Ο ΓΑΠ ΚΙ Ο ...ΝΤΕΜΗΣ ΡΟΥΣΣΟΣ !...

Ανάμεσα σε μια σειρά συγκλονιστικών πολιτικών εξελίξεων (πώληση του 902 σε Κυπραίους, εξωφρενικής σημασίας επίσκεψη Αντώνη Σαμαρά στις ΗΠΑ) έσκασε ως βόμβα μια συνταρακτική είδηση που άλλαξε μια για πάντα την εικόνα του παγκοσμίου γίγνεσθαι. Όπως λοιπόν διαβάσαμε (και σε ψιλοσοβαρά site…) «Ο σαμιακός λαός έκρινε ανεπιθύμητο τον Γιώργο Παπανδρέου» ή πάλι «Persona non grata o Παπανδρέου στη Σάμο» καθώς και «Αγανάκτηση στους Σαμιώτες από την παρουσία Παπανδρέου».

 

Προσωπικά, μόλις πληροφορήθηκα (από το μαρτυρικό Λουτράκι όπου παραθέριζα) το συγκλονιστικό αυτό συμβάν προσπάθησα να φέρω στο μυαλό μου τις εικόνες. Πως θα ήταν άραγε(ς); Φαντάστηκα έναν ξεχειλισμένο ποταμό από Σαμιώτες με επικεφαλής μια μετεμψύχωση του θρυλικού ντόπιου οπλαρχηγού Λυκούργου Λογοθέτη ή –στην χειρότερη- την Άντζυ Σαμίου αυτοπροσώπως (εδώ που τα λέμε, χαλαρά θα πήγαινε η αγαπημένη αοιδός) να φωνάζουν βροντερά και βιτριολικά συνθήματα κατά του δωσίλογου γκαουλάιτερ και επιφανούς στελέχους της Λέσχης (μπόντι) Μπίλντερμπεργκ, ΓΑΠ.

 

Φευ, η αλήθεια ήταν σαφώς πιο πεζή… Στην πραγματικότητα επρόκειτο για ένα μάτσο αργόσχολους (που δεν γέμιζαν ταξί ούτε με τον ταξιτζή) οι οποίοι δεν είχαν απολύτως τίποτα καλύτερο να κάνουν ένα αυγουστιάτικο σαββατόβραδο από το να μαζευτούν έξω από το ξενοδοχείο όπου διέμενε ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας και να φωνάξουν τις συνήθεις εθνοψευτοαριστερές μπούρδες. Μάλιστα, οι εν λόγω τυπάδες, για να οργανώσουν όσο το δυνατόν καλύτερα το χάπενίνγκ τους, τύπωσαν και σχετική αφίσα η οποία έγραφε κατά λέξη «ΕΙΣΑΙ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ ΣΤΗ ΣΑΜΟ. ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΣΑΜΙΩΤΕΣ ΖΗΤΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΔΟΤΗ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΟΥ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΗΣΙ» (sorry για τα κεφαλαία αλλά φαίνεται πως οι λέξεις «πατριωτισμός» και caps lock είναι ταυτόσημες σε αυτή την χώρα) απεικονίζοντας τον Παπανδρέου ως ζόμπι! Μιλάμε για έμπνευση, όχι αστεία…

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Κι όμως… για πολλοστή φορά μια στημένη ενέργεια μιας χούφτας νοματαίων (ακούστηκε πως πίσω απ’ όλο αυτό το νταβαντούρι κρύβεται πολιτευτής ακραιφνούς αντιμνημονιακού κόμματος) βαπτίστηκε σε χρόνο dt «παλλαϊκή αντίδραση». Ξάφνου, η Σάμος παρουσιάστηκε ως το νέο «γαλατικό χωριό» που αντιστέκεται στον ποταπό πρωτεργάτη του επαχθούς και απεχθούς Μνημονίου. Και φυσικά, είναι πλέον ξεκάθαρο πως απλώς επιτρέπεται στον κάθε φλούφλη να κυκλοφορεί όποτε γουστάρει μια αφίσα τύπου Φαρ Ουέστ (αξέχαστη by the way εκείνη που «κοσμούσε» πριν λίγα χρόνια τους αθηναϊκούς τοίχους, αποκαλώντας τον Νίκο Ευαγγελάτο «σύζυγο» (sic) Tατιάνας) προτρέποντας τους «αγανακτισμένους πολίτες» να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.

 

Είναι τόσο παράδοξο. Αυτοί που τα τελευταία χρόνια προσπαθούν να μας πείσουν πως ζούμε Χούντα και δικτα(κ)τορία και πως δεν έχουμε δημοκρατία είναι ακριβώς οι ίδιοι που κάνουν ό,τι μπορούν για να την καταλύσουν. Απαγορεύοντας σε πολιτικούς, δημοσιογράφους, καλλιτέχνες, στον οποιονδήποτε όχι απλώς να εκφράσει την (διαφορετική από την δική τους) άποψή του αλλά ακόμα και να κυκλοφορεί στον δρόμο. Σε μια χώρα, όπου κάποιοι επιμένουν πεισματικά να ταυτίζουν τον «όχλο» με τον «λαό».

 

Γιατί όμως τέτοιο μένος για τον Γιώργο Παπανδρέου; Μπορώ να σκεφτώ πολλούς λόγους. Ο επικρατέστερος; Γιατί έτσι τους είπανε. Έτσι τους είπε ο Μπάμπης ο Σουγιάς (που θα έλεγαν και οι ΑΜΑΝ). Αν τους έλεγε πως για την κρίση φταίει ο Ντέμης Ρούσσος θα κυνηγούσαν τον Ντέμη Ρούσσο. Μέχρι εκεί φτάνει το μυαλό τους. Αυτοί είναι.

 

Θανάσης Χειμώνας

Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΩΝ !...

Το χρέος του Νότου της Ευρωζώνης, της Γαλλίας συμπεριλαμβανομένης, είναι περίπου 4,7 τρισ. ευρώ. Πρόκειται για μια σκληρή πραγματικότητα, που δεν αντιμετωπίζεται με μετάθεση της συνολικής λύσης με ημίμετρα και διευθετήσεις.

 

Με άλλα λόγια, δεν είναι μόνο το δημόσιο χρέος της Ελλάδας που δεν είναι βιώσιμο, αλλά του Νότου συν τη Γαλλία. Αλλη λύση πλην μιας σε μεγάλο βάθος χρόνου μετάθεσης της αποπληρωμής με χαμηλά έως συμβολικά επιτόκια δεν φαίνεται στον ορίζοντα.

 

Ακόμη και αυτή η λύση, που για την Ελλάδα λόγω του μεγέθους της είναι εφικτή και διαχειρίσιμη, για τη Γερμανία, την Ολλανδία, τη Φινλανδία και την Αυστρία έχει με τα σημερινά δεδομένα απαγορευτικό πολιτικό κόστος αν εφαρμοσθεί συνολικά στον Νότο: Κανέναν δεν πρόκειται να παραπλανήσει μια στην ουσία διαγραφή χρεών που θα μεταμφιεσθεί σε επιμήκυνση, με άλλα λόγια στην αγορά ομολόγων πολύ μεγάλης διάρκειας που θα εκδώσουν οι υπερχρεωμένες χώρες από τους δανειστές.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Κι εδώ εμφανίζεται ο κίνδυνος των ευρωεκλογών της προσεχούς άνοιξης όχι μόνο ως θρυαλλίδα πολιτικής αποσταθεροποίησης στον Νότο αλλά ως συνιστώσα ενίσχυσης της εσωστρέφειας και της περιχαράκωσης στις χώρες του Βορρά.

 

Δυστυχώς, όλα δείχνουν ότι οι συνθήκες και οι προϋποθέσεις για μια συνολική λύση ή, στη χειρότερη περίπτωση, για την καταγραφή του αδιεξόδου στην Ευρωζώνη θα διαμορφωθούν στο τέλος του πρώτου εξαμήνου του 2014.

 

Σε όλα αυτά τα σενάρια και τις υποθέσεις εργασίας είτε για συνολική λύση είτε για καταγραφή αδιεξόδου υποτιμάται ο παράγων μιας ανεξέλεγκτης κοινωνικής έκρηξης σε χώρες όπως η Ιταλία και η Γαλλία.

 

Επιπλέον, στο ίδιο διάστημα θα τεθεί σε δεινή δοκιμασία η αξιοπιστία της δέσμευσης του Μάριο Ντράγκι για σταθεροποιητική παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας όταν, όσο και σε όποια χώρα χρειασθεί: Σε καμιά περίπτωση η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ένα νέο κύμα πίεσης των αγορών που θα πλήξει συνολικά τον Νότο και τη Γαλλία καθώς τα μεγέθη υπερβαίνουν τις πραγματικές της δυνατότητες.

 

Γ. Καπόπουλος

ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ !...

Με υποθέσεις και πολλά «αν» βεβαίως και δεν γράφεται η ιστορία. Ολοι άλλωστε το γνωρίζουν αυτό, ακόμη και οι ονειροπόλοι. Όμως, καμιά φορά, τα πολλά «αν» κάνουν πιο συναρπαστική τη διήγηση της ιστορίας και «πλέκουν» ένα παραμύθι αρκετά ρεαλιστικό με αρχή, μέση και τέλος και καθόλου φανταστικό.

 

«Αν» είχαμε λίγο λιγότερο φοροδιαφυγή, «αν» ήταν μικρότερη η σπατάλη, «αν» δεν υπήρχαν έστω τόσες πολλές μαϊμού συντάξεις, «αν» περιορίζονταν οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, «αν» ήταν λιγότερα τα ρουσφέτια και τα λαμόγια, «αν» είχαν πάλι παταχθεί οι δωροδοκίες, τότε σαφώς δεν θα είχαμε φθάσει ως εδώ.

 

Μπορεί εκείνη η ισοπεδωτική φράση του Θ. Πάγκαλου να ακούγεται ενοχλητική και αρκούντως προκλητική για το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού της χώρας, αλλά δεν παύει να απεικονίζει την πραγματικότητα και να εξηγεί την κακοδαιμονία της οικονομίας.

