ΧΩΡΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΚΙ ΟΡΙΑ !...

Όι «New York Times» σε προχθεσινό άρθρο τους για τις τελευταίες εξελίξεις στην Ελλάδα, σημειώνουν μια πολύ εύστοχη περιγραφή στο τι έκανε, με την πρόσφατη συμφωνία με την τρόϊκα ο Σαμαράς, προκειμένου να δοθεί, πετσοκομμένη, η νέα δόση.

 

Ο αδίστακτος, λοιπόν, κωλοτούμπας – πρωθυπουργός, «…συμφώνησε να μειώσει, πάλι, τους μισθούς στο δημόσιο τομέα, όχι μέσω νέων περικοπών των αποδοχών, ούτε μέσω συνταξιοδοτήσεων ή παραιτήσεων, αλλά απολύοντας τους κατόχους θέσεων εργασίας !...».

 

Χρησιμοποιώντας το γιο του «δράκουλα» στο κρίσιμο υπουργείο, ο, μέχρι χθες, παραμυθάς των Ζαππείων Ι και ΙΙ, ξεπερνάει κάθε όριο και κάθε γραμμή, αρχίζοντας ένα νέο όργιο ξεπαστρέματος του ελληνικού λαού.

 

Ένα, ακόμα, «έργο» του Αντωνάκη, που θα γραφτεί στις μαύρες σελίδες της ιστορίας, μαζί με την περιβόητη δράση του, στο πόστο του υπουργού εξωτερικών και το άνοιγμα των συνόρων στη λαθρομετανάστευση, τις υπονομευτικές ραδιουργίες του, για την ανατροπή της κυβέρνησης του κόμματός του, αλλά και τις αισχρή συμπεριφορά του απέναντι της κυβέρνησης Παπανδρέου, χρησιμοποιώντας την τροβιά του αντιμνημονιακού, μόνο και μόνο, για να υποκλέψει την πρωθυπουργία.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Χωρίς όριο και χωρίς γραμμές ο «Τρελλαντώνης», βρίσκει και τα κάνει όλα, σε αγαστή συνεργασία με τους συμμάχους του, που τον σιγοντάρισαν και τον σιγοντάρουν, σ΄ όλο τον τυχοδιωκτικό πολιτικό σχεδιασμό του.

 

Η νέα μαύρη σελίδα της ελληνικής ιστορίας φέρει και θα φέρει τις υπογραφές των δυο πιο αδίστακτων και αμοραλιστών πολιτικών : του Σαμαρά και του Βενιζέλου !...

ΑΣ ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΚΑΠΟΥ !...

Ανακοίνωση του Γραφείου του Γιώργου Παπανδρέου :

 

"Προ καιρού, "μάθαμε" με αφορμή την έκδοση ενός βιβλίου, ότι ο Γιώργος Παπανδρέου, στην πρώτη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου που συμμετείχε ως Πρωθυπουργός, προκάλεσε αμηχανία στους Ευρωπαίους ηγέτες, γιατί λέει, μίλησε με ευθύτητα για τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας. Ποιο ήταν το συμπέρασμα των εγχώριων σχολιαστών; Ο Παπανδρέου άνοιξε την πόρτα για να οδηγηθούμε στο μνημόνιο!

 

Σήμερα, "μαθαίνουμε" ότι, παραπλανήσαμε τους εταίρους μας δίνοντας τους στοιχεία για την ελληνική οικονομία που παρουσίαζαν την κατάσταση καλύτερη από ό,τι ήταν, με αποτέλεσμα να γίνουν λάθη στο πρώτο μνημόνιο. Ποιο είναι το συμπέρασμα των εγχώριων σχολιαστών; Ο Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνησή του ευθύνονται που οδηγηθήκαμε στο μνημόνιο!

 

Όμως, οι κυβερνώντες μέχρι το 2009, όπως και μέρος των ΜΜΕ, προκειμένου να πλήξουν τον Γιώργο Παπανδρέου, υποστηρίζουν ότι η κυβέρνησή του "πείραξε" τα στοιχεία για να εμφανίσει μεγαλύτερο το έλλειμμα. Ας "σταθεροποιηθούν" κάπου. Και το ένα και το άλλο μαζί, και καλύτερη και χειρότερη εικόνα της οικονομίας ταυτόχρονα, δεν γίνεται.

 

Θα μπορούσαμε ίσως, να ζητήσουμε από όλους εκείνους που είτε προβαίνουν σε δηλώσεις είτε σχολιάζουν δηλώσεις, να προσδιορίσουν επιτέλους την "ευθύνη" της κυβέρνησης Παπανδρέου. Πως τη θέλουν, έτσι ή αλλιώς; Να καταλήξουν και να μας ενημερώσουν. Αλλά είναι βέβαιο ότι, το μόνο που θα καταφέρουν να κάνουν είναι να διαφωνήσουν.

 

Ο λόγος είναι απλός. Καθένας τους μιλά έχοντας τη ματιά του στραμμένη στη δική του βολική εκδοχή. Αποφεύγουν απλές αλήθειες. Απλά στατιστικά στοιχεία. Και τελικά, όλοι μαζί, επιχειρούν να αποκρύψουν ό,τι δεν εξυπηρετεί τους σκοπούς τους ή ό,τι τους βαραίνει. Οι μεν, οι μέχρι το 2009 κυβερνώντες, την ανεύθυνη και τελικά εγκληματική πολιτική τους. Οι δε, οι εταίροι μας, την σιωπή που τους χαρακτήριζε μέχρι τότε και την στάση που επέδειξαν στην συνέχεια. Ατολμία και αναποφασιστικότητα.

 

Η συντηρητική ηγεμονία στην ΕΕ ξόρκιζε το κακό. Μόνο όταν οι αγορές δια της ελληνικής οικονομίας έβαλαν κατά του ευρώ άρχισαν να κατανοούν ότι, το πρόβλημα δεν αφορά μόνο την Ελλάδα αλλά το σύνολο της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Και οι άλλοι, οι σχολιαστές, τον εθισμό τους στην γνωστή επωδό, για όλα ευθύνεται ο Παπανδρέου.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Τώρα, που κάποιος ανέλαβε τη ευθύνη και έπεσε πάνω στη φωτιά που άλλοι άναψαν, μπορούν να λένε ό,τι νομίζουν. Ποια όμως είναι η αλήθεια; Ο Γιώργος Παπανδρέου, μίλησε από την πρώτη στιγμή όπως είχε χρέος έναντι της χώρας και του Ελληνικού λαού, για την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, τονίζοντας ότι το δημοσιονομικό πρόβλημα δεν είναι παρά μόνο η κορυφή του παγόβουνου -τότε δεν γνωρίζαμε καν το πραγματικό ύψος του ελλείμματος, παρά μόνον ότι δεν ήταν 6% αλλά τουλάχιστον διπλάσιο.

 

Όλοι μαζί, και εμείς και οι εταίροι μας, μάθαμε τα πραγματικά στοιχεία της ελληνικής οικονομίας στα τέλη του 2010. Τότε αποκαλύφθηκε ότι, τελικώς, το έλλειμμα ούτε 6% ήταν, ούτε 12,5% ήταν, αλλά 15,6%. Τότε διαμορφώθηκε και το τελικό ύψους του χρέους, όπως και μια σειρά μεγεθών της ελληνικής οικονομίας. Τότε για πρώτη φορά, μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε τα στατιστικά στοιχεία της ελληνικής οικονομίας.

 

Αυτά που τώρα αποδέχονται όλοι, ακόμη και η ΝΔ, με την ψήφο των βουλευτών της για τον προϋπολογισμό. Βήμα - βήμα διαμορφώθηκε το παζλ της πολιτικής ασυνειδησίας που επέδειξαν οι κυβερνώντες μέχρι το 2009. Όλοι γνωρίζαμε όμως, και εμείς και οι εταίροι μας, ότι παρά το θηριώδες έλλειμμα, η ανάπτυξη βρισκόταν στα τάρταρα. Μόνο που όλα αυτά είναι γνωστά από την πρώτη στιγμή. Δεν είναι νέα στοιχεία. Ούτε αποτελούν αποκάλυψη.

 

Ας είναι προσεκτικοί, λοιπόν, όσοι μιλούν ή σχολιάζουν δημοσίως, μηδενός εξαιρουμένου εντός ή εκτός των συνόρων. Εκτίθενται"

ΠΟΙΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ?...

ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ !...

Ένα νέο φορολογικό νομοσχέδιο που κυκλοφόρησαν οι δικομματικοί, πριν λίγες μέρες, κονιορτοποιούσε τη δέσμευση πως δεν θα υπάρξουν άλλα μέτρα, για μισθωτούς και συνταξιούχους, καθώς με διατάξεις του, περί παρακράτησης φόρου, αφαιρούσε απ΄ αυτούς ένα – ακόμα – μηνιάτικο !

