονται, σκληρές θυσίες απαιτούνται, αγωνιώδεις προσπάθειες καταβάλλονται ώστε η χώρα να βρει επιτέλους κάποια διέξοδο από το οικονομικό τούνελ που έχει μπει.

 Κι όμως, αντί να είναι ο υπέρ πάντων αγώνας αυτός, αντί να δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις στον συγκεκριμένο σκοπό, σπαταλάμε τεράστιο πολιτικό και κοινωνικό κεφάλαιο για την παραπολιτική. Ξαφνικά η Ελλάδα γύρισε στο «βρόμικο '89», αυτό που σημάδεψε επί χρόνια την πορεία του τόπου.
Διαφθορά, μικροκομματικές σκοπιμότητες, αδυναμία οργάνωσης ενός σύγχρονου κράτους, πολιτικό σύστημα υπό κατάρρευση και πολιτικό προσωπικό ανίκανο, πολίτες καχύποπτοι και έτοιμοι να δικάσουν πριν γίνει η δίκη; Ολα αυτά μαζί και το καθένα ξεχωριστά συνθέτουν την πραγματικότητα που ζούμε τις τελευταίες ημέρες. Τα γεγονότα πολλά :
 

Λίστες πολιτικών προσώπων, επιχειρηματιών, απλών πολιτών αντί να αποτελούν αντικείμενο μυστικής έρευνας των Aρχών, γίνονται φέιγ βολάν και διανέμονται στα μέσα ενημέρωσης.

Κρατικοί υπάλληλοι, αντί να κάνουν τη δουλειά τους και σε σύντομο χρονικό διάστημα να βγάλουν τα πορίσματά τους, παίζουν πολιτικά και συνδικαλιστικά παιχνίδια και κάνουν διαρροές λιστών ή άλλων επίσημων και εμπιστευτικών εγγράφων.

Ονόματα ακούγονται από εδώ κι από εκεί, πολιτικοί και πολίτες σπιλώνονται προτού καν αποφανθεί το ΣΔΟΕ, η Βουλή, η Δικαιοσύνη. Η λάσπη στον ανεμιστήρα έπεσε και η Ελλάδα μπήκε στη δίνη μιας απίστευτης σκανδαλολογίας. Ο ένας κοιτάζει καχύποπτα τον άλλο αν «τα πήρε», αν έβγαλε λεφτά στο εξωτερικό, αν χρηματίστηκε, πόση περιουσία έχει και πώς την απέκτησε.

Διαφθορά υπήρχε και υπάρχει. Πολλοί από τους πολιτικούς πλούτισαν σε βάρος του ελληνικού λαού και απέκτησαν τεράστιες περιουσίες από την ενασχόλησή τους με τα κοινά. Και πρέπει να πληρώσουν ακριβά. Ειδικά σ' αυτή τη δύσκολη οικονομική συγκυρία, η λαϊκή απαίτηση για κάθαρση είναι περισσότερο επιτακτική από ποτέ.

Και είναι η ώρα που το πολιτικό και δικαστικό σύστημα πρέπει να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και της ιστορικής στιγμής. Είναι μια χρυσή ευκαιρία να γίνουν όλα όσα δεν έγιναν τόσα χρόνια. Διότι φτάσαμε στη σημερινή δυσώδη κατάσταση επειδή η εκστρατεία για διαφάνεια στην πολιτική ζωή του τόπου έμεινε στα χαρτιά. Με αποκλειστική ευθύνη του πολιτικού συστήματος.

Αλλο, όμως, η επιτακτική ανάγκη για κάθαρση κι άλλο η σπίλωση επί δικαίων και αδίκων. Μια συλλήβδην καταδίκη όλων των πολιτικών θα έχει δύο πολύ άσχημα αποτελέσματα.
Αφενός θα οδηγήσει την Ελλάδα στον γκρεμό, σε μια στιγμή που απαιτείται εθνική ομοψυχία για να ξεπεραστεί η κρίση. Διότι φανταστείτε πώς θα μπορούσαν να περάσουν τα μέτρα σε μια Βουλή απαξιωμένη και σε βουλευτές στοχοποιημένους ως διεφθαρμένους συνολικά.

Αφετέρου θα ενισχύσει τις λαϊκίστικες φωνές τύπου Χρυσής Αυγής που ποντάρουν στη λαϊκή οργή για το πολιτικό σύστημα προκειμένου να περάσουν αντιδημοκρατικές συμπεριφορές και πρακτικές.
Η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία βρίσκεται στη ρωγμή του χρόνου. Για να χτίσουν οι Ελληνες μια νέα Μεταπολίτευση δε χρειάζονται μόνο λόγια ή κραυγές αλλά πράξεις από όλους. Κυρίως από τους πολιτικούς, οι οποίοι πρέπει να κάνουν την αυτοκάθαρσή τους χωρίς ταμπού και συντεχνιακές λογικές.

Ωστόσο, η εικόνα της παρακμής των τελευταίων ημερών δεν κάνει καλό σε κανέναν και είναι σαφής υπονόμευση της προσπάθειας που κάνει η Ελλάδα για να ξεφύγει από την κρίση.Ας μην περιμένουμε, λοιπόν, τους βαρβάρους του Καβάφη να έρθουν από έξω. Ισως υπάρχουν ήδη μέσα στην πόλη.

Βασίλης Σ. Κανέλλης

ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΤΟΥ ΚΙΤΣΟΥ !...