Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου 2012

ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΗ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ !...


Σε πανικό και στρατηγική αμηχανία βρίσκονται οι Μέρκελ - Σόιμπλε στο Βερολίνο. Θυμίζουν τον μεγάλο Γερμανό φιλόσοφο Χέγκελ, που όταν στα βαθιά του γεράματα κάποιοι μαθητές τόλμησαν να του πουν «δάσκαλε, αυτά που λέτε δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα» απάντησε με τη φράση: «Τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα»! 

 Η κρίση είναι σοβαρή, γιατί το δυσκολότερο πρόβλημα για έναν επαγγελματία της πολιτικής είναι να απεγκλωβιστεί από τις δικές του άκαμπτες και αδιαπραγμάτευτες ρητορικές δεσμεύσεις. Σε μεγέθυνση πολύ πιο δραματική, η κυβέρνηση Μέρκελ ζει το ψυχόδραμα της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, που το 1992 στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών εγκλωβίσθηκε στο «όχι στην ονομασία Μακεδονία και τα παράγωγά της» για την ΠΓΔΜ. 

 Στην έγκυρη ιστοσελίδα Euro Ιntelligence, προχθές Δευτέρα, το πρώτο θέμα-είδηση ήταν ότι ο Σόιμπλε συνιστά στον Ραχόι να αποφύγει ή να καθυστερήσει στη χειρότερη περίπτωση την προσφυγή στον Μόνιμο Μηχανισμό (ESM), ενώ την ίδια στιγμή η γαλλική ηγεσία πιέζει τη Μαδρίτη να υπογράψει το αναγκαίο για την προσφυγή Μνημόνιο εδώ και τώρα... Τι καλύτερη απόδειξη χρειάζεται για να πεισθούμε ότι στο Βερολίνο πήραν το μήνυμα : 

Η υπογραφή δεσμεύσεων μνημονιακού τύπου από την Ισπανία ανοίγει τον δρόμο για fast truck εφαρμογή των αποφάσεων Ντράγκι πριν καν από τη Σύνοδο Κορυφής του Οκτωβρίου και εξουδετερώνει προληπτικά κάθε ελιγμό -όπως η επιφύλαξη του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Καρλσρούης για τη συνταγματικότητα του δικαιώματος της ΕΚΤ να παρεμβαίνει στη δευτερογενή αγορά.
.
Η Ισπανία από μόνη της σε λίγους μήνες θα έχει κάψει το πλαφόν των 190 δισ. που έθεσε ως όριο το Συνταγματικό Δικαστήριο και θα αρχίσει να αντλεί χρήματα με αγορά των ομολόγων της από την ΕΚΤ. 

Ετσι, στην πράξη θα πρέπει ή να αυξήσει εδώ και τώρα το πλαφόν των 190 δισ., ζητώντας την έγκριση της Μπούντεσταγκ και προκαλώντας θύελλα στον κυβερνητικό συνασπισμό, είτε να αφήσει ανενόχλητο τον Ντράγκι χωρίς τις απειλές για ενδεχόμενο βέτο από το Συνταγματικό Δικαστήριο τον Ιανουάριο, όταν θα δημοσιευθεί το πλήρες και νομικά αιτιολογημένο κείμενο της απόφασης. Ετσι δεν χρήζει περαιτέρω ερμηνείας η επιφύλαξη του Βερολίνου και η σπουδή του Παρισιού για εδώ και τώρα προσφυγή της Μαδρίτης στον Μόνιμο Μηχανισμό. Οσο γρηγορότερα αποφασίσει ο Ραχόι να πιει το πικρό ποτήρι τόσο γρηγορότερα θα συνθηκολογήσει πλήρως το Βερολίνο μπροστά στη νέα πραγματικότητα.

 Μια ματιά στον γερμανικό οικονομικό Τύπο δίνει την εικόνα πανικού που έχει καταλάβει την πολιτική, τραπεζική και επιχειρηματική ελίτ της χώρας μπροστά στην τραπεζική ένωση που προωθεί ο Ντράγκι. Στη Γερμανία επιδοτούνται σκανδαλωδώς και με εξωτραπεζικούς όρους οι βιομηχανίες : Παράδειγμα η Bayerische Landesbank του Μονάχου, που δανείζει την ΒΜW με επιτόκιο 1%!

Επιπλέον, η δανειοδότηση του μεγαλύτερου μέρους των επιχειρήσεων γίνεται σε καθεστώς πλήρους αδιαφάνειας, καθώς το νομικό καθεστώς οικογενειακής επιχείρησης δεν υποχρεώνει σε δημοσίευση ισολογισμού. Επιπροσθέτως, μέλη διοικητικών συμβουλίων γερμανικών τραπεζών από τις μεγαλύτερες μέχρι τις μεσαίες και τις μικρές είναι ταυτόχρονα διευθυντικά στελέχη επιχειρήσεων, δηλαδή ταυτόχρονα δανειστές και δανειζόμενοι ! 

 Ολα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την υιοθέτηση της εγγύησης καταθέσεων, θα είναι ένα σκληρό πλήγμα στη γερμανική υπεροχή-προβάδισμα έναντι των εταίρων της. Δίχως υπερβολή, μια απότομη μετάπτωση από τον θρίαμβο στο Σεντάν στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο του 1870 στην ταπείνωση της Συνθήκης των Βερσαλλιών του 1919. Δεν χρήζει περαιτέρω ερμηνείας η επιφύλαξη του Βερολίνου και η σπουδή του Παρισιού για εδώ και τώρα προσφυγή της Μαδρίτης στον Μόνιμο Μηχανισμό. Οσο γρηγορότερα αποφασίσει ο Ραχόι να πιει το πικρό ποτήρι τόσο συντομότερα θα συνθηκολογήσει πλήρως το Βερολίνο μπροστά στη νέα πραγματικότητα.

Τετάρτη 19 Σεπτεμβρίου 2012

ΟΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΙ ΜΑΛΑΚΕΣ !...


Το «πακέτο» στο 12, παραγγέλνει το αφεντικό και ο …maitre εξειδικεύει περισσότερο : « το μενού στο τραπέζι με τους μαλάκες !...».

Τα γκαρσόνια φέρνουν το ένα «πιάτο» μετά το άλλο στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, που δεν προλαβαίνουν να φάνε τα «σκατά»που τους σερβίρουν.

Το καπηλειό η «χρεοκοπημένη Ελλάς» δουλεύει ρολόι, τουλάχιστον στην …εξυπηρέτηση των διαχρονικών υποζυγίων της κοινωνίας…

Η έρευνα του Πανεπιστήμιου του Σικάγου επιβεβαίωσε και μαθηματικά το «μυστικό», που ο κόσμος τόχει τούμπανο : η φοροδιαφυγή των ελεύθερων επαγγελματιών, (γιατρών, δικηγόρων, μηχανικών και πολλών άλλων…), είναι, ακριβώς, όσο το «πακέτο», που τρώνε κατακέφαλα, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι αυτής της κωλοχώρας. 11,5 δις € !!!

Οι διαχρονικοί έξυπνοι και οι διαχρονικοί μαλάκες της υπόθεσης, δηλαδή, της πορείας του Ελλαδιστάν, στας Ευρώπας και στας Ευρωζώνας.


Δεν τόδα γραμμένο, αλλά είμαι σίγουρος, πως η συμμετοχή στο κλαμπ του Ευρώ, της ελίτ (τρομάρα μας…) των ευρωπαϊκών οικονομιών, όχι μόνο δεν εξάλειψε, όχι, μόνο δεν μετρίασε το χάσμα, αλλά επέτεινε, έτι περαιτέρω, την κατάσταση και τη διαφορά ανάμεσα στους «έξυπνους» και τους μαλάκες.

Το γαμώτο είναι, πως η μαλακία, (λέξη και έννοια «γεμάτη», που μόνο στα ελληνικά αποτυπώνεται ολοκληρωμένα και μόνο στην Ελλάδα βρίσκει την ουσιαστική εφαρμογή της…), δεν συνίσταται, απλά, στο ό,τι οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι ρίχνονται μονίμως και πληρώνουν, ωσάν και «πούστηδες», το κράτος των απατεώνων πολιτικών που ψηφίζουν, αλλά και στο ό,τι οι ίδιοι, ως καταναλωτές των υπηρεσιών των διαχρονικών «έξυπνων», τους τα σκάνε συστηματικά, αδιαμαρτύρητα και με …ευχαριστίες, από πάνω !

Το «μενού», εδώ, λοιπόν, σε μας τους μαλάκες και …καλή μας όρεξη !...

Τρίτη 18 Σεπτεμβρίου 2012

ΤΡΙΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΜΟΙΡΑΣΙΑ !...


Στις διαπιστώσεις όλοι συμφωνούν, κόμματα, αναλυτές αξιωματούχοι. Το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης χρειάζεται ριζικές τομές για να ανταποκριθεί στις ανάγκες διακυβέρνησης μιας νέας ιστορικής περιόδου.
Βασικό ρόλο στο πολιτικό σύστημα έχουν τα κόμματα και η σχέση τους με την διοίκηση και τη διακυβέρνηση.

Κυρίαρχη κριτική του μεταπολιτευτικού σχήματος είναι ο δια-κομματικός χαρακτήρας της νομής εξουσίας δηλαδή οι πελατειακές σχέσεις κομμάτων – δημόσιας διοίκησης.
Τα κριτήρια ανάδειξης στη δημόσια διοίκηση αλλά και η πλήρωση διευθυντικών θέσεων δεν ήταν αξιοκρατικά αλλά κομματικά. Όχι μόνο για τους κυβερνώντες αλλά για το σύνολο των κομμάτων με περίπου απλή αναλογική κυρίως στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Η κυβέρνηση δεν πείθει πως στον τομέα αυτό έχει αλλάξει νοοτροπία ή πως ενδιαφέρεται να αλλάξει.