 

Μπροστά στη διαφαινόμενη έκρηξη, διέρρευσαν ότι θα το αλλάξουν, πλην όμως, τίποτα συγκεκριμένο δεν έγινε.

 

Τώρα και στη συνέχεια, η φρέσκια έκθεση της τρόϊκας, είναι σαφέστατη, ως προς το πως «χρειάζονται νέα μέτρα και νέες δράσεις για να μείνει το πρόγραμμα εντός στόχων…» !

 

Ο Σαμαράς κι ο Βενιζέλος, έχουν συνηθίσει στις παρλαπίπες, τόκαναν με πολλά ζητήματα, μέχρι σήμερα, (π.χ. «θα στηριχθεί η Αγροτική», που ξεπουλήθηκε στη συνέχεια…), τώρα, όμως, ο κόμπος έφτασε στο χτένι : αν τολμήσουν να πάρουν νέα περιοριστικά μέτρα, όποια και νάναι, όπως κι αν τα πλασάρουν, (έμμεσα, κάθετα, οριζόντια κλπ), μαύρο φίδι που τους έφαγε : θα πέσουν άκλαυτοι και δαρμένοι, μεταφορικά και στην κυριολεξία !...

ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΜΕ ΑΥΤΟΓΚΟΛ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ !...

Ο Μ. Βορίδης είναι ένας από τους «ανατέλλοντες αστέρες» του πολιτικού μας συστήματος. Είτε χάρη στη συγκροτημένη πολιτική σκέψη του, είτε γιατί ο «πήχης» των απαιτήσεων από το πολιτικό προσωπικό έχει πέσει χαμηλά, κάπου κοντά στον βυθό της θάλασσας.

 

Προκάλεσε, λοιπόν, αίσθηση το «μνημόσυνό» του για τον Ανδρέα Παπανδρέου. Μία απλοϊκή εξήγηση είναι ότι παλινδρόμησε στην εποχή που τραβούσε «τσεκούρι» σε ό,τι του θύμιζε την ευρύτερη Αριστερά και τις «παραφυάδες» της. Μία πιο σύνθετη συνδέεται με το πολιτικό μέλλον που ο ίδιος ονειρεύεται για τον εαυτό του. Μετά την κατ' εξακολούθηση άρνηση του Α. Σαμαρά να τον εντάξει στο κυβερνητικό σχήμα, ο Μ. Βορίδης αρχίζει το ταξίδι να συγκροτήσει έναν νέο πόλο στο εσωτερικό της συντηρητικής παράταξης. Τη Νέα Δεξιά, χωρίς προσμείξεις από τον χώρο του Κέντρου, με καθαρόαιμα χαρακτηριστικά. Κάτι σαν «επιστροφή στις ρίζες» με λίγο lifestyle «μοντερνιάς».

 

Ουδείς, βέβαια, μπορεί να του απαγορεύσει να ονειρεύεται και να οριοθετείται. Αλλωστε, η κατάργηση των «διαχωριστικών γραμμών» στην πολιτική και την ιδεολογία «σκοτώνει» και την πολιτική και τις ιδεολογίες. Είμαι βέβαιος ότι ο Μ. Βορίδης θυμάται από τα «σκοτεινά χρόνια» τον διεισδυτικότερο ορισμό της πολιτικής που είχε δώσει ο «απαγορευμένος» φιλόσοφος Καρλ Σμιτ. Πολιτική, έλεγε, είναι «η διάκριση μεταξύ εχθρών και φίλων». «Εχθρός», λοιπόν, ο Ανδρέας. Και «φίλοι»; «Θα κρατήσουμε τα ιδεολογικά νάματα. Τον ευρωπαϊσμό του Κωνσταντίνου Καραμανλή, την αφοσίωση στις αξίες της ελευθερίας του Κ. Μητσοτάκη, την επανίδρυση του Κώστα Καραμανλή, τη νέα Ελλάδα του Αντώνη Σαμαρά».

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Κάπου εδώ το δράμα εκφυλίζεται σε κωμωδία. Αντί για ένα «Ευαγγέλιο της Νέας Δεξιάς» προκύπτει ένας κουτοπόνηρος λαϊκίστικος αχταρμάς, με «φθηνό» στόχο να χαϊδέψουμε τα αυτιά όλων των «φυλών» της παράταξης. Αλήθεια γιατί ο Μάκης σε αυτό το πολυσυλλεκτικό dancing on the ice ξέχασε κάποιους μακαρίτες της ΝΔ; Τον «πατριωτισμό του Αβέρωφ», τον «αστισμό του Ράλλη», την «αποφασιστικότητα του Εβερτ» ; Πού θυμήθηκε ξαφνικά την «επανίδρυση του Καραμανλή», όταν ο εμπνευστής της έχει πάρει τα όρη και τα βουνά για να την ξεχάσει; Ποιες «αξίες της ελευθερίας» υπεράσπισε «κατάμονος» ο Κ. Μητσοτάκης;

 

Υπάρχει ομως και κάτι χειρότερο για τον Μ. Βορίδη, πέρα από τα πρόδηλα. Αυτο-χρίστηκε ως ακόμη ένας «γκαφατζής» της πολιτικής. Αποδόμησε το προφίλ που είχε δημιουργήσει τα τελευταία χρόνια, ένα προφίλ απαλλαγμένο από τα «άνθη του κακού» της νεότητάς του και εμπλουτισμένο με στοιχεία ενός πολλά υποσχόμενου και αποτελεσματικού πολιτικού. Δυστυχώς, άλλη μία φορά οι υποσχέσεις έμειναν στα λόγια...

 

Θανάσης Τσεκούρας

ΑΛΛΗ ΜΙΑ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ" !...

Με το δίκιο τους οργίστηκαν οι του ΠΑΣΟΚ με όσα είπε ο θορυβοποιός κ. Βορίδης για τον ιδρυτή του κόμματός τους. Και σε αυτήν την περίπτωση όμως έδειξαν πως η επιλεκτική μνήμη (ή μάλλον η επιλεκτική λήθη) έχει γίνει δεύτερη φύση τους. Ισως αυτό είναι το ισχυρότερο όπλο τους στον αγώνα επιβίωσης που δίνουν αφότου αποκαθηλώθηκαν από τα μεγαλεία του 44%. Ξεχνούν λοιπόν -δηλαδή δεν θέλουν να θυμούνται- πως ούτε ο κ. Βορίδης ξύπνησε μόλις χθες αντιπαπανδρεϊκός ούτε αυτοί πληροφορήθηκαν μόλις χθες την ύπαρξη του κ. Βορίδη και τις ιδέες του.

 

Οι «πράσινοι» συγκυβέρνησαν με τον πρώην ΛΑΟΣ, ακόμα πιο πρώην Ελληνικό Μέτωπο και επί του παρόντος Νεοδημοκράτη πολιτευόμενο, την «ευφυΐα» του οποίου (δηλαδή την ικανότητά του να λέει κοινοτοπίες με περισπούδαστο ύφος) εξαίρει και ο επίσης θορυβοποιός κ. Πάγκαλος. Από κοινού με τον ΛΑΟΣ και τους τέσσερις κυβερνητικούς του πάλεψαν για τη σωτηρία της πατρίδας... Τίποτα δεν γνώριζαν τότε για το παρελθόν του κ. Βορίδη, παγκοίνως γνωστό μολαταύτα; Δεν τους ενοχλούσε η σχέση του (όχι σε ηλικία εφήβου) με τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και η πολιτικοπνευματική συγγένειά του με τον Λεπέν; Εβαζαν άραγε νερό στο κρασί τους ή περισσότερα παγάκια στο ουίσκι τους επειδή τους υποχρέωνε ο ευγενής κοινός σκοπός τους;

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Δεν είναι σαν το ηλεκτρικό ρεύμα η μνήμη, εναλλασσόμενη. Δεν αλλάζει η ένταση και η κατεύθυνσή της ανάλογα με τα μικροπολιτικά παιχνίδια και τις ανάγκες της προπαγάνδας. Κάποια κόπωση, ναι. Ηθελημένες παραγραφές, επίσης ναι, ιδιαίτερα όσον αφορά πράγματα και οράματα που φάνταζαν σπουδαία κάποτε, όχι παλιά, αλλά ο καιρός τα αποκάλυψε στη ρηχότητά τους. Αλλο αυτό όμως και άλλο η απόλυτη εξάρτηση της λειτουργίας της μνήμης από συγκυριακά συμφέροντα.

