ΠΟΛΕΜΟΣ ΟΥΡΑΝΙΟΥ !...

Χωρίς ούτε τα τυπικά προσχήματα των πρώτων ημερών συνεχίζονται οι αποικιακού τύπου επιχειρήσεις του γαλλικού στρατού στο Μάλι. Παράλληλα με το βασικό μέτωπο στα βόρεια της χώρας, όπου μαζί με τον τοπικό στρατό κατάφεραν να απωθήσουν τις ομάδες ανταρτών, ειδικές δυνάμεις του γαλλικού στρατού αναπτύσσονται πλέον στα σύνορα αλλά ακόμη και μέσα στο Νίγηρα.

 

Πρόκειται για μια περιοχή με τα πέμπτα πλουσιότερα κοιτάσματα ουρανίου του πλανήτη, στα οποία η Γαλλία έχει στηρίξει την ανάπτυξη της πυρηνικής της βιομηχανίας. Οι Γάλλοι στρατιώτες καλούνται, μεταξύ άλλων, να προστατεύσουν τις εγκαταστάσεις και τα λατομεία της εταιρείας πυρηνικής ενέργειας Αρίβα, η οποία λειτουργεί σαν κράτος εν κράτη στο Νίγηρα.

 

Στο παρελθόν η κυβέρνηση του Νίγηρα είχε απελάσει τον πρόεδρο της Αρίβα με την κατηγορία ότι συνωμοτούσε με μαχητές Τουαρέγκ. Η Γαλλία εισάγει από τη συγκεκριμένη χώρα το 30% του ουρανίου που χρησιμοποιεί για την παραγωγή ενέργειας αλλά και για την πολεμική της βιομηχανία. Πρόκειται για μια λεόντειο συνεργασία νεο - αποικιακού τύπου, η οποία συνεχίζεται από τη δεκαετία του 60, όταν ο Νίγηρας απέκτησε την ανεξαρτησία του από το Παρίσι.

 

Παρά τα τεράστια κοιτάσματα ουρανίου και άλλων φυσικών πόρων ο Νίγηρας παραμένει η τρίτη φτωχότερη χώρα στον κόσμο με συχνά κρούσματα λιμού. Σύμφωνα με εκθέσεις του ΟΗΕ το 70% του πληθυσμού ζει με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα ενώ το προσδόκιμο ζωής βρίσκεται στα 45 χρόνια.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Η ανάπτυξη ειδικών δυνάμεων του γαλλικού στρατού και στο Νίγηρα δεν έχει επιβεβαιωθεί από επίσημες πηγές, οι οποίες τηρούν σιγή ιχθύος απέναντι σε σχετικά δημοσιεύματα του γαλλικού Τύπου.

Σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση του Φρανσουά Ολάντ έχει ρίξει στη μάχη το σύνολο του προπαγανδιστικού μηχανισμού για να αποδείξει στη γαλλική κοινή γνώμη ότι οι στρατιώτες βρίσκονται στην Αφρική για να προστατεύσουν τον τοπικό πληθυσμό από τους «βάρβαρους» ισλαμιστές. Η κάλυψη των καθημερινών επιχειρήσεων από το Παρίσι θυμίζει υπερβολικά τις πιο βρώμικες στιγμές της αμερικανικής δημοσιογραφίας πριν και κατά τη διάρκεια της εισβολής και κατάληψης του Ιράκ.

Ελάχιστα είναι τα στοιχεία που φτάνουν στα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης για τις φρικαλεότητες, που σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, πραγματοποιεί και ο στρατός του Μάλι εναντίον αμάχων. Η Γαλλική πολεμική αεροπορία πραγματοποιεί συνεχώς βομβαρδισμούς αφήνοντας πίσω τις εκατοντάδες νεκρούς αλλά και κύματα προσφύγων. Υπηρεσίες του ΟΗΕ υπολογίζουν ότι τουλάχιστον 700.000 άμαχοι θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να κινηθούν προς ασφαλείς περιοχές εντός ή εκτός του Μάλι.

Στο νεο-αποικιακό πόλεμο δραστηριοποιούνται σταδιακά αρκετές αφρικανικές χώρες της περιοχής, οι οποίες με βάση τον αρχικό σχεδιασμό θα αποτελούσαν την «βιτρίνα» των επιχειρήσεων. Η Γαλλία αποφάσισε όμως να σηκώσει μόνη της το μεγαλύτερο βάρος των επιχειρήσεων στέλνοντας τουλάχιστον 2.000 στρατιώτες.

Καθώς όμως γειτονικές χώρες, όπως το Τσαντ και η Μπουρκίνα Φάσο στέλνουν δυνάμεις για να κυκλώσουν τις δυνάμεις των ισλαμιστών ανταρτών, αποκόβουν τους διαδρόμους μεταφοράς τροφίμων. Ανθρωπιστικές οργανώσεις προειδοποιούν ήδη για το ενδεχόμενο επισιτιστικής κρίσης τεραστίων διαστάσεων.

Την παρουσία τους όμως στην περιοχή επιχειρούν να αυξήσουν και οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Γερμανία με την αποστολή στρατιωτών και εμπειρογνωμόνων. Για το Πεντάγωνο, ο πόλεμος στο Μάλι αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να ενισχύσει και να εδραιώσει την παρουσία της στρατιωτικής διοίκησης Αφρικής (AFRICOM) η οποία δημιουργήθηκε πριν από μερικά χρόνια με στόχο, μεταξύ άλλων, να «αναχαιτίσει» την οικονομική διείσδυση της Κίνας στην Μαύρη Ήπειρο.

INFOWAR

Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΠΟΥΡΘΕ ΑΠ΄ ΑΛΛΟΥ !...

Με μελανά χρώματα σκιαγραφεί την κατάσταση των ελληνικών νοικοκυριών έρευνα της ΓΣΕΒΕΕ. Καταγράφει μεγάλη μείωση του εισοδήματος, κάθετη πτώση της κατανάλωσης αλλά και το μεγάλο πρόβλημα της εξόφλησης οφειλών προς κράτος, τράπεζες και ΔΕΚΟ.

 

Τα βασικά συμπεράσματα είναι τα εξής :

 

1) Η κοινωνία του 50% (1/2) κάνει την εμφάνισή της. Ο μισός πληθυσμός κινδυνεύει να βρεθεί στο οικονομικό περιθώριο (δεν καλύπτει φορολογικές υποχρεώσεις, χρωστάει δάνειο, αγοράζει αγαθά χαμηλότερης ποιότητας για να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις).

 

2) Το 93,1 % των νοικοκυριών έχει υποστεί μειώσεις εισοδήματος το διάστημα της κρίσης.

 

3) Το 40% των νοικοκυριών έχουν στην οικογένεια ένα τουλάχιστον άτομο σε ανεργία.

 

4) Κλίμα απαισιοδοξίας επικρατεί στα ελληνικά νοικοκυριά. Αρνητικές προβλέψεις για περαιτέρω συρρίκνωση εισοδημάτων (το 72% των νοικοκυριών αναμένει νέα μείωση εισοδημάτων εντός του 2013). Το κλίμα αυτό επιδρά στην επιδείνωση του οικονομικού κύκλου.

 

5) Νοικοκυριά στα όρια αποφυγής πληρωμών προς Δημόσιο, Δ.Ε.Κ.Ο., δάνεια κ.λπ,, λόγω αδυναμίας (το 40% των νοικοκυριών καθυστερεί τις οφειλές για να μπορέσει να αντεπεξέλθει, ενώ το 50% δε διαθέτει επαρκές εισόδημα για την κάλυψη των υποχρεώσεων).

 

6) Κρίση ποιότητας στην ελληνική οικονομία. Ισχυρή και κλιμακούμενη τάση αναζήτησης από τα νοικοκυριά (42,5%) αλλά και προσφοράς από τις επιχειρήσεις προϊόντων και υπηρεσιών χαμηλότερης ποιότητας. Κίνδυνος υποβάθμισης της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών προϊόντων, ιδιαίτερα στα διεθνώς εμπορεύσιμα αγαθά.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

7) Επικίνδυνη άμβλυνση της φορολογικής συνείδησης για λόγους επιβίωσης: η μεγάλη φορoλογική επιβάρυνση σε προϊόντα και υπηρεσίες, σε συνδυασμό με τη συρρίκνωση και την υπερφορολόγηση των εισοδημάτων, «χαλαρώνει» τα φορολογικά ήθη, με ορατό τον κίνδυνο μείωσης και των δημόσιων εσόδων. Το 47% του πληθυσμού (με αυξητικές τάσεις) είναι δεκτικό στη μη έκδοση αποδείξεων προκειμένου να πετύχει κάποιο οικονομικό όφελος. Το φαινόμενο αυτό θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη στην κατάρτιση του νέου φορολογικού νομοσχεδίου. [Δεν αντιμετωπίζεται με ποινές και χειροπέδες και με μέτρα περιορισμού της ρευστότητας].

