ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΕΡΓΟΙ ΝΕΟΙ !...

Η δεύτερη Ευρωπαϊκή Σύνοδος Κορυφής για την ανεργία των νέων που έλαβε χώρα στο Παρίσι προ ημερών, σε συνέχεια εκείνης που είχε φιλοξενηθεί αρχές Ιουλίου στο Βερολίνο, δεν θα μείνει στην ιστορία. Κι όχι αδικαιολόγητα.

 

 Ήταν θετικό ότι, ήδη από το καλοκαίρι, η ανεργία των νέων μπήκε στην ατζέντα της ευρωπαϊκής πολιτικής και της αφιερώθηκαν πόροι 6 δισ. ευρώ. Πέραν αυτού, ουδέν. Και δεν είναι παρήγορο ότι «ανακαλύπτουμε» το δικό μας πρόβλημα μέσω του ευρωπαϊκού, αγνοώντας πιθανότατα τις πραγματικές διαστάσεις του εγχωρίου.

 

Ας εξηγηθούμε. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες ανακάλυψαν την ανεργία των νέων (έως 25 ετών) καθώς η ανεργία γενικά είναι στο 11% (ΕΕ-28:11%, Ευρωζώνη:12,2%) και των νέων υπερέβη το 23% (ΕΕ: 23,5%, Ευρωζώνη: 24,1%). Η ανεργία των νέων ήταν επί σειρά ετών υψηλότερη του μέσου όρου, τώρα διπλασιάστηκε. Όμως κάθε χώρα της Ε.Ε. και κάθε Ευρωπαίος ηγέτης, από τους 24 που συνήλθαν στο Μέγαρο των Ηλυσίων, έχει ένα διαφορετικού μεγέθους πρόβλημα.

 

Η Γερμανίδα καγκελάριος των μήνα των εκλογών της είχε στη χώρα της ανεργία 5,2% και ανεργία των νέων 7,7%-7,9%. Ο Γάλλος πρόεδρος αντιμετωπίζει ανεργία 11,1% και ανεργία των νέων στο 25%. Ο Ιταλός πρωθυπουργός ανεργία 12,5% και ανεργία των νέων περί το 40%. Ο Ισπανός πρωθυπουργός ανεργία 26,6% και ανεργία των νέων στο 55%.

 

Της ίδιας τάξης/κλίμακας, λίγο μεγαλύτερα, μοιάζουν και τα προβλήματα του Ελληνα πρωθυπουργού -με ανεργία στο 27,3% και ανεργία των νέων στο 60,6% (στοιχεία Αυγούστου 2013).

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Αν ο Γάλλος πρόεδρος μιλά για κίνδυνο «να χαθεί μια γενιά» με ανεργία των νέων στο 25%, τότε για τι θα έπρεπε να μιλούν οι Ιταλοί, οι Ισπανοί, οι Έλληνες; Ίσως, σε ό,τι μας αφορά ως Έλληνες, αντί «να μιλάμε», θα έπρεπε να σκεφτόμαστε περισσότερο τη «μεγάλη εικόνα», και να πράττουμε αναλόγως.

 

Η «μεγάλη εικόνα» δείχνει την μεγάλη απόκλιση στο εσωτερικό της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης: Ο Γερμανός νέος αντιμετωπίζει ανεργία σε ποσοστό 6% και η Ελληνίδα νέα σε ποσοστό 65% (μια και για τις νέες η ανεργία είναι υψηλότερη από τον μέσο όρο των δύο φύλων).

 

Αν ο Γάλλος πρόεδρος μιλά για τον κίνδυνο «να χαθεί μια γενιά» με το 25%, εμείς να μιλάμε για κίνδυνο «να χαθεί μια γενιά» στο υπερδιπλάσιο; Ας σκεφτούμε καλύτερα τη «μεγάλη εικόνα»: είναι χρήσιμη αλλά δεν είναι επαρκής. Ανεργία των νέων στο 60% σημαίνει ότι έξι στους δέκα νέους 15-24 ετών από όσους είναι στην αγορά εργασίας δεν βρίσκει δουλειά.

 

Αυτό δείχνει απλά μεγάλα εμπόδια και σοβαρή δυσλειτουργία της αγοράς εργασίας για τους νέους. Το ζήτημά μας λοιπόν είναι κάτι σοβαρότερο από το μερίδιό μας (160,2 εκατ.) στα υπό διανομή κοινοτικά 6 δισ. ευρώ.

Χρήστος Ιωάννου

SUCCESS STORY !...

ΨΩΜΙ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ !...

Κάθε χρόνο, επί 39 χρόνια, περνάμε την ίδια πύλη, όχι την ίδια πόρτα, γονατίζουμε στον ίδιο περίβολο, ακολουθούμε την ίδια πορεία, από το Πολυτεχνείο μέχρι την αμερικάνικη πρεσβεία. Ξεκινήσαμε πολλοί και γίναμε όλο και λιγότεροι. Και εκείνη τη μέρα που τη γιορτάζουμε λίγοι ήταν. Το μέγα πλήθος κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου. Αυτό δεν διδάχτηκε ποτέ στις επόμενες γενιές.

Μια ολόκληρη γενιά, που ήρθε στον κόσμο από το 1945 μέχρι το 1955, βαφτίστηκε αυθαίρετα γενιά του Πολυτεχνείου. Και για κάθε δεινό που έσπειρε στον τόπο λοιδορείται η πιο αυθόρμητη, η πιο συναγωνιστική, η πιο ηρωική στιγμή της μεταπολεμικής Ελλάδας: η βδομάδα, που όχι πάνω από 2.000 πολίτες, νεαροί στη συντριπτική τους πλειονότητα, με τα κλομπς, τα πιστόλια, τα κανόνια και τα μπουντρούμια της Ασφάλειας απέναντί τους υπερβήκαν το Φόβο και βροντοφώναξαν το σύνθημα μιας επανάστασης: «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία».

