ΑΝ ΦΥΓΕΙ Η ΤΡΟΪΚΑ !...

Αν η Ελλάδα είχε διορθώσει τα κακώς κείμενα, τις γενεσειουργές αιτίες των ελλειμμάτων και είχε δυνατότητες αυτόνομης επιβίωσης, θα ήταν εθνικός στόχος να αποχωρήσει άμεσα η τρόικα και να ανακτήσουμε τη χαμένη ανεξαρτησία μας. Δυστυχώς αυτά δεν έχουν γίνει και αν αποσύρουν τον έλεγχο οι Ευρωπαίοι, το πολιτικό μας σύστημα και οι ημέτεροι θα διαλύσουν τη χώρα μέσα σε λίγους μήνες.Σε αυτό το πρόβλημα κολλάει το ζήτημα της ελληνικής «γραμμής» για πολιτική διαπραγμάτευση με τους εταίρους.

 

Αυτό που λέει τελικά η ελληνική πλευρά στους ευρωπαίους είναι να μας αφήσουν ήσυχους να ακολουθήσουμε δική μας πολιτική. Η ελληνική οικονομία όμως αυτή τη στιγμή δεν είναι σε θέση να αυτοσυντηρηθεί διότι δεν παράγει και δεν εξάγει επαρκώς. Έχει τεράστιες δημόσιες δαπάνες που πρέπει να καλύπτει κάθε χρόνο για να μην ξαναγυρίσει στα ελλείμματα και δεν έχει καταφέρει να αναδιαρθρώσει τις δομές της ώστε να φύγουν από τη μέση οι γενεσιουργές αιτίες των ελλειμμάτων.

 

Δεν έχει για παράδειγμα συλλάβει τη φοροδιαφυγή, δεν έχει αναδιαρθρώσει ούτε το φορολογικό σύστημα ούτε τον φοροεισπρακτικό μηχανισμό, δεν έχει περιορίσει τη γραφειοκρατία και τη διαφθορά, δεν έχει αντιμετωπίσει την διαπλοκή, δεν έχει ξεφύγει από τη λογική του πελατειακού κράτους, του ρουσφετιού και των ημέτερων. Ουσιαστικά το μόνο που έκανε η κυβέρνηση όπως και οι προηγούμενες είναι να βάζει διαρκώς νέους φόρους σε όσους ήδη πλήρωναν και να αφήνει τους φοροφυγάδες να κλέβουν.

 

 Όλοι οι προυπολογισμοί μας στηρίζονται σε έκτακτους φόρους και χαράτσια. Υποτίθεται ότι τα έκτακτα πρέπει να σταματήσουν. Και όμως δεν σταματούν και ούτε πρόκειται να σταματήσουν αν δεν καταφέρει το κράτος να περιορίσει τις δαπάνες του και να μαζέψει τα έσοδα από μόνιμους, νόμιμους, λογικούς και αποδεκτούς από την κοινωνία φόρους. Όσον αφορά στις δαπάνες, έχει περικόψει σε βαθμό κοινωνικά άδικο και ανθρωπιστικά ανήθικο τα εισοδήματα έχει διακόψει το πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων και έχει παγώσει τις πληρωμές πρός όλους πλήν των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων.

 

Μη πληρώνοντας λοιπόν τις υποχρεώσεις της, μη επενδύοντας και κλέβοντας τους έντιμους φορολογούμενους, έχει πετύχει ένα πλασματικό πλεόνασμα για το οποίο πανηγυρίζουμε και το οποίο χρησιμοποιούμε ώς βάση διαπραγμάτευσης για να διώξουμε την τρόικα και τον έλεγχο των ευρωπαίων. Πες λοιπόν ότι το πετύχαμε (που αποκλείεται). Τι θα πετύχουμε τελικά ; Ο Σαμαράς έχει πεί ότι όσα χρήματα περισσεύουν θα δοθούν στην κατανάλωση. Ο Τσίπρας που ενδεχομένως θα τον ακολουθήσει στην ηγεσία της χώρας λέει ότι του κατέβει στο κεφάλι. Ότι θα τους ξαναπροσλάβει όλους, ότι θα δώσει αυξήσεις, ότι ότι ότι του κατέβει προκειμένου να εκλεγεί.

 

>>>Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο...

Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι βέβαιον ότι χωρίς τον έλεγχο της τρόικας, το σύστημα θα τείνει ξανά προς την δημιουργία ενός υπερκράτους – πατερούλη που θα ταίζει τους ημέτερους και θα δαπανά ανεξέλεκτα. Αυτό είναι που θέλει εξάλλου ολόκληρο το πολιτικό σύστημα για να δικαιολογήσει την ύπαρξη του ελλείψει οράματος, ιδεολογίας και ικανοτήτων.

 

Ας πούμε λοιπόν (για αστείο φυσικά) ότι θέλουμε να ξαναγυρίσουμε σε αυτό το μοντέλο. Με τι λεφτά θα το συντηρήσουμε; Με τα ελάχιστα έσοδα που έρχονται από τον τουρισμό κάθε καλοκαίρι ; Με τι λεφτά θα κάνουμε επενδύσεις σε υποδομές, με τι λεφτά θα πληρώνουμε τα χρέη και τα ελλείμματα μας; Με δανεικά από τις αγορές θα πούν ορισμένοι. Οι αγορές λοιπόν θα μας δανείζουν με πολλαπλάσια επιτόκια από αυτά που δανειζόμαστε σήμερα – αν μας δανείζουν, που δεν πρόκειται εφόσον δεν θα υπάρχει η εγγύηση της τρόικας για να ξέρουν την πραγματική κατάσταση της οικονομίας. Το θέλουμε αυτό ;

 

 Ίσως κάποιοι να το θέλουν και να το επιδιώκουν. Όμως αν συμβεί αυτό η χώρα θα ξανακυλήσει σε διάστημα λίγων μηνών στην παλιότερη τραγική κατάσταση και μετά θα ακολουθήσει η απόλυτη φτώχεια και καταστροφή. Δυστυχώς δεν είναι λύσεις αυτές που προτείνουμε στους ευρωπαίους. Η διαπραγμάτευση που θα είχε νόημα είναι να δεσμευθούμε και να προχωρήσουμε άμεσα στις διαρθρωτικές αλλαγές και να ζητήσουμε από τους ευρωπαίους περισσότερα από όσα μας δίνουν. Όχι δηλαδή να αποφύγουμε τις υποχρεώσεις μας, αλλά να αυξήσουμε τις απαιτήσεις μας. Να ζητήσουμε περισσότερα κεφάλαια για ενίσχυση των δημοσίων επενδύσεων, να ζητήσουμε χαμηλότερα επιτόκια και επιμήκυνση του χρόνου απολπληρωμής των χρεών μας, να ζητήσουμε έμπρακτη προτροπή από τους ευρωπαίους ηγέτες προς τους διεθνείς επενδυτές για επενδύσεις στην Ελλάδα.

 

Ταυτόχρονα θα πρέπει να απορρίψουμε τις παρεμβάσεις της τρόικας σε ειδικά θέματα όπου υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι εξυπηρετεί επιχειρηματικά συμφέροντα του εξωτερικού (διότι υπάρχουν τέτοιες δυστυχώς). Η Ελλάδα μπορεί να γίνει ελντοράντο για τους ξένους και τους έλληνες επενδυτές και να συντηρήσει το σύνολο του πληθυσμού της σε ένα υψηλό βιοτικό επίπεδο. Αρκεί να φτιάξει το κατάλληλο υπόβαθρο για τις επενδύσεις και την άυξηση της ανταγωνιστικότητας της και αυτό συνδέεται άρρηκτα με τις διαρθρωτικές αλλαγές. Χωρίς αυτές, όλα όσα κάναμε είναι μια τρύπα στο νερό. 

 Γρηγόρης Νικολόπουλος

Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΑΚΡΟΠΟΛ !...

 

Του Γιάννη Βούλγαρη

1. Πριν από 2 µήνες κάναµε µια έκκληση. Έκκληση ενότητας, αγωνίας, και ελπίδας για νέα αρχή.

Το σηµερινό µαζικό παρών, κάνει την έκκληση απαίτηση.

Απαίτηση να προχωρήσουν γρήγορα, εδώ και τώρα, οι διαδικασίες συγκρότησης της ∆ηµοκρατικής Προοδευτικής Παράταξης. Να γίνει πράξη η ενότητα των πολιτών, των κοµµάτων, των κινήσεων, των πολιτικών προσώπων, που εµπνέονται από τη σοσιαλδηµοκρατία, τη δηµοκρατική αριστερά, το φιλελεύθερο κέντρο, την πολιτική οικολογία, τον προοδευτικό ευρωπαϊσµό.

∆εν είναι µόνο η σηµερινή µας συγκέντρωση στην Αθήνα.

Η ίδια απαίτηση ήρθε από τη Θεσσαλονίκη, από τα Χανιά, από τα Τρίκαλα, από το Ηράκλειο, από την Πάτρα, από τη Λάρισα, από τις πόλεις και τις συνοικίες που έχουν γίνει ήδη τοπικές οµάδες πρωτοβουλίας.

Την ίδια απαίτηση διατυπώνει η κοινή γνώµη σε διαδοχικές δηµοσκοπήσεις.

Όλες δείχνουν ότι στην κοινωνία υπάρχει η Παράταξη.