 

8) Η αγορά βρίσκεται σε μια παρατεταμένη δεκάμηνη χειμερία νάρκη, δεδομένου ότι το 70% των νοικοκυριών αναμένει τις εκπτώσεις (2 μήνες) για να αγοράσει βασικά αγαθά. 9) Καθίζηση συνεισφοράς στα εισοδήματα των νοικοκυριών από επιχειρηματική δραστηριότητα (μόλις το 12,6% δηλώνει ως ΚΥΡΙΑ πηγή το εισόδημα από επιχείρηση). Βασική στήριξη των νοικοκυριών αποτελούν τα εισοδήματα από συντάξεις (42,6%). Δραματικές περικοπές στην κατανάλωση μετά την οριζόντια μείωση εισοδημάτων. Αλυσιδωτές αντιδράσεις στο σύνολο της οικονομίας (το 70% των νοικοκυριών έχει κάνει περικοπές στις δαπάνες ειδών διατροφής, ενώ το 92% περιόρισε τις δαπάνες για ένδυση - υπόδηση).

ΑΝ, ΝΑΙ… ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ !...

Δεν πρόλαβε να μπει ο Φλεβάρης και τα πρώτα μαντάτα έφτασαν, μέσα από τα (ακόμα και πάντα…), στημένα, ΜΜΕ, της διαπλοκής και της ρεμούλας : «τρύπα» στα έσοδα του Γενάρη… πάμε για την ενεργοποίηση της «ρήτρας αυτόματης προσαρμογής», που υπάρχει στο 3ο Μνημόνιο !

 

Μπορεί να τόπαιξαν σωτήρες, για κάμποσο χρονικό διάστημα, μετά τη χορήγηση της «δόσης», μπορεί να πλασαρίστηκαν ως νοικοκυραίοι, απέναντι στους «αναρχοτέτοιους» και τους «νταντάδες» τους, μπορεί να έκαναν επίδειξη των χουντοφασιστικών ενδόμυχών τους, επιστρατεύοντας ό,τι απεργούσε, μπορεί, τέλος, εκμεταλλευόμενοι την «αιώνια μαλακία του έλληνα…», να τσίμπησαν, (ντάλα φτώχειας και πείνας), κάποια ποσοστούλια στις, οιονεί, αμφιβόλου αξιοπιστίας δημοσκοπήσεις, ένα, όμως, είναι σίγουρο, στο τέλος : έτσι και εμφανιστούν ξανά, να παίρνουν μέτρα, παραπέρα, μείωσης των μισθών και των συντάξεων, τελείωσαν !

 

Κανένας αντιπερισπασμός, καμιά «χρυσωμένη» δικαιολογία, περί λάθους που προέρχεται από το ΔΝΤ ή από άλλον επικυρίαρχό μας, κανένας «θεός» του Αντωνάκη, καμιά μαλαγανιά του Βαγγέλα και καμιά τεθλιμμένη παράσταση του κυρ Φώτη, δεν πρόκειται να τους σώσει : ακόμα και η «λαϊκή μαλακία» έχει τα όριά της !...

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ, ΚΥΡΙΟΙ, ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ !...

Τὶς τελευταῖες ἑβδομάδες, ἐνῶ ἡ συγκυβέρνηση τοῦ ἐξανδραποδισμοῦ μας κατεδάφιζε καὶ χλεύαζε καὶ τοὺς τελευταίους θεσμοὺς τῆς ἀστικῆς δημοκρατίας τὴν ὁποία παριστάνει ὅτι ὑπηρετεῖ, παρατήρησα ὅτι συχνά, ἀντὶ νὰ συζητῶ γιὰ τὴν περιρρέουσα πολιτικὴ καὶ ἠθικὴ σήψη καὶ νὰ ἐξανίσταμαι καὶ νὰ καταγγέλλω, ἀποσυρόμουν σὲ μιὰ γωνιὰ τοῦ σπιτιοῦ, τὴν ἴδια πάντα, καὶ διάβαζα ποιήματα. Ντρεπόμουν μάλιστα γιὰ αὐτή μου τὴν ἐσωστρέφεια, γιὰ αὐτὴν τὴν παραίτηση. Ὅσο καὶ ἂν τὴν δικαιολογοῦσα ἐν μέρει ὡς στρατηγικὴ ἐπιβίωσης, μοῦ ἔρχονταν μοιραῖα εἰκόνες τοῦ Νέρωνα νὰ παίζει τὸ βιολί του ὅπως στὰ κόμικς ἐνῶ ὁ κόσμος καίγεται, ἤ, στὴν καλύτερη περίπτωση, τοῦ Ἰάσωνος Κλεάνδρου νὰ προστρέχει στὴν τέχνη τῆς ποιήσεως ὄχι βέβαια, ἐν προκειμένῳ, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει τὸ δεδομένο γῆρας τοῦ σώματος καὶ τῆς μορφῆς του, ἀλλὰ γιὰ νὰ βρεῖ μιὰ κάποια παραμυθία ἐνώπιον τῆς καταστροφῆς. Σὲ τέτοιες στιγμὲς ἡ ποίηση μοιάζει μὲ ἰδιόρρυθμη, κάπως παληομοδίτικη μάλιστα, πολυτέλεια.

 

Εἶναι, ὁπωσδήποτε, δύσκολο νὰ φαντασθεῖ κανείς, γιὰ παράδειγμα, ἕναν διαδηλωτὴ ποὺ μόλις ἔχει ἐπιστρέψει ἀπὸ τὰ δακρυγόνα, ἢ ἕναν ἐργαζόμενο ποὺ μόλις ἔχει ἀπολυθεῖ ἀπὸ τὴν ἔτσι ἢ ἀλλιῶς ἄθλια ἐργασία του, νὰ ἐπιστρέφει στὸ σπίτι του, νὰ διαβάζει ποιήματα καὶ νὰ ἀγαλλιᾶ. Ἡ ἀνάγνωση, ὅμως, τῆς ποίησης σὲ αὐτὲς ἀκριβῶς τὶς συνθῆκες (ἐπεμβαίνει πάντα τὸ αὐτοσυντηρητικὸ ἄλλοθι) εἶναι, ἐπιμένω, ὑγιέστερη ἐνασχόληση ἀπὸ τὴν παρακολούθηση, αἴφνης, εἰδήσεων ἢ πολιτικῶν συζητήσεων στὴν τηλεόραση, ὅπου καθημερινὰ ἀκκίζονται μὲ χυδαιότητα οἱ ἐπαγγελματίες τῆς πολιτικῆς καθὼς τοὺς θωπεύουν οἱ στρατευμένοι τους δημοσιογράφοι.

 

Βλέποντας καὶ ἀκούγοντας, λόγου χάριν, κανεὶς τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη νὰ χαμογελᾶ εἰρωνικὰ καὶ νὰ ἐπαναλαμβάνει αὐτάρεσκα τὰ γνωστὰ φληναφήματα περὶ τῆς «κοινῆς γνώμης» ποὺ θέλει εὐρὼ πάσῃ θυσίᾳ, τὸν Χρυσοχοϊδη νὰ μηρυκάζει κουραστικὲς κοινοτοπίες περὶ τοῦ κοσμάκη ποὺ ὑποφέρει ἀλλὰ ὑπεύθυνα ἀντιλαμβάνεται πὼς δὲν ὑπάρχει ἄλλη λύση, τὸν Δένδια νὰ ἐπιχαίρει ὅτι ὥσπου νὰ ἀποφανθοῦν τὰ δικαστήρια γιὰ τὴν ἀντισυνταγματικότητα τῶν τελευταίων χυδαιοτήτων τῆς συγκυβέρνησης μὴν τὸν εἴδατε τὸν Παναή, δὲν μπορεῖ νὰ μὴν ἀναγνωρίσει μιὰν ἐπικίνδυνη νοσηρότητα, ἂν βέβαια δὲν ἔχει ἠδη προσβληθεῖ ἀπὸ αὐτήν.