 

Ολόκληρα χωριά γέμισαν συνταξιούχους, νησιά και νομοί συντηρούνται με συντάξεις «τύφλωσης», «κώφωσης», αναπηρίας. Ενας στους τέσσερις Ελληνες είναι σήμερα συνταξιούχος, το άλλο τέταρτο είναι μαθητές, φοιτητές, ανήλικοι, το υπόλοιπο 25% είναι άνεργο και μόνο το υπόλοιπο περίπου 1/4 εργάζεται για να συντηρεί σχεδόν τα 3/4 του πληθυσμού.

Όλα τα ασφαλιστικά ταμεία γονάτισαν από την υπερσυνταγογράφηση φαρμάκων και τις αχρείαστες αξονικές τομογραφίες σε ιδιωτικές κλινικές.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Και όσοι αμφισβητούν ότι από κάτι τέτοια εξόκειλε η οικονομία, ας ακούσουν τον υπουργό Υγείας: «Χρειαστήκαμε, είπε σε ραδιοφωνική συνέντευξη, και στην υγεία τον 'μπαμπούλα' του μνημονίου, για να κάνουμε τα αυτονόητα. Για παράδειγμα, το 2009 η φαρμακευτική δαπάνη στη χώρα είχε ξεπεράσει τα 7 δισ. ευρώ. Το 2013 θα κλείσουμε με 2.300 εκατ. ευρώ. Δηλαδή, θα έχουμε περίπου 5 δισ. ευρώ λιγότερα για φάρμακα. Πεθάναμε; Όχι. Μπορούσαμε, λοιπόν, να δαπανούμε ετησίως για φαρμακευτική δαπάνη 5 δισ. ευρώ λιγότερο. Γιατί δεν το κάναμε όλα αυτά τα χρόνια;».

 

Πέντε δισεκατομμύρια σε ένα χρόνο ή 50 δισ. σε μία δεκαετία δεν είναι και λίγα. Αντιστοιχούν στο μισό της βοήθειας του πρώτου μνημονίου, που αν δεν δίνονταν, τότε η χώρα θα είχε χρεοκοπήσει από τον Μάιο του 2010.

 

Τα άλλα 50 δισ. «κρύβονται» στην «Υδρα» παλαιά ή στις «Αρχάνες» τώρα, όπου καταστηματάρχες επικουρούμενοι από τους πελάτες εκδιώκουν τους ελεγκτές του ΣΔΟΕ αρνούμενοι να εκδώσουν αποδείξεις. «Υδρες» και «Αρχάνες», «Χαλκιδικές» και «Κυλλήνες» γέμισε πλέον η Ελλάδα, με την ευγενή χορηγία και συμπαράσταση των κατοίκων που φωνασκούν γιατί ήρθε το ΣΔΟΕ αλλά όταν το κλιμάκιο απομακρύνεται ασκούν κριτική για την εκτεταμένη φοροδιαφυγή στη χώρα, διαμαρτυρόμενοι για την έλλειψη ελέγχων.

 

«Αν» τώρα σε όλα αυτά προστεθούν και τα μικρά και μεγάλα σκάνδαλα με πρωταγωνιστές πολιτικά πρόσωπα, τεχνοκράτες και επιχειρηματίες, τα χιλιάδες ρουσφέτια με προσλήψεις υπαλλήλων που πληρώνονται με δανεικά και οι ανεξέλεγκτες δαπάνες και σπατάλες στο Δημόσιο, συμπληρώνεται το μαύρο παζλ της ελληνικής κακοδαιμονίας.

 

Με υποθέσεις και πολλά «αν» μπορεί να μη γράφεται η ιστορία ωστόσο εξηγούν όλα αυτά τα «αν» γιατί «έπεσε» η πόλις... «Αν -φυσικά- σου βαστά η ψυχή να ακούς όποιαν αλήθεια» όπως λέει ο ποιητής.

Αντώνης Δαλίπης

 

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ, ΦΑΡΣΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ !...

Τακτικός επιφυλλιδογράφος της «Καθημερινής» κλείνει τη στήλη του της περασμένης Κυριακής (4/8/13) με τη γνωστή του επωδό: «…Τρίτο ενδεχόμενο, το εδώ σταθερά επαναλαμβανόμενο αίτημα: Να αναλάβουν τις ευθύνες τους οι φορείς θεσμικής ευθύνης για τη συνοχή και τη συνέχεια της ελληνικής κρατικής υπόστασης: Ακαδημία, Δικαιοσύνη, Πανεπιστημιακές Σύγκλητοι, Ενοπλες Δυνάμεις, Επιστημονικά και Καλλιτεχνικά Επιμελητήρια. Να απαιτήσουν κυβέρνηση προσωπικοτήτων, Συντακτική Εθνοσυνέ-λευση, καινούργιο Σύνταγμα». Το νέο και ανησυχητικό στοιχείο στην παραπάνω διατύπωση είναι η συμπερίληψη των «Ενόπλων Δυνάμεων» στη μέση της λίστας των «φορέων θεσμικής ευθύνης», οι οποίοι ενθαρρύνονται να «απαιτήσουν» το άλφα, το βήτα, ή το γάμα, στις πολιτικές εξελίξεις της χώρας !

 

Το παράθεμα αποτελεί κατά τη γνώμη μου μια κομψή διατύπωση του συγγραφέα της επιφυλλίδας, που προτρέπει τις ένοπλες δυνάμεις να αναμειχθούν στην πολιτική ζωή του τόπου στο όνομα της προστασίας « … της ελληνικής κρατικής υπόστασης».

Σε περίπτωση πραγματοποίησης της ευχής του συγγραφέα, το αποτέλεσμα, στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα θυμίζει την επανάσταση στο Γουδί του 1909, σε μια ενδιάμεση περίπτωση, την 4η Αυγούστου 1936 με τη δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά, και στη χειρότερη των περιπτώσεων, την 21η Απριλίου 1967 (για την οικοδόμηση της Ελλάδας των Ελλήνων Χριστιανών του Γεωργίου Παπαδόπουλου). Και εδώ το καίριο ερώτημα που θα αιωρείται είναι: ποιος τελικά θα επιλέξει την υποθετικά άτεγκτη «κυβέρνηση προσωπικοτήτων» που ένθερμα εισηγείται ο επιφυλλιδογράφος; Δεν θα είναι ο λαός, μετά από μια ελεύθερη εκλογική αναμέτρηση, σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα και τους νόμους ;

 

Οντως, η Ελλάδα από τα τέλη του 2008 αντιμετωπίζει μια δύσκολη (ακόμη και τραγική) κατάσταση: πέντε χρόνια παρατεταμένης ύφεσης στην οικονομία, ανεργία που πλησιάζει το 30% (60% για τους νέους), δυσθεώρητο δημόσιο χρέος, ασφυκτική και προσβλητική επιτήρηση από τους διεθνείς μας δανειστές, μια συγκυβέρνηση δύο κομμάτων που κατηγορούνται ως υπεύθυνα της σημερινής κατάντιας, και μια διασπασμένη αντιπολίτευση με θορυβώδεις νοσταλγούς της ναζιστικής Γερμανίας και του Χίτλερ από τη δεξιά της πλευρά και θιασώτες της αναρχίας ή θαυμαστές του Λένιν (αν όχι του Στάλιν) από την αριστερή όχθη. Και ο αντικειμενικός αναγνώστης θα με ρωτήσει δικαιολογημένα: Μα τι, επιτέλους, θέλεις άνθρωπέ μου; Οπως μας τα λες εδώ... ίσως ο επιφυλλιδογράφος στον οποίο αναφέρθηκες να έχει δίκιο !

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Η απάντησή μου στον αναγνώστη θα είναι απλή και αρνητική! Δεν χρειάζεται να γυρίσουμε το ρολόι της Ιστορίας πίσω σε ταραγμένες περιόδους διχασμού και αιματηρών συγκρούσεων για να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα. Δεν χρειάζεται να χωριστούμε και πάλι σε Βασιλικούς και Βενιζελικούς, σε Κομμουνιστές και Εθνικιστές ή σε Χουντικούς και Αντιχουντικούς. Δεν χρειαζόμαστε ξανά στρατόπεδα συγκεντρώσεως, εξορίες, σε ξερονήσια, παιδομαζώματα και παιδουπόλεις. Επομένως, ο σημερινός διαχωρισμός που επιχειρείται μεταξύ Μνημονιακών και Αντιμημονιακών, θα μπορούσε να παιχτεί σαν επανάληψη μιας παλιάς τραγωδίας που παίρνει τη μορφή της φάρσας. Διότι η Ελλάδα σήμερα, παρά το οικονομικά της προβλήματα, είναι μια εδραιωμένη δημοκρατία που έχει κάνει από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 την ιστορική επιλογή να ενταχθεί στην εκκολαπτόμενη Ενωμένη Ευρώπη των Δημοκρατιών. Διότι κανένα κόμμα δεν τίθεται σήμερα εκτός νόμου για τα «πιστεύω» του, όσο αποκρουστικά και αν αυτά μερικές φορές ακούγονται. Διότι νόμιμες διαδικασίες, όπως οι ελεύθερες εκλογές και αναθεωρήσεις σημαντικών συνταγματικών διατάξεων, αποτελούν την πεμπτουσία των εδραιωμένων δημοκρατικών πολιτευμάτων.

Παρακολουθούμε στις μέρες μας ακόμη μια αναμέτρηση ανάμεσα στο παλιό και το νέο. Ανάμεσα στην απελπισία και την απόγνωση από τη μια πλευρά, και την ελπίδα και την αυτενέργεια από την άλλη. Σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα, αν η κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου εξακολουθήσει να εξασφαλίζει την πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο, οι επόμενες εκλογές μπορούν να γίνουν τον Μάιο/Ιούνιο του 2016. Αρα, υπάρχει άνετος χρόνος για τους αμφισβητίες του σημερινού πολιτικού συστήματος να οργανωθούν, να δημιουργήσουν νέα κόμματα με τα λεγόμενα άφθαρτα πρόσωπα, και να διεκδικήσουν την ψήφο του ελληνικού λαού. Και φυσικά οι «προσωπικότητες» δεν εξαιρούνται από την πολιτική διαδικασία αρκεί να μην αναμένουν ένα «έφιππο εθνοσωτήρα» να τους εξασφαλίσει διά της βίας την εξουσία. Στο μεταξύ, η εδραίωση μιας γνήσιας και σύγχρονης κοινωνίας των πολιτών (πανεπιστήμια, μη κυβερνητικές οργανώσεις, εκκλησία και άλλοι οικολογικοί και φιλανθρωπικοί φορείς) θα πρέπει να ξεφύγει από κρατικοδίαιτες συνήθειες του παρελθόντος.