Η απομάκρυνση του πετυχημένου Ι. Διώτη από την ηγεσία του ΣΔΟΕ και η αντικατάστασή του από εξ αντικειμένου λιγότερο ικανό είναι χαρακτηριστική.
Το ίδιο επαναλαμβάνεται στις ΔΕΚΟ του δημοσίου και τις ημικρατικές με πληθώρα πολιτευτών, τέως βουλευτών και λοιπών συρφετών.
Τελευταία περίπτωση η ΕΡΤ. Στο σύνολο των θέσεων από προέδρους έως νομικούς υπαλλήλους μοιράζονται “ιμάτια”, δεν αξιολογούνται στελέχη.
Η κυβέρνηση δείχνει να στηρίζει και να στηρίζεται από τις νοοτροπίες και τα συμφέροντα που ουσιωδώς συνέβαλλαν στην χρεοκοπία και τις περιπέτειες του τόπου.
Κι αυτό σε αγαστή συνεργασία με τις συντεχνίες του κάθε “μαγαζιού”. Που μάλλον συμμετέχουν για την τοποθέτηση του ενός ή του άλλου, με γνώμονα βέβαια την εξασφάλιση των προνομίων τους.
Πως αλλιώς να εξηγήσει κανείς τη σιγή της ΕΣΗΕΑ για την ΕΡΤ και την απουσία αξιοκρατικών διαδικασιών ανάδειξης;


Τον Μανδραβέλη ξέρουν να τον διαγράφουν γιατί είχε το θράσος να πει τη γνώμη του για την απόφαση του συνδικάτου περί απεργίας.

Το σίχαμα που συνεχίζεται στην ταλαιπωρημένη δημόσια τηλεόραση δεν τους ενοχλεί;

Χωρίς διακυβέρνηση λοιπόν, με επανάληψη της ίδιας πελατειακής, αλλά πλέον τρικομματικής εκμετάλλευσης των δημοσίων αξιωμάτων, πως να δικαιωθούν οι περικοπές και τα άλγη των εργαζομένων;
Πως να απαλυνθεί το φορτίο των ανέργων;

Σε τι να ελπίσουν ώστε να αντέξουν οι πιο αδύναμοι;

Όσο η κυβέρνηση δείχνει προκλητικά ότι το κύριο ενδιαφέρον της είναι η επιβίωση της παρακμιακής συντεχνιακής νοοτροπίας

τόσο οι ακρότητες των χρυσαυγιτών και η πλειοδοσία των συνιστωσών θα συγκινούν και θα νοηματοδοτούν την σκέψη των πολιτών.

Δεν χρειάζονται φτηνοί δεκάρικοι και λόμπυ της δραχμής που λέει ο πρωθυπουργός.
Δυο Τραγάκηδες και Πολύδωρες λιγότεροι, λίγη σοβαρότητα στις επιλογές για τα δημόσια αξιώματα και ελάχιστος έμπρακτος σεβασμός στα δεινά των ανθρώπων θα ήταν αρκετά.

Δευτέρα 17 Σεπτεμβρίου 2012

ΤΙ ΘΑ ΜΟΙΡΑΣΕΤΕ, ΡΕ ΣΕΙΣ ?...


Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τι έχει συμβεί και τι ακριβώς έγινε με το ΠΑΣΟΚ. Ο λόγος για τους υπάρχοντες και τους προαλειφόμενους αρχηγούς και αρχηγίσκους !

Λες και δεν έχουν αντιληφθεί, πως το κόμμα ξέμεινε από βάση, από τις κοινωνικές δυνάμεις που χρόνια ολόκληρα το στήριζαν και συμπορεύτηκαν μαζί του...

Αν ήταν να συγκεριάσεις κόμματα και σχηματισμούς από τα πάνω, θάχαμε, τώρα, καμιά διακοσαριά !...

Βενιζέλοι, Λοβέρδοι κι όσοι άλλοι ονειρεύονται ρόλους πρωταγωνι-στικούς, καλά θα κάνουν να σκύψουν στα πεπραγμένα τους, τα διαχρονικά, να κάνουν τις διαπιστώσεις τους, να κάνουν, πρώτα απ΄ όλα, την αυτοκριτική τους και μετά να ρωτήσουν, "σεμνά και ταπεινά" : υπάρχει κάποιος που μπορώ να εκφράσω ?

Κάποιος ή καμπόσοι, σίγουρα θα υπάρξουν, αλλά πολλοί, που να μπορούν να στηρίξουν το σημερινό ΠΑΣΟΚ ή κάποιο άλλο κόμμα τους, είναι ξεκάθαρο, πως δεν θα βρεθούν, όσα κόλπα κι αν υπάρξουν κι όσα καλοπιάσματα ή ξεγελάσματα κι αν επιχειρηθούν.

Οι, άκριτοι, θιασώτες και οι υλοποιητές της άτεγκτης νεοφιλελεύθερης πολιτικής του ξεχαρβαλώματος της Ελλάδας και της επαναφοράς του έλληνα και στη φτώχια και στο ραγιαδασμό, έχουν ξεμείνει, ήδη, "τρεις κι ο κούκος" και δεν τους παίρνει να διασπαστούν περισσότερο !...

Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΛΛΟ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ ΚΙ ΑΛΛΟ ΔΙΑΛΥΣΗ !...


Αρχίζει να «στραβώνει» αρκετά η κατάσταση. Η χώρα λόγω υψηλού χρέους και μεγάλων ελλειμμάτων έχασε τη δυνατότητα δανεισμού από τις αγορές και μπήκε «εθελούσια» σ' ένα πρόγραμμα εξυγίανσης, υπό την εποπτεία και τη βοήθεια ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ. Αλλο όμως αυτό κι άλλο με αφορμή το «πρόγραμμα εξυγίανσης» να επιχειρείται να επιβληθεί με «ιδεολογικό δογματισμό» -σαν να είμαστε πειραματόζωο- ένα ριζικά άλλο κοινωνικοοικονομικό μοντέλο της πιο ακραίας μορφής «φιλελεύθερης απορρύθμισης».

Κατάργηση λ.χ. των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων, πλήρης απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων -χωρίς ασφάλεια-, ακραία εσωτερική υποτίμηση, συγκρότηση «Ειδικών Οικονομικών Ζωνών», πλήρης κατάργηση του δημόσιου τομέα και μοντέλο ανάπτυξης στηριγμένο αποκλειστικά στο χαμηλό κόστος εργασίας και τη δημόσια ασφαλιστική απορρύθμιση. Δεν «εξυγιαίνεται» μια χώρα της Ευρωζώνης με κατάργηση κάθε κοινωνικού πλαισίου και «κινεζοποίηση» των εργασιακών σχέσεων. Απλώς οδηγείται στην πλήρη αποσταθεροποίηση. Οι «τελευταίες εμμονές» της τρόικας -πέρα από τις λάθος προβλέψεις τους-, την ώρα που έχουμε μειώσει σε μεγάλο βαθμό τα πρωτογενή ελλείμματα (τον Αύγουστο είχαμε πλεόνασμα), έχουν γίνει τόσες θυσίες σε μισθούς και συντάξεις και έχει γίνει τόσο... «ευέλικτη» (φλεξικιούριτι χωρίς... ασφάλεια) η αγορά εργασίας, είναι τουλάχιστον δογματικές, υπηρετώντας άλλες -δεν ξέρω τι τύπου- σκοπιμότητες.


Είναι προφανές ότι η αναγκαία δημοσιονομική προσαρμογή της χώρας δεν έχει ακόμα σταθεροποιηθεί. Αλλά με αθροιστική ύφεση 20% του ΑΕΠ τα τελευταία χρόνια και 25% περίπου επίσημη ανεργία, είναι ηλίου φαεινότερον ότι η έμφαση πρέπει να δοθεί αποκλειστικά στις διαρθρωτικές αλλαγές στο κράτος, στο μάζεμα διαφθοράς και σπατάλης, στην αντιμετώπιση φοροδιαφυγής και παραοικονομίας και στην ανάπτυξη. Και όχι βέβαια και σε άλλη μείωση μισθών, συντάξεων, ασφαλιστικών δικαιωμάτων και απορρύθμιση εργασιακών σχέσεων. Αρκετή βίαιη και άδικη αναδιανομή πλούτου έγινε. Το παραγωγικό μοντέλο της χώρας πρέπει να αλλάξει. Γι' αυτό δεν φταίει η έλλειψη «ευελιξίας» στην αγορά εργασίας... Και το κράτος πρέπει να αλλάξει. Αλλο όμως αλλαγή κι άλλο διάλυση!

Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2012

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΚΑΙ ...ΜΑΥΡΟ ΣΚΟΤΑΔΙ !...


Εδώ και μήνες παρατηρώ το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού και μιντιακού κατεστημένου να αντιμετωπίζει το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής με εντελώς εσφαλμένο τρόπο, ρίχνοντας «νερό στον μύλο» της.

Εν μέρει, αυτό το σφάλμα τακτικών και στρατηγικής οφείλεται σε στρουθοκαμηλισμό κι εν μέρει σε μια συνειδητή προσπάθεια αποφυγής των ευθυνών που αναλογούν στο πολιτικό σύστημα και στη λειτουργία του κράτους.
Κυρίαρχο στοιχείο της τακτικής που ακολουθεί η Χρυσή Αυγή είναι η συστηματική εκμετάλλευση των αβυσσαλέων κενών στη λειτουργία του κράτους, αλλά και της ενισχυόμενης απαξίωσης που -δικαιολογημένα σε μεγάλο βαθμό- εμφανίζει η ελληνική κοινωνία απέναντι στην πολιτική.
Συμπληρωματικό όμως ρόλο παίζει και η αίσθηση που έχει δημιουργηθεί στην κοινή γνώμη (κι ως έναν βαθμό δεν είναι λανθασμένη) ότι η εθνική μας κυριαρχία μειώνεται δραματικά.

Η εκτεταμένη διαφθορά, σε όλες τις μορφές της και το αίσθημα ανασφάλειας του πολίτη -που συνδέεται και με το πρόβλημα των λαθρομεταναστών-, σε συνδυασμό με την επιταχυνόμενη οικονομική εξαθλίωση στρωμάτων της κοινωνίας, αποτελούν «βούτυρο στο ψωμί» για μορφώματα όπως αυτό της Χρυσής Αυγής. Ιδίως όταν την ίδια ώρα δίδεται η εντύπωση ότι η χώρα κυβερνάται σχεδόν από το εξωτερικό.
Βασικός πόλος έλξης, όμως, για τη συντριπτική πλειονότητα των ολοένα και περισσότερων οπαδών της Χρυσής Αυγής δεν είναι η ιδεολογική ταύτιση με το ούτως ή άλλως συγκεχυμένο και αόριστο εθνικοσοσιαλιστικό προφίλ που προβάλλει και ενίοτε παραλλάσσει η ηγεσία της.

Είναι η αίσθηση ότι η Χ.Α. «κάνει κάτι», ότι είναι «κοντά» τους, ότι παρεμβαίνει και υποκαθιστά το ανύπαρκτο κράτος. Και το χειρότερο, η αίσθηση ότι μπορεί να «προστατευτούν» στους κόλπους της αν έρθουν τα χειρότερα.