 

  Ἴσως λοιπόν, σκέφτηκα (μὲ αὐτοπαρηγορητική, καὶ πάλι, πρόθεση), πράγματι ἡ ποίηση νὰ εἶναι ἕνα κάποιο ἀντίδοτο. Στὸ κάτω κάτω ἡ ποίηση δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει στὸν χῶρο αὐτό, στὸν χῶρο τοῦ ἐξανδραποδισμοῦ, τῆς λυσιτέλειας, τῆς χυδαιότητας. Ἑπομένως, ὅταν ψάχνει κανεὶς κάπου νὰ καταφύγει πρόσκαιρα καὶ νὰ βρεῖ δύναμη γιὰ τὴ συνέχεια, λογικὸ εἶναι νὰ προστρέχει στὴν ποίηση.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Καὶ θυμήθηκα (διότι ἐπέμενε ἡ μᾶλλον ὄχι καὶ τόσο ἀσύνειδη ἐπιθυμία μου νὰ δικαιώσω κάπως τὴν ἐπιλογὴ μου νὰ διαβάζω ποίηση σὲ τέτοιες στιγμές) μιὰ συζήτηση στὸ δεύτερο συμπόσιο ποίησης στὸ πανεπιστήμιο τῆς Πάτρας, ὅπου ὁ Θ.Δ. Φραγκόπουλος εἶχε ἀναρωτηθεῖ πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ νεοελληνικὴ ποίηση νὰ μὴν ἔχει νὰ παρουσιάσει οὔτε ἕνα ἀντικομμουνιστικὸ ποίημα, πῶς εἶναι δυνατὸν ἀκόμη καὶ ποιητὲς ποὺ δὲν εἶναι ἐνταγμένοι στὴν ἀριστερὰ νὰ μὴν ἔχουν δημοσιεύσει ἔστω καὶ ἕνα ἀντικομμουνιστικὸ ποίημα. Τοῦ ἀπάντησε ἐξοργισμένη (καὶ ὄχι ἀδικαιολόγητα, πιστεύω) ἡ Μαντὼ Ἀραβαντινοῦ : Ναί, δὲν ὑπάρχει ἀντικομμουνιστικὴ ποίηση στὴν ἑλληνικὴ γραμματεία.

Νομίζω ὅτι ὁ κ. Φραγκόπουλος θὰ ἤθελε νὰ πεῖ ὅτι ἡ ἐπιθυμία γιὰ τὴν ἐλευθερία, ποὺ δὲν ἀρθρώθηκε ποτὲ ἀρκετὰ αὐτὴ ἡ λέξη ἐλευθερία στὸν τόπο μας, εἶναι αὐτὸ ποὺ ὁδηγεῖ τοὺς ποιητὲς στὸ συμπέρασμα: «δὲν συμφωνῶ, συρρικνώνω τὴν ἐλευθερία ἂν συμφωνήσω». Τίποτε ἄλλο, εὐχαριστῶ πάρα πολύ.Ἔτσι εἶναι: δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει τέτοια ποίηση, θὰ ἀποτελοῦσε ἀντίφαση ἀνεπίτρεπτη μιὰ ποίηση λυσιτελῶς στρατευμένη - ἡ ποίηση ἢ θὰ εἶναι ἐλεύθερη ἢ δὲν θὰ εἶναι ποίηση, καὶ αὐτὸ ἀποδεικνύεται κατὰ τὴ γνώμη μου ἐξίσου ἀπὸ τὰ ἄθλια “κομμουνιστικὰ” ποιήματα τοῦ Ρίτσου ὅσο καὶ ἀπὸ τὴν ἀνικανότητα τῶν ποιητῶν νὰ ὑπηρετήσουν μὲ τὴν ποίησή τους τὸν ἀντικομμουνισμὸ τοῦ φρικτοῦ Φραγκόπουλου.

Ἡ μοναδικὴ δυνατὴ στράτευση γιὰ τὴν ποίηση παραμένει ἡ στράτευση στὸ στρατόπεδο τῆς ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας, ὅπως ὁ ἄλλος μεγάλος μας ποιητής (ὄχι ὲπαναστάτης, ὄχι κομμουνιστής, ἀλλὰ ὁπωσδήποτε ποιητής), ὁ Νίκος Φωκάς, ἔγραφε τὸ 1979 στὸ συγκλονιστικό του κείμενο γιὰ τὴν ποίηση τῆς Γώγου Ἡ ἀφόρητη ἔνταση τῆς πολιτικῆς ποίησης. Ἡ ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια, μὲ τὰ λόγια τοῦ Φωκᾶ, ἡ ἀδιαπραγμάτευτη ἐλευθερία, μὲ τὰ λόγια τῆς Ἀραβαντινοῦ, εἶναι ἀκριβῶς αὐτὸ ποὺ ὑπηρετεῖ ἡ ποίηση. Καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ προστρέχουμε σὲ αὐτήν.

Μὲ αὐτὴ τὴν ἔννοια, ὁ ἄλλος σπουδαῖος μας ποιητής, ὁ Νίκος Καροῦζος, ἀπὸ τὸν ὁποῖο δανείστηκα τὸν τίτλο αὐτοῦ τοῦ κειμένου, ἔχει δίκηο: ὁ ποιητὴς πράγματι περισσεύει, διότι ἡ ποίηση δὲν μπορεῖ νὰ ἐνταχθεῖ στὴ συναλλακτικὴ δομὴ ποὺ ὑπηρετοῦν οἱ ἐπαγγελματίες τῆς πολιτικῆς καὶ τὰ ἀνδράποδα τῆς κίβδηλης δημοσιογραφίας. Ὁ ποιητὴς δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ὀργανικός, εἴτε τῆς μιᾶς εἴτε τῆς ἄλλης πλευρᾶς, ἐφόσον τὸ ἀντικείμενό του εἶναι ἡ ποίηση, ἕνα ἀντικείμενο ποὺ ἀκυρώνεται τὴ στιγμὴ ποὺ ἐπιχειρεῖς νὰ τὸ ἐντάξεις σὲ τέτοιες δομές. Γι᾽ αὐτὸ μπορεῖ ἀκόμη νὰ προστρέχει στὴν ποίηση κανεὶς ὅταν ὅλα γύρω καταστρέφονται: ἐπειδὴ ἡ θέση τῆς ποίησης εἶναι στὸ στρατόπεδο τῆς ἐλευθερίας.

 
Ἡ ποίηση εἶναι ἀναγκαία ὄχι μολονότι περισσεύει, ἀλλὰ ἐπειδὴ περισσεύει.

Του George Le Nonce

ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΚΡΟΜΙΚΟ ΣΤΗ ΜΕΡΚΕΛ !...

Την εποχή του Ψυχρού Πολέμου ο Γκρομίκο είτε ως μόνιμος αντιπρόσωπος της ΕΣΣΔ στον ΟΗΕ, είτε ως υπουργός Εξωτερικών της χώρας είχε πάρει το προσωνύμιο «ο κύριος Νιέτ» από τα συνεχή βέτο που ασκούσε η Μόσχα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Διεθνούς Οργανισμού.

 

Τον τίτλο αυτό θα μπορούσε να διεκδικήσει επαξίως η καγκελάριος Μέρκελ σε ό,τι αφορά όχι μόνον το μέλλον της Ευρωζώνης αλλά το μέλλον της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης συνολικά.

 

Πιο πρόσφατο δείγμα γραφής η επίμονη προσπάθεια του Βερολίνου να περιορίσει το εύρος και το βάθος των αρμοδιοτήτων της Τραπεζικής Ενωσης, αλλά τελευταίο η ανοικτά αρνητική στάση στην ευρωπαϊκή αμυντική συνεργασία όπως προκύπτει συνολικά από τη στάση της κυβέρνησης Μέρκελ τόσο στο Μαλί όσο και στην ετήσια διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια που πραγματοποιήθηκε 1 - 4 Φεβρουαρίου στην πρωτεύουσα της Βαυαρίας.

 

Πρώτον, η Γερμανία σε ό,τι αφορά το Μαλί κράτησε επί της ουσίας την ίδια στάση που κράτησε την Ανοιξη του 2011 στη Λιβύη, διαφοροποιούμενη σαφώς από τη Γαλλία και διακηρύσσοντας εμμέσως πλην σαφώς ότι δεν θεωρεί τη σταθερότητα στην Υποσαχάρια και τη Βόρεια Αφρική αλλά και τη Μεσόγειο κοινό ευρωπαϊκό συμφέρον.

