ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ !...

Ο Γ. Παπανδρέου προχώρησε σε δριμεία επίθεση κατά της κυβέρνησης, από την οποία ζητάει να αποσύρει την απόφαση για τις διαδικασίες αδειοδότησης της ψηφιακής τηλεόρασης.Ο πρώην Πρωθυπουργός κατηγορεί την συγκυβέρνηση Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ πως ματαιώνει την εξυγίανση του τηλεοπτικού τοπίου με την απόφαση της στο θέμα του διαγωνισμού αδειοδότησης της ψηφιακής τηλεόρασης.

Ο Γ. Παπανδρέου εκτοξεύει βαριές κουβέντες όπως ''αδυναμία της κυβέρνησης που διαιωνίζει το καθεστώς μη αδειοδότησης'', και ακόμα πως ''ενισχύει ακόμη περισσότερο μια κατεστημένη αντίληψη, τη στιγμή που η χώρα χρειάζεται πραγματικές μεταρρυθμίσεις και μεγάλες αλλαγές, οι οποίες θα αντρέπουν όλα όσα εξέθρεψαν το πελατειακό κράτος και τα πάσης φύσεως συμφέροντα, που με τη σειρά τους προσέθεσαν νέα δεινά, οδηγώντας τη χώρα στο χείλος της καταστροφής''. ''Το μέγα θέμα του διαγωνισμού αδειοδότησης της ψηφιακής τηλεόρασης, που αποτελεί και ευκαιρία εξυγίανσης του τηλεοπτικού τοπίου, έρχεται σήμερα η κυβέρνηση -προσωρινά ισχυρίζεται- στην ουσία να ματαιώσει.

  Έτσι όμως, ενισχύει ακόμη περισσότερο μια κατεστημένη αντίληψη, τη στιγμή που η χώρα χρειάζεται πραγματικές μεταρρυθμίσεις και μεγάλες αλλαγές, οι οποίες θα αντρέπουν όλα όσα εξέθρεψαν το πελατειακό κράτος και τα πάσης φύσεως συμφέροντα, που με τη σειρά τους προσέθεσαν νέα δεινά, οδηγώντας τη χώρα στο χείλος της καταστροφής.

 

Οι καθυστερήσεις και η ολιγωρία που επέδειξε η Πολιτεία διαχρονικά στο συγκεκριμένο θέμα, είναι μια πραγματικότητα, αλλά το γεγονός αυτό δεν δικαιολογεί σε καμμία περίπτωση την απόφαση της κυβέρνησης. Και τούτο, γιατί στην ουσία η κυβέρνηση με την απόφασή της, διαιωνίζει καθεστώς μη αδειοδότησης, ομολογεί την αδυναμία της να προκηρύξει και να φέρει σε πέρας μια πραγματική διαδικασία αδειοδότησης περιεχομένου, αποκλείει οποιονδήποτε άλλον θα ήθελε να συμμετάσχει στην τελεοπτική αγορά,υπονομεύει τον πλουραλισμό, παραβλέπει την ανάγκη ελέγχου βιωσιμότητας και βεβαίως, αποποιείται των δικαιωμάτων της Πολιτείας σε έναν χώρο που αποτελεί εθνικό πλούτο, αποστερώντας έτσι πολύτιμα έσοδα από το κράτος.

 

Με τον τρόπο αυτόν τίθεται σε κίνδυνο όλη η διαδικασία της οριστικής μετάβασης στην ψηφιακή τηλεόραση. Το δε επιχείρημα ότι πρόκειται περί προσωρινής ρύθμισης λιγότερο πείθει και περισσότερο ανησυχεί.

 

Για όλους αυτούς τους λόγους, η απόφαση της κυβέρνησης δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Η κυβέρνηση και προσωπικά ο Πρωθυπουργός οφείλουν να την αποσύρουν και να οργανώσουν άμεσα τις διαδικασίες αδειοδότησης της ψηφιακής τηλεόρασης''.

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ "ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ" ?...

Η διαδικασία για την αποχώρηση της τρόικας από την Ελλάδα έχει ήδη ξεκινήσει και ας μην το λέει κανείς επισήμως. Τα θέματα που μένουν προς διευθέτηση είναι ήσσονος σημασίας και αργά ή γρήγορα θα βρεθεί λύση. Το πρόγραμμα ολοκληρώνεται στα μέσα του επόμενου χρόνου και ήδη έχει ξεκινήσει η συζήτηση για το αν θα χρειαστεί νέο δάνειο ή θα τολμήσει η Ελλάδα να βγει στις αγορές.

 

Οποια λύση και αν επιλεγεί ή επιβληθεί από τους πιστωτές-εταίρους της χώρας, είναι σίγουρο ότι δεν πρόκειται να έχει τη μορφή που είχε μέχρι σήμερα. Δηλαδή να έρχεται η τρόικα, να γίνεται το θέμα σίριαλ, να υπάρχουν απαιτήσεις παράλογες ή μη κ.λπ. Το μοντέλο της τρόικας όπως εφαρμόστηκε για την Ελλάδα είχε και θετικά αλλά και αρνητικά. Λειτούργησε εν είδει «κηδεμόνα» στο παιδί προκειμένου να κάνει αυτά που πρέπει, αλλά λειτούργησε και ως «μπαμπούλας» που φόβιζε την κοινωνία και την οικονομία.

 

Η αποστολή της τρόικας ολοκληρώθηκε. Πλέον η παραμονή της με την ίδια τακτική μόνο κακές υπηρεσίες μπορεί να προσφέρει και στην Ελλάδα και στην Ευρωζώνη στο σύνολό της. Το μοντέλο που πιθανό θα ακολουθηθεί είναι η ελληνική οικονομία να συνεχίσει να είναι βέβαια υπό παρακολούθηση, αλλά με πιο χαλαρούς ρυθμούς και εξ αποστάσεως, αποκλειστικά από την Κομισιόν.

 

Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Μπορεί αλήθεια η όποια ελληνική κυβέρνηση να συνεχίσει να κάνει αυτά που πρέπει και τα οποία πιθανότατα δεν θα είναι αρεστά χωρίς να υπάρχει η «ασφάλεια» της τρόικας; Αν δούμε τι έχει γίνει στο πρόσφατο παρελθόν η απάντηση είναι πως πολύ δύσκολα θα συμβεί κάτι τέτοιο.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Πολλοί θεώρησαν την τρόικα ως «κατακτητή», αλλά κανείς δεν σκέφτηκε ότι δεν ήρθε μόνη της, αλλά εμείς την καλέσαμε. Κανείς επίσης δεν σκέφτηκε ότι ο «κατακτητής» έφερε μαζί του «δώρα» αρκετών δισεκατομμυρίων, ικανών να εξασφαλίσουν την ομαλή λειτουργία του κράτους.

 

Η τρόικα ήταν η αφορμή αν όχι η αιτία να πάψουν να δίνονται κατά συρροήν «μαϊμού» συντάξεις, να γίνει μία προσπάθεια να μπουν πρόστιμα σε αυτούς που δεν εκδίδουν αποδείξεις, να μάθουμε πόσοι επιτέλους είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι και μία σειρά από θέματα που όλοι τα γνωρίζουμε. Απάντηση στο ερώτημα αν μπορούμε να τα καταφέρουμε από μόνοι ή σε λίγο καιρό θα χρειαστεί να ζητήσουμε ξανά από την τρόικα να επιστρέψει, δεν υπάρχει. Και δεν θα υπάρξει όσο: Αγανακτούμε όταν μειώνονται μισθοί και συντάξεις, αλλά δεν κάναμε το ίδιο όταν άνοιξαν διάπλατα οι πόρτες του Δημοσίου και έμπαιναν ορδές «πιστών» σε κάποιο από τα κόμματα της εξουσίας και όταν δίνονταν αφειδώς αυξήσεις διά της πλαγίας.

 

Θεωρούμε ιερή υποχρέωσή μας να κλέβουμε το κράτος και το χειρότερο όλων να πιστεύουμε ότι αυτό είναι μία φυσιολογική εξέλιξη και όχι ένα λάθος. Πασχίζουμε να δούμε τον διπλανό μας να χάνεται παρά να δούμε τον εαυτό μας να προοδεύει. Και βέβαια σε όλα τα παραπάνω δεν πρόκειται να δοθεί μία πειστική απάντηση όσο τα κόμματα και η κοινωνία δεν μπορέσουν να βγουν από τη στενόμυαλη λογική τους και να δουν την πραγματικότητα και να προσπαθήσουν να βρουν λύσεις βιώσιμες και όχι ιδεατές.

Θ. Παπαδής

ΠΩΣ Η ΕΛΛΑΔΑ "ΕΣΩΣΕ" ΤΟ ...ΕΥΡΩ !...

Σχεδόν τριάμισι χρόνια πέρασαν για να μάθουμε πέραν πάσης αμφιβολίας, όσα πολλοί υποψιαζόμασταν. Ότι η Ελληνική οικονομία, αλλά και η κοινωνία, θυσιάστηκαν το 2010 για να σωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες και το ευρώ. Ότι το πρόγραμμα διάσωσης που υπογράφτηκε το Μάιο του ίδιου έτους, δεν είχε ως αφετηρία την αλληλεγγύη των εταίρων μας, αλλά την προστασία των τραπεζών τους. Ότι εσκεμμένα απέφυγαν να επιβαρύνουν τους ιδιώτες κατόχους ελληνικού χρέους, καταρτίζοντας ένα πρόγραμμα που ήξεραν εκ των προτέρων ότι δεν πρόκειται να φέρει αποτελέσματα.