 

Υπερασπίζοντας σήμερα τον Ανδρέα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όσοι μεγάλωσαν στον ίσκιο του, δεν υπερασπίζουν κάποιο τοτέμ, ένα είδωλο που κείται πλέον εκτός της Ιστορίας, αλλά το ίδιο τους το παρελθόν. Αλλά, αν υπερασπίζουν όντως την ιστορία τους, θα ’πρεπε να βρουν τρόπο να δηλώσουν ότι ενοχλήθηκαν από την κραυγαλέα υφαρπαγή που διέπραξε ο κυβερνητικός τους εταίρος: η Ν.Δ. Κι όμως. Οσο ξέρω, ουδείς ΠΑΣΟΚτζής κοινοποίησε επίσημα τη δυσαρέσκειά του για το γεγονός ότι οι «γαλάζιοι», με ξεθυμασμένη φαίνεται την έμπνευσή τους, πήραν από τα χείλη και τα πανό των «πράσινων» ένα σύνθημα που αποτελεί στοιχείο της ταυτότητάς τους και το ιδιοποιήθηκαν. Εννοώ το «Νέα Ελλάδα» που προβάλλεται πλάι πλάι με το «Νέα Δημοκρατία», δίκην εξισώσεως.

 

Ουδείς «πράσινος» θυμήθηκε το «Εμπρός για μια νέα Ελλάδα»; Ουδείς το ακόμα πιο χαρακτηριστικό «Εμπρός, Αντρέα, για μια Ελλάδα νέα»; Πώς ακριβώς τιμά τον γενάρχη του το ΠΑΣΟΚ; Λησμονώντας τη συνθηματολογημένη πολιτική κληρονομιά του; Τίποτα δεν τους πειράζει πια αφότου το πιο δικό τους σύνθημα, «η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες», το σφετερίστηκε πρώτα ο ΛΑΟΣ κι ύστερα η Χ.Α ;

Παντελής Μπουκάλας

Ο ...ΚΩΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ, ΖΕΙ !...

Ανείπωτη χαρά, απαράμιλλη συγκίνηση, πρωτοφανές δέος και μια χωριάτικη με φέτα είναι τα συναισθήματα με τα οποία γέμισα όταν πληροφορήθηκα πως ο Θεόδωρος ο Κωλοκοτρώνης ζει !

Και μάλιστα όχι ως ιστορική μνήμη, όχι ως ένα παράδειγμα προς μίμηση ούτε ως ένα εθνικό σύμβολο ή ένα άγαλμα για να εκτονώνουν τις πατριωτικές φαντασιώσεις τους τα μέλη της Χρυσής της Αυγής.

Ο Θεόδωρος ο Κωλοκοτρώνης ζει με την πιο κυριολεκτική σημασία της λέξης. Με σάρκα, με οστά και με φυσικές ανάγκες, βρίσκεται ανάμεσά μας και προσπαθεί ξανά, μετά από σχεδόν διακόσια χρόνια, να κάνει το καλύτερο που μπορεί για την Ελλάδα που υποφέρει και αγωνίζεται να διώξει τους νέους βάρβαρους κατακτητές της Τρόικας.

Επειδή κάποιοι άπιστοι Θωμάδες μπορεί να είστε έτοιμοι να μου στείλετε το τηλέφωνο του ψυχιάτρου ή του ψυχολόγου που σας κουράρει, να πω πως η διαπίστωση για τη νεκρανάσταση του Κωλοκοτρώνη δεν την έβγαλα από το μυαλό μου.

(Πριν από αυτό όμως θα ανοίξω μια παρένθεση, για να πω πως δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τον γράφουν «Κολοκοτρώνη»... Πιθανότατα θεωρούν πως το συνθετικό «κόλον» είναι προτιμότερο από το συνθετικό «κώλος». Εγώ πάλι νομίζω πως το «κόλον», το οποίο είναι ένα τμήμα του παχέος του εντέρου, είναι ένα συνθετικό το οποίο καθόλου δεν τιμά τον αγωνιστή του ’21.

Θέλω να πω, είναι πολύ προτιμότερο τα οπίσθιά σου να είναι σκληρά σαν πέτρα, παρά η σκληρότητα να έχει να κάνει με το έντερό σου. Αλλά μπορεί και να κάνω και λάθος κι ελπίζω να με συγχωρήσετε).

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Όπως και να έχει, το μείζον θέμα είναι πως η εμβληματική μορφή του ελληνικού του απελευθερωτικού του αγώνα είναι εν ζωή και μάλιστα κατοικεί μέσα στο σώμα ενός ανθρώπου τον οποίο μέχρι χτες γνωρίζαμε ως Βύρωνα Πολύδωρα.

Προς τιμήν του, αν και με καθυστέρηση πολλών ετών, ο ίδιος ο Βύρωνας αποκάλυψε τη Δευτέρα την πραγματική του ταυτότητα λέγοντας : «εγώ είμαι Κωλοκοτρώνης».

Ταυτόχρονα εκδήλωσε την πρόθεση του να πολεμήσει την Τρόικα, σκορπώντας ενθουσιασμό στο πανελλήνιο, το οποίο κρατάει όμως και μια πισινή, καθώς πάντα υπάρχει ο κίνδυνος ο Βύρων ο Πολύδωρας σύντομα να μας αποκαλύψει πως δεν είναι Κωλοκοτρώνης αλλά Ναπολέοντας ή Μέγας Αλέξανδρος ή κάποιος άλλος σφαγ... ζητώ συγνώμη... ή κάποιος άλλος στρατηλάτης και εκπολιτιστής.

Νομίζω, όμως, πως και σε αυτές τις περιπτώσεις η συγκίνηση θα πρέπει να είναι εξίσου μεγάλη, καθώς του αγώνα ενάντια στην τρόικα θα ηγείται μια σπουδαία ιστορική μορφή. Βέβαια, αυτό θα γίνεται μόνο τις μέρες που θα του το επιτρέπουν οι ειδικοί που θα τον παρακολουθούν, αλλά από το τίποτα κάτι είναι και αυτό και μπράβο του.

 

Μάνος Βουλαρινός

 

ΘΛΙΒΕΡΟΣ ΑΝΤΙΠΕΡΙΣΠΑΣΜΟΣ !...

Το «σύστημα» είναι ενιαίο και οι φορείς του, (και στη Συγγρού και στην Ιπποκράτους δρουν συνεννοημένα και μεθοδευμένα, κάνοντας τη βρώμικη δουλειά ενάντια στο Γ. Παπανδρέου.

Δεν πρόλαβε ο πρώην πρωθυπουργός να κάνει δυο – τρεις δημόσιες παρεμβάσεις και να η κίνηση αντιπερισπασμού : κατατέθηκε, λέει, το πόρισμα των ελεγκτικών εταιρειών, για τα οικονομικά του ΠΑΣΟΚ !

 

Η είδηση πλασαρίστηκε από (ποιον άλλον…), τα ΝΕΑ και μέσα από τα δομημένα κανάλια της διαπλοκής, πέρασε σ΄ όλα τα ΜΜΕ, με θριαμβολογίες, αιχμές και υπονοούμενα, για την «αμαρτωλή διαχείριση του Παπανδρέου».

 

Ο φάκελος πήγε στα χέρια του Βενιζέλου κι από κει στον Σαλαγιάννη. Είναι εφτασφράγιστος μέχρι τη συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου, διαρρέουν οι της Ιπποκράτους, τόσο εφτασφράγιστος, που έδωσε το δικαίωμα στον πρακτορίσκο – δημοσιογράφο του Αλαφούζου, να βγει στο γυαλί και να δώσει …πλέριες λεπτομέρειες από το περιεχόμενό του !

Ο καθένας μπορεί να φανταστεί, τι πρόκειται ν΄ ακολουθήσει !...

Ο ΣΑΜΑΡΑΣ ΚΑΙ Η ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ !...

Από το γραφείο του Γιώργου Α. Παπανδρέου εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

Ο Πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, συναντήθηκε σήμερα στο Μέγαρο Μαξίμου, με τον νεαρό Έλληνα διεθνή καλαθοσφαιριστή, Γιάννη Αντετοκούμπο, ο οποίος πριν από μερικές ημέρες επιλέχθηκε στο νούμερο 15 της διαλογής παικτών του ΝΒΑ από τους Μιλγουόκι Μπακς.

Πέρα από τους συμβολισμούς όμως, οι κινήσεις αυτές απαιτούν και ουσιαστικό περιεχόμενο.

Και αυτό, ο Πρωθυπουργός και το κόμμα της ΝΔ, θα έπρεπε να το έχουν δείξει στηρίζοντας τον προοδευτικό νόμο 3838 της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ για την απόδοση της Ιθαγένειας.