Αυτοί οι λίγοι στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα, μόνοι ανάμεσα στον τρεμάμενο και υποταγμένο πληθυσμό της χώρας -εκτός απ' όσους ήταν στην εξορία- ξεπλύναν στην πράξη την ντροπή ενός έθνους. Και τίμησαν τους εαυτούς τους, τη χώρα και, κυρίως, τη Δημοκρατία.

Λίγοι απ' αυτούς εξαργύρωσαν την τοτινή τους τόλμη με θέσεις, εξουσία, χρήμα. Τους ξέρουμε. Είναι όλοι αυτοί, που με τη στάση τους δεν τίμησαν τον ίδιο τους τον εαυτό και τη Δημοκρατία. Είναι όλοι αυτοί, εξαιτίας των οποίων λοιδορείται από τους νεώτερους η λεγόμενη γενιά του Πολυτεχνείου.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Είναι και το μέγα πλήθος των απόντων, που δήθεν ήταν εκεί και εξαργύρωσε το «εκεί» με τη μετέπειτα διαφθορά κάθε έννοιας αριστεράς και Δημοκρατίας.

Ομως, το Πολυτεχνείο στέκει όρθιο μέσα στους ανώνυμους που ήταν εκεί, χωρίς ποτέ να το παινευτούν. Στους ελάχιστους επώνυμους που το τίμησαν και το τιμούν ακόμα. Στους προσκυνητές που ευλαβικά το σέβονται. Και, κυρίως, στο σύνθημα Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία, που στέκει πάντα σημαία απαίτησης όσο ψωμί, όση παιδεία και όση ελευθερία κι αν απέκτησες.

Επειδή και τα τρία δεν τα αποκτάς ποτέ. Αν δεν τα υπερασπιστείς, τα χάνεις.

Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΤΕΤΡΑΔΗΣ

ΑΝΤΩΝΑΚΗ, ΝΕΟ, ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ !...

Εκτός τόπου και χρόνου και σε συνεχές παραμιλητό, ο Αντωνάκης, προκαλεί τον κοινό νου, ενώ προσθέτει νέους πόντους στην κλίμακα της ηλιθιότητάς του !

 

«Δεν θα γίνω Παπανδρέου», τραύλισε ο τρελλαντώνης και μας ξεβίδωσε στα γέλια : ούτε ήταν, ούτε είναι, ούτε θα γίνει ποτέ Παπανδρέου, ο εξουσιομανής κωλοτούμπας. Δεν έχει τα κότσια, ούτε τη μέση, για να μοιάσει στο Γ. Παπανδρέου, όσο για τις ιδέες, ας μη μιλάμε καλύτερα !

 

Ο οσφυοκάμπτης καιροσκόπος, που τάκανε όλα για να ρίξει τον Παπανδρέου και τάδωσε όλα, για να γίνει πρωθυπουργός, θα μείνει στην ιστορία, γραμμένος στα μαύρα κατάστιχά της, όπως του αξίζει !

ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΗΠΑ ΚΑΙ ΟΙ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ !

Στα τέλη Οκτωβρίου το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ κατηγόρησε χωρίς περιστροφές τη Γερμανία ότι είναι ο διεθνής ταραξίας που εμποδίζει την επιστροφή στην ανάπτυξη τόσο στην Ευρωζώνη, όσο και στην παγκόσμια οικονομία συνολικά, με το πλεόνασμα των εξαγωγών που συντηρεί χάρη στην αναιμική εσωτερική ζήτηση.

Από σήμερα η Επιτροπή και πιο συγκεκριμένα ο αρμόδιος Επίτροπος Ρεν αρχίζουν σε βάθος έλεγχο του γερμανικού πλεονάσματος.

Ετσι η «ωραία ατμόσφαιρα» εθνικής ομοψυχίας στο Βερολίνο όπου Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλδημοκράτες δεν μπορούν να διαφωνήσουν σχεδόν σε τίποτε σε σχέση με την Ευρωζώνη, σκιάζεται από τη μετωπική επίθεση των ΗΠΑ, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ απέναντι στο Βερολίνο: Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες ζητούν από τη Γερμανία να τονώσει την εσωτερική ζήτηση για να υπάρξει κάποια εξισορρόπηση με τους εταίρους της εντός και εκτός Ευρωζώνης -Ε.Ε., ενώ ο επικεφαλής της ΕΚΤ Μ. Ντράγκι απαιτεί Τραπεζική Ενωση με πλήρεις αρμοδιότητες.

Αξιωματούχοι όπως ο Φινλανδός Ρεν και ο Γάλλος Μπαρνιέ που προσπάθησαν επιμελώς να αποφύγουν την ανοικτή σύγκρουση με το Βερολίνο, φαίνεται πλέον να έχουν χάσει κάθε ελπίδα για εξεύρεση κοινού παρονομαστή.