Ευτυχώς, μια προσεκτική επισκόπηση των διεθνών μέσων ενημέρωσης δείχνει ότι η χώρα μας απομακρύνεται από τη ζώνη άμεσου κινδύνου χρεοκοπίας και υποχρεωτικής εξόδου από τη Ζώνη του Ευρώ... παρά τις συνεχιζόμενες περί του αντιθέτου υποδείξεις - επιθυμίες μιας ευπαρουσίαστης Καναδέζας ερευνήτριας, της Ναόμι Κλάιν. Με υπομονή και σύνεση, ανοίγει και πάλι ο δρόμος της επιστροφής της χώρας μας στις αγορές, στην ανάπτυξη νοοτροπιών αυτοπεποίθησης και αυτοπροσδιορισμού, στο αίσθημα προσωπικής και κοινωνικής ευθύνης και στην απενοχοποίηση της αυτοκριτικής. Πάνω απ’ όλα, παραμένουμε στον δρόμο για τη διατήρηση της κορυφαίας μεταπολιτευτικής μας επιλογής: Οτι είμαστε ένα αναπόσπαστο κομμάτι της Ενωμένης Ευρώπης.

Δηλαδή, μια Ελλάδα θεσμικά ενταγμένη στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ, με στενές και φιλικές σχέσεις με τις ΗΠΑ (όπως αυτές επιβεβαιώνονται μετά την πρόσφατη συνάντηση Σαμαρά - Ομπάμα στην Ουάσιγκτον) και με ορθάνοιχτες τις πόρτες στενής συνεργασίας με οικονομικούς γίγαντες (π.χ., Κίνα, Ρωσία, Ινδία, Βραζιλία). Αυτή η Ελλάδα δεν θα ξαναδώσει την ευκαιρία στους κυνηγούς δραματικών πρωτοσέλιδων τίτλων να εξομοιώσουν την πλατεία Συντάγματος με τις πλατείες Ταχρίρ και Ταξίμ.

Θεόδωρος Κουλουμπής .

Ο ΚΛΑΡΙΝΟΓΑΜΠΡΟΣ !...

Ξαναέπεσα από τα σύννεφα την Κυριακή το πρωί και σκέφτομαι πως πλέον πρέπει να βρω έναν τρόπο να κρατιέμαι κάπως καλύτερα ή έστω να πάρω ένα αλεξίπτωτο γιατί αυτές οι συνεχείς πτώσεις μπορεί να μου αφήσουν κανένα κουσούρι και να αρχίσω να λέω τη δουλειά μου λειτούργημα ή να πιστεύω πως το φως στην άκρη του τούνελ είναι η έξοδος και όχι το τρένο που έρχεται από την αντίθετη κατεύθυνση. Η αιτία αυτής της τελευταίας πτώσης ήταν η συγκλονιστική αποκάλυψη -η οποία συνοδεύονταν και από αδιάψευστα φωτογραφικά ντοκουμέντα– σύμφωνα με την οποία ο Ηλίας ο Κασιδιάρης έχει χτυπήσει τατού με τη σβάστικα, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει στο ακόμα πιο συγκλονιστικό συμπέρασμα πως ο άνθρωπος με τα πολλά νεύρα μπορεί να είναι ναζιστής ή ακόμα και φασίστας.

Ομολογώ πως αυτή την εξέλιξη δεν την περίμενα, αλλά χαίρομαι που η ελληνική η κοινωνία –και κυρίως το μέρος αυτό της κοινωνίας που έχει βρει έναν τρόπο να γλιτώνει τα έξοδα του ψυχιάτρου εκμεταλλευόμενη τις θεραπευτικές ιδιότητες των μέσων της κοινωνικής της δικτύωση – έδειξε για άλλη μια φορά τα άψογα αντανακλαστικά της και κατήγγειλε με οργή τον άνθρωπο που ο σοφός λαός έστειλε στο κοινοβούλιο προκειμένου να ανέβουν οι θεαματικότητες του καναλιού της Bουλής. Τόσο οι καταγγελίες, όσο και η οργή που τις είχε πάρει αγκαζέ και τις συνόδευε, είναι απολύτως λογικές καθώς ο εν λόγω βουλευτής έχει παρασύρει χιλιάδες δημοκράτες Έλληνες που μισούν το φασισμό (το φασισμό των άλλων, αλλά ας μην στεκόμαστε σε λεπτομέρειες) να ψηφίσουν τη Χρυσή την Αυγή. Είμαι βέβαιοςπως αυτοί οι χιλιάδες παρασυρμένοι συμπατριώτες μας, τώρα που αποκαλύφθηκε πως ο Ηλίας ο Κασιδιάρης μπορεί και να μην πιστεύει στη δημοκρατία, θα στραφούν σε πιο δημοκρατικές επιλογές και μπράβο τους.

Πολλά συγχαρητήρια και ένα τεράστιο μπράβο οφείλω να δώσω και στο Πρώτο το Θέμα του Θέμου το οποίο δεν περιορίζεται στον παραδοσιακό ρόλο των εφημερίδων, που είναι να εμπλουτίσουν τη δισκοθήκη των αναγνωστών τους με cd που από μόνα τους δεν θα τα αγόραζε κανείς ούτε για να διώχνει τα περιστέρια από το μπαλκόνι του, αλλά πάει ένα βήμα παραπέρα: Υπηρετεί με πάθος έναν ιερό σκοπό, που δεν είναι άλλος από το να εντάξει τα στελέχη της Χρυσής της Αυγής στο λάιφ το στάιλ και να τους παρουσιάσει όπως πραγματικά είναι. Όχι σαν αιμοβόρα προγλωσσικά θηρία, αλλά ως απλούς καθημερινούς κλαρινογαμπρούς της διπλανής πόρτας. Και όταν λέω της διπλανής πόρτας, θέλω να διευκρινίσω πως δεν αναφέρομαι αποκλειστικά και μόνο στις πόρτες σπιτιών τα οποία γειτνιάζουν με ψυχιατρικά ιδρύματα.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια…

Και εξηγούμαι: Κοιτώντας τη φωτογραφία του Ηλία του Κασιδιάρη, καταλαβαίνει κανείς πως δεν είναι τίποτα λιγότερο από ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα Έλληνα κλαρινογαμπρού. Με το γυμναστήριό του, τα τατού του, τις πλαστικές του τις παντόφλες που βρήκε σε κάποιο παζάρι με αγαπημένα αντικείμενα της δεκαετίας του ΄80 και, κυρίως, με την ξανθιά του. Μια ξανθιά με τίτλο από καλλιστεία και σκουλαρίκι στον αφαλό από αυτά που κάνουν την ιεραποστολική στάση να μοιάζει σα να βγήκε από τα πιο τρελά όνειρα του μαρκήσιου του Ντε Σαντ. Παρατηρώντας δε κανείς ακόμα πιο προσεκτικά τη φωτογραφία, μπορεί να διαπιστώσει πως το συγκεκριμένο ζευγάρι δεν είναι ένα καθημερινό ελληνικό ζευγάρι μόνο στην όψη, αλλά και στις συνήθειες. Νομίζω πως είναι κάτι παραπάνω από φανερό πως στο επίμαχο στιγμιότυπο το θηλυκό μέλος του ζευγαριού περιγράφει τις δυσκολίες που καθημερινά αντιμετωπίζει με το μανικιούρ της και ταυτόχρονα κλείνει τη μύτη της για να αποφύγει την οσμή της ανάσας του συντρόφου της, ενώ το αρσενικό μέλος σκέφτεται τημετατροπή που θα ήθελε να κάνει στο αμάξι του και ταυτόχρονα αγανακτεί που σε κοτζάμ παραλία δεν μπορεί να βρει ένα μέρος για να παίξει αυτό το σαδιστικό παιχνίδι που ονομάζουμε «ρακέτες».

Με λίγα λόγια, χάρη στην ερευνητική δημοσιογραφία του Πρώτου του Θέματος του Θέμου, γίνεται σε όλους φανερό πως ο Ηλίας ο Κασιδιάρης και η παρέα του έχουν την επιτυχία που έχουν γιατί ενσαρκώνουν με τον καλύτερο τρόπο το πιο μαζικό σύγχρονο πρότυπο. Αυτό του κλαρινογαμπρού. Ένα πρότυπο που είναι πιο ελληνικό και από τους ήρωες του Ρετιρέ και μπράβο του.

 

Μάνος Βουλαρινός

Ο,ΤΙ ΛΕΕΙ ΠΑΝΤΑ, ΕΙΠΕ Ο ΟΜΠΑΜΑ !...

Στην πολυαναμενόμενη συνάντηση του προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα με τον Έλληνα πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, ακούσαμε σε γενικές γραμμές αυτά που περιμέναμε. Ο Μπαράκ Ομπάμα δεν ήταν τόσο συγκρουσιακός με την γερμανική πλευρά, ούτε μίλησε αρνητικά για τις μεταρρυθμίσεις της ελληνικής οικονομίας.

Ωστόσο, τόνισε την ανάγκη να υπάρξουν κινήσεις για την τόνωση της ανάπτυξης στην ελληνική οικονομία, καθώς μόνο οι διαρθρωτικές αλλαγές δεν φτάνουν. Ο Ομπάμα –και γενικότερα η αμερικανική πλευρά, από οικονομολόγους του Χάρβαρντ μέχρι τον υπουργό οικονομικών της χώρας- εκτιμά ότι η λιτότητα μόνη της δεν οδηγεί κάπου. Αντίθετα, προκαλεί έναν φαύλο κύκλο ύφεσης. Κι αν αυτό ήταν πρόβλημα μόνο της Ευρώπης, μπορεί και να μην τους ένοιαζε και τόσο. Αλλά θεωρούν ότι δημιουργεί παγκόσμια αποσταθεροποίηση, λόγω της σημασίας της οικονομίας της Ευρωζώνης συνολικά για το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα.