Αντ´ αυτού, όχι μόνο εξέφρασαν την άρνησή τους ως αντιπολίτευση, αλλά και αργότερα, ως κυβέρνηση, διακήρυξαν την απόφασή τους για αλλαγή της ουσίας του σχετικού νόμου.

Πριν από λίγα εικοσιτετράωρα, ο Γιάννης Αντετοκούμπο και ο αδερφός του, ανέμιζαν την Ελληνική Σημαία κατά την διάρκεια της σχετικής εκδήλωσης στις ΗΠΑ.

Τα αδέρφια Αντετοκούμπο, με την στάση τους, μεγάλωσαν, δεν μίκρυναν την Ελλάδα και έδειξαν ότι δεν είναι το DNA, το χρώμα ή η καταγωγή που προσδιορίζουν την Ελληνικότητα.

Ας αποτελέσει η στάση τους, λοιπόν, δίδαγμα για όλους και βεβαίως, για τον Πρωθυπουργό και το κόμμα της ΝΔ.

Έχουν την δυνατότητα να δείξουν ότι το μήνυμα που εξέπεμψαν τα δύο αδέρφια από την άλλη άκρη της γης και το έλαβαν και το μετουσίωσαν σε στάση ζωής.

ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ !...

Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Φίλιππος Σαχινίδης σχετικά με το θέμα που ανέκυψε από τις δηλώσεις Βορίδη για τον Ανδρέα Παπανδρέου σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Πρώτη Γραμμή» του Σκάι είπε ότι υπάρχουν δύο διαφορετικά ζητήματα.

 

Όπως είπε «Το ένα ζήτημα, είναι το ζήτημα της ουσίας της δήλωσης και το άλλο η πρόθεση που υπήρχε πίσω από τη δήλωση αυτή. Ας ξεκινήσω με την πρόθεση.

 

Θεωρώ ότι η τοποθέτηση του κ. Βορίδη ήταν άκρως προσβλητική για τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, για όλους αυτούς που εν πάση περιπτώσει έχουν κάνει μια θετική αποτίμηση – και δεν αναφέρομαι μόνο στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ – γιατί η θετική αποτίμηση στο πρόσωπο του Ανδρέα Παπανδρέου ξεφεύγει πολύ από τα όρια του ΠΑΣΟΚ και αυτό φαίνεται, άλλωστε, από μια σειρά δημοσκοπήσεων που καταγράφει τη συνεισφορά του κάθε Έλληνα πολιτικού στην σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας.

 

Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι ένας από τους πολιτικούς που καταγράφεται με θετικό πρόσημο και μάλιστα πάρα πολύ ψηλά σε σχέση με άλλους πολιτικούς της μεταπολιτευτικής ιστορίας της Ελλάδας. Επομένως η προσπάθεια του κ. Βορίδη να συσπειρώσει τον πιο σκληρό πυρήνα της Ν.Δ. και των δεξιών ψηφοφόρων είναι μια προσπάθεια που έχει να κάνει με τα εσωτερικά της Ν.Δ. και ενδεχομένως με τις προσωπικές του φιλοδοξίες.

 

Πάμε τώρα και στην ουσία. Είπε ο κ. Βορίδης ότι τοποθετήθηκε με αυτό τον τρόπο για να επισημάνει τις ιδεολογικές διαφορές. Δεν μπορώ να καταλάβω ποιά είναι η ιδεολογία που υποκρύπτεται πίσω από αυτή την αξιολόγηση, ότι δηλαδή υπεύθυνος για ότι συμβαίνει σήμερα στη χώρα είναι ο Ανδρέας Παπανδρέου. Γιατί από ότι ξέρω, ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός της χώρας έλαβε χώρα μεταξύ του 2007 και του 2009 όταν δεν ήταν εν ζωή ο Ανδρέας Παπανδρέου.

 

Ξέρω επίσης, ότι το τεράστιο έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, που κατά την προσωπική μου άποψη, είναι πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα από το δημοσιονομικό εκτροχιασμό, είναι ένα χαρακτηριστικό της περιόδου από την ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ και μετά, δηλαδή από το 2001 και μετά η χώρα μας αρχίζει και χάνει έδαφος στην ανταγωνιστικότητα. Και πάλι δεν είναι εν ζωή ο Ανδρέας Παπανδρέου.

 

Επομένως, το ερώτημα είναι : τι ακριβώς επιδιώκουν και τι επιθυμούν;» αναρωτιέται ο κ. Σαχινίδης και συνεχίζει :

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

«Άκουσα και με ιδιαίτερη προσοχή αυτό που είπε ο Πρωθυπουργός της χώρας ο κ. Σαμαράς, ότι δικαιώνεται ο κ. Καραμανλής. Σε τι ακριβώς δικαιώνεται; Στις επιλογές που έκανε τις δημοσιονομικές; Στον τρόπο με τον οποίο προσπάθησε να αντιμετωπίσει το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας της χώρας;

 

Θεωρώ, λοιπόν, ότι αν έχουμε σήμερα μια υποχρέωση απέναντι στους πολίτες, οι οποίοι παρακολουθούν με αγωνία το μέλλον και την προοπτική αυτού του τόπου, αν υπάρχει τρόπος και ανάγκη να καταδείξουμε τις ιδεολογικές μας διαφορές σαν ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., ας καθίσουμε να συζητήσουμε πάνω σε πρακτικές προτάσεις. Επειδή άκουσα ότι αυτή η τοποθέτηση έγινε στο πλαίσιο της αναζήτησης ιδεολογικών διαφορών. Αυτή τη στιγμή η χώρα έχει κάποια προβλήματα συγκεκριμένα, πολύ συγκεκριμένα. Έχουμε ένα πρόβλημα από το γεγονός ότι είμαστε για έκτο χρόνο σε ύφεση, έχουμε ένα πρόβλημα από την τεράστια ανεργία.

 

Εάν, λοιπόν, υπάρχουν ιδεολογικά ζητήματα τα οποία πρέπει να αναδείξουμε, ας καθίσει η Ν.Δ., ας καθίσει το ΠΑΣΟΚ από τη δική του την μεριά, ας βάλουν κάτω ποιες είναι οι ιδεολογικές αφετηρίες των προτάσεών τους για την αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων, τα οποία είναι πώς θα επιστρέψει η οικονομία σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, πώς θα δώσουμε απάντηση στο μεγάλο πρόβλημα της ανεργίας και εδώ υπάρχει πεδίο δόξης λαμπρό, για να καταγράψουμε τις ιδεολογικές μας διαφορές, για να δώσουμε τη δυνατότητα στους ψηφοφόρους μας να κατανοήσουν πού διαφέρουμε και πού συγκλίνουμε.

 

Διότι, συμφωνώ με αυτό που είπε η κ. Ασημακοπούλου, ότι αυτή τη στιγμή η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα πρωτόγνωρο πρόβλημα. Αν δεν δώσουμε ουσιαστική και ειλικρινή απάντηση πάνω σε αυτά τα προβλήματα και μεταθέτουμε τη συζήτηση σε ζητήματα που μάλλον είναι αρμοδιότητας των ιστορικών, δηλαδή στο τι έγινε στη χώρα μας το 1980, που και πάλι αν θέλετε για το δημόσιο διάλογο είναι χρήσιμο να κάνουμε αποτιμήσεις για τη συνεισφορά του κάθε πολιτικού, τότε πολύ φοβούμαι ότι οι πολίτες κάποια στιγμή θα μας στρέψουν την πλάτη και ας μην παραξενευόμαστε από το γεγονός ότι τέτοιες συμπεριφορές, τέτοιες επιλογές και τέτοιες αναφορές, οδηγούν τους ψηφοφόρους να στρέφονται προς αντισυστημικές επιλογές…

 

 Έχω την εντύπωση ότι τελικά έχουμε πολύ κοντή μνήμη. Πριν από δέκα ημέρες, ο μεγάλος κίνδυνος ήταν εάν η χώρα θα συνεχίσει να έχει Κυβέρνηση ή θα οδηγηθεί σε εκλογές. Και τελικά, μόλις ξεφύγαμε λιγάκι από τη μεγάλη αγωνία και τη μεγάλη αβεβαιότητα, αντί να ασχολούμαστε με τα μεγάλα προβλήματα, με το γεγονός ότι η χώρα εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπη με τεράστια προβλήματα, αρχίζουμε και συζητούμε για το αν ο Ανδρέας Παπανδρέου κατά τον κύριο Βορίδη κατέστρεψε τη χώρα ή όχι.