Υπάρχει η Παράταξη που αντιπαρατίθεται στην πολιτική της ∆εξιάς, τη συντηρητική κουλτούρα, τον αυταρχισµό και τον νεοφιλελευθερισµό. Που αρνείται τον αριστερό λαϊκισµό, τα περίεργα για αριστερό κόµµα ανοίγµατα στον δεξιό εθνικισµό, τον ψευδεπίγραφο ριζοσπαστισµό που αναπαράγει όλο το παλιό.

Υπάρχει ο πατριωτισµός της Παράταξης. Και επιµένει. Ό,τι και αν ψήφισε στις τελευταίες εκλογές.

Απόψε λοιπόν εδώ σε σας καταθέτουµε τον πρώτο απολογισµό της«πρωτοβουλίας των 58». Και είναι αυτός:

Από την έκκληση πήγαµε στη µαζική απαίτηση.

2. Τι τροφοδοτεί όµως αυτή την απαίτηση;

Γιατί οι πολίτες, από την εποµένη της ψήφου που έδωσαν το 2012, εξακολουθούν επίµονα, σχεδόν προειδοποιητικά, να εκφράζουν την επιφύλαξή τους στο πολιτικό και κοµµατικό σύστηµα; Να αµφισβητούν τα ίδια τα κόµµατα που διάλεξαν;

Ήταν, να µην το ξεχνάµε, οι εκλογές της αγανάκτησης και της διαµαρτυρίας, που αποδόµησαν το κοµµατικό σύστηµα, που ανέδειξαν νέα κόµµατα. Και όµως, αυτό το νέο δεν πείθει. Η δυσπιστία παραµένει. Γιατί; Γιατί η κοινωνία διαισθάνεται ότι το νέο γεννήθηκε ήδη γερασµένο.

Ότι ήταν ο επίλογος του παρελθόντος, παρά η φύτρα του µέλλοντος.

Σαν το νέο κοµµατικό σκηνικό να εκφράζει τη στιγµή της καταστροφής του προηγούµενου, της οργής για τη χρεοκοπία, χωρίς να έχει όµως µέσα του την προοπτική της υπέρβασης.

Η τερατογένεση της Χρυσής Αυγής ήταν η κραυγαλέα απόδειξη και η επικίνδυνη προειδοποίηση

3. Για αυτό ο λαός στέκεται σκεπτικός και υποψιασµένος.

Γιατί βλέπει µπροστά του το παλιό να επιµένει.

Γιατί τι άλλο από κόλληµα στο κακό παρελθόν είναι οι συµπεριφορές του πολιτικού – συνδικαλιστικού κατεστηµένου, όχι µόνο του παλαιού αλλά και του νέου;

Η ίδια δηµαγωγική πόλωση συνεχίζεται µε εµφυλιοπολεµικά µάλιστα χαρακτηριστικά. Το βλέπουµε κάθε τόσο στη Βουλή. Και ο κόσµος ανησυχεί.

>>>Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο...

 

ΞΑΝΘΗ, ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ...ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ !...

Φαντασθείτε ότι κάποια στιγμή χτυπάει το τηλέφωνο. Από την άλλη άκρη της γραμμής σάς ζητούν να πάρετε μέρος σε μια δημοσκόπηση. «Ποια είναι η γνώμη σας;» ρωτά η άγνωστη φωνή. «Πιστεύετε ότι θα ήταν καλύτερα να σας χτυπήσει την πόρτα μια δίμετρη ξανθιά με πράσινα μάτια ή το φιλόπτωχο της ενορίας; Πολύ ωραία... Επιλέξατε την ξανθιά. Θα την... ψηφίζατε όμως;».

Προφανώς η Κεντροαριστερά δεν είναι ξανθιά. Είναι όμως αυτό που λείπει. Και στα μάτια του ανέστιου λαού του μεσαίου χώρου -ή τουλάχιστον του τμήματός του εκείνου που δεν μετανάστευσε οριστικά κάπου αλλού- μοιάζει με την ξανθιά που θα του χτυπήσει το κουδούνι, θα τον πιάσει από το χέρι και θα τον οδηγήσει μακριά από τις διπολικές μυλόπετρες της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ, σ' έναν χώρο κεντροαριστερό και ονειρεμένο.

Προς αποφυγήν παρερμηνειών, ας σημειωθεί ότι οι εταιρείες ερευνών κοινής γνώμης πολύ καλά κάνουν και θέτουν το ερώτημα αν είναι θετικό να συνεργασθούν εκλογικά οι δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, της ΔΗΜΑΡ και όποιες άλλες. Το θέτει, άλλωστε, η ίδια η πολιτική αγορά. Δεδομένου, ωστόσο, ότι τα εμπλεκόμενα κόμματα κινούνται επί του παρόντος σε τόπους μακρινούς, τα μυθικά ποσοστά που δίνουν οι έρευνες στο νέο σχήμα (;) κινούνται περισσότερο στην κατηγορία των ευχών παρά της πολιτικής πραγματικότητας.

Οι δημοσκοπήσεις, άλλωστε, σπανίως επιλύουν πολιτικά προβλήματα. Και, εν προκειμένω, το πρόβλημα που ανακύπτει δεν είναι αν πρέπει να υπάρξει ένα νέο κόμμα του ενδιάμεσου χώρου -η «νέα Κεντροαριστερά» όπως τη φαντάζονται το ΠΑΣΟΚ και η «κίνηση των 58» ή ο «τρίτος πόλος» όπως τον θέλει η ΔΗΜΑΡ- αλλά η πολιτική και το προγραμματικό πλαίσιο που θα επιλέξει.

Στη σφαίρα της πολιτικής επιθυμίας, όπως δείχνουν άλλωστε ανάγλυφα και οι έρευνες, η πιθανότητα να υπάρξει μια μεταρρυθμιστική πολιτική δύναμη που θα εξισορροπήσει το σύστημα και θα αποκλιμακώσει την αδιέξοδη πόλωση που σφραγίζει το σκηνικό είναι αυτό ακριβώς που λείπει. Για να υπάρξει, ωστόσο, απαιτούνται πολύ περισσότερα από τους βολονταρισμούς που προστάζουν εκλογική σύμπραξη εδώ και τώρα, ακόμα κι αν είναι ηλίου φαεινότερον ότι επί του παρόντος δεν υπάρχουν οι όροι για να οικοδομηθεί.

 

Κάποιοι οραματίζονται ένα εκλογικό σχήμα με δύο βασικούς συνεταίρους, εκ των οποίων ο ένας κραυγάζει υπέρ της κυβέρνησης και ο άλλος την αποδοκιμάζει. Με τέτοια συνταγή, η ξανθιά δεν θα έρθει ποτέ. Το φιλόπτωχο, ίσως...

Χρήστος Μαχαίρας

ΣΕ ΛΙΓΟ, ΘΑΝΑΙ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΔΑΚΡΥΑ !...

Δυστυχώς ο χρόνος για την οικονομία τελειώνει. Aπομένει ελάχιστος πριν η οικονομική ζωή του τόπου εισέλθει στον γνωστό εκλογικό κύκλο, που παραλύει προγραμματισμούς, σχέδια και πράξεις.

Στην Eλλάδα, από την εποχή του Aνδρέα Παπανδρέου, είθισται να εξαγγέλλεται από την εκάστοτε νέα κυβέρνηση «πρόγραμμα των πρώτων 100 ημερών».

Tώρα αυτή η κυβέρνηση επιβάλλεται να τρέξει ενδιάμεσα της θητείας της το πιο κρίσιμο «πρόγραμμα των 100 ημερών».

Tόσος είναι ο χρήσιμος χρόνος που απομένει έως ότου ανοίξουν τα εκλογικά... μπαλκόνια για τις -τουλάχιστον- διπλές εκλογές για την Eυρωβουλή και τους Δήμους - Περιφέρειες τον Mάιο.

Kι αν ακόμη όλα εξελιχθούν σ' αυτές ικανοποιητικά για την παρούσα κυβέρνηση, η ανάσα για την οικονομία θα είναι μικρή, καθώς από τον Σεπτέμβριο το κλίμα θα είναι πάλι εκλογικό, με αφορμή την ανάδειξη του νέου Προέδρου στις αρχές του 2015 με τη λήξη της προεδρίας του Kάρολου Παπούλια.

Tο φάντασμα του 2009, με Eυρωεκλογές τον Iούνιο και εθνικές εκλογές τον Oκτώβριο υπό την απειλή και τότε της εκλογής Προέδρου, πλανάται πάνω από την ελληνική οικονομία.

Eτσι, ό,τι είναι να γίνει, για να διασφαλιστεί η όποια βελτίωση της οικονομίας έχει επιτευχθεί έως τώρα με αιματηρές θυσίες του λαού και να μη διαταραχθεί το ομαλό κλίμα, πρέπει να γίνει μέσα στις επόμενες 100 ημέρες.

O χρόνος πλέον είναι πυκνός σε εξελίξεις, «τρέχει» γρήγορα και οι ατέρμονες συζητήσεις με την τρόικα και οι παράλληλες και πολύπλευρες διαπραγματεύσεις δεν ωφελούν πια.