 

Τώρα όμως όλα ήρθαν στο φως, χάρη σε δημοσίευμα της Wall Street Journal στηριγμένο σε «διαβαθμισμένα» εσωτερικά έγγραφα και πρακτικά συνεδριάσεων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Από τα έγγραφα αυτά προκύπτουν οι ζωηρές αντιδράσεις -και ο θυμός- πληθώρας χωρών μελών του ΔΝΤ που διατύπωναν σε όλους τους τόνους την άποψη ότι το πρόγραμμα διάσωσης είναι ανεφάρμοστο, ότι θα συντρίψει την ελληνική οικονομία, ενώ ρωτούσαν επιτακτικά γιατί δεν υπήρχε καμία πρόταση για κούρεμα του ελληνικού χρέους.

 

Από τα ίδια έγγραφα προκύπτει ότι ήταν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, με «μοχλό» τον Ντομινίκ Στρος Κάν, που επέμειναν να μην θιγούν οι ιδιώτες πιστωτές της Ελλάδας, για να προστατευθεί ο ευρωπαϊκός τραπεζικός τομέας. Άποψη με την οποία συντάχθηκαν τελικώς και οι Αμερικανοί, ώστε να προστατευτούν τα «ανοίγματα» των τραπεζών τους, στον χρηματοπιστωτικό κλάδο της γηραιάς ηπείρου.

 

Τη συνέχεια τη γνωρίζουμε όλοι. Το πρόγραμμα απέτυχε παταγωδώς, ενώ το μετέπειτα κούρεμα του χρέους το πλήρωσαν κατά κύριο λόγο οι ελληνικές τράπεζες και τα ελληνικά Ταμεία.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Η Ελληνική οικονομία γονάτισε με τρόπο πρωτοφανή εν καιρώ ειρήνης και η κοινωνία υπέστη συντριπτικά πλήγματα, που αποτυπώνονται όχι μόνο στην εκτόξευση της ανεργίας και την μείωση του βιοτικού επιπέδου, αλλά και στην ανάπτυξη ακραίων μορφωμάτων όπως η Χρυσή Αυγή. Όλα αυτά βεβαίως συνέβησαν και δεν αλλάζουν. Θεωρώ όμως εξαιρετικά ατυχές -και ανησυχητικό- το γεγονός ότι η κυβέρνηση αφήνει αυτά τα ντοκουμέντα να περάσουν απαρατήρητα.

 

Τώρα, δεν είναι επιτέλους ώρα για την ελληνική κυβέρνηση να ζητήσει ένα ελάχιστο αντίτιμο για αυτή τη θυσία, έστω κι αν έγινε «με το ζόρι» ; Δεν είναι ώρα, να ζητήσει πραγματική στήριξη της Ελλάδας και μείωση των υπέρογκων υποχρεώσεων της ; Ακόμη και μέσω των «διαρροών», όπως αυτή που έγινε προς την WSJ, είναι πια προφανές ότι το ΔΝΤ θέλει αυτή τη φορά να γίνει «παστρικά» η δουλειά, να φέρει αποτέλεσμα.

 

Ωστόσο η ελληνική κυβέρνηση δεν φαίνεται να δραστηριοποιείται προς την ίδια κατεύθυνση. Γι αυτό κι έκανε πως… «δεν κατάλαβε» τα όσα έγραψε η Wall Street Journal. Είναι όμως αυτή η τακτική, της πλήρους υποταγής στα κελεύσματα της Γερμανίας και των άλλων σκληροπυρηνικών της Ευρωζώνης, η καλύτερη για τα συμφέροντα της χώρας; Κρίνοντας από τα όσα έχουν συμβεί ως σήμερα, έχω πολύ μεγάλες αμφιβολίες.

Γιώργος Παπανικολάου-Euro2day

Η ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ !...

Tο βράδυ της 21ης Aπριλίου του 2002 η Γαλλία μούδιασε όταν έμαθε ότι ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός και υποψήφιος για την Προεδρία Zοσπέν είχε αποκλεισθεί από τον δεύτερο γύρο, στον οποίο ο πρόεδρος Σιράκ θα είχε απέναντί του τον ηγέτη του ακροδεξιού Eθνικού Mετώπου Λεπέν. Aπό τότε η ημερομηνία 21 Aπριλίου έπαυσε να είναι οδυνηρή συλλογική μνήμη μόνο για την Eλλάδα.

 Σήμερα τόσο ο πρόεδρος Oλάντ όσο και η ηγεσία της Δεξιάς -UMP- περιμένουν μοιραίοι και άβουλοι τρεις επαναλήψεις της 21ης Aπριλίου 2002: Tις δύο πρώτες τον Mάρτιο στους δύο γύρους των δημοτικών εκλογών και την τρίτη τον Mάιο, την ημέρα των ευρωεκλογών.

 O Oλάντ περιμένει την τιμωρητική ψήφο αυτών που πίστεψαν ότι ψηφίζοντάς τον αποδοκιμάζουν την υποταγή του Σαρκοζί στη Mέρκελ και τη συνεπακόλουθη σκληρή λιτότητα, αυτών που πίστεψαν ότι έδιναν εντολή για σκληρή επαναδιαπραγμάτευση με τη Γερμανία.

 Στο στρατόπεδο της Δεξιάς βασιλεύει η σύγχυση, η πολυδιάσπαση, η αμηχανία και η αδυναμία προγραμματικής διαφοροποίησης στην οικονομία και στην Eυρώπη από τους κυβερνώντες Σοσιαλιστές, με αποτέλεσμα να μην μένει άλλο πεδίο άμυνας απέναντι στο ακροδεξιό Eθνικό Mέτωπο της Λεπέν από την πλειοδοσία σε σκληρή πολιτική κατά της μετανάστευσης και ακόμη σκληρότερη κατασταλτική αντιμετώπιση της εγκληματικότητας στα προάστια των μεγάλων πόλεων. 

Mε τη συντριβή των Σοσιαλιστών να θεωρείται κλειδωμένη, η κατάσταση πραγμάτων δεν είναι καλύτερη για τη Δεξιά: H εκλογή των υποψηφίων της δημάρχων και δημοτικών συμβούλων στο δεύτερο γύρο εξαρτάται από την απόφαση ή όχι του Eθνικού Mετώπου να αποσυρεί τους δικούς του υποψηφίους στην περίπτωση που έχουν παραμείνει στο παιχνίδι έχοντας εξασφαλίσει το 10% που απαιτείται για τη συμμετοχή στον δεύτερο γύρο. Mε δύο λόγια ομηρεία της Δεξιάς στην Aκροδεξιά σε όλα τα επίπεδα -ιδεολογικό, προγραμματικό αλλά και στενά εκλογικό.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια... 

H σκληρή διπλή επερχόμενη εκλογική ήττα για τους Σοσιαλιστές και τον Oλάντ θα καταγραφεί πριν καν κλείσουν δύο χρόνια από την προεδρική και τις βουλευτικές εκλογές της άνοιξης του 2012 και ενώ απομένουν άλλα τρία χρόνια μέχρι να εξαντληθούν το 2017 η προεδρική και η βουλευτική θητεία. 

 Πώς θα κυβερνηθεί η Γαλλία για τρία ολόκληρα χρόνια με σαφέστατη απουσία λαϊκής νομιμοποίησης; Eάν όπως όλα δείχνουν ο Oλάντ δεν θέλει και δεν μπορεί να διακινδυνεύσει αντιπαράθεση με το Bερολίνο ή έστω να αξιοποιήσει την παρουσία των Σοσιαλδημοκρατών του Γκάμπριελ στον νέο μεγάλο συνασπισμό, ποιος και πώς θα μπορέσει να ανακόψει την ανοδική πορεία της Aκροδεξιάς ; 

 H Λεπέν δεν έσπευσε τυχαία να διαφοροποιηθεί από τη Xρυσή Aυγή: H Aκροδεξιά της Γαλλίας έχει βαθιές ρίζες και υπήρξε πάντοτε εθνική και λαϊκιστική συσπείρωση δυσαρεστημένων τόσο για τις κοινωνικές ισορροπίες όσο και για τον ρόλο της Γαλλίας στους διεθνείς συσχετισμούς: Mετά την ήττα από τη Γερμανία, το 1870, κυριάρχησε το κίνημα του στρατηγού Boulanger, ενώ η Action Francaise έδινε στέγη στους νοσταλγούς της μοναρχίας και στους φανατικούς καθολικούς. 

 Mόνο η συνεργασία της Aκροδεξιάς με τους Γερμανούς στην Kατοχή διέκοψε τη συνέχεια μετά το 1945, όπου οι οπαδοί της δεν είχαν άλλη επιλογή -πλην της περιθωριοποίησης σε εξωκοινοβουλευτικά σχήματα- παρά να ψηφίσουν τη σκληρή αλλά πατριωτική και με αντιστασιακές δάφνες Δεξιά του στρατηγού Nτε Γκολ. Eνα είναι βέβαιο μετά την άνοιξη, η κυβέρνηση Oλάντ - Eρό θα είναι βαθιά λαβωμένη και η Γαλλία σε πολιτική κρίση μακράς διαρκείας, με μη υπολογίσιμες επί του παρόντος παρενέργειες για την Eυρωζώνη και την E.E. 

 Γ. Καπόπουλος

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ !...

Το μεγάλο σκάνδαλο συνεχίζεται. Η φοροδιαφυγή εξακολουθεί να αποτελεί ακόμη και σήμερα ένα πολύ άνετο και προσοδοφόρο σπορ για τους έχοντες και κατέχοντες. Επειτα από τριάμισι χρόνια Μνηνονίων και σκληρής λιτότητας σε βάρος της πλειονότητας του πληθυσμού, οι έλεγχοι για όσους έβγαλαν χρήματα στο εξωτερικό, ή τα βγάζουν αδήλωτα εδώ, είναι ανύπαρκτοι.