 

Θα ήθελα να ξέρω εκείνη την εποχή ο κύριος Βορίδης τι υπερασπιζόταν, την εποχή δηλαδή που ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου εν ζωή και κυβερνούσε τη χώρα. Γι’ αυτό και λέω, ότι αυτή τη στιγμή, γίνεται μία προσπάθεια που ξεκινάει από προσωπικές φιλοδοξίες, γίνεται μία προσπάθεια που έχει να κάνει με τα εσωτερικά της Ν.Δ» καταλήγει ο κ.Σαχινίδης.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ !...

"Τα στελέχη της ΝΔ, το σύνολο των μελών της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος, με την ψήφο τους για τον προϋπολογισμό στη Βουλή, αναγνώρισαν ότι, το έλλειμμα του 2009, ήταν 15,6%. Για την ιστορία, ο νυν Πρωθυπουργός το είχε αναγνωρίσει νωρίτερα.

Με την ψήφο τους, δηλαδή, αναγνώρισαν ποιος οδήγησε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού.

Σήμερα, μπορούν να υποστηρίζουν ό,τι θέλουν και να αναζητούν υπευθύνους όπου τους βολεύει.

Η αλήθεια είναι ότι, την ώρα των μεγάλων αποφάσεων για τη σωτηρία της χώρας, κάποιοι απουσίαζαν και κάποιοι έδωσαν τη μάχη και ανέλαβαν ευθύνες που δεν τους αναλογούσαν, για να μπορούν σήμερα να ομιλούν όλοι εκ του ασφαλούς.

Όσο για τον Ανδρέα Παπανδρέου, είναι βέβαιο ότι, κανείς δεν μπορεί να περιμένει τη δικαίωσή του από τους προαναφερθέντες. Πώς θα μπορούσε άλλωστε;

Όλοι γνωρίζουν ότι, ο Ανδρέας Παπανδρέου αγωνίστηκε για τη Δημοκρατία. Γι' αυτό συγκρούστηκε με το κράτος της δεξιάς 

Όλοι γνωρίζουν ότι, ο Ανδρέας Παπανδρέου αγωνίστηκε για τη Δημοκρατία. Γι' αυτό συγκρούστηκε με το κράτος της δεξιάς και με ό,τι κρατούσε σε καθεστώς εξάρτησης την Πατρίδα μας.

Προς τι, λοιπόν, η έκπληξη από τη στάση τους;

Όλα αυτά θα έπρεπε να ανήκουν στους ιστορικούς.

Η χώρα χρειάζεται υπευθυνότητα, σοβαρότητα και ενωτικό λόγο. Δυστυχώς, ακούστηκαν πολλά μεγάλα λόγια για ενότητα αυτό το Σαββατοκύριακο, αλλά πίσω από τα λόγια φανερώθηκαν διχαστικές διαθέσεις.

Και αυτές δεν υπηρετούν τη χώρα.

Σήμερα χρειάζεται το θάρρος να αναγνωρίζει κανείς απλές αλήθειες, επάνω στις οποίες θα μπορέσουμε να κτίσουμε μια νέα εθνική ενότητα - για να αντιμετωπισθούν οριστικά όσα κρατούσαν τη χώρα πίσω.

Αν κάτι πρέπει να μείνει από όλα αυτά, είναι η πανηγυρική επαναβεβαίωση της ανάγκης για αλλαγές και μεταρρυθμίσεις παντού. Για εμβάθυνση της Δημοκρατίας, διαφάνεια, κοινωνική δικαιοσύνη, ισονομία και κράτος δικαίου.

Ό,τι δηλαδή δεν επιθυμούσε και φαίνεται ακόμα να μην επιθυμεί η συντήρηση...".

 

ΑΚΡΟΔΕΞΙΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ !...

 

Μετά το «αναγκαίο κακό» οι ακροδεξιοί σύμμαχοι του Βενιζέλου επέλεξαν να προκαλέσουν χτυπώντας κατ΄ ευθείαν στην καρδιά της δημοκρατικής παράταξης, σαλιαρίζοντας κατά του ηγέτη της !

 

Το μήνυμα των σαμαράδων είναι ξεκάθαρο : «Βενιζέλο σε θέλουμε, αλλά όχι ως ΠΑΣΟΚ… Σε θεωρούμε και σε θέλουμε δικό μας !...».

Η αντιπαράθεσή τους με την περίοδο του Γ. Παπανδρέου ήταν το πρόσχημα, σιγά – σιγά αποκαλύπτεται η κύρια στόχευσή τους : το όλον ιστορικό ΠΑΣΟΚ.

Τα φασισταριά τύπου Βορίδη και ΄Αδωνι προκαλούν τον ελληνικό λαό αναφερόμενοι και επικαλούμενοι την  προστασία της Δημοκρατίας και το συμφέρον του ΄Εθνους, μιλώντας στο Συνέδριο της καφρίλας.

Η στάση της Ιπποκράτους ποια είναι και ποια πρέπει αν είναι ; Μ΄ αυτό το «…με τη συμμετοχή μας στην Κυβέρνηση θέτουμε τα δικά μας όρια…» τι εννοούν οι …ποιητές του Βενιζέλου ; Υπάρχουν κι  άλλα όρια πέρα από την ιστορική παρακαταθήκη του Ανδρέα Παπανδρέου ;

Ως που μπορεί να φτάσουν και τι, ν΄ ανεχτούν ακόμα ?...

Η ΜΕΡΚΕΛ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΣΡΕΝΤΕΡ !...

Oι πιο πρόσφατες δημοσκοπήσεις στη Γερμανία δείχνουν καταποντισμό της Eναλλακτικής για τη Γερμανία στο 2%, τους Φιλελευθέρους στο 4%, τους Πράσινους στο 16%, την Aριστερά στο 7%, τους Σοσιαλδημοκράτες στο 26% και τους Xριστιανοδημοκράτες στο 39%. Aν τα παραπάνω δεν ανατραπούν τότε δεν υπάρχει κοινοβουλευτική αυτοδυναμία ούτε για κεντροαριστερή ούτε για κεντροδεξιά κυβέρνηση συνασπισμού, με μοναδική λύση έναν νέο υπό τη Mέρκελ μεγάλο συνασπισμό Xριστιανοδημοκρατών - Σοσιαλδημοκρατών, μια επανέκδοση δηλαδή της συγκατοίκησης της περιόδου 2005-2009, που συγκροτήθηκε με μια ατζέντα την οποία είχε διαμορφώσει τότε ο αποχωρών καγκελάριος Σρέντερ.

 

H μεγάλη επιτυχία της Mέρκελ, που είχε ξεκινήσει την προεκλογική εκστρατεία του 2005 με νεοφιλελεύθερη ατζέντα στον βωμό της οποίας θυσίασε το προβάδισμα 20% στις δημοσκοπήσεις για να καταλήξει σε μια σχεδόν ισοψηφία με τους Σοσιαλδημοκράτες, είναι ότι υιοθέτησε στην πράξη την κεντρώα γραμμή πλεύσης του προκατόχου της, έναν συνδυασμό απορυθμίσεων, λιτότητας και χαλάρωσης κατά περίπτωση.

 

Eκεί όμως που η πολιτική της Mέρκελ είναι ευθεία συνέχεια της κληρονομιάς του Σρέντερ είναι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, κάτι που ούτε την καγκελάριο συμφέρει πολιτικά να το υπενθυμίζει, ούτε όμως και τον προκάτοχό της: Στη Σύνοδο Kορυφής της Nίκαιας, τον Δεκέμβριο του 2000, ο Σρέντερ έσπασε για πρώτη φορά στη μεταπολεμική περίοδο το ταμπού της γαλλογερμανικής συνεργασίας και ήλθε σε μετωπική σύγκρουση με τους Σιράκ - Zοσπέν. Xωρίς αναστολές το Bερολίνο διεκδικούσε πολιτικά και θεσμικά τον ρόλο της κυρίαρχης δύναμης στους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς.

 

Oταν το 2005 απερρίφθη η Συνταγματική Συνθήκη στα δημοψηφίσματα της Γαλλίας και της Oλλανδίας οι Σρέντερ - Φίσερ εγκατέλειψαν τα μεγαλόπνοα οράματα περί Eυρωπαϊκής Oμοσπονδίας και επέλεξαν τον μινιμαλισμό, που οδήγησε λίγα χρόνια αργότερα στη Συνθήκη της Λισαβόνας. Oταν το 2008 ξέσπασε στις HΠA η χρηματοπιστωτική κρίση, οι Σοσιαλδημοκράτες εταίροι της Mέρκελ στον μεγάλο συνασπισμό και με υπουργό Oικονομικών τον νυν υποψήφιο του κόμματος για την Kαγκελαρία Στάινμπρουκ όχι μόνον δεν διαφώνησαν με την καγκελάριο αλλά πλειοδότησαν απορρίπτοντας την πρόταση Σαρκοζί για κοινή θωράκιση της Eυρωζώνης έναντι της φόρμουλας «ο καθένας θωρακίζει το δικό του τραπεζικό σύστημα».