Γερμανία και Νότος της Ευρωζώνης συν τη Γαλλία μοιάζουν να βρίσκονται σε δύο παράλληλα σύμπαντα: Στον Νότο η απόφαση του Μ. Ντράγκι για μείωση των επιτοκίων καταγράφεται σαν μια πρώτη αλλά ανεπαρκής από μόνη της παροχή ρευστότητας στις αποστραγγισμένες εθνικές οικονομίες και την ίδια στιγμή τα γερμανικά ΜΜΕ μιλούν για επικίνδυνη επιστροφή στο φθηνό χρήμα. Η μυθοποίηση των γερμανικών εκλογών του περασμένου Σεπτεμβρίου έχει σχεδόν ξεχασθεί, καθώς το χάσμα ανάμεσα στη Γερμανία από την μιά μεριά και από την άλλη την πλειοψηφία των εταίρων της στην Ευρωζώνη, τους ευρωπαϊκούς θεσμούς στις Βρυξέλλες και την Φραγκφούρτη, αλλά και τις ΗΠΑ, διαρκώς αυξάνει.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Είναι προφανές ότι όταν η Ουάσιγκτον, οι Βρυξέλλες και η Φραγκφούρτη αποφασίζουν να δημοσιοποιήσουν τη διαφωνία τους με το Βερολίνο, έχουν πλέον εξαντληθεί οι προσδοκίες για παρασκηνιακή διαμόρφωση κάποιας συμβιβαστικής λύσης, με τη Γερμανία να προειδοποιείται πλέον ανοικτά και χωρίς περιστροφές για τη διεθνή και ευρωπαϊκή της απομόνωση.

ΗΠΑ, Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ΕΚΤ μιλούν σκληρή γλώσσα και έτσι σε κάποιο βαθμό καλύπτουν την πολιτική δειλία- νεπάρκεια των ισχυρών του Νότου, του Ολάντ, του Λέτα και του Ραχόι, που μέχρι σήμερα δεν βρήκαν το πολιτικό θάρρος να πουν σε κάποια Σύνοδο Κορυφής στη Μέρκελ, αυτά που η καγκελάριος ακούει σήμερα από τον Λιού, τον Ρεν και τον Ντράγκι.

Το τοπίο αλλάζει και παραμένει ανοικτό στοίχημα να γίνει μήνυμα που θα αγγίξει τους ψηφοφόρους στον Βορρά και στον Νότο της Ευρωζώνης εν όψει ευρωεκλογών την προσεχή άνοιξη : Το πρόβλημα της Ευρωζώνης δεν είναι ο Νότος, αλλά η Γερμανία, με τα δύο μεγάλα κόμματα να αυτοσυγχαίρονται για την καλή κατάσταση της χώρας τους και να επιτρέπουν μια σχετική χαλάρωση της λιτότητας στο εσωτερικό, που δεν στηρίζεται πουθενά αλλού παρά στη συνθλιβή των κοινωνιών του Νότου !

 

Είτε με τους γραφικούς αλήστου μνήμης Φιλελεύθερους είτε με τους άφωνους Σοσιαλδημοκράτες, η Μέρκελ συνεχίζει από τον Σεπτέμβριο του 2008 μέχρι και σήμερα στην ίδια γραμμή πλεύσης: Την εθνική περιχαράκωση, την εγκατάλειψη κάθε βήματος ενίσχυσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και την κυνική αποστράγγιση του Νότου για να παραταθεί μια εσωτερική οικονομική ευμάρεια, που βασίζεται όχι σε μια πετυχημένη συνταγή ανάκαμψης αλλά σε έναν ωμό και απροσχημάτιστο ηγεμονισμό σε βάρος των εταίρων της.

Γ. Καπόπουλος

Η ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ !...

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ...ΕΛ ΠΑΣΟ !...

 

Κυριακή βράδυ λίγο πριν από τις 9 στο δρόμο για τη Βουλή. Οι δρόμοι, έρημοι. Ψυχή (ούτε βαθιά ούτε άλλη...).

Πρώτη εντύπωση: Η αστυνόμευση, χαλαρή. Το ρεύμα της Βασ. Σοφίας προς Πανεπιστημίου ανοιχτό. Μια βόλτα από τη συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ, στην πλατεία Συντάγματος και...λίγα πράγματα. Μουσική στη διαπασών, συνθήματα κάθε λογής, ο κόσμος περιορισμένος. Είσοδος στη Βουλή από την είσοδο της Βασ. Σοφίας. Διπλός έλεγχος. Δεξιά, στη γωνία, κινητικότητα στα γραφεία της ΝΔ. Ετοιμάζεται ο πρωθυπουργός για τη... μονομαχία με τον Αλ. Τσίπρα.

Στο καφενείο της Βουλής, συνωστισμός – και κάπνα από τα τσιγάρα, ειδικά στο τμήμα του καφενείου για τους καπνιστές, σκέτος «τεκές». Βουλευτές, συνεργάτες, συνεργάτες συνεργατών, σύμβουλοι και παρατρεχάμενοι συνθέτουν το κοινό. Ενδιαφέρουσες δια-κομματικές συναντήσεις. Η Ντόρα Μπακογιάννη με τον Γιάννη Στουρνάρα, για παράδειγμα, τα λένε για τους πλειστηριασμούς. Άφαντοι, όπως πάντα, οι Χρυσαυγίτες βουλευτές. Στο ΣΥΡΙΖΑ η... ενδοεπικοινωνία των τάσεων στο αποκορύφωμά της. Ο Θ. Παφίλης αναδεικνύεται ο πιο «κοινωνικός» βουλευτής του ΚΚΕ. Έξω καρδιά, κουβέντα και με τους αντιπάλους... Η Ραχήλ Μακρή, καμία σχέση με το τζιν συνολάκι στα κάγκελα της ΕΡΤ, το βράδυ του Σαββάτου. Σικ ταγιέρ, σε μπεζάκι... Η Θεοδώρα Τζάκρη, άφαντη. Ζώνουν τα φίδια τους επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ που οσμίζονται το αναπόφευκτο.