Από την πλευρά τους, ο κ. Μιχαλολιάκος και οι συν αυτώ κάνουν ό,τι μπορούν για να αποδείξουν με πράξεις πως «αυτά που λένε δεν είναι λόγια του αέρα». Από την παροχή «προστασίας» σε υποβαθμισμένες περιοχές και την προσφορά τροφίμων, στις εφόδους εναντίον πλανόδιων μικροπωλητών, που στερούνται νόμιμης άδειας.

Προφανώς, λοιπόν, το φαινόμενο αυτό δεν πρόκειται να αντιμετωπιστεί με λεκτικούς αφορισμούς, με λογύδρια περί ναζισμού, ούτε με νομικές διώξεις εναντίον στελεχών της, οι οποίες σε ορισμένες περιπτώσεις φέρνουν τον πολίτη στη δυσάρεστη θέση να ρωτήσει: γιατί άραγε διώκεται αυτός που εξεδίωξε τον παράνομο πλανόδιο πωλητή, όταν δεν έχει διωχθεί ο εκπρόσωπος του κράτους που επί χρόνια αδιαφορούσε ή έκανε τα στραβά μάτια υπέρ του παρανομούντος;
Μπορεί η Χρυσή Αυγή να φανερώνει το «πρόβλημα», δεν είναι όμως η αιτία του. Η αιτία βρίσκεται στην υιοθέτηση εκ μέρους ολοένα και περισσότερων πολιτών μιας ακραίας «ριζοσπαστικής» στάσης απέναντι στην πολιτική, τις οικονομικές και τις αλληλένδετες κοινωνικές εξελίξεις. Σε αυτήν τη δεξαμενή αλιεύει ο κ. Μιχαλολιάκος, όπως και άλλα κόμματα ή μορφώματα, σε αμφότερα τα άκρα του πολιτικού φάσματος

Για να αντιμετωπιστεί αυτή η εντεινόμενη δυναμική, δεν υπάρχει άλλη λύση πέραν της σταδιακής έστω ανασυγκρότησης μιας «ευνομούμενης πολιτείας» με αίσθημα του δικαίου και ασφάλεια (φυσική και οικονομική) για τον πολίτη. Μιας πολιτείας η ηγεσία της οποίας θα σταματήσει να δίνει την εντύπωση ότι άγεται και φέρεται από τις διαθέσεις της τρόικας και γενικότερα των δανειστών μας.


Έτσι κι αλλιώς, η εντύπωση αυτή είναι σε μεγάλο βαθμό ψευδής. Οφείλεται περισσότερο στη διάθεση της εγχώριας πολιτικής σκηνής να μεταφέρει τις πολιτικές ευθύνες για τη λήψη των σκληρών μέτρων στο εξωτερικό, αλλά και στην αδυναμία της να κερδίσει αξιοπιστία και εκτίμηση από τους ξένους συνομιλητές, παρά σε οτιδήποτε άλλο. 

Εάν δεν συμβούν τα παραπάνω, το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής δεν πρόκειται να αντιμετωπιστεί. Τουναντίον, θα αποδειχθεί εκ των υστέρων προάγγελος για το «Μαύρο Σκοτάδι», προς το οποίο φοβάμαι ότι βαίνει ολοένα και περισσότερο η κοινωνία μας. 

Μιλάω για «Μαύρο Σκοτάδι» χωρίς καμία διάθεση υπερβολής. Είτε μας αρέσει είτε όχι, η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει απλώς μια βαθιά οικονομική κρίση. Η κρίση είναι πολυεπίπεδη, αφορά αξίες, θεσμούς, νόμους, δομές και νοοτροπίες, ήτοι τα βασικά σημεία στα οποία στηρίζεται η συνοχή μιας κοινωνίας, πέραν του θεμελιώδους οικογενειακού κυττάρου. 
Δεν είναι τυχαίο ότι τυχόν έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ αρχίζει να κρίνεται πλέον «μη πραγματοποιήσιμη» από ξένους ειδικούς, με βάση τις επιπτώσεις που θα είχε η αποσταθεροποίησή της στα Βαλκάνια και στην ευρύτερη Ανατολική Μεσόγειο. 

Προφανώς, έχουν αντιληφθεί τις καταστρεπτικές συνέπειες που θα είχε για την «έννομο τάξη» της χώρας μια τέτοια εξέλιξη, όταν η συνοχή του κράτους και της κοινωνίας κρέμεται από κλωστές. 

YΓ:
Τον Δεκέμβρη του 2010 έγραφα ότι «Αδικία και ατιμωρησία φέρνουν αναρχία» υποθάλποντας την οργή και τελικά τη βία. Αξίζει να το διαβάσετε απλώς και μόνο για να διαπιστώσετε ότι σχεδόν δύο χρόνια αργότερα τίποτε δεν έχει αλλάξει προς το καλύτερο, σε σχέση με όσα επιχείρησα τότε να καυτηριάσω. 

Εκτός από τη… φυλάκιση του Άκη! 

Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2012

Η ΛΑΓΚΑΡΝΤ ΑΔΕΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΤΡΟΪΚΑ !...


Σενάρια σταδιακής απεμπλοκής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) από τα προγράμματα στήριξης των υπερχρεωμένων κρατών της ΕΕ δημοσιεύει την Παρασκευή η γαλλική «Le Figaro».

Ειδικότερα η εφημερίδα κάνει λόγο για διάσταση απόψεων μεταξύ των πιστωτών των υπερχρεωμένων κρατών (ΔΝΤ, ΕΕ και Ευρωτράπεζα), με το ΔΝΤ να θεωρεί αναποτελεσματική και ατελέσφορη την πολιτική που ακολουθεί η τρόικα κυρίως έναντι της Ελλάδας.

Μάλιστα η Κριστίν Λαγκάρντ επιβεβαίωσε τις πληροφορίες της «Le Figaro» και είπε στο Εurogroup της Λευκωσίας ότι το ΔΝΤ διαφωνεί με τις ακολουθούμενες εδώ και μια τριετία πρακτικές για την Ελλάδα .

Το πρόγραμμα, που προβλέπει τον περιορισμό του δημοσίου χρέους της Ελλάδας στο 120% του ΑΕΠ το 2020 και την επιστροφή της επόμενης χρονιάς (2021) της Ελλάδας στις αγορές είναι καταδικασμένο να αποτύχει, είχε προβλέψει το δημοσίευμα ότι θα υποστηρίξει η Λαγκάρντ στο Eurogroup.

Η γαλλική εφημερίδα αναφέρει ότι η Λαγκάρντ δέχεται ισχυρές πιέσεις από τους εταίρους του Ταμείου και δη από τις αναδυόμενες οικονομίες, που τα τελευταία χρόνια σηκώνουν μεγαλύτερο βάρος σε ό,τι αφορά την χρηματοδότησή του, που διαμαρτύρονται ότι το ΔΝΤ πετάει τα κεφάλαιά του σε μια «ευρωπαϊκή Πίθο των Δαναΐδων».

Αναφέρει επίσης η Figaro ότι η γαλλίδα επικεφαλής του διεθνούς χρηματοπιστωτικού οργανισμού τάσσεται αναφανδόν υπέρ της ελάφρυνσης του βάρους που έχει επωμιστεί η Αθήνα για να εξορθολογήσει τα δημοσιονομικά της μεγέθη, καθώς πιστεύει ότι οι συνταγές που έχουν προσώρας δοθεί για τον σκοπό αυτό έχουν αποτύχει.


Ειδικότερα, αναφορικά με την Ελλάδα η Λαγκάρντ φέρεται να υποστηρίζει σε πρώτη φάση θα πρέπει να δοθεί στην Ελλάδα παράταση χρόνου για να πετύχει τους στόχους της. Φέρεται επίσης να υποστηρίζει τη μείωση των τόκων που ζητούν οι δανειστές από την Ελλάδα, τουλάχιστον στο επίπεδο που καταβάλλουν οι ιδιώτες δανειολήπτες.

Εν κατακλείδι, το ΔΝΤ μοιάζει να μετανιώνει για την εμπλοκή του στην υπόθεση διάσωσης των υπερχρεωμένων αλλά εν πάση περιπτώσει πλούσιων ευρωπαϊκών χωρών. Και θεωρεί ότι το βάρος για την στήριξή τους να ανακάμψουν πρέπει να το σηκώσουν οι Ευρωπαίοι εταίροι τους.

«Η τελική έκθεση της τρόικας για την εκταμίευση της επόμενης δόσης των 31 δισ. ευρώ προς την Ελλάδα, που αναμένεται να ανακοινωθεί στις αρχές Οκτωβρίου, θα καταδείξει αναμφίβολα το μέγεθος του αδιεξόδου», αναφέρει η Figaro και προσθέτει ότι «οι αγορές ήδη στοιχηματίζουν στη δημιουργία ενός τρίτου προγράμματος διάσωσης της Ελλάδας».

Η εφημερίδα θεωρεί ότι ο γάλλος υπουργός Οικονομικών Πιερ Μοσκοβισί, κατά την επίσκεψή του την Πέμπτη στην Αθήνα, άφησε να εννοηθεί ότι συμμερίζεται τις απόψεις Λαγκάρντ δηλώνοντας «πολύ προσεκτικός σε ό,τι αφορά τη βιωσιμότητα του χρέους». 

Εκείνο που μένει πλέον, κατά τη Figaro, «είναι να πειστούν η Γερμανία και οι βόρειοι σύμμαχοί της».

ΤΟ ΜΑΓΑΖΑΚΙ ΤΗΣ ΕΡΤ !...


Υποτίθεται ότι από μια κυβέρνηση συνεργασίας, που έρχεται μάλιστα να διαχειριστεί μια τεράστια δημοσιονομική κρίση, κουβαλώντας ταυτόχρονα και μια εξίσου σημαντική κρίση αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος, θα περίμενε κανείς ότι θα άφηνε στην άκρη τις παλαιοκομματικές μεθοδεύσεις που μας οδήγησαν ως εδώ. Αν αφήσουμε όμως στην άκρη τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα και δούμε πώς διαχειρίζεται κρίσιμους τομείς του δημοσίου, θα διαπιστώσουμε ότι οι τρεις συνεταίροι,ακολουθούν τις ίδιες απαράλλακτες πρακτικές σαν να μην έχει αλλάξει τίποτε. Μόνο που αυτή τη φορά αντί να έχουμε εγκάθετους μονοκομματικής κοπής, έχουμε τρικομματικό διαμοιρασμό των κρατικών ιματίων, όσων απομένουν ακόμα δηλαδή...