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Πέρα από μια αλλαγή στη ρητορική, ένας νέος μεγάλος συνασπισμός Xριστιανοδημοκρατών-Σοσιαλδημοκρατών θα είναι επί της ουσίας ένας πολύ πιο δύσκολος συνομιλητής για τους εταίρους της Eυρωζώνης. Mια δικομματική συναίνεση της τάξης του 65% σε εκλογικά ποσοστά θα δώσει στη Mέρκελ πολιτική ισχύ πολύ μεγαλύτερη από την αυτιστική ενδοσκόπηση των Φιλελευθέρων ή από του Mουτζαχεντίν του μάρκου, που έχουν κλειδωθεί στο Mπούνκερ της Eναλλακτικής για τη Γερμανία.

 

Aπό την άνοιξη του 2010 μέχρι και σήμερα οι εταίροι της Γερμανίας στην Eυρωζώνη ζούσαν και σε μεγάλο βαθμό ζουν ακόμη με το όραμα της εκλογικής ήττας της Mέρκελ, που έχει ήδη καταγραφεί πάνω από δέκα φορές σε επίπεδο ομόσπονδων κρατιδίων. Θα πρέπει επειγόντως να απεξαρτηθούν από αυτή την πολιτική φαντασίωση και να προσπαθήσουν να καταλάβουν ότι πρώτον η γραμμή της Mέρκελ χαράχθηκε ως συνολική στρατηγική επιλογή από τον προκάτοχό της Σρέντερ και δεύτερον ότι με τα γερμανικά δεδομένα η ευρωπαϊκή πολιτική της καγκελαρίου είναι μια κεντρώα γραμμή πλεύσης με ευρύτατη λαϊκή αποδοχή.

 

Oταν το 1966 η ύφεση έπληξε για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο τη Δυτική Γερμανία, οι Xριστιανοδημοκράτες, κυρίαρχοι μετά το 1949, εγκατέλειψαν τους Φιλελεύθερους και συγκρότησαν τον πρώτο Mεγάλο Συνασπισμό, παραμερίζοντας την ένταση και τη μετωπική πολιτική αντιπαράθεση που τους χώριζε με τους Σοσιαλδημοκράτες.

Γ. Καπόπουλος

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ !...

«Η απόφαση των συντρόφων μας, μελών της Αριστερής Πρωτοβουλίας, που έρχεται ως αποτέλεσμα των εξελίξεων της τελευταίας περιόδου, να διακόψουν κάθε σχέση με το ΠΑΣΟΚ, αποτελεί ένα πλήγμα για την Δημοκρατική Παράταξη.

Σε μια περίοδο κρίσιμη για την πορεία της χώρας και το μέλλον της Ελληνικής κοινωνίας, το ΠΑΣΟΚ πρέπει να διασφαλίζει την συμμετοχή, την ενεργό παρουσία κάθε μέλους του και ιδιαιτέρως συντρόφων που έχουν αγωνιστεί για πολλά χρόνια.

Είναι κρίμα αντί να πολλαπλασιάζει τις δυνάμεις του, να τις βλέπει να απομειώνονται. Και σε κάθε περίπτωση, ανεξαρτήτως και των όποιων συμφωνιών ή διαφωνιών μπορούν να υπάρχουν με τα όσα υποστηρίζουν οι σύντροφοι της Αριστερής Πρωτοβουλίας, αυτό που απαιτείται είναι προσθέσεις και πολλαπλασιασμοί, όχι αφαιρέσεις και διαιρέσεις.

Η χώρα και η Ελληνική κοινωνία έχουν ανάγκη μια μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη, που θα είναι απαλλαγμένη από αγκυλώσεις και εμμονές του παρελθόντος και θα βρίσκεται σε διαρκή ρήξη με πελατειακές αντιλήψεις και εξαρτησιακές συμπεριφορές.

Μια παράταξη που θα ενώνει τις υγιείς παραγωγικές και δημιουργικές δυνάμεις και θα αποτελεί δύναμη ουσιαστικής Αλλαγής. Αλλαγής όλων όσων αποτέλεσαν τις αιτίες για την κρίση που αντιμετωπίζει σήμερα ο τόπος.

Απαραίτητη προϋπόθεση, ένα προοδευτικό προγραμματικό πολιτικό πλαίσιο, αιχμή του οποίου θα είναι η διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος και η προώθηση μεγάλων αλλαγών και μεταρρυθμίσεων παντού, στη διοίκηση, την τοπική αυτοδιοίκηση, το παραγωγικό μοντέλο και βεβαίως, το πολιτικό σύστημα.

Στόχος, όχι απλώς η επιβίωση της χώρας, ως απάντηση στην κρίση, αλλά η διαμόρφωση των απαραίτητων όρων και προϋποθέσεων για την οικοδόμηση μιας βιώσιμης οικονομίας, στο επίκεντρο της οποίας θα βρίσκεται ο άνθρωπος, με ισχυρούς θεσμούς δημοκρατίας που θα εμπεδώνουν καθημερινά το αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης, ισονομίας και κράτους δικαίου».

Γ.Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Η ΜΥΓΑ ΣΤΟ ΣΠΑΘΙ ΤΟΥ ...ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ !...

 

Δεν πρόλαβε να ορκιστεί η νέα κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου και υπήρξαν οι πρώτες δυο αποφάσεις, επί προσώπων.

Η μία αφορούσε την τοποθέτηση Προέδρου στο Ίδρυμα Κωνσταντίνος Καραμανλής, (πήγε ο Τασούλας στη θέση του Μιχελάκη) και η άλλη στην αντικατάσταση του Προέδρου του ΕΟΠΥΥ, (έφυγε ο Παπαγεωργόπουλος και πάει ο Κοντός).

Και τις δυο αποφάσεις οι βενιζέλοι τις πληροφορήθηκαν από τα ΜΜΕ. Φυσικά και κανείς δεν είχε την απαίτηση να ρωτηθούν για το Ίδρυμα Καραμανλής, αλλά για τον ΕΟΠΥΥ ;

Όπως αποδείχτηκε, περίτρανα, οι σαμαράδες αποφασίζουν και για τα κομματικά τους και για τα κυβερνητικά, με τα ίδια κριτήρια και με τις ίδιες διαδικασίες !

Το φτύσιμο, όμως, των βενιζέλων δεν έμεινε μόνο στη ροχάλα του ΕΟΠΥΥ. Λίγες ώρες μετά, η Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Ν.Δ. Ελίζα Βόζεμπεργκ βγήκε στα ραδιόφωνα και έριξε …κουβάδες : «Κανείς δεν επιχαίρει με τη θέση Βενιζέλου στην Αντιπροεδρία και στο υπουργείο Εξωτερικών», ήταν αναγκαίο κακό…».

 

Πως τόπε ο …αρχηγός, (που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του…), στο Πολιτικό Συμβούλιο ; «Το ΠαΣοΚ δεν θα δεχτεί, πλέον, αλαζονικές συμπεριφορές !...».

 

Μεγάλε αρχηγέ, η «μύγα» κατάχεσε το σπαθί σου, θα κάνεις τίποτα ?...

ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΜΕ ΔΑΝΕΙΚΑ !...

Τα προηγούμενα τριάντα χρόνια, το ποσοστό αύξησης του ΑΕΠ στις ανεπτυγμένες χώρες ήταν απολύτως ανάλογο με το ποσοστό αύξησης του συνολικού τους χρέους - δημόσιου, ιδιωτικού και επιχειρηματικού. Το μοντέλο αυτό έφθασε στο τέλος του...

«Καθίσταται ολοένα πιο σαφές ότι οι κεντρικές τράπεζες δεν μπορούν να κάνουν 'οτιδήποτε είναι αναγκαίο' προκειμένου να διασφαλίσουν την επιστροφή των ασθενικών οικονομιών σε μια πορεία ισχυρής και βιώσιμη ανάπτυξης». Η διαπίστωση ανήκει στον Στίβεν Τσετσέτι, επικεφαλής οικονομολόγο της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (BIS), και έγινε με την ευκαιρία της παρουσίασης της ετήσιας έκθεσής της, την περασμένη Κυριακή.

Ας αναλογιστούμε σε τι ακριβώς συνίσταται αυτό το «οτιδήποτε αναγκαίο»: στη διαρκή εκτύπωση χρήματος από τις κεντρικές τράπεζες των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας, καθώς και στη δέσμευση της ΕΚΤ για άνευ όρων αγορά κρατικών ομολόγων των χωρών της Ευρωζώνης, εφόσον κριθεί αναγκαίο. Με άλλα λόγια: στη δημιουργία ενός ισχυρού αναχώματος, που θα προστατεύσει τις μεγάλες οικονομίες του πλανήτη από την καταστροφική και ανεξέλεγκτη επιδρομή μιας γενικευμένης κρίσης χρέους, η οποία ενδέχεται να αποβεί μοιραία.