Στο εντευκτήριο των βουλευτών, η είδηση επιβεβαιώνεται: οι βουλευτές δεν μπορούν πλέον να απολαμβάνουν τα ντέρμπι από τις TV, καθώς επιβλήθηκε απαγόρευση από τον Πρόεδρο της Βουλής.

 

Ωστόσο, αυτό που δεν αλλάζει είναι η «χωροταξία» των βουλευτών. Κάθονται εδώ και καιρό στους ίδιους καναπέδες. Στην είσοδο αμέσως δεξιά, οι του ΠΑΣΟΚ- Μανιάτης, Σκανδαλίδης, Καρύδης και λοιποί. Απέναντι οι νεοδημοκράτες υπουργοί και βουλευτές της ΝΔ ακούν τον Δάνη Τζαμτζή να αγορεύει για τα ακίνητα. Στην άλλη άκρη, οι ΑΝΕΛ ακούν με προσοχή τα επιχειρήματα του Βασ. Καπερνάρου, που αγορεύει όπου βρεθεί για τα περί φοροδιαφυγής... Όλα σε ένα (εντευκτήριο), νοικοκυρεμένα.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Λίγο μετά τις 11, καφενείο και εντευκτήριο αδειάζουν. Όλοι οι βουλευτές σπεύδουν στην αίθουσα του κοινοβουλίου όπου αρχίζουν οι...μονομαχίες. Οι συνεργάτες, μόνοι, πίνουν το ποτάκι τους ακούγοντας τις αγορεύσεις από τους τηλεοπτικούς δέκτες.

 

Μιάμιση ώρα μετά, η παράσταση παίρνει τέλος. Έχει προηγηθεί η επίσκεψη της Θ. Τζάκρη στους κοινοβουλευτικούς συντάκτες, όπου τους παραδίδει τη δήλωση αποσκίρτισης από τα αποτρόπαια μνημόνια. Ήδη πάντως οι περισσότεροι βουλευτές, μετά την ψήφο τους, έχουν αποχωρήσει.

 

Μία και μισή. Η Βουλή ερημώνει. Η συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ έχει προ πολλού αποτελέσει παρελθόν. Στους δρόμους κυκλοφορούν ελάχιστα αυτοκίνητα. Και τώρα, αναμονή για τις επόμενες μονομαχίες. Τις προανήγγειλαν εξάλλου οι πολιτικοί αρχηγοί. Όσο για τους βουλευτές όλων των αποχρώσεων, ένα έχω να πω. Αν έλεγαν δημόσια αυτά που ακούμε στους διαδρόμους της Βουλής, η αποχώρηση της Τζάκρη θα έμοιαζε με σύντομο ανέκδοτο...

 

Ευτύχης Παλλήκαρης

ΣΕ ΚΡΙΣΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ Η ΜΕΣΑΙΑ ΤΑΞΗ !...

Ελάχιστοι από εμάς θα κρατήσουν το ίδιο επάγγελμα μια ζωή. Δεν είμαστε πια «η δουλειά μας». Στην εποχή του υλισμού, της ανεργίας, της παγκοσμιοποίησης και της μοναχικότητας, δεν είμαστε πια σίγουροι για το ποιοι είμαστε.

 

Η εμπειρία της μεσαίας τάξης ήταν ανέκαθεν η εξής: Ο άνθρωπος έχει την επαγγελματική του ταυτότητα. Είμαστε αυτό που κάνουμε. Επιλέγουμε επαγγέλματα που ταιριάζουν στον χαρακτήρα μας και στη συνέχεια αυτά διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας.

 

Οι σχολαστικοί άνθρωποι γίνονται λογιστές και μετά η λογιστική τους κάνει ακόμη πιο σχολαστικούς. Ειδικά οι άνδρες πάντα καθορίζονταν εν μέρει μέσα από τη δουλειά τους. Αλλά αυτή η εποχή τελειώνει. Με την οικονομική κρίση και την τεχνολογική αλλαγή (τα ρομπότ καταλαμβάνουν τον πλανήτη), μειώνεται συνεχώς ο αριθμός όσων έχουν μια ικανοποιητική δουλειά ή μένουν στο ίδιο επάγγελμα για πάντα.

 

Ο άνθρωπος σταματά να είναι η δουλειά του. Κι αυτό τον υποχρεώνει να βρει νέα ταυτότητα. Έχω περάσει πολλά χρόνια κάνοντας ερασιτεχνικές έρευνες πάνω στην επαγγελματική ταυτότητα. Ένας δικηγόρος μου παρουσίασε ως απόσταγμα τα ουσιώδη χαρακτηριστικά του επαγγέλματός του : «Πρέπει να συνταχθείς με όποια πλευρά της υπόθεσης σε προσλαμβάνει, οπότε πρέπει να είσαι ανήθικος. Και πρέπει να είσαι επίσης πειστικός. Είναι το προφίλ του ψυχοπαθή».

 

Ένας πρώην δημοσιογράφος που πέρασε στις τραπεζικές επενδύσεις μου έδωσε τη δική του άποψη για τους τραπεζίτες : «Άνθρωποι που τους ενδιαφέρει το χρήμα, συνήθως γιατί μεγάλωσαν με την έλλειψή του». Οι πολιτικοί απαξιώνονται, αλλά από τη δική μου εμπειρία κρίνω ότι τείνουν να είναι φιλικοί και κοινωνικοί.