 

Οι επιδόσεις του φοροελεγκτικού μηχανισμού είναι απογοητευτικές. Οι μέχρι τώρα έλεγχοι σε φυσικά πρόσωπα, που συμπεριλαμβάνονται στις λίστες όσων έστειλαν εμβάσματα στο εξωτερικό, δεν ξεπερνούν εδώ και ένα χρόνο τους 300, με στόχο μέχρι το τέλος του έτους να φτάσουν τους 900 ελέγχους! Το ίδιο απογοητευτικά ήταν τα αποτελέσματα στον τομέα των εισπράξεων. Από τα πρόστιμα ύψους 23 εκατ. ευρώ, που έχουν επιβληθεί μέσα στο 2013, έχουν εισπραχθεί μόλις τα 8-9 εκατ. ευρώ!

 

Δυστυχώς το ίδιο απογοητευτική είναι η εικόνα και στον τομέα των επιχειρήσεων, με 130 ελέγχους, έναντι στόχου 596 ελέγχων! Για την υστέρηση αυτή υπάρχει ασφαλώς πάντα δικαιολογία. Είναι η ελλιπής στελέχωση των φοροελεγκτικών μηχανισμών; Η λευκή απεργία τους; Η έλλειψη μέσων;

 

Ολα τα χρόνια της κρίσης το πολιτικό προσωπικό διακήρυττε με έμφαση πως τα ψέματα τελείωσαν. Πως επιτέλους θα κληθούν να πληρώσουν και τα «ρετιρέ» το φόρο που τους αναλογεί. Γιατί είναι γεγονός ότι επί δεκαετίες τα μεσαία και υψηλά εισοδήματα συμμετείχαν ελάχιστα στα κοινά βάρη.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Αλλοτε μέσω οφσόρ εταιρειών, άλλοτε μη κόβοντας αποδείξεις, άλλοτε βγάζοντας τα χρήματα στο εξωτερικό, άλλοτε με «μαύρα», η ελίτ της χώρας απέφευγε, με τις ευλογίες των κυβερνώντων, τη συνεισφορά της στα δημόσια έσοδα. Το αποτέλεσμα το γνωρίζουμε όλοι. Και το πληρώνουμε όλοι.

 

Η δημιουργία αλλά και το βάρος της κάλυψης των μεγάλων δημοσιονομικών κενών πέφτει αποκλειστικά και διαχρονικά στα μεγάλα στρώματα των μισθωτών και των συνταξιούχων. Αυτό είναι το μεγάλο σκάνδαλο. Οσες λίστες Λαγκάρντ και αν βρεθούν, δεν θα ελέγχθούν ποτέ. Το Δημόσιο δεν θα εισπράξει τα χρωστούμενα. Οχι γιατί δεν μπορεί, αλλά γιατί δεν θέλει.

 

Η απουσία πολιτικής βούλησης βαφτίζεται κατά καιρούς νομικό κώλυμα, γραφειοκρατία, έλλειψη προσωπικού. Η κατάσταση αυτή διαιωνίζει και διογκώνει μια τεράστια κοινωνική αδικία σε βάρος των πολλών. Των εκατομμυρίων ανέργων και όσων ακόμη εργάζονται σκληρά, αμείβονται λίγο και υποχρεώνονται να σηκώσουν στις πλάτες τους το δυσβάστακτο βάρος της δημοσιονομικής προσαρμογής.

 

Αν δεν αλλάξει άμεσα αυτό, αν δεν αποκατασταθεί στοιχειώδης κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα, κανένα πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να «νομιμοποιηθεί» στα μάτια του λαού. Μέρος του οποίου θα στρέφεται προς έκνομες «λύσεις» διαμαρτυρίας.

Από το Enet.gr

ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ !...

Οι ευνομούμενες δημοκρατίες δεν πολεμούν τη φωτιά με φωτιά, αλλά με την τήρηση της νομιμότητας. Κλασικό παράδειγμα προς αποφυγήν αποτελεί η αντίδραση μιας δοκιμασμένης δημοκρατίας, όπως εκείνης των ΗΠΑ, στο τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου. Η αντίδραση αυτή οδήγησε σε ένα όργιο ανομίας εντός και εκτός Αμερικής, που κορυφώθηκε και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Στη χώρα μας εκκολάφθηκε μια νεοναζιστική οργάνωση, που έχει ως λάβαρό της το μίσος. Το ότι ένα μέλος της δολοφόνησε έναν πολίτη, είναι προϊόν του μίσους αυτού. Ενώ η βία είναι στη φύση της. Όμως, το κόμμα της Χρυσής Αυγής δεν γεννήθηκε, ούτε ανδρώθηκε σε κενό αέρος. Ούτε είναι παρεπόμενο της οικονομικής κρίσης. Προσλαμβάνεται από τμήμα του εκλογικού σώματος, ως το κατ' εξοχήν «αντισυστημικό» κόμμα. Εδώ εντοπίζεται η απήχηση της Χ.Α. Επιλέγεται από ψηφοφόρους οργισμένους με όλους και με όλα. Στόχος είναι να τιμωρηθούν τα «κατεστημένα κόμματα», που θεωρούνται υπεύθυνα για την οικονομική κρίση και ανίκανα να τη διαχειριστούν. Οι ψηφοφόροι αυτοί δεν είναι νεοναζί. Οι περισσότεροι δεν είναι καν ακραίοι.

Το «φαινόμενο» της Χ.Α. θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί με τρόπους, που να μην τροφοδοτούν την απήχησή του. Πιο σημαντικό απ' όλα ήταν τα παραδοσιακά κόμματα να βελτιώσουν τη δική τους εικόνα. Να ανανεωθούν σε στελέχη. Να απαλλαγούν από πελατειακά σύνδρομα, λαϊκισμούς και ανευθυνότητα. Όφειλαν να λειτουργήσουν συναινετικά μπροστά στην κρίση, διότι μόνο με τον τρόπο αυτό θα άθροιζαν δυνάμεις, ώστε να γίνουν πιο αξιόπιστα. Δεν έκαναν τίποτα απ' όλα αυτά. Έτσι, η ΧΑ συνέχιζε να ανεβαίνει δημοσκοπικά.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Αντί να αλλάξουν τον κακό εαυτό τους, τα παραδοσιακά κόμματα στόχευσαν στη δεξαμενή της Χρυσής Αυγής. Η ΝΔ, ως πυλώνας της κυβέρνησης, ήταν αμήχανη στο πώς θα μπορούσε να απευθυνθεί σε μια δεξαμενή, που πίστευε πως είναι πιο συγγενική στη δεξιά πτέρυγά της. Αρχικά, απέφυγε κάθε ρήξη. Κάποια στελέχη της έφθασαν στο σημείο να ζητούν κυβερνητική συνεργασία. Δεν προωθήθηκε μιας μορφής αντιρατσιστικός νόμος, που πρότεινε η ΔΗΜΑΡ. Ενώ με τη θεωρία των «δύο άκρων», η ταύτιση του ΣΥΡΙΖΑ με τη Χ.Α. «νομιμοποιούσε» πολιτικά την τελευταία, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα θεσμικό κόμμα.

Ο κομματικός πυλώνας της κυβέρνησης πίστεψε πως μετά τη δολοφονία Έλληνα πολίτη, είχε έρθει η ώρα να ληφθούν μέτρα κατά της Χ.Α. Στο σημείο αυτό, επιβαλλόταν να υπάρξει η ευρύτερη δυνατή συναίνεση των υπολοίπων κομμάτων, ώστε από κοινού και με νηφαλιότητα να ενισχυθεί η νομική προστασία της δημοκρατίας από ακραίες πράξεις και ιδεολογίες μίσους. Οι όποιες κινήσεις θα έπρεπε να μην παραβιάζουν ατομικά δικαιώματα κανενός - ούτε φυσικά των ακραίων. Επιπροσθέτως, δεν νοείτο να κατευθύνονται από κομματικές σκοπιμότητες. Κανένα κόμμα δεν θα έπρεπε να επιδιώξει να ωφεληθεί πολιτικά και να κινηθεί βιαστικά και μονομερώς. Δεν έπρεπε να ενθαρρυνθεί κλίμα υστερίας από ΜΜΕ. Διότι το κλίμα αυτό θα δημιουργούσε την αίσθηση, ότι προετοιμάζεται η χειραγώγηση της Δικαιοσύνης.

Από τη λειτουργία της Δικαιοσύνης θα κριθούν πολλά. Μόνο με ατράνταχτα στοιχεία, πρέπει να καταδικαστούν οι πολιτικά ακραίοι. Οι κυβερνητικοί χειρισμοί ήταν άκριτοι και το σόου στη ΓΑΔΑ απωθητικό. Παίζοντας με τη φωτιά, δεν πλήττονται οι ακραίοι, αλλά η ίδια η δημοκρατία.

Γιάννης Λούλης

ΑΝΑΒΡΑΣΜΟΣ ΣΤΗ "ΔΕΞΙΑ" ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ !...

Μεγάλος αναβρασμός επικρατεί στη “δεξιά” πολυκατοικία με τα όσα συμβαίνουν στα “υπόγειά” της, καθώς η υπόθεση της νεοναζιστικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή δημιουργεί νέα δεδομένα και διαμορφώνει νέους συσχετισμούς δυνάμεων στα δεξιά του πολιτικού φάσματος.

Ήδη με την αποκάλυψη του ρόλου της ΧΑ, η ΝΔ, οι ΑΝΕΛ και ο ΛΑΟΣ “τρίβουν” τα χέρια τους και έχουν πέσει πάνω στις μετρήσεις κοινής γνώμης με τη ΝΔ μέχρι στιγμής να παίρνει την μερίδα του λέοντος από τους μετακινούμενους ψηφοφόρους της ΧΑ αυξάνοντας την διαφορά από τον ΣΥΡΙΖΑ, εντός όμως στατιστικού σφάλματος ακόμη.

Ο Αντώνη Σαμαράς από την πρώτη στιγμή που εξελέγη στην ηγεσία της ΝΔ είχε και έχει ως στόχο να ηγηθεί της δεξιάς παράταξης και όλες οι κινήσεις του από την αλλαγή συμβόλων μέχρι την ΧΑ αποσκοπούν στο να διαμορφώσει ουσιαστικά ένα νέο κόμμα που θα εκφράζει ιδεολογικά και πολιτικά όλες τις δεξιές αποχρώσεις.