Ομως, το μοντέλο το οποίο ακολουθήθηκε στα πέντε χρόνια από την κατάρρευση της Lehman Brothers κρίνεται ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί. Το αποδεικνύει τόσο η απόφαση της αμερικανικής Fed να διακόψει σταδιακά την εκτύπωση όσο και η εκτόνωση της δυναμικής που προκάλεσε το τελευταίο πακέτο στήριξης της ιαπωνικής οικονομίας. Οσο για τις αναταράξεις και τη νευρικότητα που παρατηρούνται στις διεθνείς αγορές τις τελευταίες μέρες, δεν είναι τυχαία φαινόμενα. Διότι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, οι πάντες κατανοούν πως ήρθε η ώρα οι ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες να αποσωληνωθούν από τη μηχανική στήριξη της εντατικής και να διαπιστώσουν εάν μπορούν να σταθούν όρθιες με τις δικές τους δυνάμεις.

Το ρίσκο είναι τεράστιο. Αλλωστε, μέχρι τώρα, οι κεντρικές τράπεζες δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να ανακυκλώνουν τα δανεικά που είχαν σωρεύσει στα χαρτοφυλάκιά τους κυβερνήσεις, επιχειρήσεις και ιδιώτες. Δανεικά χωρίς τα οποία θα ήταν αδύνατη η αναπτυξιακή πορεία και η διατήρηση του μέσου ποσοστού κέρδους σε ικανοποιητικά επίπεδα στη διάρκεια των τριών προηγούμενων δεκαετιών, καθώς η πραγματική οικονομία ήταν ανίκανη να τα εγγυηθεί.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Η εξαιρετική ανάλυση του Ρομέιν Χάτσουελ, που δημοσιεύτηκε στη Wall Street Journal τη Δευτέρα 24 Ιουνίου, αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Σύμφωνα με τα στοιχεία του, την περίοδο 1980-2010, το συνολικό χρέος των χωρών-μελών της G7 αυξήθηκε κατά 71% (από το 171% στο 303% του ΑΕΠ τους), ενώ το ποσοστό αύξησης του πραγματικού ΑΕΠ στο ίδιο χρονικό διάστημα ήταν 88%, δηλαδή απολύτως συγκρίσιμο. Αντιθέτως, την αμέσως προηγούμενη τριακονταετία, δηλαδή από το 1950 ως το 1980, στις ίδιες χώρες το ποσοστό αύξησης του χρέους αντιπροσώπευε μόνο ένα μικρό μέρος της αύξησης του ΑΕΠ τους.

 

Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο αποκαλυπτική όταν επικεντρώνεται στον μεγάλο των μεγάλων, τις ΗΠΑ: στις πρώτες τρεις δεκαετίες μετά τον πόλεμο, το ΑΕΠ τους αυξήθηκε κατά 191%, ενώ το συνολικό χρέος κατά μόλις 12%. Ομως, από το 1980 ως το 2010, το μεν ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 124%, ενώ το χρέος κατά 125%.

 

«Ακριβώς αυτό έκαναν οι περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες τα προηγούμενα τριάντα χρόνια -ανέπτυσσαν τεχνητά τις οικονομίες τους, τροφοδοτώντας τις με μια τοξική ουσία που ονομάζεται χρέος», σημειώνει ο Χάτσουελ. Κι αυτό ακριβώς καλούνται τώρα να σταματήσουν να κάνουν κυβερνήσεις και κεντρικές τράπεζες. Οι οποίες, διαπιστώνοντας ότι δεν μπορούν να δανείζονται εσαεί, βάζουν στο μάτι τα πορτοφόλια και τις ζωές των πολιτών, σχεδιάζοντας και εκτελώντας μια ολοκληρωτική και άνευ προηγουμένου επιδρομή εναντίον τους. Αυτή που ευσχήμως ονομάζεται «μεταρρυθμίσεις»...

 

Γ. Παυλόπουλος

ΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΟΛΙΓΟΝ "ΑΧΤΑΡΜΑΣ" !...

Εχω την αίσθηση ότι πιο εκνευρισμένος από την τροπή των τελευταίων εξελίξεων πρέπει να αισθάνεται ο Ανδρέας Λοβέρδος.

 

Είμαι βέβαιος ότι αν είχε μείνει στην αγκαλιά του ΠΑΣΟΚ, τώρα θα ήταν στον κατάλογο των υπουργών. Πιθανώς και η Αννούλα.

 

Διότι αυτή η κυβέρνηση έχει λίγο απ όλα. Είναι αυτό που λέμε «αχταρμάς», πολιτικών κυρίως ισορροπιών. Ενδοκομματικών και... διακομματικών.

 

Εχει τους δοκιμασμένους και -σχετικά τουλάχιστον- πετυχημένους της αμέσως προηγούμενης, (έκδηλο αυτό στα λεγόμενα «παραγωγικά» υπουργεία), έχει τον... Καραμανλικό της (Γιάννης Ανδριανός), να ξεχωρίζει σαν την μύγα μες στο γάλα, έχει τον Μητσοτάκη της σε ... ηλεκτρική καρέκλα, (δεν μπορείς παρά να του ευχηθείς καλό κουράγιο και καλή επιτυχία, για το καλό όλων μας), έχει τη Φώφη ως... ντεκόρ στο πιο ακατάλληλο για εκείνη υπουργείο, (το Εθνικής Άμυνας), κι έχει βεβαίως τον Χρυσοχοϊδη σε υπουργείο που αίφνης αποσχίστηκε.

 

Οπως έχει και τον Μίλτο το Βαρβιτσιώτη στο Υπουργείο Ναυτιλίας (πάντα του άρεσαν οι... σικάτες παρέες και τα μεγάλα πλεούμενα), αλλά και τον Άδωνη τον Γεωργιάδη, ως υπουργό πλέον στο εξαιρετικά ευαίσθητο υπουργείο Υγείας.

 

Ο Άδωνις, όπως και να το κάνουμε είναι μια έκπληξη, ειδικά σε αυτό το υπουργείο, στη θέση του Λυκουρέτζου. Φαίνεται όμως ότι ο Αδωνις παίζει καλύτερα μπάλα από πολλούς άλλους, σε επίπεδο «common sense», παρά τις γραφικές αγριοφωνάρες που τον έκαναν αρχικά γνωστό.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Είναι και «λαϊκό παιδί» κάτι που όπως έχει φανεί, αρέσει πολύ στον Αντώνη, παρά τις μεγαλοαστικές καταβολές του.

 

Γι αυτό και τελικά δεν ξέρω μήπως ο πιο εκνευρισμένος θα έπρεπε να είναι ο Μάκης Βορίδης. Δεν είναι και πολύ ωραίο το όνομα σου να ακούγεται... στερεοφωνικά, αλλά τελικά να μένεις στον πάγκο.

 

Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι όλοι αυτοί που μπήκαν στην κυβέρνηση, έχουν μεγάλο ρίσκο μπροστά τους, είτε το αντιλαμβάνονται, είτε όχι. Ισως το πιο μεγάλο από κάθε προηγούμενη κυβερνητική σύνθεση.

 

Γιατί τα περιθώρια στενεύουν, κι όχι μόνον σε ότι αφορά την πλειοψηφία στη Βουλή. Ο κόσμος εδώ έχει πια κουραστεί από την κρίση, η Ευρώπη μπαίνει σε ύφεση, το ΔΝΤ αρχίζει να τραβάει το δικό του δρόμο. Κοινώς, αρκεί ένα στραβοπάτημα κι όλα μπορεί να πάνε κατά διαόλου !

 

Το απεύχομαι, αλλά ουδόλως το αποκλείω...

Γ. Παπανικολάου - Euro2day

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΕΞΙΩΝ !...

Μια κυβέρνηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, τυπικά, ένα σχήμα δεξιών, με γαρνιτούρα ακροδεξιάς, στην ουσία.

 

Ό,τι πιο σκληρό και άτεγκτο, από ιδεολογικής και πολιτικής θέσης, κυκλοφορούσε, το επιστράτευσαν, τα "συνεταιράκια", και τόβαλαν μέσα.