 

Όταν κάποτε έπεσα τυχαία σε ένα δωμάτιο γεμάτο αριστερούς πολιτικούς από όλο τον κόσμο, πρόσεξα κάτι άλλο : Σχεδόν όλοι έδειχναν καλά. Είναι οι άνθρωποι που έχουν αρκετή αυτοπεποίθηση ώστε να μπαίνουν σε de facto διαγωνισμούς δημοτικότητας και να βλέπουν τα πρόσωπά τους μεγεθυσμένα σε πόστερ.

 

Οι επαγγελματικές ταυτότητες αλλάζουν με τον χρόνο. Όταν μπήκα στη δημοσιογραφία πριν από 20 χρόνια, ήταν μεθυστικό επάγγελμα. Μετά ήρθε το ίντερνετ και απαιτούσε σχεδόν ασταμάτητο γράψιμο με μειωμένο μισθό. Σήμερα οι δημοσιογράφοι είναι μάλλον εργάτες και όλο και περισσότερο γυναίκες (ο ταχύτερος τρόπος για να κυριαρχηθεί από γυναίκες ένα επάγγελμα είναι η μείωση των μισθών).

 

Το ακαδημαϊκό έργο κάποτε προσέλκυε ανθρώπους που τους άρεσαν οι ιδέες. Αλλά με τη διολίσθηση της «καθολικής θεωρίας» και την πίεση για δημοσίευση ατελείωτων όγκων συγγραμμάτων, οι ακαδημαϊκοί σήμερα τείνουν να είναι σκληρά εργαζόμενοι τύποι, αποφασισμένοι να αφιερώσουν τη ζωή τους σε μικροσκοπικές ιδιαιτερότητες (στην ολλανδική αργκό, αυτοί οι τύποι χαρακτηρίζονται «λάτρες μυρμηγκιών», που έχουν εμμονή με μικροσκοπικά πράγματα).

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Κάποια άλλα επαγγέλματα τα καταστρέφει η τεχνολογία. Όταν ένας βιβλιοπώλης με ρώτησε να του αναφέρω το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο απάντησα ανοήτως «η Amazon» και εκείνος απάντησε με μια κραυγή: γι 'αυτό η δημοσιογραφία αντικαθίσταται από τις δημόσιες σχέσεις.

 

Τα θύματα αυτών των αλλαγών χάνουν τις επαγγελματικές τους ταυτότητες. Αυτό συμβαίνει στους περισσότερους διαφημιστές, για παράδειγμα, γύρω στην ηλικία των 40. Στις συγκεκριμένες περιπτώσεις, η ιστορία που έχει ο καθένας για το ποιος είναι ξαφνικά καταρρέει. Αυτός είναι ένας λόγος που οι άνεργοι τείνουν να είναι δυστυχισμένοι.

 

Οποιαδήποτε ξαφνική αλλαγή στο εργασιακό στάτους φέρνει σύγχυση και στην οικογένεια και στους φίλους. Εμείς στη μεσαία τάξη ζούμε απλώς ό,τι έζησε η εργατική τάξη από τη δεκαετία του 1970. Οι μεταλλωρύχοι και οι εργάτες στα εργοστάσια είχαν σκληρές, δυσάρεστες δουλειές, αλλά εκείνες οι δουλειές προσέδιδαν ταυτότητα, εν μέρει επειδή ακριβώς ήταν σκληρές. Σήμερα οι περισσότερες δουλειές της εργαζόμενης τάξης περιλαμβάνουν την παροχή υπηρεσιών: σερβιτόροι, ταξιτζήδες, φύλαξη παιδιών ή ηλικιωμένων. Αλλά είναι δύσκολο να χτίσεις μια ταυτότητα από την παροχή υπηρεσιών.

 

Το χάσμα των τάξεων ξεχωρίζει τους ανθρώπους που επιλέγουν τη δουλειά τους από εκείνους που δεν την επιλέγουν. Οι σημερινοί νέοι κατά κανόνα δεν την επιλέγουν. Αν έχουν δουλειά, είναι συχνά στην παροχή υπηρεσιών. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αυτοκαθοριστούν χωρίς το πλεονέκτημα της επαγγελματικής ταυτότητας. Αρκετοί το κάνουν μέσω της κατανάλωσης : Είσαι ο Mac σου ή ο αγαπημένος σου καφές.

 

Τα social media προσφέρουν άλλες στρατηγικές. Στο Twitter, έχεις 160 χαρακτήρες για να γράψεις τη βιογραφία σου - στην ουσία να δηλώσεις την ταυτότητά σου. Οι νεότεροι άνθρωποι συχνά αναφέρουν απλώς την αγαπημένη τους ομάδα ή μάρκα ή χρησιμοποιούν κάποιο εξυπνακίστικο tag.

 

Για πολλούς ανθρώπους, ο λογαριασμός τους στο Twitter ή η σελίδα τους στο Facebook είναι η ταυτότητά τους. Είναι ο χώρος όπου παρουσιάζουν τον εαυτό τους στον κόσμο. Αυτές οι ιστοσελίδες έχον απογειωθεί επειδή οι άλλες ταυτότητές μας έχουν αποδυναμωθεί - ή όπως το θέτει ο κοινωνιολόγος Zygmunt Bauman έχουν γίνει πιο ρευστές.

