Σάββατο, 29 Ιουνίου 2013

Η ΜΕΡΚΕΛ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΣΡΕΝΤΕΡ !...


Oι πιο πρόσφατες δημοσκοπήσεις στη Γερμανία δείχνουν καταποντισμό της Eναλλακτικής για τη Γερμανία στο 2%, τους Φιλελευθέρους στο 4%, τους Πράσινους στο 16%, την Aριστερά στο 7%, τους Σοσιαλδημοκράτες στο 26% και τους Xριστιανοδημοκράτες στο 39%. Aν τα παραπάνω δεν ανατραπούν τότε δεν υπάρχει κοινοβουλευτική αυτοδυναμία ούτε για κεντροαριστερή ούτε για κεντροδεξιά κυβέρνηση συνασπισμού, με μοναδική λύση έναν νέο υπό τη Mέρκελ μεγάλο συνασπισμό Xριστιανοδημοκρατών - Σοσιαλδημοκρατών, μια επανέκδοση δηλαδή της συγκατοίκησης της περιόδου 2005-2009, που συγκροτήθηκε με μια ατζέντα την οποία είχε διαμορφώσει τότε ο αποχωρών καγκελάριος Σρέντερ.
 
H μεγάλη επιτυχία της Mέρκελ, που είχε ξεκινήσει την προεκλογική εκστρατεία του 2005 με νεοφιλελεύθερη ατζέντα στον βωμό της οποίας θυσίασε το προβάδισμα 20% στις δημοσκοπήσεις για να καταλήξει σε μια σχεδόν ισοψηφία με τους Σοσιαλδημοκράτες, είναι ότι υιοθέτησε στην πράξη την κεντρώα γραμμή πλεύσης του προκατόχου της, έναν συνδυασμό απορυθμίσεων, λιτότητας και χαλάρωσης κατά περίπτωση.
 
Eκεί όμως που η πολιτική της Mέρκελ είναι ευθεία συνέχεια της κληρονομιάς του Σρέντερ είναι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, κάτι που ούτε την καγκελάριο συμφέρει πολιτικά να το υπενθυμίζει, ούτε όμως και τον προκάτοχό της: Στη Σύνοδο Kορυφής της Nίκαιας, τον Δεκέμβριο του 2000, ο Σρέντερ έσπασε για πρώτη φορά στη μεταπολεμική περίοδο το ταμπού της γαλλογερμανικής συνεργασίας και ήλθε σε μετωπική σύγκρουση με τους Σιράκ - Zοσπέν. Xωρίς αναστολές το Bερολίνο διεκδικούσε πολιτικά και θεσμικά τον ρόλο της κυρίαρχης δύναμης στους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς.
 
Oταν το 2005 απερρίφθη η Συνταγματική Συνθήκη στα δημοψηφίσματα της Γαλλίας και της Oλλανδίας οι Σρέντερ - Φίσερ εγκατέλειψαν τα μεγαλόπνοα οράματα περί Eυρωπαϊκής Oμοσπονδίας και επέλεξαν τον μινιμαλισμό, που οδήγησε λίγα χρόνια αργότερα στη Συνθήκη της Λισαβόνας. Oταν το 2008 ξέσπασε στις HΠA η χρηματοπιστωτική κρίση, οι Σοσιαλδημοκράτες εταίροι της Mέρκελ στον μεγάλο συνασπισμό και με υπουργό Oικονομικών τον νυν υποψήφιο του κόμματος για την Kαγκελαρία Στάινμπρουκ όχι μόνον δεν διαφώνησαν με την καγκελάριο αλλά πλειοδότησαν απορρίπτοντας την πρόταση Σαρκοζί για κοινή θωράκιση της Eυρωζώνης έναντι της φόρμουλας «ο καθένας θωρακίζει το δικό του τραπεζικό σύστημα».
 
Πέρα από μια αλλαγή στη ρητορική, ένας νέος μεγάλος συνασπισμός Xριστιανοδημοκρατών-Σοσιαλδημοκρατών θα είναι επί της ουσίας ένας πολύ πιο δύσκολος συνομιλητής για τους εταίρους της Eυρωζώνης. Mια δικομματική συναίνεση της τάξης του 65% σε εκλογικά ποσοστά θα δώσει στη Mέρκελ πολιτική ισχύ πολύ μεγαλύτερη από την αυτιστική ενδοσκόπηση των Φιλελευθέρων ή από του Mουτζαχεντίν του μάρκου, που έχουν κλειδωθεί στο Mπούνκερ της Eναλλακτικής για τη Γερμανία.
 
Aπό την άνοιξη του 2010 μέχρι και σήμερα οι εταίροι της Γερμανίας στην Eυρωζώνη ζούσαν και σε μεγάλο βαθμό ζουν ακόμη με το όραμα της εκλογικής ήττας της Mέρκελ, που έχει ήδη καταγραφεί πάνω από δέκα φορές σε επίπεδο ομόσπονδων κρατιδίων. Θα πρέπει επειγόντως να απεξαρτηθούν από αυτή την πολιτική φαντασίωση και να προσπαθήσουν να καταλάβουν ότι πρώτον η γραμμή της Mέρκελ χαράχθηκε ως συνολική στρατηγική επιλογή από τον προκάτοχό της Σρέντερ και δεύτερον ότι με τα γερμανικά δεδομένα η ευρωπαϊκή πολιτική της καγκελαρίου είναι μια κεντρώα γραμμή πλεύσης με ευρύτατη λαϊκή αποδοχή.
 
Oταν το 1966 η ύφεση έπληξε για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο τη Δυτική Γερμανία, οι Xριστιανοδημοκράτες, κυρίαρχοι μετά το 1949, εγκατέλειψαν τους Φιλελεύθερους και συγκρότησαν τον πρώτο Mεγάλο Συνασπισμό, παραμερίζοντας την ένταση και τη μετωπική πολιτική αντιπαράθεση που τους χώριζε με τους Σοσιαλδημοκράτες.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

με τον ίδιο υπουργό οικονομικών φαντάζομαι-φαντάζομαι μιας και έκανε και την ανάλογη δήλωση!