 

Η άποψη των αμερικανών και ιδίως του Ομπάμα είναι ότι οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στις χώρες με αδύναμες οικονομίες της Ευρωζώνης, όπως η Ελλάδα, είναι μεν αναγκαίες, αλλά δεν μπορούν να γίνονται υπό το καθεστώς μιας τέτοιας ύφεσης. Θεωρούν ότι πρέπει με διάφορους τρόπους να πυροδοτηθεί η ανάπτυξη πρώτα, ώστε να συγκρατηθεί η ανεργία.

 

Κι έτσι να εξισορροπηθούν οι πόροι που θα φύγουν από την οικονομία μέσω των διαρθρωτικών αλλαγών (της δημιουργίας λιγότερο σπάταλου ή περισσότερο παραγωγικού κράτους, για την περίπτωση της Ελλάδας). Θεωρούν δηλαδή ότι η ανάπτυξη μπορεί να απορροφήσει τις κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες των διαρθρωτικών αλλαγών. Αντίθετα, η ύφεση απλά βαθαίνει το τέλμα μιας οικονομίας. Κι όσο αφαιρείς πόρους από την οικονομία, τόσο μεγαλώνεις το πρόβλημα.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Από την άλλη πλευρά, έχω την αίσθηση, παρακολουθώντας και το CNN η Ελλάδα δεν είναι τόσο μεγάλο ζήτημα για την αμερικανική διπλωματία. Η συνάντηση Ομπάμα- Σαμαρά δεν τους απασχόλησε και ιδιαίτερα. Περισσότερο το CNN ασχολείται με το ζήτημα των σχέσεων με τον Πούτιν και με την μη συνάντηση του Ομπάμα με τον Ρώσο πρόεδρο, παρά με την πραγματοποίηση της συνάντησης με τον Σαμαρά.

 

Με την Ρωσία οι σχέσεις έχουν οξυνθεί λόγω του ασύλου στον Σνόουντεν, που ξυπνάει και τις δύο χώρες ψυχροπολεμικά αντανακλαστικά, που βγαίνουν από το χρονοντούλαπο της ιστορίας. Έσκασε και το θέμα με την καταπάτηση των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων στην Ρωσία, που έδωσε λαβή στον Ομπάμα να καταφερθεί κατά της Ρωσίας- στην Αμερική τα ατομικά δικαιώματα ήταν πάντα πολύ ψηλά στην ατζέντα του ενδιαφέροντος των ΜΜΕ και της κοινής γνώμης.

 

Ακόμα πιο μείζον θέμα για τις ΗΠΑ είναι η Συρία, με τον εμφύλιο εκεί να κλιμακώνεται και τις σφαγές να συνεχίζονται με απάνθρωπη αγριότητα και από τις δύο πλευρές. Η αμερικανική διπλωματία βρίσκεται σε αδιέξοδο. Από την μία, τον Άσαντ είναι προφανές ότι δεν τον θέλουν. Από την άλλη, βλέπουν ότι στην πλευρά των ανταρτών εισχωρούν όλο και περισσότερα ισλαμιστικά εξτρεμιστικά στοιχεία, τα οποία αποτελούν τον νούμερο 1 εχθρό για την αμερικανική εξωτερική πολιτική από την 11η Σεπτεμβρίου. Και όχι μόνο δεν επιθυμούν να εξοπλίσουν τους αντάρτες, γι' αυτόν τον λόγο. Επίσης, φοβούνται, ότι μπορεί οι ισλαμιστές εξτρεμιστές να αποκτήσουν πρόσβαση στο χημικό οπλοστάσιο του καθεστώτος Άσαντ.

Γιώργος Σμυρνής

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ !...

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ !...

Είναι, άραγε, στις μέρες μας οι λαοί υπεύθυνοι για να εκλέγουν και να ελέγχουν τις κυβερνήσεις που ασκούν την εξουσία στις χώρες τους; Οφείλει η ανθρωπότητα να αγωνιστεί προκειμένου το στοιχειώδες αυτό δημοκρατικό δικαίωμα να ισχύσει σε κάθε γωνιά του πλανήτη; Ή μήπως πρέπει να αποδεχτούμε ότι θα ισχύει α λα καρτ, αναλόγως με το πώς βολεύει τους ισχυρούς αυτού του κόσμου;

Η περίπτωση της Αιγύπτου είναι αποκαλυπτική. Το 2011, ο λαός της εξεγέρθηκε και ανέτρεψε τον μισητό δικτάτορα Χόσνι Μουμπάρακ. Στη συνέχεια, με την ψήφο του, ανέδειξε -κατά πλειοψηφία- κυβέρνηση και πρόεδρο από τις τάξεις του πολιτικού Ισλάμ. Όταν δε αυτός, ο Μοχάμεντ Μόρσι, προσπάθησε να αποκτήσει υπερεξουσίες, χιλιάδες πολίτες ξαναβγήκαν στους δρόμους, αυτή τη φορά εναντίον του, διαμηνύοντάς του ότι αυτά δεν περνάνε πια. Και επιχείρησαν ένα δεύτερο γύρο εξέγερσης, με πιο κοινωνικά χαρακτηριστικά.

Η Δύση και ειδικά οι ΗΠΑ, όμως, που είχαν αισθανθεί να απειλούνται με την άνοδο των ισλαμιστών, είδαν μια μεγάλη ευκαιρία για να πάρουν ρεβάνς. Και το πέτυχαν όταν ο αιγυπτιακός στρατός ανέτρεψε τον Μόρσι, στις αρχές Ιουλίου. Η χαρά τους δεν κρυβόταν: την περασμένη εβδομάδα, ο Τζον Κέρι χαρακτήρισε ουσιαστικά το πραξικόπημα ως καλή υπηρεσία προς τη δημοκρατία -ενώ η Ε.Ε., αν και δεν έφτασε τόσο μακριά, τήρησε στάση ίσων αποστάσεων απέναντι στον εκλεγμένο πρόεδρο και τους πραξικοπηματίες.

Αν το σκεφτούμε καλύτερα, βεβαίως, η στάση Αμερικανών και Ευρωπαίων δεν θα μποορούσε να είναι διαφορετική. Αλήθεια, αυτοί δεν είναι που έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους για τα σκοταδιστικά καθεστώτα που κυριαρχούν στις περισσότερες αραβικές χώρες του Κόλπου;

Οι ίδιοι (όπως και το Ισραήλ) δεν είναι που θεωρούν τους -ελέω... Αλάχ βασιλιάδες και ηγεμόνες της περιοχής- σεΐχηδες πολύτιμους αγοραστές των ομολόγων τους, αλλά και συμμάχους στον «πόλεμο» κατά του Ιράν, παρά το ότι εκεί, έστω και κακήν-κακώς, διεξάγονται εκλογές; Οι ΗΠΑ δεν είναι, επίσης, αυτές που εισέβαλαν το 2003 στο Ιράκ, χωρίς καμία διεθνή δημοκρατική νομιμοποίηση, προκειμένου να ανατρέψουν τον Σαντάμ Χουσεΐν -τον οποίο, δύο δεκαετίες νωρίτερα, είχαν στείλει να εξολοθρεύσει με τα χημικά του τους Ιρανούς που είχαν τολμήσει να ανατρέψουν τον αγαπημένο τους Σάχη;

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Για να προλάβουμε, μάλιστα, όσους σπεύσουν να κάνουν λόγο για «παλιά, ξινά σταφύλια», ας αναφερθούμε σε κάτι πιο πρόσφατο: πώς μπορεί να περιμένει κανείς από τις Ηνωμένες Πολιτείες να λειτουργούν ως θεματοφύλακες της δημοκρατίας όταν, όπως αποκαλύφθηκε πρόσφατα, οι μυστικές τους υπηρεσίες έχουν στήσει ένα τεράστιο παγκόσμιο δίκτυο παρακολούθησης των επικοινωνιών -στο όνομα του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας»; Όταν έχουν χαρακτηρίσει προδότες αυτούς που τόλμησαν να βγάλουν στη φόρα τα άπλυτα της NSA και της CIA και θέλουν να τους τιμωρήσουν παραδειγματικά;

Και γιατί να διαφέρουν οι Γερμανοί σε αυτό το θέμα όταν, όπως επίσης αποκαλύπτουν απόρρητα έγγραφα, είναι εξίσου βουτηγμένοι ως τον λαιμό στον βούρκο του Μεγάλου Αδελφού; Ή όταν -για να μην ξεχνιόμαστε- επιβάλλουν με το έτσι θέλω κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα στους πιο αδύναμους εταίρους τους στην Ε.Ε., στο όνομα της «αντιμετώπισης της κρίσης χρέους»;
Αν ανοίξουμε τον κατάλογο των βιασμών σε βάρος των στοιχειωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών του ανθρώπου στις ημέρες μας δεν θα τον κλείσουμε εύκολα. Τελικά, μήπως η δημοκρατία τείνει να γίνει είδος υπό εξαφάνιση; Μήπως κινδυνεύουμε ήδη από ένα νέο Μεσαίωνα και τους σύγχρονους ιεροεξεταστές; Και μήπως θα πρέπει να φωνάξουμε «φτάνει πια!» προτού να είναι πολύ αργά;

Γιώργος Παυλόπουλος

ΣΗΚΩ ΚΑRL, ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΕΙΣ !...

Στις εποχές της απουσίας των «εμβασμάτων», η διατήρηση κομμουνιστικών επιχειρήσεων είναι δύσκολη, το ΚΚΕ αποφαίνεται και έως αδύνατη. Πόσο, μάλλον, όταν αυτές καλούνται να λειτουργήσουν στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος και ιδιαίτερα, όταν αυτό βρίσκεται σε κρίση.