 

Η αιτιολόγηση που διοχετεύεται πλαγίως ότι η καγκελάριος φοβάται υπερπόντια στρατιωτική εμπλοκή στην προεκλογική περίοδο δεν πείθει, καθώς αποτελεί επανάληψη της επίκλησης από το 2009 μέχρι και σήμερα μιας σειράς τοπικών εκλογικών αναμετρήσεων για να δικαιολογηθεί η παρελκυστική πολιτική του Βερολίνου στην Ευρωζώνη.

 

Δεύτερον, στην ομιλία του στη Διάσκεψη του Μονάχου ο Γερμανός υπουργός Αμυνας Ντεμεζιέρ φάνηκε από επιφυλακτικός έως αρνητικός σε περαιτέρω βήματα της ευρωπαϊκής αμυντικής συνεργασίας, με τη δικαιολογία ότι δεν πρέπει να στηθούν παράλληλες με το ΝΑΤΟ δομές.

 

>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Το παράδοξο είναι πρωτοφανές, καθώς ο Ομπάμα όχι μόνον θα ήθελε αυξημένη συμμετοχή της Ευρώπης σε υπερπόντιες επεμβάσεις, αλλά έχει καταστήσει σαφές ότι σε αντίθεση με τους προκατόχους του Μπους και του Κλίντον δεν έχει καμιά επιφύλαξη στην ανάπτυξη και ενίσχυση αμιγώς ευρωπαϊκών αμυντικών δομών.

Η επιφυλακτική έως αρνητική στάση της Γερμανίας σε θέματα Αμυνας θέτει εν αμφιβόλω το αντίκρισμα των δηλώσεων κυβερνητικών αξιωματούχων ότι η Δημοσιονομική Ενωση θα πρέπει να πλαισιωθεί από την Πολιτική Ενωση : Αν η Πολιτική Ενωση, που είναι συνώνυμη της σταδιακής μετεξέλιξης σε Ομοσπονδία, δεν περιλαμβάνει κοινή εξωτερική και αμυντική πολιτική τότε περί τίνος ακριβώς θα πρόκειται ;

Η Γερμανία διστάζει συνολικά μπροστά στο μέλλον της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης, δεν έχει ακόμη απαντήσει καταφατικά στο ερώτημα αν θέλει ή όχι να αναλάβει το κόστος μιας πραγματικής ομοσπονδιακής μετεξέλιξης της Ευρωζώνης, και όσο υπάρχει αυτή η εκκρεμότητα δεν θέλει να προχωρήσει σε κανένα μη αντιστρέψιμο και δεσμευτικό βήμα.

Πριν από μια δεκαετία ακριβώς, η Μέρκελ στηλίτευε τον τότε καγκελάριο Σρέντερ για τη σύγκρουση με τις ΗΠΑ εν όψει της επικείμενης αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ, ως γραμμή πλεύσης που υποσκάπτει την ατλαντική αξιοπιστία της χώρας.Δέκα χρόνια μετά, η επίκληση του βεβαρημένου ιστορικού παρελθόντος αλλά και του προεκλογικού πολιτικού κόστους δεν μπορούν να αποκρύψουν τη σκληρή πραγματικότητα, που δεν είναι άλλη από το συνολικά μετέωρο ευρωπαϊκό βήμα του Βερολίνου.

Με άλλα λόγια, στο Βερολίνο δεν δυσφορούν μόνον με τον δανεισμό του Νότου της Ευρωζώνης, αλλά πιστεύουν ότι δεν έχουν κοινά συμφέροντα ασφαλείας με τις μεσογειακές χώρες.

Μετέωρο βήμα.

Η Γερμανία διστάζει συνολικά μπροστά στο μέλλον της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης, δεν έχει ακόμη απαντήσει καταφατικά στο ερώτημα αν θέλει ή όχι να αναλάβει το κόστος μιας πραγματικής ομοσπονδιακής μετεξέλιξης της Ευρωζώνης και όσο υπάρχει αυτή η εκκρεμότητα δεν θέλει να προχωρήσει σε κανένα μη αντιστρέψιμο και δεσμευτικό βήμα.

 

Γιώργος Καπόπουλος

Ο ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΣ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ !...

 

Το πολιτικό πλαίσιο αρχών και επιδιώξεων των Σοσιαλιστικών Κομμάτων, παγκόσμια και ειδικά στον ευρωπαϊκό χώρο, προσδιόρισε ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς Γ. Παπανδρέου, μιλώντας, χθες, στο Συμβούλιό της, που συνεδρίασε στο Cascais, το θέρετρο της πορτογαλικής πρωτεύουσας.

 

Η «πυξίδα» των προοδευτικών κομμάτων θα καθοδηγήσει τη μεγάλη προσπάθεια, για μια ριζική αλλαγή των συσχετισμών στην Ε.Ε. και την Ευρωζώνη, κεντρική θέση, στην οποία, περιλαμβάνει η διεκδίκηση της Καγκελαρίας στη Γερμανία, το ερχόμενο Φθινόπωρο, κάτι που θα προδικάσει το τέλος της συντηρητικής άποψης και πολιτικής στη γηραιά ήπειρο.

 

Το κείμενο της ομιλίας του κ. Παπανδρέου, διανθισμένο και με τις φαρμακερές, πλην απόλυτα εύστοχες, αναφορές, στο βρώμικο ρόλο της ευρωπαϊκής Δεξιάς στα ελληνικά πράγματα και εξελίξεις, έχει ως εξής :

 

«Πίστευα και πιστεύω, ότι υπάρχει ένας εναλλακτικός προοδευτικός δρόμος για την Ευρώπη.

Πριν λίγους μήνες συναντήθηκα με έναν πορτογάλο δημοσιογράφο στην Ελλάδα. Η Πορτογαλία φαινόταν να πηγαίνει καλά.

Με ρώτησε «πηγαίνουμε καλά ως χώρα, ποιο είναι το μήνυμά σας στον Πορτογαλικό λαό;»

Του απάντησα ότι, τελικά, πολλά εξαρτώνται από την Ευρώπη.

Του είπα ότι συγχαίρω τον Πορτογαλικό λαό για την θέλησή του και τις θυσίες του.

Και εμείς στην Ελλάδα πηγαίναμε καλά τον πρώτο χρόνο. Όλοι μας έβλεπαν σαν παράδειγμα προς μίμηση.

Αλλά όταν οι αγορές δεν ανταποκρίθηκαν, η κυβέρνησή μου κατηγορήθηκε εσφαλμένα.

Αν η Ε.Ε. είχε αντιδράσει άμεσα και δυναμικά τότε, δίνοντας ένα θετικό μήνυμα στις αγορές, θα είχαμε αποφύγει πολύ πόνο.

Αν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αντιδρούσε πριν όπως κάνει τώρα, παρεμβαίνοντας στην αγορά ομολόγων, θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει την ανάγκη να προσφύγουμε στον λεγόμενο μηχανισμό στήριξης.

Αλλά αυτή η συλλογική δράση, έλειπε.

Η συντηρητική Ευρώπη ήταν απλά πολύ συντηρητική.

Πίστευε στην “μαγεία” των αγορών και το πληρώνουμε ακριβά αυτό. Και οι λαοί μας που υποφέρουν από τα εκτεταμένα προγράμματα προσαρμογής, αλλά και αυτοί που μας στηρίζουν με τα δάνειά τους.

Και αυτές οι απόψεις δεν είναι μόνο δικές μου.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Ο Peer Steinbruck, ο υποψήφιος του SPD για την γερμανική καγκελαρία - του ευχόμαστε κάθε επιτυχία - και πρώην υπουργός οικονομικών δήλωσε ότι αν η Ε.Ε. είχε εγγυηθεί τα ελληνικά ομόλογα το 2010, η κρίση θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί.

Αλλά θα ήθελα να προειδοποιήσω, όπως έκανε και ο Peer Steinbruck, ότι η κρίση δεν έχει τελειώσει.

Ακόμα και σήμερα, αν η Ευρώπη δεν κάνει επιπρόσθετες ενέργειες, οι θυσίες των Πορτογάλων, των Ελλήνων, των Ισπανών και άλλων, μπορεί να χαθούν και να ζητηθούν περισσότερες.

Και προβλήματα ρευστότητας, μπορεί να γίνουν προβλήματα βιωσιμότητας.