Aν αυτό το «σύρσιμο» συνεχιστεί λίγο ακόμη με νομοσχέδια που αλλάζουν πριν κατατεθούν στη Bουλή, τροποποιούνται, συνεχώς διορθώνονται, αλλά ποτέ δεν ψηφίζονται, με την κυβέρνηση να προσπαθεί να τετραγωνίσει τον κύκλο και τους βουλευτές να θέλουν ο καθένας και τη δική του ειδική ρύθμιση, τότε είναι βέβαιο ότι η οικονομία θα απεικονίζεται σε καρδιογράφημα ημιθανούς.

Θα έχει φθάσει ο Mάιος των ευρωεκλογών και των δημοτικών, θα έχει ανοίξει από τον Μάρτιο ο φαύλος εκλογικός κύκλος και η χώρα θα ζήσει πάλι με το τρέμουλο της χρεοκοπίας και του Grexit.

Θα πρόκειται φυσικά για μια «πετυχημένη» συνταγή καταστροφής, που δοκίμασε η χώρα πολλές φορές από τον Mάιο του 2010 μέχρι σήμερα.

Aλλωστε, όλα όσα έγιναν, μεταρρυθμίσεις, μέτρα, αποφάσεις, ήταν μισοτελειωμένα, ποτέ ολοκληρωμένα, και όλα έρχονταν κατόπιν πιέσεων, καθυστερημένα και ποτέ έγκαιρα.

«Too little, too late», όπως λένε οι Άγγλοι ή «πολύ λίγα και πολύ αργά», για τους Έλληνες. Όπως ακριβώς συμβαίνει και τώρα, με κίνδυνο να χαθεί έτσι και η τελευταία ευκαιρία διάσωσης...

Αντώνης Δαλίπης

ΠΡΟΣ ΤΗΝ "ΚΑΤΩ ΒΟΛΤΑ" ?...

Το ισχυρότερο πολιτικό όπλο της κυβέρνησης δεν ήταν ποτέ δικό της. Ήταν προσφορά του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός τροφοδοτεί την ανασφάλεια στην πλειοψηφία της κοινής γνώμης, η οποία επιθυμεί την παραμονή της χώρας στο ευρώ. Ήδη όμως, η κυβέρνηση επιδεικνύει αυτοκτονικές τάσεις. Ούτε η ανησυχία για τον ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει πλέον εύκολο να τη σώσει. 

 Το φιάσκο του υπουργού Παιδείας έπληξε μια ήδη τραυματισμένη κυβέρνηση. Την πολιτική ζημιά ενέτεινε ένα μείγμα ανικανότητας, προχειρότητας και πανικού, που απέπνεε αδυναμία. Άλλο ένα κυβερνητικό εγχείρημα οδηγήθηκε σε αδιέξοδο. Ο συγκεκριμένος υπουργός, υπό την ευλογία των αρχηγών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ευνούχισε την πιο σημαντική μεταρρύθμιση των τελευταίων δεκαετιών στα ΑΕΙ, που είχε δρομολογήσει η Άννα Διαμαντοπούλου με τόλμη και ενόραση. Πίστευε πως έτσι θα κατεύναζε ένα ολόκληρο συντεχνιακό σύστημα παρακμής βάσει μιας κλασικής μικροπολιτικής λογικής. 

Φυσικά, το σύστημα αποθρασύνθηκε. Δεν ευγνωμόνησε τον υπουργό. Ακολούθησε πολύμηνο χάος με θύματα τους φοιτητές. Τώρα, κάθε συντεχνία μπορεί να αντιδρά με ακρότητα, όπως συμβαίνει στην Υγεία, όπου, συνολικά, η κυβέρνηση έχει επίσης αποτύχει στο να κάνει αλλαγές. Όλα αυτά συμβαίνουν, την ώρα, που η μεσαία τάξη ισοπεδώνεται από πρωτοφανή καταιγίδα άδικων φόρων. 

Ταυτόχρονα, ένα ισχυρό χαρτί της κυβέρνησης, ο υπουργός Οικονομικών, με αμετροεπείς δηλώσεις που προκαλούν, κινδυνεύει να «καεί». Ενώ αντικαταστάτης δεν υπάρχει στις άδειες δεξαμενές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. 

>>>Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο... 

Τρόικα, Ευρωπαίοι, ΔΝΤ, ΟΟΣΑ, τυπικά μπορεί να θωπεύουν στα λόγια, όμως στην πράξη απαιτούν μεταρρυθμίσεις. Αυτές νοθεύονται, καθυστερούν ή δεν επιχειρούνται καν. Πρόκληση αποτελεί η μη εφαρμογή του ενιαίου μισθολογίου στους προνομιούχους των ΔΕΚΟ. Πλήθος οργανισμών δεν κλείνουν, διότι υπουργοί προστατεύουν τα πολιτικά φέουδά τους. 

Συνταρακτική υπήρξε η θαρραλέα ομολογία Χριστοφιλοπούλου, ότι φορείς που δήθεν συγχωνεύονται το κάνουν μόνο στα χαρτιά! Μαθαίνουμε επίσης, ότι από τους 3.000 σε διαθεσιμότητα δημοτικούς αστυνομικούς, οι 2.858 μετατίθενται σε υπουργεία! Με ποια προσόντα και ειδίκευση ; Πώς καταλήγουν ακόμη και στο υπουργείο Οικονομικών; Αυτός ήταν ο στόχος της διαθεσιμότητας ; 

 Με όλα αυτά (και τόσα άλλα που ξεφυτρώνουν) δεν είναι λογικό η αξιοπιστία της χώρας να βρίσκεται στο ναδίρ, από τις εκλογές και μετά, έναντι των δανειστών της; Μπορεί η Μέρκελ να λέει κάποιες καλές κουβέντες για να μη διαταράξει τις αγορές, όμως οι Ευρωπαίοι τεχνοκράτες εκφράζουν πλέον δυσφορία. 

Τέτοια είναι η αξιοπιστία των στοιχείων και στόχων, που παρουσιάζονται, ώστε οι ελεγκτές -στους οποίους δίνουμε λογαριασμό- είτε φεύγουν αυθημερόν, είτε αρνούνται να έρθουν απαιτώντας να σοβαρευτούν οι επιτελείς της κυβέρνησης. Άλλωστε, ποιος πιστεύει υπεραισιόδοξες εκτιμήσεις, όταν οι ληξιπρόθεσμες οφειλές τον Οκτώβριο έφθασαν το 1,1 δισ.; σκαρφαλώνοντας δραματικά το τελευταίο δεκάμηνο ; 

 Οι μεταρρυθμίσεις στο κράτος αποτελούν τη μόνη διέξοδο για τη χώρα. Αν γίνονταν τολμηρά και συγκροτημένα, θα ωφελούσαν πολιτικά και την κυβέρνηση προκαλώντας τη σύγκριση με τον αντιμεταρρυθμιστικό ΣΥΡΙΖΑ. Δεν γίνονται όμως. Ως όπλο, «ο φόβος του ΣΥΡΙΖΑ» δεν αποδίδει πλέον, διότι αρχίζει να υπερισχύει ο θυμός για την κυβέρνηση. Άρα, η κυβέρνηση κινδυνεύει πλέον πολιτικά να πάρει την «κάτω βόλτα». Το κακό είναι πως παίρνει και τη χώρα μαζί της.

 Γιάννης Λούλης

Η ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΜΕΝΗ "ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΗ" ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ !...

Σε καθαρά πολιτικά πλαίσια διεξήχθη η συζήτηση του Σαμαρά με τη Μέρκελ, κατά την πρόσφατη επίσκεψη στο Βερολίνο, στην οποία ο έλληνας πρωθυπουργός έβαλε, επί τάπητος, τα αδιέξοδα της κατάστασης που διαμορφώνεται και τον διττό κίνδυνο της κατάρρευσης της κυβέρνησής του. 

 Τον άμεσο κίνδυνο, ο Σαμαράς, τον προσδιόρισε στην, τυχόν, επιμονή της τρόϊκας να παρθούν νέα περιοριστικά μέτρα, κάτι που θάφερνε την καταψήφισή τους από τη Βουλή, οπότε και την πτώση της κυβέρνησης. 

Ο άλλος κίνδυνος διαμορφώνεται στο αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών, το οποίο αν αποκτήσει ισοπεδωτικά χαρακτηριστικά για την κυβέρνηση, είναι σίγουρο, πως δεν θα μπορέσει να παραμείνει στην εξουσία. 

Ο Αντωνάκης επικαλέστηκε στη «μαμά Μέρκελ», τις αρχικές τους συμφωνίες, το ρόλο που κλήθηκε να παίξει, καθώς και την «άψογη» έως σήμερα συμπεριφορά του, καταλήγοντας στο αίτημά του, για την παροχή βοήθειας, σε πολιτικό επίπεδο, προκειμένου να περάσει τους δυο σκοπέλους, την τωρινή συμφωνία με την τρόικα και τις Ευρωεκλογές. Επιστρατεύοντας, δε, όλη την απόγνωσή του, έβαλε στο τραπέζι και την κυκλοφορούσα άποψη, περί αλλαγής της στάσης των δανειστών απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ, στο βαθμό που ο αρχηγός του, κάθε μέρα που περνάει, στέλνει όλο και πιο «συμμορφωτικά» μηνύματα, προς τα κέντρα των αποφάσεων, σε Ευρώπη και Αμερική ! 