 

Η τυποεκδοτική έκλεισε κι ο 902, πουλήθηκε. Δεν άντεξαν οικονομικά !... Πριν περάσουμε στις συνέπειες για τους εργαζόμενους, ας διερωτηθούμε, αν αυτή η λογική δικαιολογεί κάθε είδους επιχειρηματικού λουκέτου, αλλά και κάθε είδους απόλυσης προσωπικού. Σε τι διαφέρει ο κομμουνιστής, στην ιδεολογία, εργοδότης, από τον δεξιό, συνάδελφό του ;

 

Για να μην μας πάνε, οι του Περισσού, σε ατέρμονες, φιλοσοφικές ατραπούς, να ξεκαθαρίσουμε την άποψή μας, πως, στα πλαίσια του (απεχθούς) καπιταλιστικού συστήματος δεν νοείται επιχειρηματική δραστηριότητα, με διαφορετικούς και ιδιαίτερους κανόνες. Η περίπτωση του 902, εκτός από τις μαζικές απολύσεις των εργαζομένων, (οι οποίες, αλλού, καταγγέλλονται και προκαλούν καταλήψεις…), αποκάλυψε, πως, με βάση απόφαση του Συνεδρίου του ΚΚΕ, οι απασχολούμενοι στο Κόμμα και στις κομματικές επιχειρήσεις, αμείβονται με «ειδικό …επαναστατικό μισθολόγιο» των 400 €, πολύ κάτω από τον μνημονιακό κατώτατο μισθό των 495 €, ο οποίος, βέβαια, κατακεραυνώνεται και λοιδορείται, από τους ίδιους τους ΚΚΕδες !

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Θ΄ αποφύγω μεγαλύτερη εμβάθυνση στο όλο ζήτημα, επειδή συλλαμβάνω τον εαυτό μου στα πρόθυρα σαλταρίσματος και τα νεύρα μου τσιτωμένα στο όριο, θα κλείσω, όμως, με το «κερασάκι».

 

Οι άδειες των συχνοτήτων και λειτουργίας των καναλιών, έχουν δοθεί, από το Κράτος, προσωρινά και δωρεάν, σ΄ όλους τους τηλεοπτικούς σταθμούς, και στον 902.

 

Αυτή την άδεια, λοιπόν, που πήρε τζάμπα, το ΚΚΕ την πούλησε, σε γνωστό κι απόλυτα, εξαιρετέο, (θου Κύριε φυλακήν, τω στόματί μου…), επιχειρηματία κι αποκόμισε, λένε, γύρω στα 4 εκατομμύρια Ευρώπουλα, πρακτική, που φρονώ, πως αποτελεί την αποθέωση της κομμουνιστικής ηθικής, αλλά και της κομμουνιστικής, εν μέσω καπιταλιστικού συστήματος, επιχειρηματικότητας !...

ΟΙΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ !...

Η «κούραση» των συμπολιτευόμενων βουλευτών την οποία ανέφερε ο υπουργός Οικονομικών κ. Γιάννης Στουρνάρας, δεν είναι τίποτα σε σχέση με την κούραση όλων των Ελλήνων πολιτών οι οποίοι απλώς βλέπουν κάθε χρόνο την κρίση να παρατείνεται και τις τσέπες τους να αδειάζουν.

Ο ξεκούραστος υπουργός καλό θα ήταν να διοχετεύσει την ενέργεια του στο σχεδιασμό μιας νέας οικονομικής πολιτικής, δικής του (και του επιτελείου του) εμπνεύσεως η οποία να είναι αρκετά ρεαλιστική για να μπορέσει να γίνει αποδεκτή από τους πιστωτές ώστε να αντικαταστήσει τα μνημόνια και παράλληλα να εξασφαλίζει την έξοδο από την κρίση και την πορεία προς την ανάπτυξη.

Τα τελευταία τρία χρόνια ακολουθείται μια πολιτική που αποδίδει μεν στη μείωση του δημοσίου ελλείμματος, αλλά είναι άδικη και δεν διασφαλίζει καμμία προοπτική ανάκαμψης. Ειναι άδικη διότι στηρίζεται στην φορολογική αφαίμαξη των έντιμων φορολογούμενων και δεν πιάνει τους φοροφυγάδες. Δεν εξασφαλίζει καμμία προοπτική ανάπτυξης διότι διαλύει την επιχειρηματικότητα και απορροφά όλη τη ρευστότητα της οικονομίας σπρώχνωντας την σε ολοένα βαθύτερη ύφεση.

Αφού πλέον έχουμε εξασφαλίσει την παραμονή μας στην Ευρωζώνη (ελπίζουμε) και αφού έχουμε διαπιστώσει όλα τα προβλήματα, είναι ώρα να αλλάξουμε πολιτική.

Ο κ. Στουρνάρας, θέλει να βλέπει μόνο έναν στόχο: Τη δημιουργία δημοσιονομικού πλεονάσματος. Ασφαλώς και είναι σημαντικός αυτός ο στόχος, ασφαλώς και πρέπει να είναι προτεραιότητα της ακολουθούμενης πολιτικής. Όμως η θέση του υπουργού Οικονομικών έχει ευθύνες πολύ μεγαλύτερες από την επίτευξη ενός και μόνο στόχου.

Δουλειά του κ. Στουρνάρα είναι ο συντονισμός όλων των παραγωγικών υπουργείων. Η απραξία του υπουργού Ανάπτυξης Κ. Χατζηδάκη, είναι τελικά πρόβλημα του Στουρνάρα, θέλει δεν θέλει να το παραδεχθεί. Η αδυναμία των μηχανισμών του υπουργείου οικονομικών να συλλάβουν τη φοροδιαφυγή, είναι πρόβλημα του κ. Στουρνάρα, παρόλο που υπάρχει αρμόδιος υφυπουργός. Η ανικανότητα στη σύνταξη ενός απλού φορολογικού συστήματος, είναι επίσης πρόβλημα του ίδιου του υπουργού, κι ας το έχει αναθέσει στον υφυπουργό του. Η έλλειψη ρευστότητας που πνίγει τις επιχειρήσεις, πρόβλημα του Στουρνάρα επίσης είναι και όχι του Προβόπουλου ή κάποπιων «κακών» τραπεζιτών. Η αδυναμία της ελληνικής οικονομίας να ξεφύγει από την ύφεση πάλι του Στουρνάρα πρόβλημα είναι.

Και μπορεί ο ίδιος να αισθάνεται ότι τα πηγαίνει καλά, επειδή οι πιστωτές είναι ευχαριστημένοι, αλλά τελικά την οικονομία δεν την βελτιώνει, αντίθετα την ισοπεδώνει.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Ο κ. Στουρνάρας, υποτίθεται ότι πιέζει την κυβέρνηση να προωθήσει μεταρρυθμίσεις. Το πιστεύουμε. Όμως η πίεση του δεν περνάει. Και πρέπει να δεί τι θα κάνει με αυτό. Δεν μπορεί να είναι ευχαριστημένος επειδή εκείνος καταφέρνει να μειώσει το έλλειμμα (σε ταμειακή βέβαια βάση) όταν η οικονομία καταρρέει. Θα μου πείτε, έχει ο Στουρνάρας δυνατότητες να πιέσει περισσότερο την κυβέρνηση και τον Σαμαρά ; Φυσικά και έχει. Είναι ο κρισιμότερος υπουργός της κυβέρνησης, έχει την ευθύνη της οικονομίας και αν δεν προχωράνε τα πράγματα όπως θα ήθελε, έχει και δικαίωμα αλλά και υποχρέωση να πιέσει τον Σαμαρά για αλλαγές προσώπων αλλά και για αλλαγές πολιτικής.

Όσο ικανοποιημένος και αν αισθάνεται σήμερα, πρέπει να ξέρει ότι το έργο του ούτε θα αναγνωρισθεί, ούτε θα επιβιώσει αν δεν αλλάξουν πολλά πράγματα στις στρεβλές δομές της ελληνικής οικονομίας. Και ο Στουρνάρας έχει την ευθύνη της οικονομίας και κατά συνέπεια όλων των επιμέρους πολιτικών που την επηρεάζουν. Για παράδειγμα, ακόμη και το υπουργείο Παιδείας, πρόβλημα του Στουρνάρα είναι. Αν το πρόβλημα μας είναι η στρεβλή νοοτροπία της ατιμωρησίας και της ήσσονος προσπάθειας, το υπουργείο Παιδείας έχει σημαντική συμβολή σε αυτό το πρόβλημα.

Το σύνθημα «δωρεάν παιδεία για όλους» που επικρατεί τις τελευταίες δεκαετίες, πρέπει να αντικατασταθεί διότι θέτει λάθος στόχο. Γιατί να είναι δωρεάν για όλους η Παιδεία και να μην είναι μόνο για αυτούς που δεν μπορούν να πληρώσουν; Γιατί κάποιος που ξοδεύει 12.000 ευρώ το χρόνο για να στέλνει το παιδί του σε ιδιωτικό σχολείο, να μην πληρώνει τίποτα, έστω και ένα ποσό της τάξεως των 3-6.000 ευρώ γαι το Πανεπιστήμιο ; Γιατί να πληρώνουμε όλοι οι άλλοι τις σπουδές του κάθε εύπορου φοιτητή ;

Θα μου πείτε «τρελός είσαι και λές να πληρώνουμε και για το Πανεπιστήμιο ; Δεν μας φτάνουν όλα τα άλλα που πληρώνουμε;» Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Όταν πληρώνουμε φόρους γενικώς, τα λεφτά χάνονται στις σπατάλες των διαφόρων υπουργείων. Πιο φτηνά θα μας ερχόνταν να πληρώναμε για τη χρήση κάθε δημόσιας υπηρεσίας και πιο καλά θα δούλευε το κράτος, με μεγαλύτερη διαφάνεια και αποτελεσματικότητα. Εννοείται βέβαια ότι όταν η πανεπιστημιακή παιδεία δεν είναι δωρεάν, θα υπάρχει ένα σοβαρό κίνητρο για τους φοιτητές να περνάνε τα μαθήματα και να τελειώνουν τις σπουδές τους. Εννοείται επίσης ότι θα πρέπει να μπεί μέγιστος χρόνος σπουδών, πολύ αυστηρός για αυτούς που απολαμβάνουν τη δωρεάν παιδεία. Αν κοπούν μια δυο φορές, θα πρέπει να φεύγουν από το Πανεπιστήμιο, ή να πρέπει να πληρώσουν για να συνεχίσουν.