Είπα επίσης στον Πορτογάλο δημοσιογράφο, ότι εγώ πρώτος παραδέχτηκα ότι στην Ελλάδα οφείλουμε να αναλάβουμε πλήρως τις ευθύνες μας για τα οικονομική κακοδιαχείριση του παρελθόντος.

Και ότι εγώ έπρεπε να αναλάβω την ευθύνη να "καθαρίσω" το χάος που άφησε πίσω της η προηγούμενη συντηρητική κυβέρνηση.

Το έκανα.

Υποχρεώθηκα να αναλάβω δράση για να αποφύγω τη χρεοκοπία της χώρας μου, να πολεμήσω τους φόβους των αγορών ή τη κερδοσκοπία και το έκανα με την βοήθεια των μεγάλων θυσιών του Ελληνικού λαού.

Η Ελλάδα επιβίωσε, η Ελλάδα είναι σήμερα ζωντανή, η Ελλάδα έχει προοπτική.

Αλλά ήξερα και ξέρω ότι το χρέος και το έλλειμμα ήταν μόνο συμπτώματα βαθύτερων προβλημάτων.

Χρειαζόμασταν χρόνο για προοδευτικές μεταρρυθμίσεις.

Χρόνο για Αλλαγή.

Χρειαζόμασταν την ευκαιρία να αλλάξουμε τους θεσμούς μας και τις οικονομίες μας για να γίνουμε πιο παραγωγικοί, για να λειτουργούμε με περισσότερη διαφάνεια, περισσότερη λογοδοσία, να γίνουμε πιο καινοτόμοι, δημιουργικοί και ανταγωνιστικοί, να γίνουμε περισσότερο αξιόπιστοι για τους πολίτες μας και εκείνους που επενδύουν σε εμάς.

Ακόμα κι αν οι θυσίες ήταν απαραίτητες, έπρεπε να υπάρξουν μόνο για να μας δώσουν χρόνο για να αλλάξουμε, χρόνο για αλλαγή.

Ακόμη και το ΔΝΤ αναγνωρίζει τώρα αυτό το γεγονός.

Και για αυτό χρειαζόμαστε μία διαφορετική, προοδευτική Ευρώπη.

Πώς θα έπρεπε να είναι αυτή η Ευρώπη;

Πρώτα από όλα αυτή η Ευρώπη θα έβαζε τις μεταρρυθμίσεις μπροστά από τη λιτότητα.

Στην Ελλάδα αυτό θα σήμαινε την αντιμετώπιση ενός πελατειακού καπιταλισμού που είχε αιχμαλωτίσει την πολιτική, δημιουργώντας ευνοιοκρατία και έλλειψη διαφάνειας.

Αγωνίστηκα για να ενδυναμώσω τους δημοκρατικούς θεσμούς προς όφελος των πολιτών και της δημοκρατικής λογοδοσίας.

Έδωσα μάχη ενάντια σε μία ισχυρή ομάδα ολιγαρχών που συγκέντρωναν οικονομική και πολιτική δύναμη.

Εδώ ήταν που χρειαζόμουνα την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη.

Δεύτερον, χρειαζόμαστε μία Ευρώπη που δεν φοβάται να επενδύσει στο μέλλον. Δεν φοβάται να αυξήσει τον προϋπολογισμό της. Δεν φοβάται να χρησιμοποιήσει ευρωομόλογα για να προσελκύσει ιδιωτικές επενδύσεις. Να επενδύσει σε μία Πράσινη Ευρώπη, στις υποδομές, στα ενεργειακά δίκτυα, στις πράσινες μεταφορές, σε τηλεπικοινωνιακά δίκτυα, ώστε να δημιουργήσουμε μία πραγματικά ενωμένη Ευρώπη, με μία ισχυρή ενιαία εσωτερική αγορά, με ανταγωνιστική οικονομία.

Και κάνοντας όλα αυτά, να επενδύσουμε στην εργασία και στη νεολαία μας.

Γιατί μία προοδευτική Ευρώπη, δεν θα καθόταν να βλέπει άπραχτη μία χαμένη γενιά ανέργων να υποφέρει.

Χρειαζόμαστε μία Ευρώπη που θα δημιουργήσει πανευρωπαϊκά προγράμματα για τους ανέργους.

Χρηματοδοτώντας προγράμματα κοινωνικής εργασίας για τους ανέργους.

Χρηματοδοτώντας ένα πρόγραμμα στα πρότυπα του Erasmus για όλους τους ανέργους, που θα τους δίνει τη δυνατότητα επανεκπαίδευσης σε σχολείο της προτίμησής τους στην Ευρώπη.

Χρηματοδοτώντας start up επιχειρήσεις.

Τα κόστη είναι ελάχιστα μπροστά στο κόστος μία χαμένης γενιάς.

Μία προοδευτική Ευρώπη δεν θα ανεχόταν ποτέ την άνοδο του εθνικισμού και του ρατσισμού.

Εμείς οι προοδευτικοί, χτίζουμε πάνω στη δύναμη της διαφορετικότητας, όχι πάνω στο μίσος των προκαταλήψεων.

Για αυτό και πιστεύουμε στην εμβάθυνση των δημοκρατικών θεσμών στην Ευρώπη.

Όταν πρότεινα δημοψήφισμα στην Ελλάδα το 2011, ήταν επίσης γιατί αντιλαμβανόμουν ότι δεν μπορεί να υπάρχει περισσότερη και βαθύτερη Ευρώπη, χωρίς μεγαλύτερη δημοκρατική νομιμοποίηση και συμμετοχή.

Αλλά η συντηρητική Ευρώπη ήθελε να με εκτελέσει.

Σήμερα πρέπει να εξετάσουμε την προοπτική ενός εκλεγμένου Προέδρου της Ευρώπης.

Εμείς οι Σοσιαλιστές, οι Δημοκράτες, οι Προοδευτικοί θέλουμε να ενώσουμε τους πολίτες των χωρών μας.

Ένα παράδειγμα : ο φόρος στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές. Ένα μέλος του ΠΑΣΟΚ, η Άννυ Ποδηματά, ήταν η εισηγήτρια στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και η κοινή μας προσπάθεια έφερε αποτελέσματα. Η πρότασή μας μπορεί να γίνει πράξη. Βάζοντας στο στόχαστρο τους κερδοσκόπους, φέρνοντας σημαντικούς πόρους στις κοινωνίες μας.

Μπορούμε να έχουμε παρόμοια αποτελέσματα και σε άλλους τομείς όπως η καταπολέμηση των φορολογικών παραδείσων και η καταπολέμηση της διαφθοράς.

Ληστεύουν αναγκαία εισοδήματα από τους λαούς μας. Πόρους που θα πήγαιναν στην ευημερία, στην ανάπτυξη.

Δίκαιη φορολογία, κανόνες στις αγορές και δίκαιο εμπόριο είναι αυτά για τα οποία παλεύουμε.

Αλλά είναι ανάγκη να είμαστε ενωμένοι.

Πρέπει να είμαστε ενωμένοι !…».

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΑ ΑΚΙΝΗΤΑ, ΑΝΟΗΤΟΙ !...

Περισσότεροι από οκτώ στους δέκα Ελληνες έχουν κάποιοι ιδιόκτητο ακίνητο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι πλούσιοι. Σε κάποια περίοδο της ζωής τους έκαναν το όνειρό τους πραγματικότητα και έβαλαν ένα «κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους», όπως λέει και ο λαός.

 

Σε αντίθεση μάλιστα με άλλες χώρες οι Ελληνες δεν αλλάζουν εύκολα σπίτι, είτε γιατί «δένονται» μ' αυτό είτε γιατί δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να το κάνουν.

 

Η περίοδος του παραλογισμού στην κτηματαγορά, όπου ο καθένας αγόραζε ό,τι ήθελε με τραπεζικά δάνεια, έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Αν κανείς δει τα στοιχεία για του πού βρίσκεται σήμερα η αγορά ακινήτων θα καταλάβει και γιατί η οικονομία βρίσκεται σε τραγική κατάσταση και δύσκολα θα ανακάμψει.

 

Εχουμε και λέμε : Εκτιμάται ότι υπάρχουν πάνω από 250.000 απούλητα σπίτια στη χώρα. Προσέξτε, σπίτια κι όχι επαγγελματικοί χώροι, αφού εκεί η εικόνα είναι ακόμη πιο δραματική. Στο ζενίθ της αγοράς, το 2005, πουλήθηκαν πάνω από 215 χιλιάδες σπίτια, φέτος ζήτημα είναι αν θα ξεπεράσουν τις 20.000. Ούτε λόγος φυσικά για την κατασκευή νέων κατοικιών.