Η «μαμά» επεσήμανε στον Αντωνάκη της, πως στα πράγματα υπάρχουν, πλέον, και συνέταιροι, ( το SPD), οπότε τα προβλήματα καθίστανται πιο σύνθετα και πιο δύσκολα, έσπευσε, όμως, να παράσχει πλήρη πολιτική κάλυψη στα σχέδιά του. 

Με βασικό στόχο το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών, η Μέρκελ δέχτηκε να «παιχτεί καθυστέρηση» και να γίνουν οι απαραίτητες «πλάτες» στον υποτακτικό της, προκειμένου να το παίξει και να εμφανιστεί «σκληρός διαπραγματευτής» και «αντιστασιακός», στα μάτια του λαού. 

>>>Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο...

Έτσι, όλες οι σημαντικές αποφάσεις, που εμπεριέχουν περαιτέρω μέτρα και επώδυνες καταστάσεις, θα πάνε για μετά τον ερχόμενο Μάιο και σε κάθε περίπτωση, μετά τις Ευρωεκλογές, αλλά και τις εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση. 

Μέχρι τότε, ο Αντωνάκης και οι συνεργάτες του, (Βαγγέλας και σια), δεν θα κληθούν να ψηφίσουν μέτρα που μπορεί να χαρακτηριστούν «νέα», ενώ, ταυτόχρονα, θα μπορέσουν να το παίξουν «σκληροί» απέναντι στους τροϊκανούς, (σε ορισμένα δε ζητήματα, όπως οι πλειστηριασμοί, να ξεσαλώσουν λίγο…), στην απόπειρά τους να δημιουργήσουν ένα «αντιστασιακό» προφίλ ! 

Ο Σαμαράς, βέβαια, ζήτησε από τη Μέρκελ και το άναμμα κάποιου, αβανταδόρικου, φωτός, στο «τούνελ του χρέους», πλην, όμως, σ΄ αυτό η γερμανίδα ήταν απορριπτική, μιας και το θέλει σαν διαπραγματευτικό ατού, για μετά ! 

Στα πλαίσια αυτής της σκηνοθεσίας, λοιπόν, αναμένονται τα «αντιστασιακά» πεπραγμένα της κυβέρνησης, με όλους τους παράγοντες της παράστασης επί ποδός και επί τω έργω και με την διαφημιστική καμπάνια στα …σίγουρα χέρια και κανάλια, της «διαπλοκής» !...

ΟΤΑΝ ΟΙ ΤΡΟΪΚΑΝΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΛΟΓΟΥΝ !...

Δεν πρόκειται για εικασία, ούτε για εκτίμηση : είναι πληροφόρηση που προέρχεται από μέλος της κυβέρνησης, που είναι σε κρίσιμο Υπουργείο, από εκείνα που έχουν πολλά πάρε-δώσε με την τρόικα και, κάθε φορά, είναι στην πρώτη γραμμή των διαπραγματεύσεων μαζί της. 

Οι εκπρόσωποι των δανειστών, δεν συνηθίζουν, στις επαφές με τους κυβερνητικούς παράγοντες, να πολιτικολογούν, μη θέλοντας να μπλέξουν σε γρανάζια έξω από τα στενά και στυγερά πλαίσια των τεχνοκρατικών απόψεών τους, όταν, όμως, το κάνουν (πολύ σπάνια), ρίχνουν, κυριολεκτικά, κεραυνούς ! 

Στην παρούσα φάση των διαπραγματεύσεων, η ελληνική πλευρά προσήλθε στις συζητήσεις με πολλά επιχειρήματα πολιτικής φύσης, κεντρική θέση στα οποία, κατείχε η άποψη, πως «…δεν αντέχονται νέα μέτρα κι αν επιβληθούν δεν θα περάσουν από τη βουλή και η κυβέρνηση θα πέσει !...». 

Κορυφαίο, δε, στέλεχος της κυβέρνησης, φέρεται να απηύθυνε, κάποια στιγμή στους επί κεφαλής της τρόικας, την απειλή, πως «…αν επιμείνετε σε νέα μέτρα, εμείς θα πέσουμε και θάρθει ο Τσίπρας κι ο ΣΥΡΙΖΑ… Κι άντε, να τα βγάλετε πέρα μαζί τους !...». 

Ο «κεραυνός» ήρθε με την απάντηση του Τόμσεν, ο οποίος αντέτεινε, κατηγορηματικά, το : «…αν έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ θα τα κάνει αυτά που ζητάμε, εσείς δεν θέλετε να τα κάνετε !!!...». 

>>>Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο...

Ο «κεραυνός» αυτός μεταφέρθηκε και συζητήθηκε, άμεσα και αναλυτικά, στο υψηλότερο κυβερνητικό επίπεδο, όπου υπήρξε η εκτίμηση, πως η αξιωματική αντιπολίτευση, με τις θέσεις της, «έχει δώσει, πια, σ΄ όλα τα κέντρα των αποφάσεων, τα μηνύματα και τις διαβεβαιώσεις, πως δεν αποτελεί κίνδυνο για τις εξελίξεις, δεν πρόκειται να βγάλει την χώρα από την Ευρωζώνη και, κυρίως, δεν πρόκειται να προκαλέσει ουσιώδεις ανατροπές, στις πολιτικές των Μνημονίων…» ! 

Μ΄ αυτή την εκτίμηση, ως δεδομένη, το κυβερνητικό επιτελείο επιζήτησε και πραγματοποίησε την επίσκεψη του Σαμαρά στο Βερολίνο και τη συνάντηση με τη Μέρκελ, προκειμένου να τεθούν και να ξεκαθαριστούν ορισμένα, κρίσιμα, ζητήματα, καθαρά πολιτικής φύσης. 

Το τι βγήκε, στην ουσία, απ΄ αυτή τη συνάντηση, θ΄ αποτελέσει αντικείμενο ενός άλλου σημειώματος…

ΝΕΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΟ "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ" !...

Πέντε νέες απολύσεις έγιναν στον «Ριζοσπάστη» με την εκπνοή του Νοεμβρίου. Έτσι, την περασμένη Παρασκευή το βράδυ απολύθηκαν οι κκ. Γρ. Τραγανίδας, του πολιτιστικού ρεπορτάζ με 20 χρόνια προϋπηρεσίας στην εφημερίδα της ΚΕ του ΚΚΕ, ο κ. Κ. Τρακόσας του εργατικού ρεπορτάζ με 16 χρόνια προϋπηρεσίας, ο κ. Ηρ. Κακαβάνης, διορθωτής με 22 χρόνια προϋπηρεσίας, ο κ. Κ. Κρεμμύδας, συντάκτης ύλης, με 30 χρόνια στο επίσημο κομματικό έντυπο και η κυρία Αλεξάνδρα Φωτάκη, από το διεθνές ρεπορτάζ, με 10 χρόνια προϋπηρεσίας. 

 Σύμφωνα με τις πληροφορίες που υπάρχουν οι τέσσερις εκ των πέντε απολυθέντων (Τραγανίδας, Τρακόσας, Κακαβάνης και Φωτάκη) ανήκουν στα μέλη του ΚΚΕ που έχουν διατυπώσει τις διαφωνίες τους με την ακολουθούμενη «γραμμή» και μάλιστα ότι αρνήθηκαν να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις εργασίας. 

 Κάποιοι εξ αυτών είχαν αρθρογραφήσει και στον προσυνεδριακό διάλογο ασκώντας κριτική για την πολιτική συμμαχιών του ΚΚΕ («διάχυτη είναι η απλούστευση ότι όποιος δεν συμφωνεί μαζί μας κινείται σε λάθος κατεύθυνση, επομένων εναντίον μας», υποστήριζε η κυρία Φωτάκη, ενώ ο κ. Τρακόσας είχε διατυπώσει κριτική για «ταύτιση τακτικής - στρατηγικής και αδυναμία σύνδεσης αυθόρμητης - συνειδητής πάλης των μαζών» κλπ.), ενώ ο πέμπτος (Κρεμμύδας) είχε διεκδικήσει δικαστικά τα δεδουλευμένα που δεν του απέδιδε η διεύθυνση της εφημερίδας, όπως και σε άλλους εργαζόμενους.

ΤΟ ΜΟΙΡΑΙΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ !...

H Στατιστική είναι η επιστήμη των αριθμών που οδηγεί παντού, ακόμη και στην εξαγωγή τραγικά λανθασμένων συμπερασμάτων.

Aπό τη «λαγνεία» αυτή των αριθμών δεν ξέφυγε ούτε ο καθηγητής και υπουργός των Oικονομικών Γιάννης Στουρνάρας, προκειμένου να υποστηρίξει ότι η φορολογική επιβάρυνση, παρά την καταιγίδα των μέτρων της τελευταίας τριετίας, δεν είναι από τις υψηλότερες στην Eυρώπη και στις χώρες του OOΣA.

 Aλλά δυστυχώς γι' αυτόν δεν είναι έτσι γιατί έτσι νομίζει. «Θύμα» κι αυτος του μέσου όρου διαπράττει το ίδιο λάθος των στατιστικολόγων που θεωρούν ότι εάν κάποιος έχει το ένα χέρι στη φωτιά και το άλλο στον πάγο διατηρεί στο σώμα του μια μέση θερμοκρασία...

 Tο ίδιο περίπου συμβαίνει και με τη φορολογία. Eνας φοροφυγάς και ένας άγρια φορολογούμενος έχουν κατά μέσο όρο μια... υποφερτή μέση φορολογική επιβάρυνση.