Όλα αυτά στην Ελλάδα θεωρούνται αδαινόητα. Κατά τη γνώμη μου είναι αυτονόητα και αναγκαία. Διότι αν δεν γίνουν, αν δηλαδή όλοι οι φοιτητές σπουδάζουν δωρεάν και εσαεί, όλοι οι φορολογούμενοι θα πληρώνουν εσαεί και χωρίς λόγο. Και φυσικά, ο φοιτητής που έμαθε ότι τα έχει όλα δωρεάν και για πάντα και ότι δεν κινδυνεύει να απωλέσει το δικαίωμα φοίτησης όταν δεν περνάει τα μαθήματα για περισσότερες από μια φορές, αποκτά μια νοοτροπία κακή, μια νοοτροπία ατιμωρησίας, μια νοοτροπία διακιωμάτων χωρίς υποχρεώσεις που τον ακολουθεί σε όλη του τη ζωή και γίνεται αντιπαραγωγικός και άχρηστος.

Η ίδια λογική κατά τη γνωμη μου πρέπει να ισχύσει για όλες τις δημόσιες υπηρεσίες. Μια στοιχειώδης πληρωμή για τη χρήση τους, θα εξασφάλιζε δημόσια έσοδα απεύθείας στο υπουργείο που την παρέχει, μειώνοντας το κόστος του προυπολογισμού και τη συνολική μας επιβάρρυνση.

  Όλα αυτά είναι θέματα που αφορούν τελικά τον κ. Στουρνάρα. Και είναι θέματα με τα οποία δεν ασχολείται, θεωρώντας ότι είναι αρμοδιότητες άλλων υπουργών. Κακώς. Διότι ο ίδιος θα «την πληρώσει» στο τέλος και η καλή του πρόθεση θα πέσει στο κενό αν δεν καταφέρει να επιβάλει δομικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις προς όφελος του οικονομικού μας μέλλοντος.

Γρηγόρης Νικολόπουλος

ΕΝ ΤΩ ΑΔΗ ΟΥΚ ΕΣΤΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ !...

Τι συνιστά άγνοια κινδύνου αν όχι οι εξορκισμοί της πολιτικής αστάθειας, όταν αυτή ήδη συντελείται και μάλιστα στην πλέον επικίνδυνη έκφανσή της;

Τι χρείαν έχομεν άλλων μαρτύρων όταν το κόμμα της «Χρυσής Αυγής», και οι ναζιστικές πρακτικές του, επιδοκιμάζονται φανερά -αλίμονο από πολύ περισσότερους κρυφά- από ένα διαρκώς αυξανόμενο ακροατήριο;

Ποιες άλλες προειδοποιήσεις χρειάζονται όταν ο «ανθός της χώρας», νέοι από φτωχά στρώματα αλλά και από την τάξη των «πατρικίων», θέλγονται από τους μελανοχίτωνες;

Ποια άλλα σήματα πρέπει να δοθούν σε δημοκρατικά κόμματα που μηρυκάζουν με ασυγχώρητη ευκολία έναν λαϊκιστικό λόγο-τροφοδότη της «Χρυσής Αυγής»;

Από ποιους να αφυπνιστούν οι πολίτες για τον κίνδυνο των «νεοναζί» της Χρυσής Αυγής, όταν οι ίδιοι οι φρουροί της Δημοκρατίας μιλούν για τη «ναζί Μέρκελ» και ο κάπτεν Μπαλασσόπουλος θεωρεί εαυτόν ευφυή ντύνοντας με ενδυμασίες χιτλερικής Βέρμαχτ τους διαδηλωτές της ΠΟΕ-ΟΤΑ;

Πού να ακουμπήσουν οι πολίτες όταν το μήνυμα της Αντίστασης εκπέμπεται από την «αδούλωτη Μύκονο» με ηγέτη τον Αντώνη Ρέμο και αντάρτες τα βλαχοπαράσιτα του malt που είναι αποφασισμένα να χύσουν μέχρι τελευταίας ρανίδας την πανάκριβη σαμπάνια τους στην άμμο του Nammos;

Με ποιους να εμπιστευθείς συστράτευση όταν το μήνυμα υπουργού προς εταίρους για «πολιτική κόπωση», δίκην προειδοποίησης, χρησιμοποιείται ως ευκαιρία πολιτικού λιθοβολισμού του από βουλευτές που είχαν διακριθεί ως αρχιερείς των ρουσφετιών;

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Πώς και πού να σταθεί αυτός ο κόσμος όταν οι αναμονές του για γεννητούρια ανάπτυξης αποκαλύπτονται από τους μεν ως τετραετές ανεμογκάστρι και από τους δε η «επιστροφή στην ευημερία» επιχειρείται να οικοδομηθεί με τα υλικά της κατεδάφισης;

Πως, όταν η «εναλλακτική λύση» προτιμά τα ασφαλή μπούνκερ του συμπληρωματικού της ρόλου στο πολιτικό σύστημα αντί να διακινδυνεύσει την έξοδό της στο ξέφωτο της διακυβέρνησης; Ετσι πιστεύει ότι θα οχυρωθεί στην «επίθεση της πραγματικότητας»;

Πώς να ελπίζεις όταν αποδεδειγμένα άξιοι άνθρωποι απομακρύνονται από τις θέσεις τους μόνο και μόνο γιατί αρνούνται να συνυπογράψουν την αντικατάσταση περιφερειακών διευθυντών του ΟΑΕΔ με αρεστούς συνδικαλιστές του κόμματος;

Στην ενεργοποίηση «ποιων πολιτών» να προσδοκάς όταν η χρόνια κατάκλιση στον εύκολο πλουτισμό έχει προκαλέσει ανήκεστη μαλθακότητα;

«Ποιοι πολίτες» να εγερθούν όταν ο νεοραγιαδισμός εκλαμβάνεται ως πατριωτισμός; Όταν καθυβρίζονται οι ξένοι επειδή δεν προσφέρουν αρκετά στο «δίσκο της επαιτείας»;

«Ποιοι πολίτες» όταν υφίστανται πλύση εγκεφάλου από δημεγέρτες πολιτικούς που βάλθηκαν να πείσουν τους Ελληνες πως «η τρόικα στη χώρα» είναι ευρωπαϊκό, όχι και ελληνικό πρόβλημα;

«Ποιοι πολίτες» όταν δεν είναι σε θέση να συνειδητοποιήσουν πως τα πολυτελή σπίτια που έφτιαξαν με δανεισμό απειλούν να τους συνθλίψουν κάτω από πολυτελή ερείπια;

Καμία ανοχή σε ένα πολιτικό σύστημα που αλληθωρίζει σε εγκληματικές πολιτικές του παρελθόντος είναι η μόνη ασπίδα για τη διάσωση της χώρας. 'Η τώρα θα αλλάξουμε ή ποτέ. Το χρωστάμε στη νέα γενιά, της οποίας πλιατσικολογήσαμε το μέλλον.

Εν τω Αδη ουκ έστι μετάνοια...

Τριαντάφυλλος Δραβαλιάρης

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΤΟΠΙΑ ΣΤΟ ΡΕΑΛΙΣΜΟ !...

Σύμφωνα με το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ Γ. Δραγασάκη, το – ενιαίο πια – κόμμα του, περνάει από την ουτοπία στο ρεαλισμό.

 

Όπως διαβάζω στο ΒΗΜΑ, η προσέγγιση της κυβερνητικής εξουσίας, επιτάσσει την προσαρμογή των θέσεων και των προτάσεων, επί το ρεαλιστικότερο και το πιο εφαρμόσιμο.

 

Σχεδόν ταυτόχρονα, έσκασε και η πρώτη απόπειρα αναπροσαρμογής των πρακτικών του ΣΥΡΙΖΑ, επί το ρεαλιστικότερο, με δημόσια πρόταση ενός εκ των υποψηφίων βουλευτών του και στέλεχός του, ο οποίος στη σελίδα του στο Facebook, έγραψε τα εξής …ποιητικά : «ο Αύγουστος να είναι γλυκός όπως το τραγούδι....και μη ξεχνάτε...αυτό τον Αύγουστο συλλέγουμε πέτρες, ρόπαλα, καδρόνια, τούβλα, μάρμαρα, σίδερα, σχοινιά, αναπτήρες, τα οποία θα χρησιμοποιήσουμε το Σεπτέμβριο για να καταστείλουμε την κρατική βία...».

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Την Αυγουστιάτικη, …ποιητική διάθεση του Καραγιάννη, έσπευσε να εκμεταλλευτεί η Ν.Δ. με ανακοινώσεις, ενώ η εισαγγελέας διέταξε προκαταρκτική έρευνα, για σχεδιαζόμενες κακουργηματικές (!) πράξεις.

 

Το πιο ενδιαφέρον, όμως, έρχεται από την πλευρά του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, σε ανακοίνωση – απάντηση, κατηγορεί τη Ν.Δ. πως θέλει να κρύψει τα επερχόμενα, νέα, αντιλαϊκά μέτρα και ν΄ αποπροσανατολίσει το λαό, μη βρίσκοντας, όμως, τίποτα να πει για τα «ποιητικά» του στελέχους του, δίνοντας την εντύπωση – μήνυμα, πως οι προτάσεις του «παίζουν» για την αντιμετώπιση της κυβερνητικής πολιτικής, από το Σεπτέμβριο.

 

Στα πλαίσια αυτά, όπως αντιλαμβάνεται ο καθείς, αποκτούν περισσότερη ουσία και περιεχόμενο και οι δηλώσει του Γ. Δραγασάκη, για την προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ, σε πιο ρεαλιστικές θέσεις, αλλά και οι αποφάσεις του πρόσφατου Συνεδρίου, για την ενιαιοποίηση του κόμματος και την κατάργηση των συνιστωσών  !...

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΟΝ ..."ΚΟΥΡΕΑ" ?...