 

Πάνω από 140 επαγγέλματα που σχετίζονται με την οικοδομή έχουν ουσιαστικά βάλει «λουκέτο». Εχουν κλείσει περισσότερες από 7.000 οικοδομικές εταιρείες και οι υπόλοιπες υπολειτουργούν, ενώ τα μεσιτικά γραφεία δεν υφίστανται καν. Και μέσα σε πέντε χρόνια ύφεσης οι τιμές έχουν υποχωρήσει δραματικά. Από 20% έως 50% στις κατοικίες, από 40% έως 60% στην επαγγελματική στέγη. Προφανώς δεν έχει καλυφθεί η αύξηση πάνω από 110% από το 1999 μέχρι το 2008, ωστόσο, ποτέ δεν είναι αργά να επιστρέψει η αγορά στη δεκαετία του '90.

 

Στις καλές εποχές το κράτος εισέπραττε μόνο από τους φόρους μεταβίβασης (γιατί τότε γίνονταν αγοραπωλησίες) πάνω από 1 δισ. ευρώ. Και πολλά άλλα δισ. κινούνταν στην αγορά καθώς για να ολοκληρωθεί μια συναλλαγή χρειάζονταν έως και το 19% του κόστους του ακινήτου για διάφορες πληρωμές. Από τον μεσίτη μέχρι τον δικηγόρο και τα παράβολα, αλλά και τη δουλειά που έδινε η οικοδομή σε περίπου 1 εκατ. πολίτες. Αλλωστε, η συμβολή της οικοδομής στην οικονομία ξεπερνούσε το 5% του ΑΕΠ και ο κλάδος ήταν το 1/4 των συνολικών ιδιωτικών επενδύσεων.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Ολα αυτά τα γνωρίζει κάθε οικονομικό επιτελείο που πέρασε από την πλατεία Συντάγματος, όπως γνωρίζει ότι το 2005 το 82% του πλούτου των Ελλήνων ήταν τοποθετημένο σε ακίνητα και μόνο 18% σε μετοχές ή καταθέσεις.

Αν, ωστόσο, φάνταζε «λογικό» πριν δέκα χρόνια να φορολογηθεί η ακίνητη περιουσία ώστε να ενισχυθούν τα έσοδα, σήμερα κάτι τέτοιο είναι ο απόλυτος παραλογισμός.

Κατ' αρχάς διότι ο πλούτος που έχει τοποθετηθεί στα ακίνητα είναι ο μισός σε σχέση με πριν από μια πενταετία. Από 1,3 τρισ. ευρώ η αξία όλων των ακινήτων των πολιτών μόλις που ξεπερνά τα 500 δισ. ευρώ.

Και κατά δεύτερον, διότι η οικονομική κατάσταση των Ελλήνων είναι τέτοια που δεν αφήνει περιθώρια για να πληρωθούν όλοι οι φόροι που βαρύνουν τα ακίνητα.Οσο κι αν προσπαθεί η κυβέρνηση να μας πείσει ότι δε θα επιβληθεί κανένας νέος φόρος ή ότι θα είναι δίκαιο το σύστημα που θα επιβληθεί, η πραγματικότητα είναι άλλη.

Το τελευταίο καταφύγιο των πολιτών, το ακίνητο, έχει καταρρεύσει και κάθε άλλη προσπάθεια να φορολογηθεί θα σημαίνει δήμευση. Και θα σημαίνει αδυναμία πληρωμής των φόρων, μια νέα γενιά ληξιπρόθεσμων, κατάρρευση των εσόδων, κοινωνική έκρηξη και το... λιγότερο, ξεσηκωμό κατά της κυβέρνησης.

Προτού, λοιπόν, νομοθετήσουν ας κάνουν μια βόλτα στην κοινωνία ή ας ρωτήσουν τους ειδικούς. Κάθε νέα φορολογική επιβάρυνση στο ακίνητο θα τινάξει στον αέρα όλη την οικονομία. Και τότε δεν θα μας σώσουν ούτε τα δάνεια των ξένων, ούτε τα «κουρέματα» χρέους.

Παραφράζοντας τη γνωστή φράση «είναι η οικονομία, ηλίθιοι», μπορούμε να πούμε ότι «είναι και η ακίνητη περιουσία, ανόητοι». Μη σκοτώνετε ό,τι απέμεινε στους πολίτες.

 

Β.Σ. Κανέλλης

ΟΙ ΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, "ΜΑΣ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ" !...

 

Χάσαμε (;) πολύτιμο χρόνο για να αντικρούσουμε αυτονόητους παραλογισμούς, οι οποίοι διεκδικούσαν δάφνες σωτηρίας του λαού από ευκαιριακούς δημεγέρτες και αλύτρωτους αριστερούς.

 

Η προσφυγή στον Μηχανισμό Στήριξης έγινε από Τσολάκογλου και Κουίσλινγκς και όχι από την πανθομολογούμενη αδυναμία του ελληνικού κράτους να βρει τα 24 δισ. ευρώ το 2009 -όσο δηλαδή το πρωτογενές έλλειμμα- ώστε να διασφαλίσει τα απολύτως αναγκαία για τη στοιχειώδη ύπαρξη (εν λειτουργία) του ελληνικού κράτους.

 

Δεν έφταιγαν οι σπατάλες που δημιούργησαν το εκρηκτικό έλλειμμα και το χρέος αλλά η... μέτρησή του !

 

Γι' αυτό λοιπόν και προβλήθηκε με κάθε σοβαρότητα ως περήφανη λύση η «στάση πληρωμών». Η μονομερής διαγραφή του χρέους. Μάλιστα. Και μετά ; Ποια χώρα θα δάνειζε στον τσαμπουκά μπαταχτσή ; Και τι θα συνέβαινε στις τράπεζες που ήταν οι μεγαλύτεροι κάτοχοι ομολόγων, όταν οι ξένες αγορές θα κατέβαζαν την επόμενη στιγμή τον διακόπτη του δανεισμού τους ;

 

Θα προέβαιναν σε οχυρωματικά έργα, υποθέτουμε, για να αντέξουν στην πολιορκία των εκατοντάδων χιλιάδων καταθετών. Αν προλάβαιναν βεβαίως.

 

Αυτές ήταν οι πατριωτικές λύσεις των αντιμνημονιακών. Λύσεις δηλαδή - και παραφράζω διατύπωση ενός πανεπιστημιακού που μου διαφεύγει το όνομά του - οι οποίες εμπεριέχουν τη σοφία του πανίβλακα, τρισάθλιου και ρυπαρού, ο οποίος αποσυνδέει την υδροδότηση του σπιτιού του για να εκδικηθεί τον? μετρητή της ΕΥΔΑΠ.

 

Μετά την απώλεια πολύτιμου χρόνου και αφού στο μεταξύ φούσκωσαν τα μυαλά του κόσμου με κοπανιστό αέρα για τα αίτια της κρίσης, ανακαλύπτουν τώρα πως «το εθνικό μας νόμισμα είναι το ευρώ» και ρεαλιστική θέση για το χρέος θα ήταν μια διεθνής διάσκεψη.

 

Προηγήθηκε, ευτυχώς, ο φίλος επ' εσχάτοις Μπάρακ Ομπάμα, ο οποίος αναφερόμενος στη χώρα του δήλωσε προς πάσα κατεύθυνση «δεν είμαστε έθνος μπαταχτσήδων» και πως οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να εξυπηρετούν τα δάνειά τους. Ποιος ; Αυτός που βλέπουν τον ίσκιό του και τρέμουν, όχι αυτοί που βλέπουν τον ίσκιό τους και χαίρονται.

 

Εν πάση περιπτώσει, στο «τέλος της ημέρας» επέρχεται η λογική.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Όχι, όμως, χωρίς συνέπειες στο οικοδόμημα του παραλογισμού. Η αποδοχή από τον Αλέξη Τσίπρα του ευρώ ως εθνικού νομίσματος εμπεριέχει αυτονόητες υποχρεώσεις. Μείωση ελλειμμάτων και χρέους, ανταγωνιστική οικονομία, αλλαγές στο κράτος ώστε να είναι παραγωγικό χωρίς να γεννοβολά -ως θηλυκός κόνικλος στη μέθη της νοσηρής σεξουαλικής ηδονής- αμέτρητα ελλείμματα.