 

Οι άνθρωποι κάποτε καθορίζονταν μέσα από τη δουλειά, τη θρησκεία, την πατρίδα και την οικογένειά τους. Όμως στους σημερινούς υλιστικούς, άνεργους, παγκοσμιοποιημένους καιρούς, όπου όλο και περισσότεροι από εμάς ζουν μόνοι, δεν είμαστε πια σίγουροι για το ποιοι είμαστε.

Simon Kuper

ΠΑΡΕ ΤΟΝ ΕΝΑΝ ΚΑΙ ΒΑΡΑ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ !...

Όσοι παρακολούθησαν τη «μονομαχία» Σαμαρά – Τσίπρα, πέρασαν ένα τρίωρο αηδίας και εκνευρισμού ! Οι υποτιθέμενοι ηγέτες των δύο πολιτικών πόλων, συναγωνίστηκαν σε μια σειρά φτηνών λογοπαιγνίων και εξυπνακίστικων ρετσετών, όλα χωρίς κανένα ιδεολογικό και πολιτικό περιεχόμενο ! 

Τα κρίσιμα ερωτηματικά, που έχουν δημιουργηθεί και αναπτυχθεί στον ελληνικό λαό κι αφορούν τους δυο, ξεβράκωτους, μονομάχους, όχι, μόνο δεν απαντήθηκαν, αλλά ούτε, καν, προσεγγίστηκαν. 

Τσιμουδιά δεν έβγαλε ο Αντωνάκης, για την παροιμιώδη κωλοτούμπα του και την ξαφνική μεταμόρφωσή του, από σκληρό πολέμιο των μνημονίων, σε άτεγκτο εφαρμοστεί των πιο σφαγιαστικών εκδοχών τους. 

Λέξη δεν βρήκε να πει ο Τσίπρας, για το που οδηγεί ο δρόμος των εκπτώσεων από τις αρχικές ιδεολογικές και πολιτικές διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ και την καθημερινή, σχεδόν, προσαρμογή του στα δεδομένα, που μέχρι χθες κατακεραύνωνε !

 Είναι καθαρό, πλέον, πως έχουμε να κάνουμε με δυο επιφανείς καιροσκόπους πολιτικούς, λαϊκιστές του κερατά, από τη μια και αθεράπευτα, ερωτευμένους με την καρέκλα της εξουσίας, από την άλλη. Πρόκειται για τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος, για δυο περιπτώσεις πολιτικών της σαχλαμάρας !...

ΣΤΑ ΥΨΗ Ο ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ !...

ΑΠΟ ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΑ ΙΔΙΑ !...

Η κατάθεση πρότασης δυσπιστίας ανήκει στο τελετουργικό της δημοκρατίας, που «φυραίνει ολοένα». Δίνει προς στιγμήν την αίσθηση ότι κέντρο της πολιτικής παραμένει η Βουλή. Το σοβαρότερο πρόβλημα της οποίας δεν είναι τα αναθέματα που ακούγονται απ’ έξω περιστασιακά, αλλά ότι το κέντρο ισχύος βρίσκεται πια «κάπου εκεί έξω». Εξω από τα σύνορα ή εντός συνόρων πλην εκτός θεσμών: σε συγκροτήματα συμφερόντων που παρακάμπτουν και περιφρονούν τις θεσμικές μορφές εξουσίας. 

Ουδέποτε μεταπολιτευτικά έπεσε κυβέρνηση από πρόταση δυσπιστίας. Αλλά και ουδέποτε ήταν αυτός ο κατεξοχήν αντιπολιτευτικός στόχος· όπως δεν είναι τώρα του ΣΥΡΙΖΑ, όσο καταλαβαίνω. Αντίθετα, συνήθως ο σκοπός ήταν να ξαναδοθεί κάποιος χυμός στο υπό μαρασμό τελετουργικό, στην ίδια τη δημοκρατία. Να υποχρεωθούν να παραστούν στο καταφρονημένο Κοινοβούλιο, έστω για να επαναλάβουν τα γνωστά τους (αλλά πια όχι στην ασφάλεια μιας χαλαρής συνέντευξης), πρωθυπουργοί και υπουργοί που απέκτησαν την κάκιστη συνήθεια της τηλεπολιτικής: να απουσιάζουν συστηματικά από εκεί όπου οφείλουν να δίνουν αναφορά· τη Βουλή. Να ελεγχθούν παρόντες. 

Κι ας μην περάσει ούτε λέξη από το τείχος της ακοής τους και από το πάχος της αδιαφορίας τους όχι τόσο γι’ αυτά που λένε στο δεδομένο ύφος τους τα αντιπολιτευόμενα κόμματα όσα για εκείνα που ψελλίζει, αρθρώνει ή ουρλιάζει έξω ο δήμος. Στριμωγμένος, πονεμένος, με την αίσθηση του ματαίου να του κόβει τα πόδια· να του μαυρίζει την ψυχή. 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια... 

 Ο δήμος αυτός, το ξέρει καλά η κυβέρνηση, έχει εκφράσει ήδη τη δυσπιστία του. Με τις κινητοποιήσεις του, που όσο αναντίστοιχες με την οξύτητα των προβλημάτων κι αν θεωρηθούν, δεν επαληθεύουν τα κηνσορικά γραφόμενα για «παραιτημένο λαό, βουλιαγμένο στον καναπέ του». Με τις σταθερές απαντήσεις του σε αλλεπάλληλα γκάλοπ (μιλάω για τα δημοσιευόμενα, δεν υπολογίζω όσα γράφονται για μυστικά κυλιόμενα). Ακόμα και με το ομιλητικότατο 27% της ανεργίας, που υπερδιπλασιάζεται στους νέους. 