Η προσπάθεια του αυτή είναι σε εξέλιξη αν και οι αντιδράσεις της “πατριωτικής” δεξιάς, όχι τόσο για την εξελίξεις με την ΧΑ, αλλά κυρίως για τις μνημονιακές πολιτικές, θέτουν σημαντικά εμπόδια στην στρατηγική Σαμαρά.

Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και το ΛΑΟΣ αισιοδοξούν ότι η πτώση της ΧΑ θα λειτουργήσει ευνοϊκά σε εκλογικό επίπεδο καθώς ελπίζουν ότι θα αυξήσουν τα ποσοστά τους, πράγμα όχι απίθανο, και έτσι θα είναι σε θέση να μιλήσουν κατά κάποιο τρόπο ισότιμα με τον Αντώνη Σαμαρά, όταν γίνουν εκλογές και η ΝΔ είναι πρώτη και αναζητά συμμάχους για τον σχηματισμό κυβέρνησης.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Μπορεί δημόσια ο πρωθυπουργός και πρόεδρος της ΝΔ να μην μιλά ανοιχτά για το “ενιαίο” της δεξιάς παράταξης, στενοί συνεργάτες του πάντως ακόμη και τώρα με τις αποκαλύψεις για την εγκληματική δράση στελεχών της ΧΑ, κράτησαν προσεκτική στάση σε μια προσπάθεια να προσεγγίσουν την εκλογική βάση της ΧΑ ενόψει των κρίσιμων εκλογικών αναμετρήσεων.

 

Στελέχη όπως ο Χρύσανθος Λαζαρίδης, ο Τάκης Μπαλτάκος και ο Φαήλος Κρανιδιώτης “αποκάλυψαν” ουσιαστικά την στρατηγική του Μεγάρου Μαξίμου και της Συγγρού σε σημείο που κάποιοι να κάνουν λόγο για '”συγκοινωνούντα δοχεία” στην δεξιά παράταξη και με τον βουλευτή Επικρατείας να είναι στο τέλος παραγκωνισμένος στην υπόθεση ΧΑ, αφού πρότεινε προς τον πρωθυπουργό την προκήρυξη εκλογών με “ζωντανή” την “θεωρία των δύο άκρων” και με το διακύβευμα “σταθερότητα ή χάος”.

 

Είναι γεγονός ότι η υπόθεση Χρυσή Αυγή θα λειτουργήσει καταλυτικά στο χώρο της δεξιάς παράταξης και θα αναπροσαρμόσει στρατηγικές, πολιτικές, συμμαχίες και ποσοστά. Και μπορεί η στρατηγική ΝΔ, ΑΝΕΛ και ΛΑΟΣ να είναι σε πρώτη φάση η αφαίμαξη ψήφων από την ΧΑ , τα “πολιτικά παιχνίδια” όμως με το “φίδι” στον κόρφο τους μάλλον θυμίζουν “επικίνδυνες αποστολές”.

Ανδρέας Μαραθιάς

ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ !...

Κάποτε, όχι πολύν καιρό πριν, οι κυβερνήσεις κυβερνούσαν. Τώρα, απλώς αιτούνται αιτημάτων σε αυτούς που έχουν την πραγματική εξουσία και επί της ουσίας κυβερνούν: τις κεντρικές τράπεζες. Μετά τη μεγάλη κρίση του 2008, που πυροδοτήθηκε από την κατάρρευση της αμερικανικής επενδυτικής τράπεζας Lehman Brothers, συντελέστηκε ραγδαία μια βαθύτατη, de facto πολιτειακή αλλαγή και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού.

Οι κυβερνήσεις σε Αμερική και Ευρώπη σήκωσαν ψηλά τα χέρια μπροστά στην παγκόσμια χρηματοοικονομική τρικυμία και ανάθεσαν στις κεντρικές τους τράπεζες τον ρόλο του καπετάνιου. Έκτοτε, είναι οι τελευταίες -η περίφημη Fed στις ΗΠΑ και η ΕΚΤ στην Ευρωζώνη- που κυβερνούν, με τις δημοκρατικά κυβερνήσεις να παίζουν ρόλο κομπάρσου κι αντί να ικανοποιούν τις επιθυμίες του λαού που τις εξέλεξε, απλώς μεταφέρουν τα αιτήματά του στον «αφέντη» ελπίζοντας -για τη δική τους πολιτική επιβίωση- ότι αυτά θα ικανοποιηθούν.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα όλων αυτό που γίνεται στις ΗΠΑ, όπου ο Λευκός Οίκος έχει εκχωρήσει πλήρως την άσκηση της οικονομικής πολιτικής -και ό,τι συνεπάγεται αυτού- στη Fed. Η Fed είναι αυτή που εδώ και περίπου τεσσερσήμισι χρόνια τυπώνει το χρήμα και δανείζει την κυβέρνηση των ΗΠΑ αγοράζοντας κρατικά ομόλογα και τις αμερικανικές τράπεζες αγοράζοντας τα ομόλογα-«σκουπίδια» τους. Επομένως, είναι αυτή που χρηματοδοτεί το αμερικανικό χρέος, το αμερικανικό έλλειμμα, το αμερικανικό πιστωτικό σύστημα, την αμερικανική κατανάλωση. Κρατώντας επί της ουσίας εν ζωή κράτος και τράπεζες με το χρήμα που τυπώνει, οι αποφάσεις της δεν επιδέχονται αμφισβήτησης ούτε καν στο πλαίσιο της δημοκρατίας.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Οι κόντρες των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων με αφορμή και το περίφημο «λουκέτο» της αμερικανικής κυβέρνησης αυτήν την εβδομάδα δεν είναι τίποτα περισσότερο από πολιτικούς θεατρινισμούς, απαραίτητους για να δικαιολογείται η ύπαρξη του αμερικανικού πολιτικού συστήματος και να φαίνεται στον μέσο Αμερικανό ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει. Γι' αυτό, άλλωστε και οι αγορές δεν «ψαρώνουν». Γνωρίζουν ποιος κυβερνά και εκεί δίνουν την προσοχή τους. Μόλις προ ημερών επιφανή στελέχη της Fed έδωσαν τη νέα γραμμή: «Πρέπει να περιορίσουμε κι άλλο την ανεργία». Κάτι που η κυβέρνηση Ομπάμα μπορεί να πιστωθεί, αλλά δεν μπορεί να καταφέρει...

Μήπως, άραγε, είναι αλλιώς τα πράγματα στην Ευρώπη; Για καιρό υπήρχε το παραμύθι ότι η ΕΚΤ ελέγχεται από τη Γερμανία, η οποία κυβερνά την Ευρώπη, όμως προ ημερών τελείωσε κι αυτό: Η ΕΚΤ ζήτησε νέο κύκλο αυστηρότερων τεστ αντοχής για τις ευρωπαϊκές τράπεζες προκαλώντας απανωτά εγκεφαλικά στο Βερολίνο, που τρέμει πιθανή αποκάλυψη της γύμνιας του δικού του τραπεζικού συστήματος. Βέβαια, δεν είναι αυτό που φοβάται τόσο η Γερμανία.

Το να εκθέσει ανεπανόρθωτα τις γερμανικές τράπεζες θα ήταν για την ΕΚΤ αυτοκτονικό, όμως μπορεί μέσω των τραπεζών να εκβιάζει και να ελέγχει όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, του Βερολίνου μη εξαιρουμένου. Η εξουσία των κυβερνήσεων επί της ΕΚΤ είναι μόνο θεωρητική. Επί της ουσίας αν πέσουν οι τράπεζες, πέφτουν και οι κυβερνήσεις, όχι μόνο στην εύθραυστη Αθήνα αλλά και στο φαινομενικά πανίσχυρο Βερολίνο. Κι όπως ακριβώς στις ΗΠΑ, αυτός που δίνει την πίστωση και κρατά εν ζωή το δημοκρατικό μας σύστημα, όπως το γνωρίζουμε σήμερα, δηλαδή η ΕΚΤ, είναι αυτός που κυβερνά.

 

Γιώργος Ι. Μαύρος

ΤΟΝ ΠΗΡΑΝΕ ΧΑΜΠΑΡΙ !...

Υπό τύπου αστείου η μπηχτή του Μάρτιν Σουλτς στον Α. Τσίπρα, χθες, στις Βρυξέλλες, η οποία, όμως, είχε πολύ φαρμάκι και πολλά υπονοούμενα. Χαριτολογώντας, ο Πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου, είπε ότι είναι και οι δυο πολιτικοί της Αριστεράς, αλλά ενδεχομένως ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ «είναι κάπως πιο Αριστερός» αλλά... αυτό «διορθώνεται». 

 Οι μεταμορφώσεις του Τσίπρα, που είναι συνυφασμένες με την αναζήτηση του κατάλληλου «κοστουμιού», για την εξουσία, έχουν γίνει, παντού, αντιληπτές και έχουν αρχίσει και χλευάζονται. 

 Τα πολιτικά, κι όχι μόνο, αδιέξοδα του κομματικού αυτού μορφώματος, όλο και εμφανίζονται, όλο και εντείνονται, ξεσκεπάζοντας τη σαθρή απόπειρα οικειοποίησης του χώρου της κεντροαριστεράς από ένα συνοθύλευμα φορέων διαφορετικών ιδεών, απόψεων και θέσεων.

Η ΛΕΠΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ !...

Στις δύσκολες ώρες που ζούμε πρέπει να προσέξουμε τη λεπτή γραμμή που χωρίζει την τιμωρία των ποινικά κολάσιμων πράξεων από την ποινικοποίηση του φρονήματος. Το πρώτο αποτελεί υποχρέωση της Δημοκρατίας, το δεύτερο ακύρωσή της.