Τώρα, η μάχη για την ανόρθωση της χώρας και της οικονομίας μπαίνει στον πυρήνα του προβλήματος. Στην αλλαγή του κράτους. Αυτή, ωστόσο, επιτάσσει ρήξεις και αποποίηση πελατειακής «κληρονομιάς» και των «πρακτικών» της που για ψηφοθηρικούς λόγους και ως μη όφειλε αποδέχθηκε η Αριστερά.

Διαφορετικά θα συμβεί ό,τι καταμαρτυρούσε στον Ανδρέα Παπανδρέου ο Χαρ. Φλωράκης. Αλλαγές έχουμε, αλλαγή δεν έχουμε.

Επειδή οι ταχυδακτυλουργοί στην πολιτική «μας τελείωσαν», ας το αντιληφθούν οι παραδοσιακά λαϊκίζοντες πως δεν είναι δυνατόν να κρατάς επ' άπειρον δύο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη.Δεν είναι νοητό να υπερασπίζεσαι και το δικαίωμα εξαίρεσης των εργαζομένων στο μετρό από τις συλλογικές θυσίες και τους 1.200.000 ανέργους που στοιβάζονται στα βαγόνια για να κινήσει ο συρμός της ανάπτυξης.

Ολοι αυτοί, μαζί τους και εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι προσδοκούν σε σταθερότητα και ανάπτυξη. Σε αυτό το τρένο θα ανέβουν.Και η Αριστερά κινδυνεύει να γίνει ο σταθμάρχης που θα βλέπει τα τρένα να περνούν. Διότι αυτά που ονειρεύεται ο έκπαλαι συναγωνιστής, Παν. Λαφαζάνης δεν γίνονται.

Προεξόφλησε νύκτωρ πως η απεργία στο μετρό είναι «η σπίθα που θα ανάψει πυρκαγιά» για να αποδειχθεί με το φως της ημέρας πως η σπίθα ήταν πυγολαμπίδα, άλλως κολοφωτιά.

Και η σπίθα δεν έγινε πυρκαγιά όχι επειδή την έσβησε η «πολιτική πυγμής» του Αντ. Σαμαρά, αλλά γιατί αυτή ήρθε και έδεσε με το υπόκωφο βουητό της «επίταξης» από τους ταλαιπωρημένους φορολογουμένους.

Επιτέλους, ας πάψουμε να υπνοβατούμε.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ φιλοδοξεί, πράγματι, να κυβερνήσει είναι υποχρεωμένος να ακολουθήσει τους δρόμους Σαμαρά. Ο αρχηγός της ΝΔ και σημερινός πρωθυπουργός πολιτεύθηκε έναντι του Μνημονίου με την πυξίδα του ΣΥΡΙΖΑ. Ως κήνσορας του Μνημονίου και μετ' ου πολύ ως κηδεμόνας του.

Διευκολύνθηκε όμως στην πολιτική του στροφή όταν έγινε κοινή πεποίθηση στον ελληνικό λαό πως ένα κόμμα από μόνο του και με πανταχόθεν βαλλόμενο τον τότε πρωθυπουργό του, ήταν αδύνατο να επωμισθεί το βάρος της εθνικής κρίσης. Όπως επαληθεύτηκε και με την κυβέρνηση συνεργασίας.

Με στήριξη από το ΠΑΣΟΚ ως συνέχεια στη στάση εθνικής ευθύνης και με υποστήριξη από τον Φ. Κουβέλη, ο οποίος ανέλαβε μείζον ρίσκο για αριστερό κόμμα.Ο Αντ. Σαμαράς πλήρωσε «τίμημα» τον ακρωτηριασμό του κόμματός του. «Τίμημα» ή ευκαιρία ; Το ερώτημα ισχύει πανομοιότυπο και για τον Αλέξη Τσίπρα...

 

Τριαντάφυλλος Δραβαλιάρης

ΤΙ ΝΑ ΓΡΑΨΩ, ΑΡΑΓΕ ?...

Παραπονέθηκαν φίλοι. Δεν γράφεις συχνά, και αποφεύγεις να ασχοληθείς με καυτά θέματα. Μπορεί να έχουν και δίκιο...

Ομως για ποιον να γράψω αγαπητοί φίλοι ;

1.- Στην Ελλάδα βρίσκονται τα funds γύπες, δηλαδή ξένα κεφάλαια, που έρχονται στις υπο κατάρευση τράπεζες, και αγοράζουν τα χρέη τους που δεν εξυπηρετούνται σε εξευτελιστικές τιμές, 1 μέρχι 5 σεντς το ευρώ δανείου.

Πιο απλα. Μία τράπεζα έχει δώσει δάνεια σε μία επιχείρηση που χρεοκόπησε, και τα οποία δάνεια δεν εξυπηρετούνται, και η τράπεζα τα έχει διαγραψει ή τα έχει σαν κόκκινα στον ισολογισμό της. Τα κεφάλαια αυτά λοιπόν, αγοράζουν από τη τράπεζα, το δάνειο αυτό, δηλαδή δίνουν στη τράπεζα ένα μικρό ποσόν, και παίρνουν αυτά όλα τα δικαιώματα που απορέουν από τη δανειακή σύμβαση που είχε η τράπεζα με την πτωχευμένη επιχείρηση. Πόσο τα αγοράζουν ; Μέχρι 5 σεντς ανά ευρώ δανείου. Αν μια τράπεζα είχε δώσει ένα δάνειο 30.000.000 ευρω, και ο επιχειρηματίας έχει χρεοκοπήσει, τότε πουλάει τα δικαιώματα της στο fund, με 5 σεντς το ευρώ, δηλαδή εισπράττει το 5% του δανείου που είχε δώσει, δηλαδή 1,5 εκατομύριο, κα το fund παίρνει όλα της τα δικαιώματα για τη συγκεκριμένη επιχείρηση.

Με λίγα και σταράτα λόγια, οι Διεθνείς οικονομικοί γύπες είναι εδώ, έτοιμοι να κατασπαράξουν τα πτώματα της Ελληνικής οικονομίας.

2.- Χτες και σήμερα πληρώθηκαν οι νέες συντάξεις. Περίπου οι μισοί Ελληνες πήραν πολύ λιγώτερα χρήματα, ΑΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΙΣΦΟΡΕΣ ΤΟΥΣ.Και τολμούν οι γελοίοι Υπουργοί της κυβέρνησης, με προεχάρχοντα αυτόν το βλήμα το Βρούτση, να λένε ότι τα ταμεία ΔΕΝ έχουν λεφτά.

Και ξεχνάνε ότι τα ταμεία δεν έχουν λεφτά, γιατί τα κλέψανε οι ίδιοι από τα ταμεία.

Δεν υπάρχει χειρότερη μορφή, φασισμού, από τον φασίστα- ηγέτη, που σου κλέβει τα λεφτά σου, και ύστερα σε κατηγορεί γιατί δεν έχεις λεφτά.

Εδώ δεν έχουμε μόνο οικονομικό βιασμό, έχουμε και βιασμό της κοινής λογικής, βιασμό της κοινής νοημοσύνης.

Ο κύκλος είναι τρομακτικά απλός, στυγερός, φασιστικός, απάνθρωπος.

Το κράτος δεν έχει λεφτά γιατί κάποιοι τα κλέψανε, και κάποιοι ξέχασαν να τα δώσουν στο κράτος. Το κράτος για να επιβιώσει κλέβει τα λεφτά των ταμείων. Τα ταμεία δεν έχουν να πληρώσουν τις συντάξεις. Και αντί το κράτος να πάρει τα λέφτά από τους κλέφτες, να πληρώσει τα ταμεία για να πληρωθούν οι συντάξεις, κόβει τις συντάξεις !

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

ΚΑι ρωτάω. Γι αυτά τα εντελώς άσχετα, αλλά συνταρακτικά αλληλένδετα με το μέλλον της Ελλάδας γεγονότα, τι έγινε; Σώσανε τη τιμή των Ελλήνων 100 του ΠΑΜΕ ; Η κηδεία του Ντερτιλή είχε περισσότερους...

 

Τι έχουν παθει αλήθεια οι Ελληνες. Ομαδική μαλάκυνση ; Δικαστικοί Στρατιωτικοί, και Πανεπιστημιακοί συνταξιούχοι, είδαν σήμερα τις συντάξεις τους να μειώνονται πάνω από 30% ! Η πέμπτη κατά σειρά περικοπή !!!