 Όμως, με μια τεράστια παραοικονομία, που ξεπερνά σε ποσοστό το 30% του AEΠ, και με μια φοροδιαφυγή που οργιάζει κυριολεκτικώς είναι άκρως ανησυχητικό το γεγονός ότι η μέση φορολογική επιβάρυνση στην Eλλάδα υπολείπεται μόλις κατά ένα μικρό ποσοστό από χώρες με υψηλούς φορολογικούς συντελεστές, αλλά έχουν περιορισμένη παραοικονομία και δικαιότερα κατανεμημένα τα φορολογικά βάρη.

>>>Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο... 

Σημαίνει ότι όλοι οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι οργανωμένες επιχειρήσεις στην Ελλάδα που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να ξεφύγουν από την εφορία πληρώνουν φόρους πολύ υψηλότερους από ό,τι οι αντίστοιχες κατηγορίες σε άλλες χώρες. 

 Kαι τα «υποζύγια», όπως ο ίδιος ο υπουργός ονομάζει τους συνεπείς φορολογούμενους, άρχισαν να «γονατίζουν» ήδη από το δυσβάσταχτο βάρος που έχουν φορτωθεί. 

 Tα στοιχεία της εφορίας είναι εντυπωσιακά. Mόνο 2.812 άτομα δηλώνουν εισόδημα από οικοδομές και γαίες πάνω από 100.000 ευρώ, 4 από γεωργικές επιχειρήσεις, 7 από ελεύθερα επαγγέλματα και 17 από μισθωτές υπηρεσίες. 

 Περισσότεροι από 1.700.000 φορολογούμενοι δηλώνουν αφορολόγητο εισόδημα και απ' αυτούς οι 86.000 ελεύθεροι επαγγελματίες εμφανίζουν ετήσιο εισόδημα κάτω από τα 1.000 ευρώ και άλλοι 120.000 εισόδημα κάτω από 6.000 ευρώ. 

 Kαι στη μέση φυσικά είναι οι φορολογούμενοι της μεσαίας τάξης που πληρώνουν τους υπέρογκους φόρους και διαμορφώνουν έτσι έναν «λογικό» μέσο όρο που επικαλείται ο υπουργός Oικονομικών για τη φορολογική επιβάρυνση. 

 Αντώνης Δαλίπης

Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ !...

Τα βρώμικα σχέδια της διαπλοκής και των δουλοπρεπών ανθρώπων της, αποκαλύπτει και ξετινάζει ο Γ. Παπανδρέου, με δήλωση που εκδόθηκε από το Γραφείο του, και, με αφορμή το νέο σήριαλ των, τάχα, γεγονότων που εκτυλίχθηκαν στις Κάνες το 2011.

Οι, εκ συστήματος, συκοφάντες, στοχεύοντας στην απόκρυψη της αλήθειας και στο κουκούλωμσ της ουσίας των εξελίξεων, γύρω από την κρίση και την Ελλάδα, επιχειρούν, κάθε τόσο, να προσανατολίσουν την κοινή γνώμη, σε δευτερεύοντα και επουσιώδη ζητήματα, κουτσομπολίστικου, κυρίως, περιεχομένου.

Μπροστά σ΄ αυτό, το απαράδεκτο και επικίνδυνο, φαινόμενο, ο Γ. Παπανδρέου ανοίγει το στόμα του και λέει πράγματα και καταστάσεις με τ΄ όνομά τους, βάζοντας στο κάδρο και στο πλάϊ των Μερκελοσαρκοζήδων, και, τους εγχώριους, βασικούς, υπεύθυνους, για τις εξελίξεις του 2011 κι όχι μόνο.

Ο πρώην πρωθυπουργός, αντιμετωπίζει και αποκρούει όλη τη παραφιλολογία και την κριτική των πράξεων της κυβέρνησης, δίνοντας καταλυτικές απαντήσεις, για όλους και για όλα, επιστρέφοντας, ως μπούμερανγκ, τη λάσπη και τη συκοφαντία, στους αποστολείς τους !...

>>>Διαβάστε ολόκληρη τη δήλωση... 

ΟΤΑΝ Ο ΣΙΣΣΥΦΟΣ ΠΗΓΕ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ !...

ΕΠΙ ΔΩΔΕΚΑ εβδομάδες, η τριτοβάθμια εκπαίδευση μοιάζει με τον Σίσυφο, που κουβαλάει αενάως τον βράχο των παθών του στην κορυφή του λόφου. Κάθε φορά, ο βράχος κατρακυλά στους πρόποδες, αλλά ο Σίσυφος των ΑΕΙ, καταδικασμένος από τη μοίρα και τους ανθρώπους, επαναλαμβάνει το ίδιο μαρτυρικό δρομολόγιο. Τι συμβαίνει, τελικά; Ποιος ρίχνει τον βράχο από την κορυφή; Ποιος φταίει για την κατάσταση στα πανεπιστήμια; Οι διοικητικοί, οι πρυτάνεις, οι συνδικαλιστές, τα κόμματα ή η κυβέρνηση και ο υπουργός; Πιθανά, όλοι μαζί και ο καθένας χώρια, κατά το μερίδιο που του διασφαλίζει η πολυετής προσπάθεια να μπει η παχιά σκόνη κάτω από το πανεπιστημιακό χαλί.

ΑΣ ΠΑΡΟΥΜΕ τα πράγματα με τη σειρά: στον θαυμαστό κόσμο των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων μας χτίστηκαν καριέρες και καριέρες πάνω σε ιδεολογίες και ιδεολογήματα. Πολλά από αυτά, όπως το «πανεπιστήμιο στην υπηρεσία του λαού και του τόπου», έτσι ευρύχωρα και ασαφή που ήταν, αποδείχθηκαν ανθεκτικά και διακομματικά. Αλλα, περισσότερο «αγωνιστικά», κάποια στιγμή σαρώθηκαν από την επέλαση της τεχνοκρατίας και το κύμα του ατομισμού.

Η ΜΟΝΗ ΑΡΧΗ κοινής αποδοχής που έμεινε αναλλοίωτη στο πέρασμα του χρόνου και εξακολουθεί να συνεγείρει δεξιούς και αριστερούς, μικρότερους και μεγαλύτερους, ήταν η πάντοτε θαλερή έννοια της ακινησίας. Η απροθυμία, με άλλα λόγια, της περίφημης ακαδημαϊκής κοινότητας -και ειδικά αυτών που κρατούσαν το τιμόνι- να υπάρξουν αλλαγές, ανατροπές, μεταρρυθμίσεις.

>>>Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο...

ΚΑΙ ΗΤΑΝ λογικό: έτσι όπως συγκροτήθηκε από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα το πλέγμα εξουσίας και συμφερόντων στα πανεπιστήμια, απαιτούσε για την αναπαραγωγή του τις ελάχιστες δυνατές μεταβολές. Δεμένοι με ισχυρούς πελατειακούς δεσμούς διδάσκοντες και διδασκόμενοι, κράτος, κόμματα και φοιτητικές οργανώσεις, αντιμετωπίζουν επί χρόνια τις σχολές όχι ως τους χώρους της καινοτομίας που όφειλαν να είναι σε όλα τα επίπεδα, αλλά ως άσυλο όπου φωλιάζει ο αρνητισμός και η αντιπάθεια στη νεωτερικότητα. Η επικράτηση των «κολλητών» έναντι των ικανών ήταν η φυσιολογική κατάληξη αυτής της διαδικασίας. Το αποτέλεσμα; Καθηγητές και φοιτητές χωρίς «άκρες» και διασυνδέσεις απέμειναν να αγωνίζονται -με εντυπωσιακές είναι η αλήθεια επιστημονικές επιδόσεις- κόντρα στην οικογενειοκρατία, την αναξιοκρατία και τον κομματισμό.

ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ, φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση, όπου η κυβέρνηση κρύβεται πίσω από την τρόικα, οι πρυτάνεις πίσω από τους διοικητικούς και όλοι μαζί πίσω από τη ζοφερή πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που επιβάλλει αλλαγές με σχέδιο, όπως είναι η ουσιαστική αξιολόγηση και η φροντίδα για την εκπαιδευτική διαδικασία, κι όχι οριζόντιες εκκαθαρίσεις, που ακρωτηριάζουν έναν γερασμένο γίγαντα με -ούτως ή άλλως- ασταθή, πήλινα πόδια.

Χρήστος Μαχαίρας

ΤΑ ΧΑΠΙΑ ΜΟΥ !...

Στην Ελλάδα κινδυνεύεις να χάσεις ακόμα και τη ζωή σου από δύο βασικά αιτίες. Τους ψεκασμούς και τα...γενόσημα φάρμακα. Τους ψεκασμούς προς το παρόν, τους αφήνουμε στην άκρη. Για τα γενόσημα όμως ; Με κίνδυνο να χαρακτηριστώ πράκτορας των...Ινδικών εταιρειών που παρασκευάζουν γενόσημα, καταθέτω τη δική μου εμπειρία. Κι αυτό, γιατί η συζήτηση για τις τιμές των φαρμάκων-πρόβλημα σύνθετο και αίτιο υπέρμετρης πολιτικής οξύτητας-, είχε ως παρενέργεια την υποδαύλιση της αμφισβήτησης για τη χρήση των γενόσημων φαρμάκων.