 Είναι άλλο πράγμα οι δολοφονίες, οι προπηλακισμοί, το «μπραβιλίκι», ακόμη και η συνέργεια σε κακουργήματα κι άλλο η συμμετοχή ακόμη και σε ένα απεχθές κόμμα όπως είναι η Χρυσή Αυγή. Είναι διαφορετικό να πιστεύει κάποιος ότι «το Ολοκαύτωμα δεν υπήρξε» κι άλλο πράγμα να προσπαθεί να το ολοκληρώσει κυνηγώντας και μαχαιρώνοντας μετανάστες στους δρόμους της Αθήνας. Εντάξει! Για δέσιμο είναι και οι πρώτοι -είναι σαν να λένε «η επανάσταση του 1821 δεν έγινε ποτέ»- αλλά όχι στη φυλακή· πιθανώς σε ψυχιατρείο αν διαγνωσθούν κι άλλα συμπτώματα ψυχικής νόσου.

 Το θέμα είναι ότι αυτή τη λεπτή δημοκρατική γραμμή, που χωρίζει την τιμωρία πράξεων από την τιμωρία του φρονήματος, η κυβέρνηση, με πρωτάρη τον αντιπρόεδρό της, προσπαθεί να τη σβήσει. Προχθές ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος έφτασε να μας πει ότι «οι ισχύουσες ποινικές διατάξεις (για την αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής) επαρκούν... αλλά το «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο ασχολείται με τα «εγκλήματα λόγου» (!) και «έχει συμβολική και ηθική σημασία να κατατεθεί όπως έχουμε αποφασίσει».

 Το χειρότερο με τον Ευάγγελο Βενιζέλο δεν είναι το χάρισμά του να λέει το τίποτα με τις περισσότερες λέξεις. Είναι ότι νομοθετεί τα πιο επικίνδυνα πράγματα περίπου με τον ίδιο αριθμό λέξεων. Πιστεύει ότι κάθε πρόβλημα αντιμετωπίζεται με κάποιο νόμο, και προκειμένου να κάνει πολιτική φιγούρα αδιαφορεί για τις επιπτώσεις της νομοδιάρροιάς του. Κάπως έτσι για «ηθικούς και συμβολικούς λόγους» φόρτωσε στο Σύνταγμα 190 λέξεις για τον «βασικό μέτοχο» και αντί να αντιμετωπιστεί η διαπλοκή τρέχαμε μια δεκαετία στα ευρωπαϊκά όργανα να το συμμαζέψουμε. Μη μιλήσουμε για τις άλλες συνταγματικές του εκλάμψεις περί ασυμβίβαστου κ.λπ.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια... 

Μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι ξεκίνησε εντός της κυβερνητικής πλειοψηφίας ένας ιδιότυπος «αντιφασιστικός αγώνας» με στόχο τη μεγαλύτερη προβολή από τα ΜΜΕ και ο οποίος τελικά μπορεί να υπονομεύσει τη διαδικασία εξάρθρωσης της εγκληματικής οργάνωσης και πολιτικής απονομιμοποίησης του ναζισμού στην Ελλάδα. Ετσι ο κ. Ευάγγελος Μεϊμαράκης απαγόρευσε την είσοδο δύο βουλευτών της Χ.Α. στο Κοινοβούλιο· φτιάχνονται ευφάνταστα νομοθετήματα για τη διακοπή της χρηματοδότησης ενός μόνο κόμματος· διαμορφώνονται ακόμη πιο κωμικές θεωρίες περί αποφυγής των επαναληπτικών εκλογών σε περίπτωση μαζικής παραίτησης των βουλευτών της Χ.Α. παρά το γεγονός ότι το Σύνταγμα αναφέρει καθαρά ότι κάτι τέτοιο επιτρέπεται μόνο το τελευταίο έτος της κοινοβουλευτικής περιόδου.

 Αποδείχθηκε ιστορικά ότι οι κακές ιδέες καταπολεμιούνται με τις καλές ιδέες και όχι με κατασταλτικά μέτρα. Μπορεί, για παράδειγμα, το 2002 η πολιτεία να εξάρθρωσε τις κορυφαίες τρομοκρατικές οργανώσεις («17 Νοέμβρη» και ΕΛΑ) αλλά δυστυχώς η τρομοκρατία επέζησε διότι δεν δόθηκε η αποφασιστική ιδεολογική μάχη κατά της πολιτικής βίας. Το πρόβλημα με την αδηφαγία πολλών πολιτικών για (αντιφασιστική, σ’ αυτή τη φάση) προβολή μπορεί να μας οδηγήσει στα χειρότερα. 

 Πάσχος Μανδραβέλης 

Η ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΣΑΜΑΡΑ !...

ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΤΗΣ Χ. Α. ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΗΤΕΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ !

Για τα κακοποιά στοιχεία του ναζιστικού μορφώματος, που κλήθηκαν, μετά την κρίση, από τα «αφεντικά» τους, ν΄ αναλάβουν, εκτός από τη δουλειά των «μπράβων» και πολιτική δράση, δεν έχω να πω πολλά. Αναμενόμενο το αντίτιμο. Όπως θάλεγε κι ο φίλος μου ο αναρχοκομμούνας, «το σύστημα δεν τους άντεξε, επειδή κάποια στιγμή, θεωρήθηκε, πως θα κάνουν μεγαλύτερη ζημιά, παρά καλό !». 

Όλα κι όλα : οι καθεαυτού «συστηματικοί» πολιτικοί, πέρασαν ένα δύσκολο τρίχρονο, με φτυσίματα και προπηλακισμούς, τώρα όμως συνέρχονται και μπορούν να επιτελέσουν, καλύτερα και αποτελεσματικότερα, το έργο τους, δηλαδή, την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των αφεντικών τους. 

Οι «μπράβοι» που κλήθηκαν να κάνουν τον πολιτικό, θα ξαναγυρίσουν στην κύρια απασχόλησή τους, ενώ μερικοί απ΄ αυτούς, ίσως, κάτσουν και για λίγο στη ψειρού, για …φροντιστήριο ! 

Αυτά., όμως, είναι τα εμφανή και τα απασχολούντα, κατ΄ αποκλειστικότητα τα ΜΜΕ των αφεντικών. Τα άλλα, που επιχειρείται να κρυφτούν πίσω τους, ούτε αναφέρονται, ούτε καταγγέλλονται, ούτε αναμεταδίδονται. 

Οι πολύωρες παρουσιάσεις του Μιχαλολιάκου και των Κασιδιάρηδων, είναι μια καλή διαδικασία – πρόφαση, για να κουκουλωθεί η σκληρή και ταυτόχρονα αισχρή παραβίαση της πολυδιαφημιζόμενης «κόκκινης γραμμής» του Βενιζέλου και του Σαμαρά, περί μη λήψης άλλων μέτρων λιτότητας, περί μη άλλης μείωσης των μισθών και των συντάξεων και περί μη αύξησης, παραπέρα, της φορολογίας των νοικοκυριών.

 >>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Όποιος διαβάσει το νέο Νόμο για τη φορολόγηση των ακινήτων, θα αντιληφθεί πολλά και θα φρίξει. Όπως έγραψε ένας σχολιογράφος σε ενημερωτικό site, κάτω από το άρθρο που παρουσίαζε το νομοσχέδιο, «σατανικότερο μυαλό απ΄ αυτό που συνέλαβε την ιδέα αυτής της φορολογίας, δε θα γεννήσει η φύση…» ! 

Ο χοντροβενιζέλος επειδή εφηύρε το χαράτσι, έμεινε στην ιστορία, ως ο «διαρρήκτης» της ακίνητης περιουσίας. Τώρα, μπροστά στη νέα φορολόγηση το χαράτσι μοιάζει «κλοπή» και ο νέος φόρος επί οικιών, οικοπέδων, χωραφιών, αγροτεμαχίων, ακόμα και των ακάλυπτων χώρων των σπιτιών μας, έχει τα χαρακτηριστικά της «ληστείας» ! 

Οι αναλυτές βρίσκουν το τελικό σχέδιο που κατατέθηκε, πιο σκληρό και πιο φορομπηχτικό από το αρχικό, που είχε κυκλοφορήσει και το οποίο ο Βενιζέλαρος και το ΠΑΣΟΚ του, είχαν διακηρύξει πως ανέλαβαν να το μετριάσουν. Να, το αποτέλεσμα, έγινε σκληρότερο ! 

Η κατάθεση του παραπάνω Νόμου παραβιάζει βάναυσα και ασύστολα τις διακηρύξεις των κυβερνητικών, για «όχι άλλα μέτρα», όπως , επίσης παραβιάζει και τους αφορισμούς των βουλευτών, για «μη ψήφιση άλλων περιοριστικών μέτρων». 

Οι Σαμαροβενιζέλοι έγραψαν στα τέτοια τους τις υποσχέσεις τους και φέρνουν το σφαγιαστικό Νόμο, για ψήφιση. Οι βουλευτές τι θα κάνουν ; Θα τιμήσουν, επιτέλους, το λόγο και τις δεσμεύσεις τους ή θα βαδίσουν και πάλι, την «πεπατημένη της κότας», κρυπτόμενοι πίσω από τη φιέστα της δίωξης των ναζιστών ?...

ΑΦΙΠΠΕΥΣΑΤΕ !....

Yπάρχουν φορές που οι προκλήσεις απαντώνται. Eνίοτε μάλιστα γίνονται δεκτές και οι επιθυμίες. Aυτό είναι το ρίσκο για όλους όσοι ρίχνουν το γάντι εκ του ασφαλούς. Όπερ και συνέβη με τον ερίτιμο κύριο Nίκο Mιχαλολιάκο. Oι εκκλήσεις του για επιβολή του «Nόμου και της Tάξης» εισακούστηκαν. Λαγός τη φτέρη έσειε...