Ηθική, ισότητα, λογική, αξιοκρατία έχουν πάει περίπατο. Οι υψηλές συντάξεις έχουν κατέβει χαμηλότερα από τις χαμηλές, οι αναπληρωτές καθηγητές παίρνουν λιγώτερα από τους επίκουρους και αυτοί λιγώτερα από τους καθηγητές εφαρμογών. Είδατε κανένα μας στο δρόμο ;

Ποια Ελλάδα, ποιοι Ελληνες ; Ενα μάτσο άβουλα όντα, που παρακολουθούν το πλούτο της χώρας να λεηλατείται, κι εκείνοι να πεθαίνουν της πείνας, χωρίς ούτε καν μία συμμετοχή σε μία συγκέντρωση.

Για ποιόν να γράψω άραγε ; Ποιος έχει αυτιά για ν΄ ακούσει ; Αντε πάλι, οι αγρότες των επιδοτήσεων να κλείσουν τους δρόμους, να πάρουν αυτά που ζητάνε, να πάρουν και οι ρουσφετοδιορισμένοι του μετρό αυτά που ζητάνε, να πάρουν και οι πλούσιοι μοιρασμένα, ΔΕΗ, ΟΠΑΠ, ΕΥΔΑΠ, κλπ. και όταν έρθει ο νέος λογαριασμός, ας είναι καλά τα συνηθισμένα υποζύγια, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι !

Και δεν κουνιέται φύλλο, φίλε.....

ΗΡΑΚΛΗΣ

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ !...

Αναζωπυρώνεται η πολιτική αντιπαράθεση, με αφορμή την κατηγορία σε βαθμό κακουργήματος, σε βάρος του πρώην προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ και στελεχών του Γενικού Λογιστικού του Κράτους. Αιτία, η καταγγελλόμενη τεχνητή διόγκωση του ελλείμματος του κρατικού προϋπολογισμού του 2009.

 

Ως προς τα στοιχεία του 2009, σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση για τον κρατικού προϋπολογισμό εκείνης της χρονιάς του υπουργού Οικονομικών (Αλογοσκούφη), που έλαβε χώρα τον Νοέμβριο του 2008, το έλλειμμα του 2009 θα ανερχόταν σε 5,2 δισ. ευρώ. Τότε, το Οικονομικό Επιμελητήριο της Ελλάδος (ΟΕΕ), στο πλαίσιο της καθιερωμένης έκφρασης απόψεων για τον εν λόγω προϋπολογισμό, σημείωνε ότι το προϋπολογισθέν έλλειμμα ήταν ιδιαίτερα χαμηλό και ανακριβές.

 

Λίγους μήνες μετά, επί της ιδίας κυβέρνησης, επιβεβαιώθηκαν οι εκτιμήσεις του ΟΕΕ. Έτσι σύμφωνα με το Πρόγραμμα Σταθεροποίησης και Ανάπτυξης (ΠΣΑ) των αρχών του 2009, το εξεταζόμενο έλλειμμα θα εκτινασσόταν στα 9,4 δισ. ευρώ. Με τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου του 2009, παραμονές σύνταξης του προϋπολογισμού και με την κατάθεση από τον κ. Παπακωνσταντίνου της εισήγησης του κρατικού προϋπολογισμού του 2010 (για πρώτη φορά σε? στικάκι!..), η εκτίμηση για το έλλειμμα του 2009 άλλαξε προσεγγίζοντας τα 30,6 δισ. ευρώ.

 

Ο χρόνος ανάμεσα στη διενέργεια των εκλογών και την παρουσίαση στη Βουλή του κρατικού προϋπολογισμού ήταν ιδιαίτερα μικρός. Έτσι, θεωρήθηκε ότι η νέα εκτίμηση των 30,6 δισ. ευρώ δεν επηρεάστηκε από διάφορα «μαγειρέματα» ή ότι η οποιαδήποτε «ανακατοσούρα» στις δαπάνες και τα έσοδα του προϋπολογισμού του 2009 θα ήταν περιορισμένης εμβέλειας.

 

Πράγματι, η απελθούσα κυβέρνηση γνώριζε ακριβώς τι γινόταν έως τον Οκτώβριο του 2009, τόσο στις δημόσιες δαπάνες όσο και στα έσοδα. Απέμεναν όμως τρεις ολόκληροι μήνες με άγνωστο μέλλον έως προς τις οικονομικές εξελίξεις του τέλους του 2009. Με τα απολογιστικά στοιχεία για τον εν λόγω προϋπολογισμό, της περιόδου του Φεβρουαρίου του 2010, το επίμαχο έλλειμμα εκτινάχθηκε στα 36,1 δισ. ευρώ.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Η θεαματική αυτή διαφορά ανάμεσα στα 30,6 δισ. και τα 36,1 δισ., μπορεί να οφείλεται είτε σε μεταφορές δαπανών από το 2010 στο 2009 είτε σε μεταφορές εσόδων από το 2009 στο 2010 ή στις κακές εκτιμήσεις του Οκτωβρίου του 2009 για το κλείσιμο της χρονιάς.

Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι η διόγκωση στα 36,1 δισ. ευρώ, μας έριξε στην αγκαλιά του ΔΝΤ και οι ομολογουμένως πρωτόγνωροι και κακότεχνοι χειρισμοί της περιόδου των αρχών του 2010, ήταν η κύρια αιτία του τότε Μνημονίου.Οι υποστηριχτές αυτής της άποψης υπονοούν άραγε ότι με έλλειμμα, το 2009, της τάξης περίπου των 30 δισ. ευρώ ή έστω λίγο χαμηλότερο, της τάξης των 25-28 δισ. ευρώ και με χρέος που κάλπαζε εδώ και χρόνια (σε απόλυτες τιμές) δεν θα συνέβαιναν όσα συνέβησαν; Από την άλλη, υπονοούν ότι η εκτίναξη του ελλείμματος από τα 5,2 δισ. ευρώ στα 30 δισ. ευρώ (ή έστω στα 25-28 δισ.) αποτελεί ζήτημα δευτερεύουσας σημασίας ;

Τα ανωτέρω ηχούν μάλλον ως κακόγουστο αστείο ! Με μαθηματική ακρίβεια οδεύαμε στο Μνημόνιο, καθώς αδυνατούσαμε να συμμαζέψουμε τα δημοσιονομικά μας ελλείμματα για χρόνια ενώ από την άλλη, σημαντικές εξελίξεις (αποβιομηχάνιση, η σε μοναδική έκταση διαφθορά κ.λπ.) επιβεβαίωναν το αναπόφευκτο. Αυτό έγινε ιδιαίτερα εμφανές μετά το 2004.Να υπενθυμίσουμε ότι οι καταναλωτικές δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού από το 2005 έως το 2009, εκτοξεύθηκαν από 48,6 δισ. ευρώ σε 71,4 δισ. (με τόκους εξόφλησης των δανείων του κράτους που άρχισαν το 2005 από 9 δισ. και κατέληξαν αυξανόμενοι σε 12,1 δισ. το 2009).

Ως προς τις προαναφερθείσες μεταφορές των δαπανών-εσόδων από χρονιά σε χρονιά, αν και κατακριτέες, αποτελούν μια πρακτική που χρησιμοποιήθηκε κατ' επανάληψη στη διαμόρφωση των προϋπολογισμών της χώρας (βλ. Απογραφή του 2004).Οι ανωτέρω δυσμενείς εξελίξεις της ελληνικής οικονομίας, όπως και ο περιορισμένος δυναμισμός της, όλα λοιπόν ήταν γνωστά στους «εκτελεστές» των οίκων αξιολόγησης και των μεγαθηρίων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, πριν από την εκδήλωση της δικής μας κρίσης το 2010.

Το ερώτημα που απομένει να απαντηθεί είναι το εξής: Γιατί οι οίκοι αξιολόγησης μας κρατούσαν βαθμολογικά σε υψηλό σημείο, όταν όλα γύρω στη χώρα μας εμφανώς κατέρρεαν ; Έγιναν λάθος εκτιμήσεις και υπολογισμοί (όπως με τη Lehman Brothers ή όπως με τους περιβόητους πολλαπλασιαστές του ΔΝΤ) ή όλα εξελίχθηκαν κατά τους σχεδιασμούς ενός πανίσχυρου διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, που στην ουσία συγκυβερνά στον πλανήτη ;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΔΑΣ

Καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