 

Χρειάζομαι να παίρνω ισοβίως ένα φάρμακο. Μέχρι πέρσι, το Ταμείο μου κάλυπτε τη χορηγία πρωτότυπου φαρμάκου, ακριβού για τα δεδομένα του Ταμείου- και τα δικά μου, καθώς πλήρωνα το 10% του κόστους. Κάποια στιγμή βγήκε εκτός λίστας κάλυψης από το Ταμείο. Τότε ανακάλυψα στο φαρμακείο της γειτονιάς μου το αντίστοιχο γενόσημο. Ακριβώς με τις ίδιες ουσίες-αναγράφονται άλλωστε στη συσκευασία- αλλά απείρως φτηνότερο. Τόσο που η αγορά του μού κόστιζε λιγότερο και από τη συμμετοχή μου στο «ορίτζιναλ» φάρμακο στο Ταμείο μου.

 

Έκτοτε πέρασε σχεδόν ενάμισης χρόνος και πρόβλημα ουδέν. Τώρα, που αίφνης ξεσηκώθηκε και πάλι αντάρα για τα γενόσημα- δυστυχώς κάποιοι “αριστεροί” επένδυσαν αυτές τις μέρες στην επιφυλακτικότητα μεγάλου μέρους της κοινής γνώμης-, αναρωτήθηκα μήπως κάτι δεν πάει καλά με αυτά. Ο Ηλίας Μόσιαλος, εξαίρετος γνώστης της όλης υπόθεσης, μου έλεγε σε ραδιοφωνική εκπομπή στο Amagi πως αν πράγματι τα γενόσημα είχαν παρενέργειες, εδώ και ένα χρόνο από την καθιέρωσή τους θα είχαν γεμίσει τα νοσοκομεία με θύματά τους...

 

>>>Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο...

Ρώτησα εκ νέου χτες το φαρμακοποιό της γειτονιάς μου για τα κόστη του φαρμάκου που παίρνω. Και ιδού η απάντηση: Με βάση της τρέχουσες τιμές, το πρωτότυπο φάρμακο θα μου κόστιζε 31,27 ευρώ το μήνα. Το γενόσημο μου κοστίζει μόλις 5,22 ευρώ το μήνα! Χωρίς παρενέργειες στην υγεία- και την τσέπη μου βεβαίως.

 

Αλλά, μήπως δεν γνωρίζουμε ότι σχεδόν όλα τα παυσίπονα που καταπίνουμε με ένα απλό κρυολόγημα είναι γενόσημα; Μήπως τα γενόσημα δεν κυκλοφορούν σε όλη την Ευρώπη, δεν καταναλώνονται από τους “κουτόφραγκους” εδώ και δεκαετίες; Μήπως στις ΗΠΑ δεν παρέχουν τα φαρμακεία «χύμα» τα χάπια-με βάση την ονομασία της ουσίας-, μέσα σε πορτοκαλί βαζάκια- που βλέπουμε συχνά και σε ταινίες ή τηλεοπτικές σειρές;

 

Ούτε ειδικός είμαι- αν και οι δημοσιογράφοι συνήθως θεωρούν εαυτούς ως φωτεινούς παντογνώστες- ούτε θεωρώ τα γενόσημα λύση «δια πάσαν νόσον». Αλλά είναι δυνατόν κάποιοι να ασκούν πολιτική, υποδαυλίζοντας την κρίση εμπιστοσύνης τη κοινής γνώμης προς τα γενόσημα; Ή, θριαμβολογώντας για την ανεπάρκεια των ελέγχων από την ΕΟΦ, την ώρα που θα έπρεπε να δίνουν μάχη για την εντατικοποίηση των ελέγχων;

 

Δυστυχώς, ο τρόπος που επέλεξαν τόσο υπουργός Υγείας όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ να αντιπαρατεθούν στη Βουλή-με αποκορύφωμα το αλαλούμ της ψηφοφορίας αλλά και τις εκατέρωθεν βαριές κατηγορίες-δεν άφησε περιθώρια για μια λογική προσέγγιση του προβλήματος. Κρίμα.

 

Ευτύχης Παλλήκαρης

ΟΙ ΚΟΠΡΙΤΕΣ ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ !...

Τη νέα εντολή των αφεντικών ανέλαβαν να υλοποιήσουν οι επιφανέστεροι των κοπριτών της διαπλοκής ο Πρετεντέρης κι ο Μανωλάκης ο Καψής. Τα σάλια τους γέμισαν τις οθόνες, χθες στις 8 και μισή, ενώ οι μπούρδες τους, κατά του Παπανδρέου έδωσαν στο βρώμικο δελτίο του Mega και την απαραίτητη μπόχα.

 

Ο ηλίθιος κι ο πανηλίθιος παίρνουν, πάντα, τη γραμμή – εντολή και την αμολάνε κατακούτελα των τηλεθεατών.

 

Με τ΄ αφεντικά τους τα πάνε καλά, ας όψεται η αθεράπευτη οσφυοκαμψία τους, με τους πολίτες, όμως, τι γίνεται ; Μπορούν να τους αντιμετωπίσουν κατάμουτρα, χωρίς την προστασία του γυαλιού ; Μπορούν οι κοπρίτες της διαπλοκής να κυκλοφορήσουν στο δρόμο ; Εεε ???...

Ο ΒΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ !...

Τι θέλησε να κάνει ο Γιώργος Παπανδρέου ; Να δώσει το λόγο στον ελληνικό λαό, δηλαδή, να εφαρμόσει την αυθεντικότερη διαδικασία του δημοκρατικού πολιτεύματος.

 

Οι δεξιούρες της Ε.Ε. ανέβηκαν στα «κάγκελα», (στο τραπέζι), επιτιθέμενοι και σκυλοβρίζοντας τον έλληνα πρωθυπουργό, χαρακτηρίζοντας το Δημοψήφισμα «έγκλημα» και τον ίδιο «γαμημένο και ψυχασθενή» ! Ο τάπας, (κυριολεκτικά και μεταφορικά) Σαρκοζί και η «φύρερ» Μέρκελ, πρώτα απαίτησαν τη ματαίωση της πρότασης του Γ. Παπανδρέου, μετά, και μπροστά στην επιμονή του πρωθυπουργού, προσπάθησαν να υπαγορεύσουν το περιεχόμενο και το ερώτημα του Δημοψηφίσματος και στο τέλος τον έφαγαν «λάχανο».

 

Όλ΄ αυτά έγιναν παρουσία του Βαγγέλα, ο οποίος γυρίζοντας στην Ελλάδα, αντί να στηρίξει τον Πρόεδρο, τον άδειασε, παίζοντας το παιχνίδι των Μερκελοσαρκοζήδων, σε πλήρη συνεργασία με τον …αντιμνημονιακό Σαμαρά !!

 

Νάταν, όμως, μόνο ο Βενιζέλος... Εδώ το μέρος των υβριστών και των σφαγέων του εκλεγμένου έλληνα Πρωθυπουργού, πήραν όλοι οι «εφιάλτες» του ντόπιου πολιτικού συστήματος, σύσσωμοι οι φορείς και τα τσιράκια της διαπλοκής, ακόμα, το δυστυχέστερο, κι ένα μεγάλο κομμάτι του κοπρολαού, που τάχθηκε με το μέρος των βιαστών της νομιμότητας και της Δημοκρατίας !...

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΠΑΤΛΕΡ ΤΟΥ !...

Στις βλακείες που ο "μπάτλερ" του αλήστου μνήμης Καραμανλή, ο Αντώναρος, γράφει, τις τελευταίες ημέρες, κατά του Γ. Παπανδρέου, απάντησε ο Γ. Ελενόπουλος με την παρακάτω ανακοίνωσή του :

 

«Ο κ. Ευάγγελος Αντώναρος, εδώ και αρκετό καιρό, μας ενημερώνει δια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ότι επίκεινται εξελίξεις που θα δημιουργήσουν αίσθηση. Είναι προφανές ότι, ο κ. Αντώναρος, δεν γνωρίζει τη σημασία των δημοκρατικών διαδικασιών - πως άλλωστε; - και γι' αυτό, μας προϊδεάζει για πράγματα που αποφασίζονται εν κρυπτώ, πίσω από κλειστές πόρτες, όπου δεν μπορούν να βρίσκονται παρά μόνον οι μυημένοι.

 

Όλοι αυτοί, που δήθεν παλεύουν για το καλό της χώρας και του Ελληνικού λαού. Γιατί αυτοί, ξέρουν! Οι illuminati, οι πεφωτισμένοι, στους οποίους προφανώς εντάσσει και τον εαυτό του ο κ. Αντώναρος.

 

Αυτό που δεν ξέρει ο κ. Αντώναρος, είναι ότι και εμείς γνωρίζουμε. Τι γνωρίζουμε; Ό,τι γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες. Με τη διαφορά ότι, δεν συμφωνούμε με αυτές τις πρακτικές. Γιατί αυτές οι πρακτικές είναι που οδήγησαν τη χώρα στο χείλος της καταστροφής. Γι' αυτό και βρισκόμαστε σε διαρκή σύγκρουση με αυτές και με όσους τις υπηρετούν. Αλλά και με όσους σχεδιάζουν να επανακαθορίσουν κατεστημένα και να επανασχεδιάσουν ισορροπίες.