Είτε πρόκειται για υπουργεία, είτε πρόκειται για οργανισμούς του δημοσίου, είτε για ημικρατικές επιχειρήσεις, προσπαθούν και πάλι να βολέψει ο καθένας από τους συγκυβερνώντες και μερικούς δικούς του. Ακόμα και στελέχη που προέρχονταν από την προηγούμενη κυβέρνηση και είχαν αποδεδειγμένα επιτελέσει κάποιο έργο, ξηλώνονται γιατί δεν βολεύονται στη μοιρασιά που έχει συμφωνηθεί να γίνει...

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά - και εμφανή - παραδείγματα του διαμοιρασμού κομματικών ιματίων είναι η ΕΡΤ. Η δημόσια τηλεόραση που οι πάντες υποτίθεται ότι κόπτονται για την ισότιμη και αντικειμενική ενημέρωση που οφείλει να παρέχει, κάθε φορά που αλλάζει η κυβέρνηση κατακλύζεται από κομματικούς τοποτηρητές για να προασπίζουν τα συμφέροντα της εκάστοτε εξουσίας. Έτσι και τώρα βλέπουμε ένα στρατό από... υπηρέτες της δημοσιογραφίας να ανηφορίζει στην Αγία Παρασκευή προκειμένου να ικανοποιηθούν όλες οι τάσεις της συγκυβέρνησης. Ο ένας βάζει τον πρόεδρο, ο άλλος τον γενικό, ο τρίτος τους συμβούλους, τους διευθυντές, τους παρουσιαστές και πάει λέγοντας. Αποτυχόντες βουλευτές, συγγενείς, κολλητοί κολλητών, πρόθυμοι και βολικοί δημοσιογράφοι, απ' όλα έχει ο μπαξές για να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις της... αντικειμενικής ενημέρωσης. Λες και δεν φτάνουν οι εκατοντάδες δημοσιογράφοι που βρίσκονται ήδη στο ευαγές αυτό ίδρυμα για να καλύψουν τις όποιες ανάγκες της και πρέπει να βολευτούν μερικοί ακόμα...


Αλλά και αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν πράγματι ουσιαστικές ανάγκες για νέες προσλήψεις, γιατί δεν γίνεται αυτό που ισχύει σε όλες τις πολιτισμένες χώρες του κόσμου; Να υπάρχει δηλαδή μια δημόσια ανοικτή προκήρυξη για τις θέσεις που χρειάζεται να καλυφθούν και όποιος θέλει και έχει τα προσόντα να μπορεί να τις διεκδικήσει; Χωρίς πιστοποιητικά κομματικών φρονημάτων, χωρίς μεθοδεύσεις και ρουσφετολογικά βολέματα, χωρίς απευθείας κανάλια συνεννόησης με την εξουσία.
Ουδείς το διεκδικεί και ουδείς το απαιτεί όμως γιατί έτσι όλοι βολεύονται... Και η εξουσία και οι δημοσιογράφοι. Και η ΕΣΗΕΑ που κι αυτή υποτίθεται ότι κόπτεται για τα συμφέροντα όλων - και όχι μόνο των δικών μας - δημοσιογράφων που είναι; Περί άλλων τυρβάζει. Όπως ανέχεται τους διπλό - τριπλοθεσίτες σε μια εποχή μεγάλης ανεργίας, έτσι προτιμά να ασχολείται με τα επιδόματα ή αν ένα μέρος από την εισφορά υπέρ της ΕΡΤ θα πάει για να καλύψει κάποια άλλη τρύπα, παρά με την αξιοπιστία και τη σοβαρότητα του δημοσιογραφικού επαγγέλματος... Κατά τ΄άλλα, μας φταίνε η τρόικα, τα μνημόνια και η κακή μας μοίρα...

Πέμπτη 13 Σεπτεμβρίου 2012

ΕΧΕΙ ΦΩΣ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΤΟΥΝΕΛ ?...


Διανύουμε τον τέταρτο χρόνο της παγκόσμιας κρίσης, καθώς και της δικής μας πρωτόγνωρης περιδίνησης σε ένα ατέλειωτο σπιράλ οικονομικού θανάτου. Ταυτόχρονα οι δείκτες των μεγαλύτερων κεφαλαιαγορών καλπάζουν μιά ανάσα απο τα ιστορικά υψηλά όλων των εποχών. Τα ομόλογα πραγματοποιούν ένα ξέφρενο ράλι τιμών σαν να μήν υπάρχει αύριο. Τί συμβαίνει; Μήπως ζούμε σε παράλληλα σύμπαντα;

Όσοι επενδυτές σε Ελλάδα κι εξωτερικό, άφησαν τον ορυμαγδό αρνητικών ειδήσεων, εικόνων και μηνυμάτων να προσδιορίσουν την επενδυτική στρατηγική τους και ειδικά στη χώρα μας την αμείλικτη κατάσταση της πραγματικής οικονομίας να επηρεάσει τις επενδυτικές τους αποφάσεις στη διαχείρηση της προσωπικής περιουσίας τους, δυστυχώς έχασαν τα παραπάνω ράλυ αποδόσεων.

Κανείς δεν μπορεί να τους αδικήσει.Πρέπει όμως να αποφευχθεί το λάθος πάνω στο λάθος. Άν έχασαν το πάρτυ, να αξιολογήσουν αν πρέπει να τρέξουν τώρα, ή αν πρέπει να ετοιμαστούν για το επόμενο.

Οι «πολύ μεγάλες για να χρεωκοπήσουν» (To Big To Fail) τράπεζες με τις εκθέσεις τους τους τελευταίους μήνες, τα mainstream media παγκοσμίως με επαναλαμβανόμενα άρθρα, εμφάνισαν στην κοινή λογική σχεδόν «μονόδρομο» την επιπλέον παροχή ρευστότητας απο τους κεντρικούς τραπεζίτες. Τον Αύγουστο ειδικά κάθε δείκτης μακροοικονομικός που ανακοινωνόταν απο στατιστική υπηρεσία σε όποια απο τις ανεπτυγμένες οικονομίες και απόκλινε έστω ελάχιστα αρνητικά απο τις προβλέψεις ( η συντριπτική πλειοψηφία των μάκρο δεικτών αποτυπώνει σαφή επιδείνωση παγκοσμίως), συνοδευόταν σε κλάσματα χρόνου (μερικές φορές απορούσα άν τα είχαν προ-γραμμένα, έτοιμα δηλαδή για κάθε περίσταση που λένε), απο άρθρα για το πόσο αναπόφευκτο είναι πλέον ένα νέο QE(quantitave easing) απο την FED ή ένα νέο πρόγραμμα αγοράς ομολόγων απο την ΕΚΤ ή ένα νέο stimulous απο την Κινεζική Τράπεζα του Λαού ή την Ιαπωνική Κεντρική Τράπεζα. Τα ίδια media σε διπλανά άρθρα φιλοξενούσαν φιλιππικούς αναλυτών πολέμιων των πολιτικών ποσοτικής χαλάρωσης που με μαθηματικά μοντέλα «αποδείκνυαν» την επερχόμενη καταστροφή του συστήματος. Μεγάλοι οίκοι (πχ Goldman, Bank of America) σε report τους αμφισβητούσαν το χρηματιστηριακό ράλυ και έδωσαν και συστάσεις πώλησης σχετικά νωρίς. Μεγάλο μπέρδεμα για έναν μή επαγγελματία δηλαδή.


Την περασμένη εβδομάδα οι σαμπάνιες άνοιξαν απο τον super Mario, με την ανακοίνωση του νέου προγράμματος αγοράς βραχυπρόθεσμων ομολόγων απο την ΕΚΤ στην δευτερογενή αγορά. Την Πέμπτη απομένει –όπως προεξοφλεί η «αγορά»- να ανακοινώσει και ο Bernanke το νέο QE και να έχουν πάρει όσοι το απαίτησαν αυτό που ήθελαν έναν ωκεανό ρευστότητας όπου ήδη πλέουμε όπως αναφέρει σε σημερινό report η JP Morgan.


Όλα καλά λοιπόν το τραπέζι έχει στρωθεί, όλα μοιάζουν να λύνονται. Είναι όμως κι εκείνος ο διάβολος που κρύβεται στις λεπτομέρειες. Δέν ασπάζομαι τις ακραίες κραυγές που εμφανίζουν τους κεντρικούς τραπεζίτες υπηρέτες του Μαμωνά, ούτε πιστεύω ότι τον Δεκέμβρη τελειώνει ο χρόνος μας μαζί με το ημερολόγιο των Μάγιας. Θαυμάζω την ψύχραιμη ανάλυση των πραγματικών δεδομένων, σέβομαι το ανίκητο των νόμων της φύσης, λατρεύω την μαθηματική αρμονία που διαρρέει τα πάντα στη ζωή μας, ακόμη κι αυτά που νομίζουμε οτι τα καθορίζουμε εμείς.

Άσχετα άν προσωπικά πιστεύω κι εγκρίνω τις μεθόδους που ακολουθούν οι πολιτικοί και οι κεντρικοί τραπεζίτες σε μια αποθέωση των Κευνσιανικών θεωριών και πρακτικών, διαβάζω τις ακολουθούμενες πολιτικές στους σαν μια προσπάθεια να δοθεί απάντηση στην κρίση που διανύουμε. Ζούμε σε εποχή με απίστευτες ταχύτητες, άρα πολύ γρήγορα θα φανεί η αποτελεματικότητα η μη όσων συμβαίνουν. Οι αμερικανικές εκλογές είναι σε δυό μήνες, μετά θα «απελευθερωθούν» οι αληθινές προθέσεις και θα ειπωθούν όλες οι αλήθειες απο όλους.

Άλλωστε σαν πόσο αξίζει να κυνηγήσει κανείς ομολογιακές αποδόσεις του 1,5 ή του 2% επι μιά δεκαετία σε κρατικό ομόλογο ή του 3% σε εταιρική έκδοση, αφού αυτά είναι τα νούμερα σήμερα; (εκτός άν πάμε σε Japan model με σχεδόν μηδενικά επιτόκια για δεκαετίες, τότε όμως αλλάζει το story της «επιτυχίας» αυτών των πολιτικών και οι παραπάνω αποδόσεις θα φαντάζουν super). Κινδυνεύω περισσότερο να μήν αγοράσω Dow Jones στις 13500 μονάδες και να χάσω ένα ράλι 2 ή 3 χιλιάδων μονάδων ή κινδυνεύω να μου αφήσουν τον μουτζούρη στα χέρια για κανένα δυό χρόνια και να ζώ déjà vous του 99; Τί θα χάσω (ότι έχασα το έχασα άλλωστε) άν περιμένω κι ας μήν είναι το πρώτο κέρασμα δικό μου; Κι άν οι αγορές συνεχίσουν ασταμάτητες, εγώ στην απ έξω θα μείνω, να κοιτάω τα νέα υψηλά με ζήλεια; Βασανιστικά τα ερωτήματα, δυστυχώς όμως και η καλογερική των επενδύσεων βαρειά κι αυτή. 