Αυτή η διεθνής συζήτηση, για το αν θα γίνει ή όχι νέο κούρεμα του ελληνικού χρέους, δεν γίνεται, βέβαια, μόνο, με φόντο τις γερμανικές εκλογές και τους ψηφοφόρους της Μέρκελ. ΄Όποιος πιστεύει κάτι τέτοιο, κάνει λάθος και μάλιστα μεγάλο. Μπορεί να μην θέλουν να πουν, από τώρα, τι θα κάνουν και να δώσουν το έναυσμα, για ακροδεξιούς ξεσηκωμούς στη Γερμανία, το ζήτημα, όμως, αυτό δεν έχει και τόση μεγάλη σημασία, αφού, όπως τους καρφώνει κι η Λαγκάρντ, «υπάρχουν υποσχέσεις στην Ελλάδα, που θα τηρηθούν…» !

Τι λένε οι υποσχέσεις ; Μα, πως στην περίπτωση επίτευξης πρωτογενούς πλεονάσματος στην Ελλάδα, το χρέος της θα κουρευτεί εκ νέου, για να καταστεί βιώσιμο. Άλλωστε, αν δεν γίνει κάτι τέτοιο, το πρόγραμμα πάπαλα !

Δυστυχώς, όμως, η ουσία του όλου θέματος δεν βρίσκεται στο αν θα γίνει ή όχι νέο κούρεμα. Αυτό μοιάζει αναπόφευκτο και για την Ελλάδα και για, κυρίως, για την Ευρωζώνη. Το μεγάλο ερώτημα που πλανάται και δεν τίθεται, σχεδόν από κανένα, είναι «ποιος θα πληρώσει το κόστος του νέου κουρέματος» ;

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Επεκτείνεται όλο και περισσότερο, η εκτίμηση, πως ένα μεγάλο μέρος αυτού του κόστους, θα το πληρώσει πάλι η Ελλάδα, δηλαδή, ο ελληνικός λαός.

 Με τι κι από πού, θα γίνει αυτό ; Όχι, βέβαια, από νέες περικοπές ή νέα φορολογία στους μισθούς και τις συντάξεις, (εκεί το κοντέρ τερμάτισε προς τα κάτω…), αλλά από τα περιουσιακά στοιχεία των ελλήνων, τα οποία είναι τα ακίνητα και οι …καταθέσεις !

Λένε, πως ο Σόϊμπλε, συνηθίζει να μουρμουρίζει, εδώ και καιρό, πως αν οι έλληνες «κατέχοντες» βάλουν το 75% του κόστους, ενός νέου κουρέματος, μέσω ενός «ειδικού» κουρέματος όλων των καταθέσεων, που υπάρχουν, οι ευρωπαίοι δεν θάχαν αντίρρηση να επωμιστούν το υπόλοιπο 25% και με λαϊκή αποδοχή, μάλιστα !

Οι σαμαροβενιζέλοι κι οι στουρνάρηδες, από τη μια δεσμεύονται πως δεν θα κάνουν άλλες περικοπές στα εισοδήματα και από την άλλη, όμως, θεωρούν βέβαιο το νέο κούρεμα, μόλις υπάρξει πρωτογενές πλεόνασμα. Δεν λένε κουβέντα, (ούτε θετικά, ούτε διαψευστικά…), όμως, για την «ταμπακιέρα», δηλαδή, για το ποιος θα πληρώσει τον …«κουρέα» !

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΧΑΜΗΛΩΝ ΠΡΟΣΔΟΚΙΩΝ !...

Το καλοκαίρι του 2009 υπήρχε στην Ευρωζώνη μια ατμόσφαιρα ελεγχόμενης ανησυχίας. Από την επαύριον της κατάρρευσης της Lehman Brothers στις ΗΠΑ τον Σεπτέμβριο του 2008 η Γαλλία του Σαρκοζί και η Βρετανία του Γκόρντον Μπράουν είχαν πρωταγωνιστήσει στην προσπάθεια κοινής θωράκισης του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος από τις παρενέργειες της κρίσης. Συνάντησαν αρχικά την πλήρη άρνηση συνεργασίας της Μέρκελ που περιοριζόταν στη διαπίστωση ότι η κρίση αφορά τις ΗΠΑ, και στη συνέχεια τη θέση και της καγκελαρίου αλλά και του Σοσιαλδημοκράτη υπουργού Οικονομικών Στάινμπρουκ ότι η θωράκιση των τραπεζικών συστημάτων είναι θέμα κάθε κυβέρνησης σε εθνικό πλαίσιο.

Ενα χρόνο μετά το καλοκαίρι του 2010 όλα είχαν αλλάξει: Την κυβέρνηση Μεγάλου Συνασπισμού Χριστιανοδημοκρατών-Σοσιαλ­δημοκρατών στη Γερμανία είχε αντικαταστήσει ο συνασπισμός Χριστιανοδημοκρατών-Φιλελευ­θέρων. Η διάσωση της Ελλάδας τον Μάιο αλλά και η ίδρυση του Προσωρινού Μηχανισμού (του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας), έγινε στο παρά πέντε και είχε αποτρεπτικό χαρακτήρα κυρίως προς τις χώρες του νότου: Πάρτε μόνοι σας σκληρά μέτρα δημοσιονομικής λιτότητας πριν σας επιβληθεί μια συνταγή σαν αυτήν που εφαρμόζεται στην Αθήνα.

Ενα μηνά μετά τις κρίσιμες αποφάσεις του Μαΐου, ο Σαρκοζί αποφασίζει να ευθυγραμμίσει τη Γαλλία με τη Γερμανία. Οχι μόνον προσυπογράφει την πολιτική λιτότητας αλλά αποδέχεται και τη φόρμουλα της ελεγχόμενης χρεοκοπίας ή αλλιώς συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στη διαχείριση των κρίσεων χρέους στην Ευρωζώνη, μια απόφαση που συνυπογράφεται από τον πρόεδρο και την καγκελάριο στην Ντοβίλ τον Οκτώβριο και γίνεται ευρωπαϊκή απόφαση στη Σύνοδο Κορυφής στα τέλη του μήνα. Ξεσπά το πρώτο ντόμινο πιέσεων στις αγορές, καταρρέει η Ιρλανδία και λίγους μήνες μετά και η Πορτογαλία.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Το καλοκαίρι του 2011 είναι η τελευταία φορά που η Γαλλία μοιάζει να κρατά τα προσχήματα θεσμικής ισοτιμίας με τη Γερμανία. Στη Σύνοδο Κορυφής του Ιουλίου ο Σαρκοζί στο πλευρό της Μέρκελ εξηγεί ότι η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα αφορά μόνον και κατ' εξαίρεση την Ελλάδα.

 

Ενα χρόνο αργότερα το καλοκαίρι του 2012 είναι η εποχή των μεγάλων προσδοκιών. Εχουν προηγηθεί η ήττα του Σαρκοζί από τον Ολάντ την άνοιξη, αλλά και η απόφαση της Συνόδου Κορυφής του Ιουνίου για απευθείας χρηματοδότηση του τραπεζικού τομέα από τον Μόνιμο Μηχανισμό. Στα παραπάνω προστίθεται και η δέσμευση του επικεφαλής της ΕΚΤ Ντράγκι ότι θα πράξει ό,τι είναι αναγκαίο για να σταθεροποιήσει την Ευρωζώνη. Ο Ολάντ μιλά για εξισορρόπηση της δημοσιονομικής εξυγίανσης με την ανάπτυξη και όλοι περιμένουν τη μεγάλη στροφή για το φθινόπωρο.

 

Μια στροφή που δεν θα έλθει ποτέ, καθώς η Γερμανία ακυρώνει τόσο την απόφαση για απευθείας χρηματοδότηση του τραπεζικού συστήματος όσο και την άμεση εφαρμογή της κοινής τραπεζικής εποπτείας στην Ευρωζώνη. Το καλοκαίρι του 2013 είναι η στιγμή των πιο χαμηλών προσδοκιών. Οι γερμανικές εκλογές ως ορόσημο για στροφή του Βερολίνου έχουν ήδη απομυθοποιηθεί όχι μόνον λόγω του μεγάλου προβαδίσματος της καγκελαρίου, αλλά κυρίως λόγω της ελάχιστης αν όχι μηδενικής διαφοροποίησης του υποψηφίου των Σοσιαλδημοκρατών για την Καγκελαρία, Στάινμπρουκ. Στα όρια της αντοχής οι κυβερνήσεις του Νότου και της Γαλλίας βρίσκονται σε αδιέξοδο.

 

Οι ελπίδες και οι προσδοκίες των εταίρων της Μέρκελ είναι στραμμένες πλέον εκτός της Γηραιάς Ηπείρου: Σε ποιο βαθμό η συρρίκνωση της ανάπτυξης στην Κίνα θα ενισχύσει την πτώση των γερμανικών εξαγωγών, σε ποιο βαθμό η κυβέρνηση Ομπάμα θα πιέσει έμπρακτα το Βερολίνο για προσαρμογή στην αμερικανική συνταγή διαχείρισης της κρίσης.

Γ. Καπόπουλος

ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΑΝΕ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ !...

Το ευρώ απειλείται είτε από μαζική τραπεζική έξοδο των καταθετών που πιστεύουν ότι τα ευρώ τους θα μετατραπούν σε δραχμές, εσκούδα ή πεσέτες, είτε από το να χάσει η Ιταλία την πρόσβασή της στην αγορά ομολόγων, αδυνατώντας να χρηματοδοτήσει το ογκώδες δανειακό της βάρος των 2 τρισ. Ευρώ, εκτιμούν οι Financial Times σε κύριο άρθρο τους.

 

Οποιος ρίξει μια γρήγορη ματιά στην πολιτική σταθερότητα της περιφέρειας της ευρωζώνης, θα αντιληφθεί ότι ποτέ τα πράγματα δεν ήταν χειρότερα, από τότε που ξέσπασε η κρίση χρεών στην Ευρώπη.