 

Και για να τα αλλάξουμε όλα αυτά, παλεύουμε για τη Δημοκρατία, για μεταρρυθμίσεις και μεγάλες αλλαγές, που θα βάλουν τέλος στο πελατειακό κράτος και τα συμφέροντα που βρίσκονται πίσω από τις κλειστές πόρτες. Και είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο, ότι αυτές οι πόρτες θα ανοίξουν και τότε θα αποκαλυφθεί ότι, το έλλειμα των 36 δις Ευρώ το 2009 και το χρέος των περισσότερων των 300 δις Ευρώ, δεν είναι αποτέλεσμα μεταρρυθμίσεων, αλλά μιάς καταστροφικής πολιτικής για την οποία οι ευθύνες και του κ. Αντώναρου και του κ. Καραμανλή, είναι τεράστιες.

Θα αποκαλυφθεί, ποιοι είναι οι πραγματικοί εχθροί των μεταρρυθμίσεων. Θα αποκαλυφθεί, ποιοι πόνταραν τα ρέστα τους στο διαστρεβλωμένο "λεφτά υπάρχουν" για να πλήξουν την πολιτική των μεταρρυθμίσεων, ακριβώς γιατί - πράγματι - τα λεφτά υπάρχουν στην σκοτεινή διαδρομή που συνδέει πελατειακό κράτος και πάσης φύσεως συμφέροντα. Και όσοι αυτό αποκρύπτουν, προφανώς αυτά τα συμφέροντα υπηρετούν. Είναι άραγε τυχαίο ότι, και ο κ. Σαμαράς από τη Γερμανία και ο κ. Αντώναρος από την Ελλάδα, θυμήθηκαν ξαφνικά την ίδια ώρα την αναγκαιότητα των μεταρρυθμίσεων;

 

Που ήταν άραγε όταν ο Γιώργος Παπανδρέου φώναζε για την ανάγκη προώθησης μεταρρυθμίσεων και αυτοί πρότειναν Ζάππεια και 18 δις Ευρώ ισοδύναμα μέτρα; Σήμερα κατάλαβαν ότι η χώρα έχει ανάγκη από μεταρρυθμίσεις; Και για ποιές μεταρρυθμίσεις μιλάμε; Οι μεταρρυθμίσεις, δεν είναι δωράκια που τα βρίσκει κανείς - όπως τα παιδιά- στα σοκολατένια αυγά. Μεταρρυθμίσεις, σημαίνουν σύγκρουση με το πελατειακό κράτος και με τα μεγάλα και μικρά συμφέροντα που οι ίδιοι υπηρέτησαν με σθένος. Σημαίνουν βούληση και αποφασιστικότητα να σπάσεις αυγά, και να υπηρετήσεις το δημόσιο συμφέρον. Ό,τι δηλαδή δεν έκαναν όταν είχαν την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας.

 

Τα έδωσαν όλα και δημιούργησαν ένα θυριώδες έλλειμμα και ένα ασφυκτικό χρέος. Ας ζητήσουν συγνώμη, λοιπόν -είναι το λιγότερο που μπορούν να κάνουν και ας αφήσουν στην άκρη τις μπουρδολογίες. Εκτίθενται. Και ό ίδιος και ο πρωθυπουργός που υπηρέτησε.

 

Κ. Αντώναρε, ευτυχώς δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Κάποιοι ξέρουν να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους ακόμη και όταν αυτές δεν τους αναλογούν. Ευθύνες, που δεν αναλάβατε εσείς. Γιατί φύγατε άρον - άρον. Γιατί επιλέξατε το μικροκομματικό και προσωπικό σας συμφέρον έναντι του εθνικού συμφέροντος. Πάντα αυτό κάνατε. Και πάντα αυτό είναι που μας κάνει τόσο διαφορετικούς.

 

Για μας, ανάληψη ευθύνης σημαίνει πολιτικό ήθος, για το οποίο η Δημοκρατική Παράταξη είναι υπερήφανη. Για εσάς, ευθύνη σημαίνει πολιτικό κόστος! Αυτά επί του παρόντος. Και με τη σημείωση, ότι δεν θα υπάρξει ανταπάντηση. Θα έρθει η ώρα και γι' αυτό».

ΠΛΕΟΝΑΣΜΑ ΥΠΟΜΟΝΗΣ !...

Περιμένοντας τους τροϊκανούς !...

 

«Εχει χάσει την υπομονή του» λοιπόν ο κ. Ντάισελμπλουμ. Μάλιστα. Με την προσδοκία ότι θα πατσίζαμε κάτι, θα μπορούσαμε να του αντιδανείσουμε λίγη από την πολλή δική μας υπομονή εμείς οι Ελληνες, που τόσο μας θαυμάζουν για την αντοχή μας στις θυσίες οι λοιποί αδελφοί Ευρωπαίοι. Και με τον γλυκερό ή σαδιστικό θαυμασμό τους μας ωθούν να σκεφτούμε το μεταφυσικό ερώτημα αν θα χαιρόταν ο αμνός ο άμωμος ο εις σφαγήν αγόμενος στην περίπτωση που λίγο προ του τέλους άκουγε επαίνους για το θυσιαστικό του πνεύμα.

Καθόλου μεταφυσικό δεν είναι, πάντως, ένα άλλο ερώτημα: Η υπομονή μας είναι γέννημα μιας σχεδόν παραλυτικής μοιρολατρίας ή απορρέει από μια μικρή, μικρότατη ελπίδα ότι οι απώλειές μας, η οικονομική μας σύνθλιψη και η αυτάδελφή της ψυχική μας κατάθλιψη κάτι θα αποφέρουν ;

Σίγουρα, κάποιοι εξακολουθούν να ελπίζουν. Αλλά ακόμα και οι πιο ενθουσιώδεις οπαδοί της πειθαρχίας, οι πιο πεισματάρηδες υπερασπιστές των μεταρρυθμίσεων, βλέπουν τις τάξεις τους να αραιώνουν, και όχι πια από μήνα σε μήνα, αλλά μέρα τη μέρα. Γιατί έχουν διαπιστώσει και αυτοί πως η πειθαρχία δεν προορίζεται για όλους, πρωτίστως δε, δεν αφορά όσους ασώτευαν επί δεκαετίες με τον μόχθο των άλλων. Αυτοί συνεχίζουν να σοδιάζουν.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

 Οσο για τον μεταρρυθμιστικό οίστρο, που θα ανακαίνιζε όπως ακούγαμε τη φθαρμένη Ελλάδα και θα έθετε ένα όριο στη διαφθορά της, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από τηλεοπτική αυτοδιαφήμιση. Κανένα από τα εγχειρήματα που δοξολογήθηκαν σαν μεταρρυθμιστικά δεν ξεπέρασε τα μισά του δρόμου.

Και μολαταύτα, προ ημερών ακούσαμε εμβρόντητοι τον κ. Στουρνάρα να διαβεβαιώνει πως «η φορολογική μεταρρύθμιση έγινε». Αν εννοεί ως μεταρρύθμιση τη δημευτική πλέον φορολόγηση των ακινήτων και την επιδεινούμενη υπερφορολόγηση μισθωτών και συνταξιούχων, έχει δίκιο. Δεν χρειάζεται, όμως, να είσαι οικονομολόγος για να γνωρίζεις πως το νόημα της φορολογικής δικαιοσύνης δεν είναι ακριβώς αυτό.

Και δεν χρειάζεται να είσαι σοφός για να καταλάβεις ότι τέτοιου είδους «μεταρρυθμίσεις» στερεώνουν την πεποίθηση ότι «τίποτα δεν γίνεται και τίποτα δεν θα γίνει». Μια πεποίθηση που αποκαρδιώνει, τραυματίζει βαριά το φρόνημα και οδηγεί στην πλήρη απαισιοδοξία και την παραίτηση. Για πλεόνασμα απογοήτευσης πρόκειται τελικά. ΄Οχι υπομονής...

Παντελής Μπουκάλας

ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ GREXIT !...

Μια ποιοτική διαφορά κρύβει σε σχέση με το παρελθόν το σημερινό σίριαλ με το ελληνικό πρόγραμμα: την πολιτική παράμετρο. Τα όρια αντοχής της Αθήνας και οι φωνές στην Ε.Ε. που μιλούν για το αναπόφευκτο.

Τι θα γίνει αν μια χώρα σε μνημόνιο τελικά αποφασίσει να πει απλώς Όχι ; Είναι μια ερώτηση που ορισμένοι αξιωματούχοι στην τρόικα των διεθνών δανειστών έχουν αρχίσει να κάνουν για την Ελλάδα. Η κυβέρνηση συνασπισμού, μετά από έναν χρόνο και πλέον στην εξουσία, σημαδεμένο από αυξανόμενη αντίδραση στις απαιτήσεις για μεταρρυθμίσεις, επιμένει συνέχεια ότι δεν θα υποκύψει σε πρόσθετα μέτρα λιτότητας.

Από πολλές πλευρές, η Ελλάδα έχει χάσει την ικανότητα να σοκάρει. Όλο σχεδόν το χρέος της βρίσκεται στα χέρια των επίσημων δανειστών -ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, θεσμών της ευρωζώνης και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο- και αυτό σημαίνει ότι ευρύτερα οι χρηματοπιστωτικές αγορές δεν δίνουν μεγάλη σημασία. Οι αντιπαραθέσεις ανάμεσα στην Αθήνα και τους επιθεωρητές του μνημονίου έχουν γίνει τόσο κοινότοπες που έχουν σταματήσει να καταγράφονται στα περισσότερα επίσημα ραντάρ, ακόμη και στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο, όπου οι αξιωματούχοι έχουν συνηθίσει πια τις ιδιοτροπίες στην ελληνική απόδοση.