Αν τα πράγματα οδεύουν προς έξοδο απο την κρίση, ακολουθούν πολλά χρόνια ανοδικού υγιούς κύκλου και ο χρόνος είναι σύμαχος μου. Άν όμως το πάρτυ σχόλασε, θα φορτωθώ εγώ τα αποφάγια και την λάντζα, απ αυτά που πήραμε μια φορά κι έναν καιρό.

Ψυχραιμία λοιπόν, ας δώσουμε στη σκέψη μας την ευκαιρία να αξιολογήσει τα πρώτα αποτελέσματα (θετικά ώς τώρα), τις αγορές να δώσουν δείγματα συμπεριφοράς μετά το γεγονός που περίμεναν και μετά να δούμε άν θα φορέσουμε το σμόκιν για το επερχόμενο πάρτυ ανάκαμψης ή παλτό γάντια κουκούλα για κανένα βαρύ χειμώνα.

Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου 2012

Η ΤΡΟΪΚΑ ΣΠΡΩΧΝΕΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΕ ΕΞΕΓΕΡΣΗ !...


Παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα στην μ.μ. (μετά μνημόνιο) εποχή ένας αντικειμενικός παρατηρητής δικαίως θα αναρωτηθεί: Μα, να οικοδομήσουν τη νέα Ελλάδα ή να τη γκρεμίσουν ολοσχερώς προσπαθούν όσοι επιβάλουν τις πολιτικές; Αποτελεί η Ελλάδα το πειραματόζωο για μείωση του κόστους παραγωγής της περιφέρειας ώστε να επωφεληθούν οι ισχυροί ή με τις συνταγές που εφαρμόζονται δημιουργείται μία νέα και ανταγωνιστική οικονομία;

Αν εξαιρέσει κανείς τις παρεμβάσεις και τις περικοπές στις ζημιογόνες επιχειρήσεις ώστε να αποτραπούν τα λουκέτα, και να μην αυξηθεί η ανεργία, οι γενικές, οριζόντιες και ατεκμηρίωτες παρεμβάσεις οδηγούν τον αντικειμενικό παρατηρητή να κλείνει προς το συμπέρασμα πως η χώρα μπήκε στο δοκιμαστικό σωλήνα με στόχους αλλότριους της οικοδόμησης ενός νέου και ανταγωνιστικού μοντέλου.

Κι΄ ένας από αυτούς είναι οι αντοχές των πολιτών και ο εντοπισμός του σημείου πέρα από το οποίο αρχίζει η εξέγερση.


Το γεγονός ότι δεν εφαρμόζεται ένα ολοκληρωμένο και συνεκτικό σχέδιο το οποίο θα περιλαμβάνει το σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας (δημόσια και ιδιωτική), που θα εμπεριέχει τα στοιχεία της ανοικοδόμησης και της ανάπτυξης, αλλά επιβάλλονται αποσπασματικά μέτρα κάθε φορά που καταφθάνει η τρόικα, μόνο την ευτυχή κατάληξη του πειράματος δεν διασφαλίζει.

Οταν με τις αποφάσεις βυθίζουν την οικονομία σε βαθύτερη ύφεση, μόνο τις βάσεις για ισχυρή οικονομία που απαιτεί πάνω απ΄ όλα συνεκτική κοινωνία δεν βάζουν.

Αντιθέτως ναρκοθετούν τα θεμέλια της οικονομίας και της κοινωνίας, σμπαραλιάζουν την κοινωνική συνοχή. Είναι τόσο φανερά λαθεμένα όσα γίνονται τον τελευταίο καιρό που οδηγούν τον παρατηρητή να αναρωτηθεί αν αυτός είναι ο στόχος. 

Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου 2012

ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΚΥΡΙΕ ΛΑΖΟΠΟΥΛΕ ?...


Ομολογώ ότι περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον τα νέα επεισόδια του Αλ Τσαντίρι News του Λάκη Λαζόπουλου. Θέλω να δω αν συνειδητο-ποίησε τι έσπειρε τα δυο τελευταία χρόνια και τι θερίζει τώρα. Αν θα υπάρξει ένα ψήγμα αυτοκριτικής. 

Μια επωφελής αξιοποίηση του καλοκαιριού θα ήταν να έβλεπε σε επανάληψη τα προηγούμενα επεισόδια και παράλληλα σε ζωντανή μετάδοση τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής να επιδίδονται στις προσφιλείς πρακτικές τους και να διαδηλώνουν την απέχθεια τους για το κοινοβούλιο, τους δημοκρατικούς θεσμούς και τον πολιτικό κόσμο. «Μα τι σχέση έχω εγώ με αυτούς ;» θα μας αντιτείνει αγανακτισμένος. « Εγώ ενδιαφερόμουν για τον απλό λαό, για την «κυρία» στην οποία απευθυνόμουν, για την Αριστερά, για το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Ολόκληρη εκπομπή – αγιογραφία έκανα για τον Τσίπρα, την Λιάνα Κανέλλη πρόβαλα σαν πρότυπο πολιτικού, εγώ φταίω που την πλάκωσε στις μάπες ο Κασσιδιάρης; Εγώ φταίω που πάνω από 400.000 συμπολίτες μας ψήφισαν τους νεοναζί ; Η τρόικα και το μνημόνιο φταίνε».

Προφανώς για την ψήφο στην Χρυσή Αυγή δεν φταίει μόνο ούτε κυρίως ο Λάκης Λαζόπουλος, έχει όμως σοβαρό μερίδιο ευθύνης, μεγαλύτερο από όσο ο ίδιος φαντάζεται. Γιατί σε ρόλο τηλε-ευαγγελιστή κανοναρχούσε ένα εύπλαστο κοινό και το εξοικείωνε με την ανομία, την περιφρόνηση των θεσμών και το μπάχαλο, με την αντίληψη ότι όταν «αντιστέκεσαι» τα πάντα επιτρέπονται. Ένα πράγμα έκανε με απαράμιλλη συνέπεια : χάιδευε αδιακρίτως τους πάσης φύσεως αγανακτισμένους.

Το Σάββατο είδα σε επανάληψη ένα επεισόδιο. Ένας ηλικιωμένος αγανακτισμένος καλούσε να μπούν στην Βουλή και να σπάσουν τα πόδια των βουλευτών. Ο τηλε-ευαγγελιστής παρουσίασε το video και το άφησε στον αέρα ασχολίαστο, κλείνοντας με νόημα το μάτι στο κοινό. Η απρόσωπη κυρία, ο «λαός» του Λαζόπουλου, κατάπιε το μήνυμα, χαχάνισε και χειροκρότησε. Μετά ήρθε η πάνω πλατεία Συντάγματος με τις ελληνικές σημαίες και τα συνθήματα «για την χούντα που θα πέσει σε τούτη την πλατεία» και «το μπουρδέλο την Βουλή που πρέπει να καεί» ενώ η κάτω «κόκκινη» πλατεία – και μαζί ο Λαζόπουλος – σιγοντάρανε ευτυχισμένοι.


Κάπως έτσι ήρθε η «αριστερή» Κερατέα που άνοιξε τον δρόμο και νομιμοποίησε την ακροδεξιά Κόρινθο, την Ραφήνα και τα ντου των νεοναζί. Τα ήθελε αυτά ο Λαζόπουλος; Όχι, βέβαια. Αντικειμενικά όμως τα υπέθαλψε. Γιατί όταν η «κυρία του» εμπέδωσε το μήνυμα ότι κάθε διαμαρτυρία – άρα και η βία – είναι δικαιολογημένη γιατί η χώρα είναι περίπου υπό γερμανική κατοχή, τότε δεν είχε πρόβλημα να πεταχτεί μέχρι την Χρυσή Αυγή. Και η Χρυσή Αυγή έχει το «πλεονέκτημα» να έχει εύπεπτα, απλουστευτικά μηνύματα, όπως – δυστυχώς – είναι τα τελευταία χρόνια τα μηνύματα που εκπέμπει ο Λαζόπουλος. Σε άλλη συχνότητα αλλά το ίδιο χοντροκομμένα. Όταν δυο μόνο χρώματα υπάρχουν , το άσπρο και το μαύρο, τότε δεν υπάρχει χώρος για το κόκκινο του Λαζόπουλου και αναπόφευκτα επικρατεί το μαύρο. Γιατί αυτό που αγνόησε ο Λαζόπουλος είναι ότι η Δημοκρατία συμβιώνει με την πολυχρωμία και τις αποχρώσεις.

Και όμως τα είχε τόσο καλά τακτοποιήσει στο μυαλό του με την μανιχαική λογική του. Από την μια ήσαν οι κακοί Ευρωπαίοι, οι Γερμανοί και η τρόικα, το σάπιο πολιτικό σύστημα που από την πρώτη μέρα της αντιπολίτευσης σωρεύει δεινά στον τόπο. Και από την άλλη ο απλός λαός – προσωποποιημένος στην «κυρία του» και στο αλαλάζον ακροατήριο του – πάντοτε αθώος, ανυποψίαστος και πάντα προδομένος. Και πάντα έτοιμος να πάει αριστερά και μόνο αριστερά, γιατί αριστερός είναι ο λόγος των ευαγγελιστών του Αλ Τσαντίρι ή της Σπίθας. Χαμπάρι δεν πήραν από την ακροδεξιά επέλαση. Εδώ κοτζάμ κόμματα της παραδοσιακής αριστεράς συνωστίζονται με τους εκπροσώπους της Χρυσής Αυγής στις κινητοποιήσεις των αστυνομικών και επιχαίρουν γιατί οι ένστολοι δεν θέλουν πλέον να χρησιμοποιούνται «ως μηχανισμός καταστολής κατά των λαϊκών κινητοποιήσεων». Σε ελεύθερη μετάφραση και σύμφωνα με την ανοιχτή προτροπή των εκπροσώπων της Χρυσής Αυγής αυτό σημαίνει οτι όταν θα ξαναμαζευτούν οι αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα δεν πρέπει να υπάρχει αστυνομική δύναμη ώστε να προστατεύσει το Κοινοβούλιο.

Όταν το 2012 αριστεροί αναγορεύουν το δημοκρατικό κράτος σε εχθρό στρώνουν το έδαφος στον πραγματικό εχθρό. Όταν διαβάζεις ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ και της Χρυσής Αυγής και μόνο από το λογότυπο και τα σύμβολα μπορείς να διακρίνεις την προέλευση, τότε αυτή η αριστερά είναι σε λάθος δρόμο. Και τώρα πιά ούτε ο Τσίπρας, ούτε η Παπαρήγα, ούτε ο Μίκης, ούτε ο Γλέζος, ούτε βέβαια ο Λαζόπουλος μπορούν να ισχυριστούν ότι δεν βλέπουν τον φασιστικό κίνδυνο.

Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου 2012

ΕΜΠΟΡΟΙ ΤΗΣ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ !...


Ότι και να γράφουμε, την πραγματικότητα του άφραγκου δεν την ζούμε. Του πατέρα που στήριξε το οικογενειακό όνειρο στο ρόλο του ως προστάτη. Άνεργος και προστάτης γίνεται;

Του νέου που συμμορφώθηκε, σπούδασε και δεν βρίσκει δουλειά.
Νέος χωρίς όνειρα γίνεται;

Της οικογένειας που ενάμισης δουλεύει για τέσσερα στόματα.
Να ζεις σαν βάρος γίνεται;

Αυτές είναι οι πραγματικότητες. Τα γεγονότα που δεν αλλάζουν. Δεν αφορούν έναν και δύο, αλλά εκατοντάδες χιλιάδες τουλάχιστον. Ελπίδα έχουν; Ναι από συνήθειο γιατί πεθαίνει τελευταία. Όλοι λυγίζουν στην απελπισία. Αλλά όλοι δεν σπάνε.

Οι άνθρωποι ξεχωρίζουμε όχι τόσο από το τι μας συμβαίνει, αλλά από το πως χειριζόμαστε ό,τι μας συμβαίνει, από τους τρόπους.

Μπορείς να θυμώσεις με την κοινωνία που είναι άδικη. Αυτονόητα δίκαιο. Και το σύστημα που είναι αυταπόδεικτα άχρηστο. Και τους κυβερνήσαντες και κυβερνώντες. Και μετά;
Θα κάνεις το θυμό δύναμη ροπάλου στους πάγκους μικροπωλητών αλλόχρωμων στις λαικές;
Θα βάλεις τη μαύρη μπλούζα του εκδικητή που θα αποκαταστήσει τη δική του δικαιοσύνη στους υπόλοιπους; Το μίσος δεν γιατρεύει.
Θα χαθείς σε χίμαιρες αυτοδικίας, επανάστασης, ανατροπής των πάντων, στο τεντωμένο μιας καθολικής άρνησης; Ανακουφίζει, αλλά ούτε δουλειά ούτε ζωή χαρίζει.

Μέσα στους μύθους που στήριξαν τη χρεοκοπία ήταν κι αυτός της κοινωνικής αλλαγής.
Όχι γιατί πολλοί, ευγενικά και δίκαια δεν τον αποζητούν.
Αλλά γιατί τάζοντας παραδείσους πολλοί εμπορεύθηκαν τις ελπίδες.


Αυτό το εμπόριο , τώρα τις μέρες της κρίσης το παραλαμβάνουν άλλα χέρια, δήθεν αμόλυντα.

Στις άκρες, του κοινωνικού φάσματος δήθεν ριζοσπαστικά.
Οι χρυσαυγίτες και οι ακροαριστεροί.
Οι μεν κυνηγούν τους μετανάστες, οι δε κλειδώνουν πανεπιστήμια, σιτίζουν συντεχνίες και γυρίζουν τη σκέψη σαράντα χρόνια πίσω. Καταγγέλλουν ανέξοδα, ονομάζουν το μίσος αγώνα και τάζουν
Είναι οι έμποροι της απελπισίας. Οι άλλοι ήταν οι έμποροι της ελπίδας.
Είναι πολύ δύσκολο να μην ανήκεις. Να είσαι, να προσπαθείς, όχι εγωιστικά μόνος, αλλά συνειδητά αυτόνομος, να λυγίζεις αλλά να μην σπας, να συνυπάρχεις αλλά να μην ταυτίζεσαι, να είσαι μαζί, όχι αγέλη.
Πολίτης, όχι συμμορίτης.
Η χώρα μας δεν έχει κράτος σε εκτίμηση, δικαιοσύνη σε λειτουργία, ηγεσίες σε υπόληψη.
Τίποτε μαγικό, τίποτε γρήγορο δεν θα τα αποκαταστήσει. Θα αργήσουμε πολύ και πολλοί θα υποφέρουν για πολλά χρόνια.
Όμως έχουμε κάτι κοινό να πιαστούμε, να μην μείνουμε κι άλλο πίσω σε αναζητήσεις αόρατων η άσχετων εχθρών.
Την τέχνη του Οδυσσέα, την καπατσοσύνη του φτωχού, την εργατικότητα των παλιών.
Μας αρέσει ή όχι, ηττημένοι είμαστε. Ας μη γίνουμε και συνένοχοι των πλιατσικολόγων της δυστυχίας.

ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ !...


Κυριακή 9 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΝ ΗΜΟΥΝ ...ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ !...


Θυμάμαι από μικρός τις καφενειακές συζητήσεις στην Ελλάδα, στις οποίες οι ξερόλες «προπονητές της εξέδρας», διατείνονταν ότι «αν τους έκαναν πρωθυπουργούς για μια μέρα», θα έλυναν όλα τα προβλήματα της χώρας. Πλέον, η σχετική φράση έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Κανείς δεν θέλει να είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας, ούτε καν για μια μέρα...

Για να θυμηθούμε λίγο τα παλιά όμως, θα το παίξω σήμερα προπονητής της εξέδρας και θα περιγράψω τι θα έκανα εγώ αν ήμουν πρωθυπουργός της Ελλάδας και ας μου συγχωρήσουν οι αναγνώστες την περιαυτολογία.

Θα μάζευα λοιπόν το επιτελείο των συμβούλων μου (το οποίο θα αποτελείτο από τους συμβούλους και εμπνευστές της στήλης, δηλαδή, τον παλιό αντιστασιακό και νυν γκουρού της πολιτικής ανάλυσης, τον ταλαντούχο δικηγόρο, το σοφό τοπογράφο, την κουλτουριάρα δημοσιογράφο και τη φωνακλού συμβολαιογράφο) και θα τους έλεγα ότι «κοιτάχτε, δεν νομίζω ότι έχουμε χρόνο να ανακαλύψουμε τον τροχό. Θα πάρουμε λοιπόν, τις εκθέσεις του ΟΟΣΑ, της Task Force, της Τράπεζας της Ελλάδος, του ΙΟΒΕ, της Κομισιόν, της Διεθνούς Διαφάνειας, της McKinsey, του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, και της Ένωσης Κρατών κατά της Διαφθοράς (GRECO) για την Ελλάδα και θα τις διαβάσουμε προσεκτικά. Από αυτές τις εκθέσεις, θα εξάγουμε όλες τις συγκεκριμένες και εμπεριστατωμένες προτάσεις που κάνουν όλοι αυτοί οι μεγάλοι και τρανοί αναλυτές, για την αναμόρφωση της ελληνικής δημόσιας διοίκησης, της δικαιοσύνης, του κρατικού μηχανισμού και της οικονομίας. Στη συνέχεια, θα μοιράσουμε τις εισηγήσεις ανά υπουργείο (ανάλογα που εμπίπτει η κάθε μία) και θα δώσουμε στον κάθε υπουργό από τρεις έως 12 μήνες, ώστε να ολοκληρώσει τη δική του λίστα με τις μεταρρυθμίσεις. Έτσι τυφλοσούρτι, αυτούσιες όπως τις προτείνουν οι σοφοί του κόσμου. Όποιος δεν συμμορφωνόταν, ή έμενε πίσω στο χρονοδιάγραμμα που του είχε ανατεθεί, θα έπαιρνε πόδι από το υπουργικό συμβούλιο.


Ακολούθως, θα ανέθετα σε ένα ερευνητικό κέντρο ή οργανισμό (π.χ, στο ΚΕΠΕ, ή το ΕΛΙΑΜΕΠ) να κάνει πρώτον μία μελέτη για την ευεργετική επίδραση που θα έχουν όλες αυτές οι μεταρρυθμίσεις στο ΑΕΠ της χώρας, αλλά και την παρακολούθηση της υλοποίησης του Προγράμματος. Μετά, θα παρουσίαζα το Πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων στους εταίρους μας, μαζί με τη μελέτη για την ωφέλεια που θα έχει η οικονομία από την αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας, τη μείωση της γραφειοκρατίας και τη διευκόλυνση του επιχειρείν. Θα τους ζητούσα να μου δώσουν λίγο χρόνο για να τις εφαρμόσω και να με παρακολουθούν στενά για την πρόοδό μου. Για το μικρό αυτό διάστημα όμως, θα ζητούσα ένα διάλλειμμα από τα δημοσιονομικά μέτρα, αφού η ύφεση τα καθιστά πλέον αντιπαραγωγικά. Σε μία προσπάθεια να τους γλυκάνω, θα προσπαθούσα να τελειώσω και μια μεγάλη ιδιωτικοποίηση (για παράδειγμα το Ελληνικό). Αν συμφωνούσαν, που είμαι σίγουρος ότι μετά τα μέτρα των 11.5 δις, θα συμφωνούσαν, θα πήγαινα στους πολίτες και θα έλεγα: κυρίες και κύριοι, δεσμεύομαι ότι δεν θα υπάρξει ούτε ένα επιπλέον δημοσιονομικό μέτρο από εδώ και στο εξής. Αν υπάρξει, εγώ θα παραιτηθώ την ίδια μέρα. Για να επιτευχθεί όμως αυτός ο στόχος, θα πρέπει να με αφήσετε να περάσω όλες τις μεταρρυθμίσεις που μας προτείνουν οι σοφοί οικονομολόγοι, πανεπιστημιακοί και αναλυτές του κόσμου. Αφήστε, δώστε μου λίγους μήνες και να δούμε τι θα γίνει». 

Ταυτόχρονα, επειδή οι σύμβουλοι της στήλης δεν είναι καθόλου επικοινωνιακοί, θα ανέθετα σε μία εταιρεία επικοινωνίας να περάσει το μήνυμα ότι «όλοι αγοράζουμε ελληνικά», καθώς το εμπορικό έλλειμμα είναι αυτή τη στιγμή μεγαλύτερο πρόβλημα και από το δημοσιονομικό. Μόνο με ουσιαστική και μαζική στροφή στα ελληνικά προϊόντα, θα μπορέσουμε να το μηδενίσουμε. Θα εξηγούσε η διαφημιστική μου εταιρεία ότι αυτή η στροφή είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου για το έθνος (κάτι που είναι αλήθεια) και θα ανέμενα καλά αποτελέσματα. 