Δεδομένη είναι και η «νίκη» της κυβέρνησης την Κυριακή. Ο φόβος φυλάει τα έρμα, και πολύ προσεκτικότερα την εξουσία. Η «νίκη» όμως αυτή έχει τα γνωρίσματα των πάμπολλων «εθνικών θριάμβων» που μας έφεραν έως εδώ. Φρόνιμο είναι να το θυμούνται αυτό τη Δευτέρα οι κυβερνώντες. 

 Παντελής Μπουκάλας

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΩΝ ΟΙΚΩΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ !...

Η υποβάθμιση της Γαλλίας από την S&P δεν αποδεικνύει κάτι για την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας, υποστηρίζει ο Πολ Κρούγκμαν, λέγοντας ότι περισσότερο αντανακλά τις ιδεοληψίες των διεθνών οίκων αξιολόγησης. 

Ο νομπελίστας οικονομολόγος επισημαίνει ότι σε σχέση με την Βρετανία που έχει υψηλότερη αξιολόγηση από την S&P η Γαλλία είχε με βάση τα στοιχεία του ΔΝΤ καλύτερες επιδόσεις όσον αφορά τη μείωση του χρέους και την αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματος. Το χρέος της Γαλλίας προς το ΑΕΠ είναι μικρότερο από αυτό της Βρετανίας και το ΔΝΤ προβλέπει πως η διαφορά αυτή θα διευρυνθεί. Την ίδια ώρα το γαλλικό κατά κεφαλήν εισόδημα έχει μειωθεί λιγότερο σε σχέση με το βρετανικό από τα υψηλά του 2007 και ως το 2018 προβλέπεται πως θα έχει σημειώσει μεγαλύτερη αύξηση.

"Οπότε γιατί υποβαθμίστηκε η Γαλλία ;" διερωτάται ο Π. Κρούγκμαν. 

Σύμφωνα με την S&P, σημειώνει, επειδή δεν εφάρμοσε μεταρρυθμίσεις οι οποίες θα ενισχύσουν την ανάπτυξη μεσοπρόθεσμα. Αλλά, όπως τονίζει, η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει βέβαιη γνώση σχετικά με το ποιες μεταρρυθμίσεις ενισχύουν την ανάπτυξη και σε ποιο βαθμό. 

Οι αξιωματούχοι της Κομισιόν μιλούν με μεγάλη σιγουριά για τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και τα "υπέροχα πράγματα που επιτυγχάνουν", αλλά υπάρχουν πολύ λίγες ενδείξεις που υποστηρίζουν αυτήν την σιγουριά, επισημάνει. 

Σύμφωνα με τον ίδιο κανείς δεν μπορεί να απαντήσει αν οι πολιτικές που εφαρμόζει ο Ολάντ θα οδηγήσουν σε μικρότερη ανάπτυξη από αυτές που προτείνει ο Όλι Ρεν. Όταν η S&P διαμαρτύρεται για την έλλειψη μεταρρυθμίσεων στην ουσία διαμαρτύρεται για την απόφαση του Ολάντ να αυξήσει τους φόρους στους πλούσιους αντί να τους μειώσει, υποστηρίζει. 

 Οπότε όπως η λιτότητα δεν έχει σχέση με την δημοσιονομική υπευθυνότητα έτσι και η πίεση για “διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις” δεν έχει σχέση με την ανάπτυξη. Και στις δύο περιπτώσεις αφορά την εξάρθρωση του κοινωνικού κράτους, υπογραμμίζει ο Π. Κρούγκμαν.

ΑΛΛΑΞΟΚΩΛΙΕΣ !...

Μπερδεμένες καταστάσεις, επικρατούν στο πολιτικό επίπεδο, που σε κάνουν ν΄ ανατρέχεις στο παραδοσιακό δίλημμα της «κότας και τ΄ αυγού». 

Οι δυο πόλοι βρέθηκαν με, εκατέρωθεν, προβλήματα και χρειάστηκε να προσφύγουν σε ενέργειες αντιπερισπασμού. Και οι δυο, μαζί και παράλληλα ! 

Το «αγγούρι» της κυβέρνησης συνίσταται στην επίσκεψη της τρόϊκας και στην αναπόφευκτη ανατροπή μιας καίριας δέσμευσης, για μη λήψη νέων μέτρων. 

Η προβοκατόρικη δολοφονία των δύο νεαρών χρυσαυγιτών στο Ν. Ηράκλειο, έδωσε, προς στιγμήν, τη δυνατότητα εκμετάλλευσής της ως ανέλπιστο (;) γεγονός αντιπερισπασμού στα τροϊκανά, πλην, όμως, το όλο θέμα κατάκατσε σύντομα και πριν ξανάρθουν στην Αθήνα οι «τρεις καμπαλέρος». 

Ακριβώς στην ίδια συγκυρία ξεφύτρωσε και τ΄ «αγγούρι» για το ΣΥΡΙΖΑ, όταν ο Αλέξης, προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα στον καθορισμένο, (απ΄ ό,τι φαίνεται), δρόμο του «ρεαλισμού και του συμβιβασμού», αναφώνησε, από το αμερικάνικο μικρόφωνο, την καινούργια στρατηγική : μια αποχώρηση της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και το Ευρώ, θάταν καταστροφή ! 

Εδώ τ΄ «αγγούρι» πήρε τη μορφή των, έντονων, εσωκομματικών αντιδράσεων, των συνιστωσών κι όχι μόνο. Ο Αλέξης γυρνώντας από το Αμέρικα και διαπιστώνοντας το μέγεθος του «αγγουριού», γούρλωσε τα μάτια κι έπεσε σε βαθιά σκέψη και περισυλλογή. 