H Xρυσή Aυγή εξέλαβε ως νεκρή την κοιμώμενη Δημοκρατία. Kαι την αφύπνισε. Δυστυχώς, για την ανοχή όλων μας, με αίμα. Στριμωγμένη στα σκοινιά του Συνταγματικού ριγκ η οργάνωσή του επιχειρεί τον τελευταίο(;) αντιπερισπασμό. Tη δημιουργία συνθηκών πολιτικής αποσταθεροποίησης με τεχνητή πρόκληση εκλογών. Στην πιο κρίσιμη συγκυρία για τη χώρα. Tην ώρα που βρέθηκε μετά βασάνων, κόπων και θυσιών σε ένα σημείο ασταθούς ισορροπίας και παλεύει να στεριώσει.

Η ανησυχια, ωστόσο, δεν πηγάζει από τον εκβιασμό του κ. Mιχαλολιάκου. O φόβος, είναι, μήπως και εισακουσθεί... Aτυχώς «θερμοκέφαλοι» υπάρχουν και εις τας καλυτέρας των οικογενειών. Θερμοκέφαλοι και φαντασμένοι. Eκείνοι που φαντασιώνονται εαυτούς στρατηγούς και αναλώνονται σε επικίνδυνους τακτικισμούς, δρέποντας εφήμερες δάφνες σε λάθος μάχες. Kαι σε λάθος πεδία μαχών. Συγχέουν θεσμικούς ρόλους με κομματικές προτεραιότητες και αντί της κοινωνικής και εθνικής καταξίωσης ενδίδουν στον πειρασμό των κολακειών της μικροκομματικής καμαρίλας.

Eίναι όλοι αυτοί που φιλοδοξούν να πείσουν τον πρωθυπουργό ότι η Xρυσή Aυγή είναι η «ευκαιρία του». Eυκαιρία για εθνικές εκλογές στο όνομα αντιμετώπισης του φασιστικού κινδύνου. Eίναι οι ίδιοι που μέχρι χθες αγνοούσαν ή και κρυφοφλέρταραν μαζί του.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Nιώθουμε την ανάγκη να επισημάνουμε το προφανές. Διότι αυτό, η «ασημαντότητα του αυτονόητου», στοίχισε και στοιχίζει σημαντικά στην Eλληνική Δημοκρατία. Kαι αυτονόητο είναι πως συνιστά εθνική καταστροφή στην παρούσα συγκυρία το παιχνίδι με τις εθνικές εκλογές. Kαι ευτελισμό προφανέστατα η συμμόρφωση με την υπόδειξη του Mιχαλολιάκου.

Eξάλλου, για να καθησυχάσουμε και τους κομματικούς στρατηγούς, δεν βλέπουν πως αθροίζουν δημοσκοπικές δυνάμεις από την ώρα που η Πολιτεία ανάλαβε να υπερασπιστεί τον εαυτό της ; Tέτοια τύφλωση, πια ;

Y.Γ. Tο «λαγός τη φτέρη έσειε» δεν κάνει διακρίσεις. Iσχύει για όλους ανεξαιρέτως. Πρωτίστως για εκείνους που ιππεύουν το άλογο της οίησης. Aφιππεύσατε, λοιπόν. Αν πάλι, όχι, γνωστή σε όλους η συνέχεια της παροιμίας.... «Kακό της κεφαλής σας».

Τριαντάφυλλος Δραβαλιάρης

Η ΑΠΕΙΛΗ ΤΩΝ ΣΤΡΙΜΩΓΜΕΝΩΝ !...

Απ’ τα ψηλά στα χαμηλά. Από την αίσθηση της παντοδυναμίας και τη σιγουριά του ακαταδίωκτου, που τους μεθούσαν και τους τρόχιζαν τα μαχαίρια, στο φόβο πως ό,τι ισχύει για όλους, πιθανόν να ισχύσει και γι’ αυτούς. Και λέω πιθανόν, γιατί, όταν θα καταλαγιάσει η οργή του κόσμου για τους μαχαιροβγάλτες, η οποία προς το παρόν καθοδηγεί την πολιτεία, όλο και κάποια παραθυράκια θα ανοιχτούν· όλο και κάποιοι θα βρεθούν προστατευόμενοι, σαν «χρήσιμοι». Η Ιστορία (που, όπως μάλλον σωστά έχει ειπωθεί, το μόνο που μας διδάσκει είναι ότι τίποτα δεν διδασκόμαστε από αυτήν) έχει δείξει πως η «χρησιμότητα» προστάτεψε ή και καθάρισε και πολύ πολύ χειρότερους: τους πρώτους ναζιστές, του Χίτλερ. Που βρήκαν καλή δουλειά και αξιώματα στη μία ή την άλλη νικήτρια χώρα. Οπότε...

Τον τρόμο που μοίρασαν αφειδώλευτα σε Ασιάτες, Αφρικανούς, ομοφυλόφιλους, ανάπηρους, οροθετικούς, Τσιγγάνους, αυτόν γεύονται τώρα, σε ένα πολύ μικρό ποσοστό του. Είχαν πιστέψει ότι δικαιούνται να είναι χυδαίοι λόγω και έργω· ότι έχουν το ελεύθερο να εκγυμνάζονται πάνω στο κεφάλι και το κορμί αθώων, πάνω στην ψυχή τους δηλαδή· ότι μπορούν άνετα να εκβιάζουν επαγγελματίες («αν δεν διώξεις τους Αραπάδες, σ’ το κάψαμε»)· ότι μπορούν να βγαίνουν περιπολία για να δουν ποιοι έχουν σημαία και ποιοι όχι και να τους γράψουν στα κατάστιχά τους· ότι μπορούν να φέρονται στη Βουλή όπως στα γραφεία της οργάνωσης-επιχειρησούλας τους.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Το πίστεψαν επειδή τους επέτρεψαν να το πιστέψουν όσοι όφειλαν να τους δείξουν ευθύς εξαρχής πού και ποιο είναι το όριο. Να τους ξεκαθαρίσουν πως η δημοκρατία ανέχεται και τους πολεμίους της, αλλά δεν θα τους λύνει κιόλας τα χέρια, δεν θα τους αφήνει απερίσπαστους στο παραλήρημα της βίας τους. Ας το ξανασκεφτούν αυτό όσοι, λ.χ., καταψήφιζαν στη Βουλή την άρση της ασυλίας χρυσαυγιτών.

Τώρα, όσο οι χιτλερόφρονες τάχα εθνικιστές καταλαβαίνουν ότι ο νόμος ισχύει και γι’ αυτούς· ότι ο αστυνόμος, και φίλος τους κρυφός να είναι, θα υποχρεωθεί να φερθεί σαν έμμισθος υπαλληλος της πολιτείας, όχι σαν τσιράκι των ναζιστών· ότι η Δικαιοσύνη θα φέρει εις πέρας έστω τους φρέσκους φακέλους, φοβούνται και εκνευρίζονται. Και το φοβισμένο και εκνευρισμένο φίδι, το ξέρουμε, είναι δύο φορές επικίνδυνο. 

 Παντελής Μπουκάλας

Η ΣΥΛΛΗΨΗ !...

ΤΑ ΔΗΜΟΣΚΟΠΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ Χ.Α !...

Στη μακρά συζήτηση για τη Χρυσή Αυγή, η συνεισφορά της δημοσκόπησης της Alco έγκειται στο ότι τα δεδομένα που αποτυπώνει επιτρέπουν να προσεγγίσουμε απαντήσεις σε σημαντικά ερωτήματα.

Συγκεκριμένα :

- Υπάρχει μια πρώτη καταγραφή της σχέσης αυτών που επιλέγουν τη Χρυσή Αυγή για την ιδεολογία και τη κοσμοθεωρία της (περίπου 2 στους 10 από τους ψηφοφόρους της) και εκείνων που την επιλέγουν για να εκφράσουν την οργή τους για το πολιτικό σύστημα και να τιμωρήσουν τα κόμματα που πιστεύουν ότι ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση (περίπου 6 στους 10 από τους ψηφοφόρους της).

- Διαπιστώνεται ότι – σε επίπεδο δημοσκοπήσεων – η επιρροή της Χρυσής Αυγής περιορίζεται σημαντικά. Πέρα όμως από το γεγονός ότι οι δημοσκοπήσεις αυτές πραγματοποιούνται «εν θερμώ», η πτώση των ποσοστών της Χρυσής Αυγής δεν οφείλεται σε μετακινήσεις προς άλλα κόμματα (μικρή εξαίρεση αυτές προς τη ΝΔ), αλλά σε επιλογή απροσδιόριστης ψήφου, η οποία και μπορεί να είναι προσχηματική και μπορεί εύκολα να επανακάμψει.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

- Πιο σημαντική ασφαλώς είναι η προσέγγιση της απάντησης στο ερώτημα αν υπάρχει χώρος στην κοινωνία για τη Χρυσή Αυγή. Το σύνολο των στοιχείων της δημοσκόπησης οδηγεί στην απάντηση ότι χώρος υπάρχει (πιο σωστά έχει δημιουργηθεί απ’ όσα συμβαίνουν στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια και απ’ όσα κάνουν ή δεν κάνουν τα «συστημικά» πολιτικά κόμματα).

Όταν σήμερα, μέσα στο κλίμα που επικρατεί μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, το 1/10 των πολιτών τοποθετείται θετικά για τη Χρυσή Αυγή σε όλα τα ερωτήματα, ενώ ακόμη 1/10 αποφύγει να τοποθετηθεί εναντίον της, είναι φανερό ότι κοινωνικά χώρος υπάρχει και μάλιστα είναι και αρκετά ευρύς.

Αυτό που τελικά αποτυπώνει η δημοσκόπηση, είναι ότι για να περιοριστεί ουσιαστικά και μόνιμα ο χώρος για απόψεις και πρακτικές όπως αυτές της Χρυσής Αυγής, ο δρόμος περνά μόνο μέσα από την άρση των αιτίων και των συνθηκών που επιτρέπουν την εξάπλωση τους.