Ακόμη και αν το σχέδιό μου δεν πετύχαινε, αν τελικά οι Έλληνες δεν στρέφονταν στα ελληνικά προϊόντα, αν οι υπουργοί μου δεν εφάρμοζαν τις μεταρρυθμίσεις των σοφών, αν η κοινωνία επαναστατούσε και αν απαιτείτο να συνεχιστεί η εσωτερική υποτίμηση και άρα αναγκαζόμουν, μετά από 12 μήνες, τελικά να παραιτηθώ, θα εγκατέλειπα το πρωθυπουργικό αξίωμα έχοντας αφήσει πίσω μου μία λίγο καλύτερη κοινωνία από αυτήν που παρέλαβα και έχοντας καθαρό κούτελο ότι τουλάχιστον προσπάθησα. Και μετά θα συνέχιζα να γράφω… 

Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΝΘΡΑΚΕΣ Ο ...ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΒΕΤΙΑΣ !...


Άνθρακες είναι ο θησαυρός της «συμφωνίας με την Ελβετία». Καλά πληροφορημένες πηγές τονίζουν στο Capital.gr ότι, τουλάχιστον σε εισπρακτικό επίπεδο, ο θόρυβος που έγινε τις τελευταίες ημέρες περί φορολόγησης των ελληνικών καταθέσεων στην Ελβετία και οι προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν, δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα.

Για το θέμα της φορολόγησης των ελληνικών καταθέσεων στις ελβετικές τράπεζες μετά και την επίσκεψη του υφυπουργού Οικονομικών Γιώργου Μαυραγάνη στην Ελβετία πραγματοποιήθηκε χθες το βράδυ σύσκεψη στο υπουργείο Οικονομικών.

Όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Οικονομικών θα γίνουν εκτεταμένες διασταυρώσεις εισοδημάτων όσων έχουν εμβάσει ποσά στο εξωτερικό (και στην Ελβετία). Πληροφορίες αναφέρουν ότι θα επιχειρηθεί με διάφορους τρόπους και στενό μαρκάρισμα όσων διαθέτουν αδήλωτα ποσά σε ξένες τράπεζες προκειμένου να προσέλθουν οικιοθελώς και να καταβάλουν τους σχετικούς φόρους.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, το ελληνικό δημόσιο ταμείο θα αργήσει πολύ να δει το χρώμα του ελβετικού χρήματος καθώς η όλη διαδικασία, παρά τα όσα ακούγονται τα τελευταία δυο χρόνια και όσα ακούστηκαν τις τελευταίες δυο εβδομάδες, βρίσκεται ακόμη στο στάδιο της «επιβεβαίωσης των προθέσεων για συνεργασία των ελληνικών με τις ελβετικές αρχές».

Για την υπογραφή συμφωνίας μεταξύ των ελληνικών και των ελβετικών αρχών, λένε καλά πληροφορημένες πηγές, απαιτείται μια μακρά διαδικασία διαπραγματεύσεων και επιμέρους συμφωνιών η οποία απαιτεί πολύ χρόνο. Στο πλαίσιο αυτό, οι προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν για εισροή στην Ελλάδα από τη συμφωνία του ποσού των 4 έως 6 δισ. ευρώ από το 2013 είναι στην καλύτερη περίπτωση υπεραισιόδοξες.

Στην Ελβετία, σύμφωνα με δημοσιεύματα του ξένου τύπου, βρίσκονται σταθμευμένα περίπου 20 δισ. ευρώ που ανήκουν σε κατοίκους Ελλάδας. Τα ποσά αυτά προέρχονται κυρίως από προμήθειες που καταβλήθηκαν στο εξωτερικό καθώς και επιχειρηματικά κέρδη που διέφυγαν την φορολόγηση από τις ελληνικές αρχές.

Παρά το γεγονός ότι απαιτείται πολύς χρόνος ακόμη για να επιτευχθεί συμφωνία με τους Ελβετούς και να ξεκινήσουν οι αποδόσεις φόρων από την Ελβετία στην Ελλάδα, το ΥΠΟΙΚ θα επιχειρήσει, σύμφωνα με πληροφορίες, να πιέσει όσους διαθέτουν μαύρα κεφάλαια στις ελβετικές τράπεζες να προσέλθουν οικειοθελώς στην ελληνική εφορία και να τα νομιμοποιήσουν καταβάλλοντας κατʼ αποκοπήν φόρους. Μάλιστα, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, στο ΣΔΟΕ υπάρχουν ανεπίσημα στοιχεία με ονόματα Ελλήνων καταθετών στην Ελβετία τα οποία προέρχονται από το περίφημο CD που είχε υποκλέψει Γάλλος πρώην εργαζόμενος σε ελβετική τράπεζα ο οποίος και το πούλησε στις γαλλικές και γερμανικές αρχές. Στο CD αυτό περιλαμβάνονται, σύμφωνα πάντα με τις ίδιες πληροφορίες, και περίπου 1000 Έλληνες τα στοιχεία των οποίων μαζί με τα αντίγραφα των τραπεζικών τους λογαριασμών είχε παραδώσει στην ελληνική κυβέρνηση το 2010 το γαλλικό υπουργείο Οικονομικών.

Παρασκευή 7 Σεπτεμβρίου 2012

ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΓΙΑ ΝΕΟ "ΚΟΥΡΕΜΑ" !...


Η παρέμβαση Ντράγκι στις αγορές είναι γενικά θετική και έτσι κρίνεται απο όλους. Αυτό όμως νομίζω που πραγματικά έχει σημασία για εμάς εδώ, είναι η απόφαση της ΕΚΤ να εξομοιωθεί με τους άλλους ιδιώτες επενδυτές, όσον αφορά στην μεταχείριση που θα έχουν τα ομόλογα που κατέχει, σε περίπτωση κουρέματος.

Αυτό που έγινε με το ελληνικό κούρεμα, είναι οτι ενώ τα ομόλογα των ιδιωτών "κουρεύτηκαν", της ΕΚΤ εξαιρέθηκαν. Αυτό είναι που λένε στις αγορές προνομιακός πιστωτής. Η ΕΚΤ ήταν προνομιακός πιστωτής και το προνόμιο της ήταν οτι τα δικά της ομόλογα δεν κουρεύτηκαν. Όμως η ίδια η Ευρωπαική κεντρική Τράπεζα ενημέρωσε τις αγορές σήμερα δια στόματος Ντράγκι (παρόλο που διαφωνούν οι Γερμανοί) οτι απεμπολεί το προνόμιο της και οτι απο εδώ και στο εξής, αν υπάρξει άλλο κούρεμα σε ευρωπαικά ομόλογα, θα κουρευτούν και τα δικά της.

Αυτή είναι κατά τη γνώμη μου η ουσία των ανακοινώσεων Ντράγκι, όσον αφορά στην Ελλάδα. Διότι εφόσον η στάση της ΕΚΤ ώς προς το ελληνικό κούρεμα ήταν μοναδική και εκ των υστέρων εγκαταλείπεται ώς πρακτική, αυτό σημαίνει οτι εμείς την κατάλληλη στιγμή και όταν δημιουργηθούν οι προυποθέσεις μπορούμε να αξιώσουμε με επιχειρήματα, να κουρευτούν και τα ελληνικά ομόλογα που έχει η ΕΚΤ.


Αυτό σημαίνει οτι μιλάμε για ένα νέο σημαντικό περιορισμό του ελληνικού χρέους, μέσω αυτού που ονομάζεται κούρεμα του OSI (Official Sector Investors) δηλαδή των ομολόγων που κατέχουν όχι πλέον οι ιδιώτες, αλλά οι επίσημες κρατικές και ευρωπαικές αρχές. 



Η παγίδα στην όλη υπόθεση είναι η εξής: Ο Ντράγκι είπε οτι οι παρεμβάσεις της ΕΚΤ θα γίνονται μόνο για τις χώρες που εφαρμόζουν τις πολιτικές δημοσιονομικής εξυγίνασης. Και αυτό μας ξαναφέρνει μπροστά στην άχαρη και σκληρή πραγματικότητα που έχει θέσει και η τρόικα, δηλαδή ότι αν δεν λάβουμε τα μέτρα περιορισμού των δαπανών, δεν θα μας βοηθήσει κανείς. Ούτε η τρόικα, ούτε η ΕΚΤ. 

Με λίγα λόγια, όλα κρίνονται απο τη μείωση των δαπανών του δημοσίου και συγκεκριμένα απο τη μείωση των αμοιβών και των συντάξεων, αφού η τρόικα δεν πιστεύει καθόλου οτι μπορούμε να μειώσουμε τις δαπάνες κόβοντας άλλα κονδύλια πέραν των μισθών και των συντάξεων. και αυτό διότι ενώ το έχουμε ξαναυποσχεθεί, δεν το κάναμε. Δυστυχώς αυτή είναι αυτή τη στιγμή η κατάσταση.

Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2012

ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ !...


Οι Έλληνες συνεχίζουμε να δίνουμε μια σκληρή μάχη. Μάχη που αρχίσαμε όλοι μαζί, μόλις η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας, τον Οκτώβριο του 2009.

Η Ελλάδα έχει διανύσει πολύ δρόμο. Η πορεία προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας βρίσκεται τούτη την ώρα σε ένα κρίσιμο σημείο.

Είναι η ώρα που οι εξελίξεις στην Ευρώπη δικαιώνουν τη θέση μας ότι η κρίση δεν είναι μόνο ελληνική.

Είναι η ώρα που η χώρα επιχειρεί να υπερασπιστεί τις θυσίες των Ελλήνων και να διαμορφώσει τους όρους μιας βιώσιμης οικονομίας, μιας ασφαλούς πορείας για την Ελληνική κοινωνία.

Οι θεμελιώδεις αποφάσεις της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ υιοθετούνται πλέον ως αδήριτη ανάγκη και από άλλες πολιτικές δυνάμεις, δημιουργώντας ένα εθνικό μέτωπο.

Και η πιο θεμελιώδης πολιτική απόφαση που έλαβε το 2010 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ως δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του τόπου, ήταν να κάνει τα πάντα για να μην ζήσουν οι Έλληνες μια εθνική τραγωδία, τη βίαιη χρεοκοπία και την έξοδο από το ευρώ.

Κάποιοι εξακολουθούν να επιδιώκουν το αντίθετο. Εξακολουθούν να ποντάρουν σε μια καταστροφή.

Απέχουν συνειδητά από αυτήν την προσπάθεια και αναζητούν πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη, όπως και εξιλαστήρια θύματα. Δημαγωγούν για να αποκρύψουν την πολιτική τους ένδοια, την αδυναμία ανάληψης οποιασδήποτε ευθύνης απέναντι στη χώρα και τους Έλληνες, την απουσία σεβασμού στο Δημοκρατικό πολίτευμα και τη λειτουργία των θεσμών.