 

Μ΄ αυτή την έννοια, προβλήματα συνοχής και σοβαρών διαφωνιών, δεν προβλέπεται να υπάρξουν : Περικοπές θα λέει ο Στουρνάρας ; Θα γίνονται ! Ποιος θα πει όχι, ο Βενιζέλος ; Απολύσεις θα λέει ο Κυριάκος ; Άμεσα και χωρίς πολλά - πολλά ! Ποιος θα διαφωνήσει, ο Χρυσοχοϊδης ; Μείωση παροχών θα λέει ο Άδωνις ; Αυτόματα ! Ποιος θα διαφωνήσει ο Γρηγοράκος ;

 

Αν όσα λέγονται, για τις πραγματικές αιτίες, που οδήγησαν στην κρίση και στην αποδόμηση της τρικομματικής, είναι αλήθεια, σε λίγους μήνες στην Ελλάδα προβλέπεται να γίνει χαμός !

 

Η σχετική ηρεμία θα κρατήσει, μέχρι τις γερμανικές εκλογές !...

Η ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ !...

ΕΚΛΟΓΕΣ, ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ !...

 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ΕΡΤ υπήρξε από τους «εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσόντες» φορείς της μεταπολίτευσης, με έντονα στοιχεία ημετεροκρατίας, κακοδιαχείρισης και διασπάθισης δημοσίου χρήματος. Από την άλλη, δεν κλείνεις την ΕΡΤ όπως κλείνεις ένα κατάστημα που πουλάει παπούτσια ή είδη μπεμπέ, και μάλιστα με οριακής ή αμφισβητούμενης νομιμότητας απόφαση. Όπως εύστοχα έγραψε κάποιος: «Η ΕΡΤ δεν είναι μόνο το πρόγραμμα που εκπέμπει. Είναι ένας πολύπλευρος οργανισμός, που περιλαμβάνει ορχήστρες, κρατάει την επαφή με την ομογένεια, διαθέτει και τροφοδοτεί το σημαντικότερο οπτικοακουστικό αρχείο της χώρας». Άλλωστε, δίπλα σε αρκετούς σκανδαλωδώς και με κομματικά κριτήρια διορισμένους, το δυναμικό της ΕΡΤ περιλαμβάνει ανθρώπους καθ’ όλα αξιόλογους και επαρκείς στη δουλειά τους.

Kατά τα άλλα, ας μη γελιόμαστε: η ηγεσία της ΠΟΣΠΕΡΤ και της ΕΣΗΕΑ, οι Καλφαγιάννηδες και οι Τρίμηδες (που μάλλον η πολιτική/συνδικαλιστική κουλτούρα τους σταμάτησε στο γράμμα Α, όπου και η λέξη «απεργία»), καθώς και οι κάθε λογής αδιάλλακτοι και «ανυποχώρητοι» συνέβαλαν επίσης στη δημιουργία του προβλήματος, με την απροθυμία τους να δεχτούν προτάσεις συμμαζέματος της ΕΡΤ, όπως λ.χ. το σχέδιο Μόσιαλου.

Ανεξάρτητα από τη λύση που θα δοθεί τελικά στο ζήτημα της ΕΡΤ μετά και την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, ο κίνδυνος πρόωρων εκλογών φάνηκε προς στιγμήν να πλανιέται πάνω από τη χώρα. Ο τρόπος με τον οποίο ο Σαμαράς και οι στενοί συνεργάτες του χειρίστηκαν το θέμα είχε ως αποτέλεσμα, εκτός των άλλων, να γίνουν ακόμα πιο εύθραυστες οι ήδη ευαίσθητες ισορροπίες μεταξύ των εταίρων της τρικομματικής κυβέρνησης. Ενώ η χώρα βρισκόταν σε κρίσιμη καμπή σε ό,τι αφορά την προσπάθεια ανάκαμψής της, ενώ το πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα συμμαχικό κυβερνητικό σχήμα έδειχνε να έχει βρει έναν κάποιο βηματισμό, το πολιτικό σκηνικό ήρθε περίπου τα πάνω κάτω: οι εκ των πραγμάτων δύσκολες σχέσεις μεταξύ των εταίρων επιδεινωθήκαν, το κλίμα στην κοινωνία πολώθηκε και πάλι, οι δυνάμεις της ανευθυνότητας και της αμετροέπειας βρήκαν ξανά πρόσφορο έδαφος για να «κάνουν παιχνίδι». Και όλα αυτά, σε μια περίοδο όπου κατ’ εξοχήν η χώρα χρειάζεται πολιτική σταθερότητα και ηρεμία.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Με τα δημοσκοπικά (και όχι μόνο) ευρήματα που διαθέτουμε, οποιαδήποτε κυβέρνηση και αν προέκυπτε από ενδεχόμενες πρόωρες εκλογές θα ήταν σαφώς χειρότερη λύση απ’ ό,τι η σημερινή (πέρα από το ότι θα είχαμε, πιθανότατα, και περαιτέρω αύξηση του ποσοστού της Χρυσής Αυγής). Αυτοδυναμία της ΝΔ θα σήμαινε άσκηση της εξουσίας, σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο, από ένα κόμμα που όχι μόνο, πριν δει «το φως το αληθινόν» (βοηθούντων και των Ευρωπαίων), πρωταγωνιστούσε επί περίπου δύο χρόνια στην «αντιμνημονιακή» χορωδία, αλλά και που δείχνει να ρέπει προς τον αυταρχισμό και τον αρχηγισμό. Αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη, θα σήμαινε τεράστιες περιπέτειες για τη χώρα, χωρίς να αποκλείονται ακόμα κα τα χειρότερα. Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-Καμμένων μήπως; Δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι. Επανάληψη της σημερινής τρικομματικής; Χλωμό, στο μέτρο που θα είχε προηγηθεί η μεταξύ τους ρήξη.

Είναι, άραγε, τυχαίο ότι όλες –μα όλες– οι φωνές της λογικής και της σύνεσης απεύχονται εκλογές στους επόμενους μήνες; Με εξαίρεση τους θιασώτες της άποψης «μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση», ποιος μπορεί να θεωρεί πως οι εκλογές, όποιο και αν είναι το «σκορ» που θα σημειώσει το ένα ή το άλλο κόμμα, θα ήταν σήμερα η λύση; Και μάλιστα, με δεδομένο ότι ενδεχόμενη προκήρυξη εκλογών, αλλά και απλή διαμόρφωση κλίματος εκλογολογίας, αρκεί για να φέρει απόλυτη στασιμότητα και απραξία στην κυβερνητική μηχανή, να παγώσουν οι όποιες μεταρρυθμίσεις πήγαιναν (κουτσά στραβά, έστω) να δρομολογηθούν, να απομακρυνθεί και η παραμικρή πιθανότητα επενδύσεων στη χώρα.

Ευτυχώς, πάντως, τα χειρότερα φαίνεται (Δευτέρα, αργά το βράδυ) να αποφεύχθηκαν. Θέλω να πιστεύω πως σε αυτό συνέβαλε τα μέγιστα το ότι όλοι είχαν επίγνωση πόσο καταστροφική θα ήταν μια ενδεχόμενη προσφυγή στις κάλπες αυτή τη στιγμή.

Ανδρέας Παππάς

Ο ...ΣΥΝΕΠΗΣ ΚΑΙ ...ΑΞΙΟΠΙΣΤΟΣ, ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ !...

Νάμαστε, λοιπόν, σε μια, ακόμα, στροφή του δρόμου, που, λέμε τώρα, οδηγεί στην έξοδο από την έρημο. Αυτοί οι Ιούνηδες, από μια χαρά, ήσυχοι και ήρεμοι μήνες, εξελίχθηκαν, τα τελευταία χρόνια σε πρωταγωνιστές, φιλοξενώντας τα πλέον ενδιαφέροντα πολιτικά θρίλερ.

Πέρσι, ήταν ο Ιούνης που διαμόρφωσε την λαϊκή εντολή, έτσι, ώστε νάναι μονόδρομος οι κυβερνήσεις συνεργασίας. Φέτος, είναι πάλι αυτός, που οδήγησε στη δικομματική κυβέρνηση, Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ.

Εκεί που ακόμα ο εν λόγω μήνας δεν τόχει ξεκαθαρίσει, ακόμα, είναι το αν είναι ή όχι, το τυχερό γούρι, για το Σαμαρά. Ο ίδιος, πάντως, φαίνεται να τον προτιμάει και να του εμπιστεύεται σημαντικές επιλογές του…

Εν είδη απολογισμού, λοιπόν, ας μας επιτραπεί να δώσουμε ένα μικρό παράδειγμα της σταθερότητας κι της συνέπειας του πρωθυπουργού μας, περιδιαβαίνοντας από Ιούνιο (2012) σε Ιούνιο (2013), ακούγοντας, προσεκτικά, συγκρίνοντας και γεμίζοντας τα στήθη μας από υπερηφάνεια, για το …λαχείο που μας έκατσε στην πρωθυπουργία !