Κώστας Παναγόπουλος 

ΑΠΟ ΤΟ ΣΟΪΜΠΛΕ ΣΤΟΝ ΑΣΜΟΥΣΕΝ !...

Δεν γνωρίζουμε σήμερα αν η Μέρκελ θα παραχωρήσει το υπουργείο Οικονομικών σε Σοσιαλδημοκράτη και πολύ περισσότερο αν το κρίσιμο αυτό χαρτοφυλάκιο θα το αναλάβει ο προσκείμενος στο SPD Ασμουσεν που έχει το στίγμα του τεχνοκράτη και όχι του πολιτικού.

 

Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι η όποια αλλαγή στην αντιμετώπιση του ελληνικού προβλήματος δεν θα υπερβεί την όποια απόκλιση της προσέγγισης του Ασμουσεν από την πολιτική Σόιμπλε. Ο θόρυβος που ήδη έχει ξεκινήσει για ανάδειξη της στήριξης της Ελλάδας ως αιχμής μιας σκληρής διαπραγμάτευσης από το SPD είναι επικοινωνιακού χαρακτήρα: Ο Γκάμπριελ διεκδικεί από την Μέρκελ αυτό που η καγκελάριος είναι ήδη αποφασισμένη να παραχωρήσει στην Αθήνα, την εγγύηση της βιωσιμότητας του χρέους μέσω επιμήκυνσης δεκαετιών και πολύ χαμηλών επιτοκίων.

 

Νέο κούρεμα είναι εκτός συζήτησης, καθώς θα δημιουργούσε πλέον προηγούμενο για Ισπανία και Ιταλία, για τη στήριξη των οποίων οι Σοσιαλδημοκράτες είναι εξίσου με την καγκελάριο επιφυλακτικοί.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Εκτός συζήτησης όμως είναι να αφεθεί η Αθήνα με το βαρίδι ενός μη βιώσιμου χρέους και χωρίς κάποια στοιχειώδη ελάφρυνση της δημοσιονομικής πολιτικής. Πολιτική και κοινωνική αποσταθεροποίηση στην Αθήνα ή, πολύ περισσότερο, επάνοδος των συζητήσεων για χρεοκοπία ή για Grexit θα χρεωνόταν ως αποτυχία της Μέρκελ.

 

Επιμήκυνση για την Ελλάδα, χορήγηση ρευστότητας από την ΕΚΤ στην Ιταλία με σιωπηλή ανοχή του Βερολίνου, αυτή θα είναι η γραμμή του Μεγάλου Συνασπισμού στην Ευρωζώνη, με την ευχή να μην προκύψει κάποιο ατύχημα που θα βραχυκυκλώσει μια στροφή που θα θυμίζει περισσότερο λίφτινγκ παρά διόρθωση πορείας πλεύσης και θα θέτει την πρόκληση συνολικής προσέγγισης της κρίσης. Εύλογα προκύπτει το ερώτημα γιατί το SPD επικεντρώνεται στην Ελλάδα.

 

Πολύ απλά γιατί είναι το μόνο πεδίο στο οποίο επικοινωνιακά μπορεί να δημιουργήσει εντυπώσεις εξαναγκασμού της Μέρκελ σε υποχωρήσεις. Σε κάθε περίπτωση, ας καταγράψουμε ότι η Μέρκελ αλλά και ο Γκάμπριελ θέλουν το δικό τους ελληνικό success story.

Γ. Καπόπουλος

ΟΡΟΣ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΩΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ !...

Στους Σοσιαλδημοκράτες έκανε την πρώτη «κρούση» η Μέρκελ αναζητώντας εταίρο για την τρίτη θητεία στην καγκελαρία και η αντίστοιχη απάντηση-«κρούση» ήρθε από τον Μάρτιν Σουλτς. Ο σοσιαλδημοκράτης πρόεδρος το Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς τόνισε ότι η καγκελάριος πρέπει να λάβει υπόψη τα κοινωνικά προβλήματα στην Ευρώπη.

 

«Κυρίως στο πεδίο της αντιμετώπισης της υψηλής ανεργίας των νέων στις χώρες της κρίσης θα πρέπει να αναληφθούν πρωτοβουλίες» ξεκαθάρισε ο Σουλτς σε συνέντευξή του στο περιοδικό Der Spiegel. Οι δηλώσεις του σοσιαλδημοκράτη πολιτικού ερμηνεύονται ως συγκεκριμένος όρος προς τους Χριστιανοδημοκράτες (CDU/CSU) της καγκελαρίου Μέρκελ προκειμένου το SPD να συμμετάσχει σε μια κυβέρνηση συνασπισμού.

 

Αναφερόμενος στην πολιτική λιτότητας που εφαρμόζεται στην Ευρώπη, ο Μάρτιν Σουλτς υπογραμμίζει ότι «αυτή την πολιτική δεν θα μπορέσει να την συνεχίσει η Μέρκελ».

 

Το τοπίο αναμένεται να αρχίσει να ξεκαθαρίζει με την συνεδρίαση των ηγετικών στελεχών του SPD την Παρασκευή.

 

Την ίδια στιγμή όμως, ο επικεφαλής του CSU -αδελφού κόμματος της Μέρκελ στη Βαυαρία- έκλεισε την πόρτα στους Πράσινους, αφήνοντας ουσιαστικά μόνη επιλογή το Μεγάλο Συνασπισμό.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Η Μέρκελ είχε τις πρώτες επαφές της με τον αρχηγό των Σοσιαλδημοκράτων (SPD), Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ο οποίος δηλώνει ανοικτός σε συνομιλίες, εξαρτά όμως την πορεία τους από το περιεχόμενο.

 

Επιβεβαιώνοντας ότι συνομίλησε με τον Γκάμπριελ, η Μέρκελ σημείωσε ότι «αυτό δεν αποκλείει τη συνεργασία με άλλα κόμματα» -δείχνοντας ουσιαστικά τους Πράσινους. Η κάλπη «μας έδωσε σαφή εντολή να σχηματίσουμε κυβέρνηση, και η Γερμανία χρειάζεται μία σταθερή κυβέρνηση». Το μόνο ενδεχόμενο που πρέπει στην παρούσα φάση να θεωρείται απίθανο είναι η Μέρκελ να επιλέξει μία κυβέρνηση μειοψηφίας -το είχε αποκλείσει ήδη τις πρώτες ώρες μετά τις εκλογές, ενώ ακόμη δεν ήταν σαφές εάν θα είχε αυτοδυναμία μίας ή δύο εδρών στην Μπούντεσταγκ (αυτό σημαίνει η παραπάνω αναφορά για «σταθερή κυβέρνηση»).

 

Παράλληλα όμως, τη συζήτηση με τους Πράσινους απέκλεισε ο Χορστ Ζίχοφερ -πρωθυπουργός της Βαυαρίας και επικεφαλής του CSU, του αδελφού κόμματος των Χριστιανοδημοκρατών της Μέρκελ- μιλώντας την Τρίτη στο Spiegel. «Εγώ τουλάχιστον δεν πρόκειται να κάνω συζητήσεις μαζί τους» είπε ο Ζίχοφερ.

 

Το CSU εκλέγει βουλευτές μόνο στη Βαυαρία, όπου το CDU δεν υπάρχει -στο Μπούντεσταγκ, οι βουλευτές λειτουργούν ως ενιαία κοινοβουλευτική ομάδα. Το CDU δεν έχει σχηματίσει ποτέ κυβέρνηση χωρίς το CSU, και τα δύο κόμματα συγκροτούν ουσιαστικά το πεδίο των Χριστιανοδημοκρατών σε ομοσπονδιακό επίπεδο.

Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΗΣ ΜΕΡΚΕΛ !...

Στην ισχυρότερη θέση μετά τον Αντενάουερ, σχεδόν μισό αιώνα πριν, βρίσκει την Άγγελα Μέρκελ η επόμενη ημέρα των γερμανικών εκλογών, καθώς η Καγκελάριος βρέθηκε κοντά ακόμα και στην αυτοδυναμία, κάτι που έχει συμβεί μεταπολεμικά μόνο το 1957. Το ποσοστό των Χριστιανοδημοκρατών (CDU/CSU) «άγγιξε» το 42% για πρώτη φορά μετά το 1990, όταν ο Χέλμουτ Κολ θριάμβευε ως ο Καγκελάριος που ξαναένωσε τη Γερμανία.

Η συγκυβέρνηση αποδείχτηκε καταστροφική για τους Ελεύθερους Δημοκράτες (FDP), που είδαν 2,2 εκατομμύρια ψηφοφόρους τους το 2009 να μετακινούνται τώρα στο κόμμα της Καγκελαρίου Μέρκελ, με αποτέλεσμα οι ίδιοι να μείνουν εκτός του ομοσπονδιακού κοινοβουλίου, για πρώτη φορά μεταπολεμικά.

Αυτή η «κατάρα» της συνεργασίας μαζί της θα κυνηγάει τη Μέρκελ από εδώ και μπρος. Οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD), που θα είναι πιθανότατα ο νέος κυβερνητικός εταίρος, έχουν ήδη υπάρξει θύματα την περίοδο 2005-09, όταν η συνεργασία με τη Μέρκελ τους οδήγησε στο χαμηλότερο ποσοστό μεταπολεμικά (23%) από το οποίο δεν κατάφεραν να ανακάμψουν σημαντικά ούτε αυτή τη φορά. Εδώ ίσως βρίσκεται και το μόνο πρόβλημα για την Καγκελάριο: Αυτή τη φορά στο SPD θα προσπαθήσουν να μην επαναλάβουν τα λάθη του παρελθόντος και να εμφανιστούν περισσότερο διεκδικητικοί.