 

Τα δύο κεντρώα κόμματα της Ελλάδας μετά βίας διατηρούν την κυβερνητική πλειοψηφία, ενώ οι ακραίες παρατάξεις της αριστεράς και της δεξιάς συγκεντρώνουν μαζί 40%. Η τεχνοκρατική κυβέρνηση της Ιταλίας έχει ξοδέψει όλη την σύντομη ζωή της σε πυροσβεστικές προσπάθειες, αλλά παραμένει συνέχεια ένα βήμα πριν το «κάψιμο». Η Ισπανία δονείται από ένα σκάνδαλο δωροδοκιών που δείχνει τόσο μεγάλο, που θα έριχνε οποιαδήποτε κυβέρνηση δεν διέθετε την σιδηρά κομματική πειθαρχία της Μαδρίτης. Και ο πρωθυπουργός της Πορτογαλίας κατάφερε να αποτρέψει τις πρόωρες εκλογές μόνο επειδή παρέδωσε την εξουσία των διαπραγματεύσεων με τους πιστωτές, στον επικεφαλής του εταίρου στην κυβέρνηση συνασπισμού, που τάσσεται κατά της λιτότητας.

 

Πρόκειται για μια αρκετά ζοφερή σύνοψη. Κι όμως, εκτός από έναν σύντομο «λόξυγκα» εξαιτίας των πρόσφατων πολιτικών δραμάτων σε Ελλάδα και Πορτογαλία, οι επενδυτές δείχνουν να την αγνοούν εντελώς. Βεβαίως, τόσο η Πορτογαλία όσο και η Ελλάδα πιθανότατα θα χρειαστούν νέα προγράμματα διάσωσης σύντομα, αφού καμία χώρα δεν αναμένεται να μπορέσει να αντλήσει αρκετό ρευστό από μόνη της, όταν τελειώσουν τα κεφάλαια από τα τρέχοντα προγράμματα, στα μέσα του επόμενου έτους.

Όμως η απουσία μιας ευρύτερης αναταραχής στις αγορές μέσα στα πολιτικά συντρίμμια, μπορεί να σημαίνει δύο μόνο πράγματα: Είτε οι επενδυτές έχουν αποκοιμηθεί με μια εσφαλμένη αίσθηση ασφάλειας, είτε η κρίση της ευρωζώνης, όπως την ξέραμε, έχει τελειώσει. Είναι, άραγε, πράγματι πιθανό να έχει λήξει η πρώτη, απελπιστικά δραματική, πράξη στο δράμα της ευρωζώνης;

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Από τότε που άρχισε η κρίση, η απειλή της ύπαρξης του ευρώ προέρχεται από δύο ξεχωριστά αλλά συνυφασμένα σενάρια: Είτε μαζική τραπεζική έξοδο των καταθετών που πιστεύουν ότι τα ευρώ τους θα μετατραπούν σε δραχμές, εσκούδα ή πεσέτες, είτε να χάσει η Ιταλία την πρόσβασή της στην αγορά ομολόγων, αδυνατώντας να χρηματοδοτήσει το ογκώδες δανειακό της βάρος των 2 τρισ. ευρώ.

 

Σε οποιοδήποτε από τα δύο σενάρια, τα κεφάλαια διάσωσης που θα χρειάζονταν θα ήταν τόσο πολλά, που απλά δεν θα υπήρχαν, γεγονός που θα κατέληγε σε μαζικές στάσεις πληρωμών και διάλυση του ευρώ. Η προοπτική της μαζικής τραπεζικής εξόδου δείχνει απίθανη πλέον, δεδομένου ότι οι καταθέτες έχουν επιδείξει αξιοπρόσεκτη ανθεκτικότητα, παρά τις σχεδόν συνεχείς προκλήσεις που αντιμετωπίζουν.

 

Πριν μόλις 18 μήνες, όταν ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας, Γιώργος Παπανδρέου, απείλησε να θέσει το μνημόνιο σε δημοψήφισμα, οι ηγέτες της ΕΕ δήλωσαν δημοσίως ότι η συμμετοχή στο ευρώ είναι εθελοντική, επιμένοντας ότι το ελληνικό δημοψήφισμα θα ήταν ψήφος για το «μέσα ή έξω» από το ευρώ.

 

Τον Μάρτιο, προχώρησαν ακόμη παραπάνω, τρομοκρατώντας τους καταθέτες, όταν υποχρέωσαν τους κατόχους τραπεζικών λογαριασμών της Κύπρου να συμμετέχουν στο μνημόνιο των 10 δισ. ευρώ. Όμως κανένα από αυτά τα γεγονότα, τα οποία ορισμένοι πρόβλεπαν ότι θα προκαλέσουν τεράστιες ουρές έξω από τις ασταθείς ισπανικές τράπεζες, δεν προκάλεσαν κάτι παραπάνω από έναν μικρό τραπεζικό «συνωστισμό» και μόνο.

 

Οι Ευρωπαιοι ηγέτες πρόσφατα μάλιστα κωδικοποίησαν την αρχή ότι οι τραπεζικές διασώσεις θα πρέπει να πληρώνονται με ιδιωτικά χρήματα –όπως, σε ακραίες περιπτώσεις, με τραπεζικές καταθέσεις- παρά την αμφισβητούμενη κατάσταση της υγείας των ευρωπαϊκών τραπεζών. Αν τίποτα από αυτά δεν προκάλεσε τραπεζικό πανικό, τότε τίποτα δεν θα τον προκαλέσει. Ετσι μένει ο παράγοντας Ιταλία.

 

Παρά τα όσα γίνονται στις Βρυξέλλες –το νέο ταμείο διασώσεων με τα 500 δισ. ευρώ, οι σκληροί κανόνες για τα χρέη και τα ελλείμματα, η εκκολαπτόμενη «τραπεζική ένωση»- τίποτε από αυτά δεν μπορεί πραγματικά να σώσει την Ιταλία, αν οι αγορές αποφασίσουν ότι το χρέος της Ρώμης δεν είναι βιώσιμο. Το μόνο πράγμα που θα απομένει τότε ανάμεσα στην Ιταλία και την άβυσσο, θα είναι οι μηχανές εκτύπωσης χρήματος της ΕΚΤ, που ο Mario Draghi πριν ένα χρόνο υποσχέθηκε ότι θα βάλει να δουλέψουν. Είναι ένα πολύ σημαντικό «ανάχωμα» και πράγματι το πρόγραμμα αγορών ομολόγων που υποσχέθηκε ο κ. Draghi, γνωστό ως Outright Monetary Transactions, καθησύχασε τις αγορές όσο τίποτα άλλο.

 

Όμως το OMT είναι πολιτικό εργαλείο όσο είναι και νομισματικό εργαλείο και μπορεί να αναπτυχθεί μόνο αν μια προβληματική χώρα υποταχθεί πρώτα σε πρόγραμμα διάσωσης των Βρυξελλών –ένα πρόγραμμα που πρέπει να εγκριθεί, μεταξύ άλλων, και από την γερμανική βουλή. Γι' αυτό και η νέα πολιτική αναταραχή στον ευρωπαϊκό Νότο έχει τεράστια σημασία. Το OMT δεν δοκιμάστηκε ποτέ.

 

Αν μια από τις παραπάνω κυβερνήσεις έπεφτε και την αντικαθιστούσαν αντι-μνημονιακοί λαϊκιστικές, οι αγορές πολύ γρήγορα θα θυμούνταν ότι οι αγορές ομολόγων από την ΕΚΤ δεν είναι σαν τις αγορές ομολόγων από την Bank of England ή την αμερικανική Federal Reserve. Είναι στην διακριτική πολιτική ευχέρεια βουλευτών, που έχουν ήδη απηυδήσει, στην Γερμανία και άλλες πιστώτριες χώρες.

 

Ετσι, η επικρατούσα ηρεμία, θα μπορούσε να σηματοδοτεί το τέλος της αρχής. Ή θα μπορούσε να είναι η νηνεμία πριν την καταιγίδα.

 

Η ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ ΒΟΛΗ ΣΤΟ ΛΑΟ !

 

Οι πολιτικές της λιτότητας, επιλεγμένα και μεθοδευμένα, οδήγησαν τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού στη φτώχεια και την ανέχεια. Όλα τα σχετικά στοιχεία το μαρτυρούν και το τεκμηριώνουν.

 

Οι αχαλίνωτες αυξήσεις της φορολογίας και η κατακρεούργηση των μισθών και των συντάξεων, επέφερε την αδυναμία των νοικοκυριών να αποπληρώσουν τα δάνεια που είχαν πάρει από τις τράπεζες, τις …καλές τους μέρες.

 

Στη συνηθισμένη πρακτική του τραπεζικού συστήματος να κάνει γενικευμένες επιδρομές στα περιουσιακά στοιχεία των αδύναμων οφειλετών, η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, έδεσε καλά το φρένο στην ασυδοσία τους, με το νόμο για την προστασία της πρώτης κατοικίας, νόμος που ισχύει ως σήμερα.

 

Να, όμως, που οι σαμαροβενιζέλοι, βλέπουν αλλιώς το ζήτημα, λαμβάνουν διαφορετικά τις επιταγές των τροϊκανών και ετοιμάζουν αλλαγές στη σχετική νομοθεσία, αλλαγές που θα λύσουν τα χέρια των τραπεζών και θα δώσουν το τελειωτικό χτύπημα στα χειμαζόμενα ελληνικά νοικοκυριά.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Οπως δήλωσε ο υφυπουργός Ανάπτυξης Θ. Σκορδάς, θα επιχειρηθεί μερική αναστολή των πλειστηριασμών από το 2014 με σταδιακή απελευθέρωση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, κάτω από την ασφυκτική πίεση της τρόικας για αναστολή του μέτρου..

 

Ο υφυπουργός, μιλώντας στην τηλεόραση επεχείρησε να «χρυσώσει το χάπι», μιλώντας για «κοινωνικά κριτήρια» και για το ρόλο που θα έχουν παράγοντες, όπως η κατάσταση του δανειολήπτη, (άνεργος ή πολύτεκνος κλπ), πόσα χρόνια το ακίνητο προστατεύεται από την υπάρχουσα νομοθεσία, η αντικειμενική του αξία κ.α..

 

Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των ακινήτων που έχουν «παγώσει» ποικίλλουν : οι περισσότερες εκτιμήσεις μιλούν για περίπου 200 χιλιάδες ακίνητα, ενώ τα τελευταία στοιχεία δείχνουν ότι 4 στα 10 δάνεια δεν εξυπηρετούνται.