Θα αποτύχουν.

Η θέση του Γιώργου Α. Παπανδρέου ήταν και είναι γνωστή:

Διαφάνεια, όπως απαιτεί ένα κράτος δικαίου, που δεν έχει καμία σχέση με μικροκομματικές σκοπιμότητες.

Ανάδειξη της αλήθειας, ώστε να αποκαλυφθούν οι σκευωροί, οι εμπνευστές της χωρίς όρια συνωμοσιολογίας και τα συμφέροντα που εξυπηρετούν. Συνωμοσιολογία που επικράτησε τα τελευταία δυόμισι χρόνια στον δημόσιο βίο της χώρας και αποπροσανατολίζει από τα πραγματικά προβλήματα του τόπου.

Απόρριψη της λογικής του συμψηφισμού, που εξισώνει τους εμπρηστές με τους πυροσβέστες. Λογική που κατέπεσε ήδη στην Εξεταστική Επιτροπή για τα στατιστικά στοιχεία και το έλλειμμα του 2009, όπου ανεδείχθησαν οι πραγματικοί υπεύθυνοι για τα δεινά της χώρας τα τελευταία χρόνια.

Είναι βέβαιο ότι, οι «τιμητές» θα αποκαλυφθούν. Και θα λάβουν τα επίχειρα της Ιστορίας από την οποία τίποτα δεν έχουν διδαχθεί.

Στη Βουλή, όπως προβλέπουν οι διαδικασίες μιας συντεταγμένης Πολιτείας, θα κληθούν όλοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στον Ελληνικό λαό και να τοποθετηθούν για όλα αυτά τα θέματα.

Από το γραφείο του Γιώργου Α. Παπανδρέου.

ΒΟΥΡ, ΓΙΑ ΤΟ «ΒΡΩΜΙΚΟ 2012» !...


Η διερεύνηση των πολιτικών ευθυνών όσων επέλεξαν και άσκησαν τις πολιτικές που έφεραν την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού και την χρεοκοπία, είναι μια διαδικασία απαραίτητη και επιβαλλόμενη. Ο ΣΥΡΙΖΑ με τη χθεσινή πρότασή του για τη συγκρότηση εξεταστικής επιτροπής δεν κάνει κάτι τέτοιο.

Οι λιγούρηδες της «αριστερής διακυβέρνησης» επικεντρώνουν στον καταλογισμό ευθυνών σ΄ αυτόν που ανέλαβε να διασώσει τη χώρα από την κατρακύλα και ν΄ αποτρέψει και την τυπική έλευση της χρεοκοπίας !

Ο Τσίπρας και οι καθοδηγητές του, επιχειρούν να εντάξουν μια υπόθεση με μείζονα εθνική σημασία και εύρος, στα μικροπολιτικά παιχνίδια τους, σ΄ εκείνα τα σχέδιά τους, που στοχεύουν στη μονοκρατορία τους στο χώρο της Αριστεράς και της κεντροαριστεράς.
Το ΠΑΣΟΚ υπονομεύτηκε και φαγώθηκε από τα μέσα κι έπαψε, ως κομματικός μηχανισμός ν΄ αποτελεί κίνδυνο, ο Γ. Παπανδρέου είναι, πια, το πρόβλημα, το «κόκκινο πανί» ! Ο πρώην πρωθυπουργός με τις ιδέες του, τις απόψεις του και τις επιλογές του, οι οποίες, πέρα από τα λάθη και τις παραλείψεις που υπήρξαν, δικαιώνονται σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό και σε ευρωπαϊκό και σε εσωτερικό επίπεδο.

Η λυσσαλέα προσπάθεια των διαχρονικών κομπάρσων της ελληνικής πολιτικής σκηνής, να μετατραπούν «εν μια νυκτί», σε πρωταγωνιστές και μάλιστα στους μοναδικούς πρωταγωνιστές, περνάει μέσα από το άγριο πλιατσικολόγημα των κοινωνικών δυνάμεων του ΠΑΣΟΚ και, φυσικά, μέσα από την εξουδετέρωση κάθε πολιτικού στελέχους, που μπορεί να έχει πρόσβαση σ΄ αυτές.


Αλλοτριωμένοι από το ξέφρενο κυνήγι της εξουσίας, αρνούνται να διδαχθούν από την ιστορία, ακόμα και την πρόσφατη, και κάνουν κάθε τι, προκειμένου να αναβιώσουν το «βρώμικο 89», 23 χρόνια μετά ! Τα περί φάρσας επιβεβαιώνονται σε πολλά, κυρίως, όμως, από το γεγονός, πως οι ηγετίσκοι του ΣΥΡΙΖΑ επέλεξαν να συμπλεύσουν σ΄ αυτή τη «βρώμικη» επιχείρησή τους, μ΄ ό,τι χειρότερο, αντιδραστικότερο και ανερμάτιστο πολιτικό κατασκεύασμα, έχει να παρουσιάσει – στη μεταβατικότητά της – η σύγχρονη ελληνική πολιτική σκηνή.


Στο «βρώμικο 2012» ο Τσίπρας και οι παιδαγωγοί του, θα συμπορευτούν μαζί με τα «μούσμουλα» της Δεξιάς και της ακροδεξιάς και αντάμα θα φωνάζουν για συνομωσίες και προδοσίες, απαιτώντας κρεμάλες και Γουδιά, βαυκαλιζόμενοι με την ιδέα, πως οι καιροί έπαψαν να έχουν γυρίσματα και πως ο λαός, μέσα στην κρίση άρχισε να τρώει κουτόχορτο !...

Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου 2012

ΑΠΡΟΣΒΛΗΤΗ Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ !...


Το Συμβούλιο της Ευρώπης, το οποίο στεγάζεται επί της Λεωφόρου της Ευρώπης, στο Στρασβούργο, είναι ένας σοβαρός ευρωπαϊκός θεσμός.

Απαρτίζεται από 47 χώρες και αντικείμενο του είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα, η Δημοκρατία, και το κράτος δικαίου.

Το 1967 δεν δίστασε ούτε στιγμή να αποβάλει την Ελλάδα από τους κόλπους του, θεωρώντας ότι το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου και η στρατιωτική χούντα που εγκαθιδρύθηκε στη χώρα μας παραβίαζαν κατάφορα αυτούς τους τρείς πυλώνες, στην προάσπιση των οποίων έχει ταχθεί.

Πριν από δύο χρόνια, στις 7 Ιουλίου του 2010, το Συμβούλιο της Ευρώπης απηύθυνε αυστηρές συστάσεις προς τη χώρα μας, αναφορικά με σειρά ζητημάτων, συνολικά 27, και κυρίως σχετικά με την ανάγκη πάταξης της διαφθοράς στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα, καθώς και τη διασφάλιση της διαφάνειας στη χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων.

Ως ευρωπαϊκός θεσμός που τηρεί τα «προσχήματα», το Συμβούλιο της Ευρώπης έδωσε στη χώρα μας χρονικό περιθώριο δύο ετών για τη λήψη των αναγκαίων μέτρων και ρυθμίσεων και προανήγγειλε την εκπόνηση έκθεσης το 2012 για τη διαπίστωση ή μη της όποιας προόδου επί των 27 συστάσεών του προς την Ελλάδα.

Στις 22 Ιουνίου εφέτος, οι ελληνικές αρχές έλαβαν την έκθεση αυτή, η οποία αποτελεί έναν πραγματικό κόλαφο, όχι μόνον για το πολιτικό κατεστημένο της χώρας μας, αλλά και για την ποιότητα της ίδιας της Δημοκρατίας στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με την έκθεση, η ο οποία συντάχθηκε από την Επιτροπή κατά της Διαφθοράς του Συμβουλίου της Ευρώπης (GRECO), η Ελλάδα τίθεται σε καθεστώς αυστηρής επιτήρησης έως το τέλος του έτους για «την πλήρη ανεπάρκεια που παρουσιάζει στον τομέα πάταξης της διαφθοράς στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα και στην διασφάλιση της διαφάνειας στη χρηματοδότηση πολιτικών κομμάτων».


Όπως καθίσταται σαφές, στην διάρκεια των τελευταίων δύο ετών η Ελλάδα ανταποκρίθηκε μόνον σε μία από τις 27 συστάσεις που της απηύθυνε το Συμβούλιο της Ευρώπης σε ότι αφορά στην πάταξη της διαφθοράς, στην πολιτική, την οικονομία και την κοινωνία. 

Ως αποτέλεσμα η Ελλάδα τέθηκε σε καθεστώς αυστηρής επιτήρησης μέχρι το τέλος του έτους, και οι ελληνικές αρχές θα πρέπει να μεταφράσουν στα ελληνικά, το εκ 52 σελίδων κείμενο του πορίσματος της GRECO και να του δώσουν ευρεία δημοσιότητα, κάτι που έως τώρα δεν έγινε… 

Στις επικρίσεις που ασκεί το Συμβούλιο της Ευρώπης συμπεριλαμβάνεται, βεβαίως, και η διατήρηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών, βάσει του οποίου υπάρχει προθεσμία παραγραφής για την άσκηση ποινικών διώξεων σε μέλη και πρώην μέλη των ελληνικών κυβερνήσεων, που κατηγορούνται για διαφθορά. 

Εάν η χώρα μας κατρακύλησε στο τελευταίο σκαλοπάτι στην κλίμακα της αξιοπιστίας, το γεγονός αυτό δεν είναι τυχαίο. 

Στην Ευρώπη, υπάρχουν ακόμη θεσμοί και υπάρχουν και εντεταλμένα όργανα για την προάσπιση αυτών των θεσμών, τα οποία κρίνουν ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα βουτηγμένη στη διαφθορά. 

Διαφθορά στο σύστημα απονομής της Δικαιοσύνης ακόμη και σε πολιτικά πρόσωπα, διαφθορά στην οικονομική ζωή του τόπου, δημόσια και ιδιωτική, διαφθορά στην Ελληνική κοινωνία, όπως αυτή αποτυπώνεται στο πελατειακό κράτος, τη φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή, τις πολεοδομίες και όλα εκείνα τα ζητήματα που τόσο βαριά νοσούν στην πατρίδα μας. 

Ακόμη και τίποτε άλλο να μην κάνει η παρούσα κυβέρνηση, οφείλει να προχωρήσει στις βαθιές τομές που μας δείχνουν εκείνοι στους οποίους υποστηρίζουμε ότι χαρίσαμε την έννοια της Δημοκρατίας…