Η εκλογική επίδοση δεν βοηθά, βέβαια, την διαπραγματευτική προσπάθεια των Σοσιαλδημοκρατών. Μπορεί να αύξησαν το ποσοστό τους για πρώτη φορά από το 1998 (από όταν δηλαδή ο Σρέντερ διαδέχτηκε τον Κολ) πλην όμως η διαφορά από το CDU/CSU μεγάλωσε από τις 10 στις 16 ποσοστιαίες μονάδες (μεγαλύτερη «ψαλίδα» μετά το 1957). Στις διαπραγματεύσεις για τον νέο κυβερνητικό συνασπισμό, γνωρίζουν ότι η Καγκελάριος Μέρκελ έχει και άλλη εναλλακτική: τους Πράσινους.

Οι Πράσινοι δεν κατάφεραν να κεφαλαιοποιήσουν στην κάλπη τα δημοσκοπικά κέρδη των προηγούμενων ετών, όταν φαινόταν ότι μπορεί να εκτοπίσουν το SPD από τη δεύτερη θέση. Τελικά το ποσοστό τους είναι χαμηλότερο εκείνου του 2009 (10,7%) και αντίστοιχο εκείνου του 2005 (8,7%), όταν οι Πράσινοι εξέρχονταν από την κυβέρνηση Σρέντερ. Αυτή τη φορά θα μπορούσαν να συγκυβερνήσουν με τη Μέρκελ. Το πιθανότερο, όμως, είναι η Καγκελάριος να τους χρησιμοποιήσει ως διαπραγματευτικό χαρτί αλλά τελικά να συνεργαστεί με το SPD, προκρίνοντας τον Μεγάλο Συνασπισμό ενόψει και των σημαντικών αποφάσεων που θα ληφθούν το επόμενο διάστημα σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια... 

Τις αποφάσεις αυτές της Μέρκελ σίγουρα δεν θα στήριζε το ευρωσκεπτικιστικό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD). Δεν τις στήριξε σε αρκετές περιπτώσεις την προηγούμενη τετραετία το συμπολιτευόμενο FDP και το «αδελφό» βαυαρικό CSU. Τις στήριξαν, αντίθετα, το SPD και οι Πράσινοι, οπότε στη νέα βουλή η συνεννόηση θα είναι ευκολότερη στην ευρωπαϊκή πολιτική. Αυτό βέβαια, ισχύει, υπό την προϋπόθεση ότι το SPD ή οι Πράσινοι δεν θα ζητήσουν από τη Μέρκελ κάποια σημαντική υποχώρηση (π.χ. έκδοση Ευρω-ομολόγου ή εκτύπωση χρήματος από την ΕΚΤ) – κάτι που άλλωστε δεν διαφαίνεται. Το πιθανότερο είναι ότι η ευρωπαϊκή πολιτική δεν θα μεταβληθεί ουσιαστικά.

Κάτι τέτοιο δεν θα συνέβαινε ούτε αν το AfD είχε καταφέρει να ξεπεράσει το 5%. Ακόμα και αν σε όλα τα υπόλοιπα θέματα υπήρχε συμφωνία, η Μέρκελ θα προτιμούσε κάθε άλλη συνεργασία παρά να υιοθετήσει τις ευρωσκεπτικιστικές απόψεις. Με το ποσοστό που εξασφάλισε το AfD απέδειξε ότι υπάρχει όντως πολιτικός χώρος για τους Γερμανούς ευρωσκεπτικιστικές και αυτό πιθανότατα θα γίνει αντιληπτό από όλους την προσεχή άνοιξη, στις ευρωεκλογές. Αυτές θα είναι το μεγάλο στοίχημα επιβίωσης για το FDP, που το 2009 είχε λάβει 11%.

Στο νέο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο το μόνο κόμμα με διαφορετική ευρωπαϊκή πολιτική θα είναι η Αριστερά. Μπορεί να σημείωσε τη μεγαλύτερη υποχώρηση από όλα τα κόμματα (πάνω από 3 ποσοστιαίες μονάδες) αλλά για πρώτη φορά στην ιστορία κατάφερε να αναδειχθεί τρίτο κόμμα. Το ποσοστό του 2009 (11,9%) γρήγορα αποδείχθηκε μια προσωρινή αναλαμπή που η Αριστερά δεν κατάφερε να διατηρήσει. Σταθεροποιείται, όμως, σε ποσοστά κοντά στο 10% και ενδεχομένως στις ευρωεκλογές να βελτιώσει το ποσοστό του 2009 (7,6%).

Οι ευρωεκλογές θα είναι η τελευταία ευκαιρία για τους Πειρατές, που μετά τη δημοσκοπική έκρηξη των προηγούμενων ετών, τελικά μετά βίας κατάφεραν να βελτιώσουν ελαφρώς το ποσοστό τους (2,2% από 2%), μένοντας με μεγάλη διαφορά εκτός βουλής. Μικρή υποχώρηση κατέγραψε τέλος, το ακροδεξιό NPD, υποχωρώντας στο 1,3% από 1,5%.

Χάρης Σαββίδης

Η ΦΥΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΘΕΜΟΥ !...

Το Πρώτο Θέμα κυκλοφόρησε με φωτογραφία του Παύλου Φύσσα μαχαιρωμένου, λίγο πριν ξεψυχήσει, στην αγκαλιά της κοπέλας του, ενώ περίμεναν το ασθενοφόρο. Και ο τίτλος της φυλλάδας του Θέμου Αναστασιάδη είναι: «Δεν ξεχνώ το φασισμό»... 

 Επειδή όμως κι εμείς δεν ξεχνάμε, υπενθυμίζουμε: 

 Είναι η φυλλάδα του Αναστασιάδη, το Πρώτο Θέμα, που λίγο πριν από τις εκλογές, ξεκίνησε το παραμύθι για τον εξωραϊσμό του ναζιστικού προφίλ της Χρυσής Αυγής, έχοντας στην πρώτη σελίδα κύριο θέμα με τίτλο «Πέτα τη γιαγιά... στη Χρυσή Αυγή» (1/4/2012). Στο εν λόγω «ρεπορτάζ» μαθαίναμε ότι οι γριούλες έχουν την άμεση βοήθεια της Χρυσής Αυγής όταν πηγαίνουν στα ΑΤΜ για αναλήψεις χρημάτων... Μόνο που στην εντυπωσιακή φωτογραφία που συνόδευε το στημένο «ρεπορτάζ» και στο δισέλιδο κείμενο που εμφάνιζε τους χρυσαυγίτες σαν «προσκοπάκια», πουθενά δεν αναφέρεται ότι: Η γιαγιούλα της στημένης φωτογραφίας και του στημένου «ρεπορτάζ» δεν ήταν παρά η μητέρα στελέχους της ναζιστικής συμμορίας και υποψήφιου βουλευτή της Χρυσής Αυγής, που είχε επιστρατευτεί για να γίνει «πειστικότερο» από την φυλλάδα του Αναστασιάδη το εγκωμιαστικό της «ρεπορτάζ» για τη συμμορία. 

Είναι η φυλλάδα του Αναστασιάδη που στις 5/7/2012 κυκλοφόρησε με τίτλο στην πρώτη σελίδα της: «Άρχισε περιπολίες με τρεις εταιρείες σεκιούριτι η Χρυσή Αυγή». Είναι δηλαδή η φυλλάδα του Αναστασιάδη που ξεκίνησε το παραμύθι να εμφανίζει τα τάγματα εφόδου του ναζισμού σαν τάχα εγγυητές της «ασφάλειας του πολίτη» και να παρουσιάζει τους μαχαιροβγάλτες του φασισμού σαν Ρομπέν των Δασών ! 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια... 

Είναι η φυλλάδα του Αναστασιάδη που στις 29/7/2012 διαφήμιζε με τίτλο στην πρώτη σελίδα της: «Το κάμπινγκ της Χρυσής Αυγής». Είναι δηλαδή η φυλλάδα του Αναστασιάδη που ανέλαβε να πλασάρει την παραστρατιωτική λειτουργία και εκπαίδευση των χρυσαυγιτών σαν δήθεν εκγύμναση του σώματος και του πνεύματος(!), έχοντας πολυσέλιδο «ρεπορτάζ», με το οποίο προέτρεπε τους αναγνώστες της να στέλνουν τα παιδιά τους να κάνουν αναψυχή στα κάμπινγκ της διδαχής του φασισμού και της κατήχησης στο ρατσισμό, στον εθνικισμό και στον εγερθιτου-τραμπουκισμό. 

 Είναι η φυλλάδα του Αναστασιάδη που στις 5/8/2012 κυκλοφόρησε με τίτλο στην πρώτη σελίδα της: «Ο Μιχαλολιάκος απαγορεύει τα τούρκικα σίριαλ στους βουλευτές του και αρχίζει εκστρατεία κατά της τούρκικης σαπουνόπερας στην ελληνική TV».

 Είναι δηλαδή η φυλλάδα του Αναστασιάδη που ανέλαβε να βαφτίσει τους ούγκανους και τον φυρερίσκο τους, που δεν μπορούν να βάλουν σωστά τρεις λέξεις στην ίδια πρόταση, σαν αμύντορες της ελληνικής γλώσσας και εν γένει της πατρίδας. Αυτός είναι ο Αναστασιάδης, αυτή είναι η φυλλάδα του. Που μετά από τη δολοφονία του Φύσσα πάει να τυμβωρυχήσει πάνω στο αίμα του παλικαριού και να πουλήσει αντιφασιστική εγρήγορση. Ποιος; Ο Αναστασιάδης ! 

 Συμπέρασμα : Κάποιοι νομίζουν ότι με το απορρυπαντικό της υποκρισίας μπορούν να βγάλουν από πάνω τους τη στάμπα του φασισμού. Αλλά ματαιοπονούν. Γιατί η στάμπα από το αίμα που αφήνει πίσω του ο φασισμός μένει ανεξίτηλη. 

 Νίκος Μπογιόπουλος