Ωστόσο, αν μπορούμε να βγάλουμε συμπέρασμα από την απροκάλυπτη αγανάκτηση μεταξύ των κορυφαίων διαπραγματευτών τις τελευταίες ημέρες, ο τωρινός γύρος συνομιλιών, που έχει τραβήξει δύο μήνες, δείχνει να έχει αλλάξει ποιοτικά, όχι ποσοτικά. Επιφανειακά, η διαμάχη επικεντρώνεται σε ένα γνωστό θέμα: Στον προϋπολογισμό του 2014 έχει ανοίξει δημοσιονομική τρύπα περίπου 1,5 δισ. ευρώ και πρέπει να κλείσει πριν δοθεί η επόμενη δόση βοήθειας.

Πρέπει να αναθεωρηθεί το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων. Πρέπει να συμφωνηθούν διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, όπως η άρση της απαγόρευσης πλειστηριασμών. Για όσους όμως δουλεύουν πάνω στο ελληνικό πρόγραμμα επί χρόνια, κάτι πιο βαθύ δείχνει ότι έχει αλλάξει. Η Αθήνα, που ποτέ δεν υπήρξε ενθουσιώδης με τις μεταρρυθμίσεις, έχει ακόμη λιγότερους λόγους να συνεργαστεί. «Σαφέστατα αυτό που συνέβη είναι ότι οι πολιτικές απώλειες γίνονται πολύ ξεκάθαρες», σχολίασε ανώτατος επιθεωρητής της τρόικα. «Η αντίδραση είναι παλιρροϊκή».

Βεβαίως, αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην κόπωση από τις μεταρρυθμίσεις που έχει ενσκήψει στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες με μνημόνια, σχεδόν αμέσως μόλις επιβλήθηκαν οι όροι των διασώσεων. Όμως το σκεπτικό των Αθηνών έχει αρχίσει να παίρνει στροφές που ορισμένοι φοβούνται ότι αποδυναμώνει τα κίνητρα για επίτευξη συμφωνίας.

Η πιο εμφανής ανησυχία της ελληνικής κυβέρνησης είναι πολιτική. Αν και επιβίωσε από μία ακόμη πρόταση δυσπιστίας πρόσφατα, η κοινοβουλευτική της πλειοψηφία συνεχίζει να συρρικνώνεται κι έχει περιοριστεί στις μόλις τέσσερις ψήφους στο κοινοβούλιο.

>>>Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο...

Σε αντίθεση με την Πορτογαλία, της οποίας η κυβέρνηση επίσης πρόσφατα επέζησε από παραλίγο μοιραία εμπειρία, η αντιπολίτευση στην Ελλάδα δεν είναι κάποιο συντηρητικό κόμμα που στο παρελθόν είχε στηρίξει το πρόγραμμα διάσωσης. Το κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς ΣΥΡΙΖΑ υποδαυλίζει αριστερούς πολιτικούς από όλες τις παρατάξεις -μεταξύ των οποίων υποστηρικτές του ΠΑΣΟΚ, του παραδοσιακού κεντροαριστερού κόμματος και μέλους του κυβερνητικού συνασπισμού- να στραφούν εναντίον του προγράμματος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σε πολλές δημοσκοπήσεις εμφανίζεται ως το μεγαλύτερο κόμμα στην Ελλάδα, ενώ το ΠΑΣΟΚ ψυχορραγεί, μένοντας σταθερά πίσω ακόμη κι από το νεοναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής. Αν καταρρεύσει η κυβέρνηση συνασπισμού, θα έλθει το τέλος του προγράμματος διάσωσης στη μορφή που το γνωρίσαμε. Υπάρχει όμως και μία ακόμη μεγαλύτερη, αλλά λιγότερο εμφανής αλλαγή στις ελληνικές συνθήκες.

Η κυβέρνηση εισπράττει περισσότερα χρήματα απ' όσο δαπανά, αν αφαιρέσουμε τις πληρωμές τόκων για το εθνικό χρέος. Αυτό το «πρωτογενές πλεόνασμα προϋπολογισμού» σημαίνει ότι το κάθε «έξτρα» ευρώ από φόρους που αποστραγγίζεται από τους Έλληνες ψηφοφόρους πηγαίνει για την πληρωμή των πιστωτών. Αν και οι αξιωματούχοι της τρόικας διαφωνούν για το αν το γεγονός αυτό είναι η αιτία για την πρωτοεμφανιζόμενη ανελαστικότητα, ιστορικά οι κυβερνήσεις που λαμβάνουν διεθνή διάσωση γίνονται πολύ λιγότερο συνεργάσιμες όταν έχουν εξασφαλίσει τις καθημερινές τους υποχρεώσεις.

Πράγματι, αν η Αθήνα είχε τη δική της κεντρική τράπεζα για να στηρίξει τον χρηματοπιστωτικό κλάδο, δεν θα έμεναν πολλά κίνητρα για να συνεχίσει να ξεπληρώνει την Ε.Ε. και το ΔΝΤ. Τα κίνητρα έχουν αλλάξει και για την ευρωζώνη. Πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν πως τα αλεξίπτωτα και τα πυροσβεστικά που έχουν δημιουργηθεί θα αποτρέψουν μετάδοση της ελληνικής κρίσης στην υπόλοιπη ευρωζώνη.

Η επόμενη μεγάλη αποπληρωμή ελληνικού χρέους προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι προγραμματισμένη τον Μάιο. Μέχρι τότε, υπάρχουν πολύ λίγοι λόγοι για να εκταμιευθεί βοήθεια προς την Αθήνα. Κάποιοι στην τρόικα και σε εθνικά υπουργεία Οικονομικών πάντα πίστευαν ότι είναι αναπόφευκτη η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Μέχρι να βρουν η Αθήνα και οι πιστωτές της περισσότερους λόγους να συμβιβαστούν, οι χειρότεροι φόβοι τους μπορεί να γίνουν πραγματικότητα...

 

Peter Spiegel

ΤΟΝ ΔΙΑΓΡΑΦΟΥΝ ΛΟΓΩ …ΚΑΜΜΕΝΟΥ !...

Ελάχιστες ώρες κράτησε τελικά η «εκεχειρία» στον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς λίγες ώρες μετά τη συνεδρίαση της Κ.Ο. του κόμματος οι Π. Τατσόπουλος και Β. Μουλόπουλος συνέχισαν τη μεταξύ τους αντιπαράθεση, ενώ ο Δημ. Παπαδημούλης έκανε λόγο για «αμετροέπεια και ναρκισσισμό» του βουλευτή και τον κάλεσε να... «φρενάρει».

 

Ο κ. Τατσόπουλος σε συνεντεύξεις του, τόσο την Τρίτη το βράδυ όσο και χθες, έβαλε και πάλι κατά του κ. Μουλόπουλου, λέγοντας ότι «δεν καταπίνεται με τίποτα ο χαρακτηρισμός φιλοχρυσαυγίτης», ενώ ξεκαθάρισε πως θα αποχωρήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ «αν φτάσει σε επίπεδο κεντρικής συνεργασίας με τους ΑΝΕΛ», αφού -όπως είπε- «τους θεωρώ αρχέτυπο του λαϊκισμού και δεν έχω καμία θέση σε ένα τέτοιο σχήμα».

 

Ο κ. Τατσόπουλος επανέλαβε πως η μόνη κυβερνητική διέξοδος για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι συμμαχίες με την ευρύτερη Κεντροαριστερά, τη ΔΗΜΑΡ και πιθανόν και ένα τμήμα του ΠΑΣΟΚ, και σημείωσε πως «αν οι απόψεις του ενοχλούν την Κουμουνδούρου μπορούν να με διαγράψουν».

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Στον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ απάντησε, μέσω twitter, o Δημ. Παδημούλης, σημειώνοντας ότι «η αμετροέπεια και ο ναρκισσισμός του Τατσόπουλου αδικούν τον ΣΥΡΙΖΑ και τον ίδιο. Μετά την χθεσινή Κ.Ο. οφείλει να «φρενάρει». Γίνεται «πόλεμος»».

 

Ειρωνικό ήταν και το σχόλιο της «Αυγής», η οποία σε θέμα με τίτλο «Συστάσεις του Αλ. Τσίπρα για συλλογικότητα», σημείωσε πως «ο κ. Τατσόπουλος παρότι προχθές είχε προϊδεάσει ότι η συνεδρίαση της Κ.Ο. θα ήταν πιθανώς και η τελευταία του παράσταση, χθες επιδόθηκε σε σειρά... παραστάσεων».

 
Οι νέες παρεμβάσεις του Π. Τατσόπουλου συζητήθηκαν κατά τη διάρκεια της χθεσινής συνεδρίασης του Ε.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ και εξουσιοδοτήθηκε η γραμματεία της Κ.Ο. να πάρει μέτρα προκειμένου να σταματήσουν τα «φάλτσα» του βουλευτή, τα οποία προσδιορίζονται στην αντίθεσή του στη συνεργασία με τον Καμμένο !...