Την ίδια ώρα στο κυβερνητικό στρατόπεδο, τα μαγειρεία έψαχναν τη συνταγή, για το φαϊ που θα θόλωνε, πάλι, τα νερά. Τη βρήκαν στο ντου των ΜΑΤ στην ΕΡΤ, ξημερώματα της Πέμπτης ! 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια... 

Δεν ξέρω αν στην επιλογή τους είχαν συνυπολογίσει και την αντίδραση του Τσίπρα, (δεν τους θεωρώ τόσο ικανούς…), το κόλπο, όμως, έπιασε : η ανακατάληψη του Ραδιομέγαρου της Αγίας Παρασκευής, ως αμφιλεγόμενη ενέργεια, θα έπαιζε τον ομιχλώδη ρόλο της, αλλά μετά την επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ, η ομίχλη που θα καλύψει τα τροϊκανά, φαντάζει μεγάλης πυκνότητας. 

Η πρόταση μομφής στην κυβέρνηση, που έγινε με αφορμή το ντου στην ΕΡΤ, αλλά με κύριο στόχο, τη δημιουργία αντιπερισπασμού στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, με την «επαναστατική» συσπείρωση των αντιφρονούντων, (σε μια «χουντική» ενέργεια της κυβέρνησης), πέφτει ως «μάνα εξ ουρανού» στο κυβερνητικό στρατόπεδο, αφού, για πολλές ημέρες, θα επισκιάσει κάθε άλλη συζήτηση, αλλά και εξέλιξη στα ζητήματα με την τρόϊκα ! 

Κι όχι, μόνο, αυτό. Αλλά και μετά την Κυριακή, ο Σαμαράς θα έχει μια νωπή ψήφο εμπιστοσύνης στο κοινοβούλιο, που για ένα εξάμηνο δεν θα μπορεί να αμφισβητηθεί ! 

Και το «μία σου και μία μου», συνεχίζεται !...

Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΣΥΡΙΖΑ !...

SIT-DOWN COMEDY : ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΣ !...

Ο Αντώνης ο Σαμαράς ξεκίνησε την καριέρα του από το σινεμά. Εδώ σε στιγμιότυπο από τις οντισιόν για το ρόλο του Χάρι του Πότερ ...

 

Με μεγάλη λαχτάρα κάθισα να παρακολουθήσω τη sit-down comedy παράσταση του Αντώνη του Σαμαρά, που στο κοινό είναι γνωστός και με το παρατσούκλι «ο συνομιλητής του Θεού». Οι μυημένοι στο θέατρο συμπολίτες μου γνωρίζουν πως το sit-down comedy είναι ένα παλιό, όσο και η ελληνική τηλεόραση, είδος κωμωδίας, στο οποίο –σε αντίθεση με το δυτικόφερτο stand-up– ο καλλιτέχνης είναι καθισμένος, συνήθως πίσω από ένα γραφείο ή ένα τραπέζι, μόνος του ή με άλλους κωμικούς και αυτοσχεδιάζει μικρούς κωμικούς μονολόγους, διατηρώντας σε όλη τη διάρκεια της παράστασης το ύφος του, κόντρα στα λεγόμενά του, σοβαρό.

Πολύτιμος βοηθός είναι ένας άλλος καλλιτέχνης, που ονομάζεται δημοσιογράφος, ο οποίος σκοπό έχει, μέσω ερωτήσεων και παρατηρήσεων, να δώσει το έναυσμα -την πάσα αν θέλετε- για τους κωμικούς μονολόγους. Προφανώς, όσο σπουδαιότερος είναι ο κωμικός τόσο μικρότερη είναι η συμβολή του δημοσιογράφου, ένα αξίωμα το οποίο, όπως θα θυμούνται οι παλιότεροι θεατρόφιλοι, βρήκε την απόλυτη εφαρμογή του με τον Ευάγγελο τον Γιαννόπουλο, τον σπουδαιότερο ίσως εκπρόσωπο της παλαιότερης τάσης του sit-down comedy που έμεινε γνωστή ως «νεοελληνικός σοσιαλιστικός σουρεαλισμός».

Μετά από τη μικρή αλλά απαραίτητη εισαγωγή, οφείλω να ομολογήσω πως το σόου της Δευτέρας του Αντώνη του Σαμαρά που είχε τίτλο «Συνέντευξη στον Γιάννη Πρετεντέρη» όχι μόνο δεν με απογοήτευσε αλλά, στη δικιά μου συνείδηση τουλάχιστον, επιβεβαίωσε πως ανήκει στην κορυφή της νέας γενιάς sit-down κωμικών.

Αυτό που πρώτα από όλα με μάγεψε ήταν ο άψογος συνδυασμός εικόνας και ήχου. Ο Μεσσήνιος καλλιτέχνης δεν περιορίστηκε απλώς στο να λέει τις δολοφονικές του ατάκες, αλλά τις έπαιζε και παντομίμα, κουνώντας ασταμάτητα τα χέρια του επί 80 λεπτά, σε ένα νέο, εντελώς δικό του, είδος νοηματικής η οποία δεν βγάζει κανένα απολύτως νόημα, αλλά σκοπό έχει να υπογραμμίσει το αστείο και να λειτουργήσει με τον ίδιο τρόπο που λειτουργούν οι ανιματέρ στα μεγάλα ψυχαγωγικά σόου όπου το κοινό βαριέται τόσο πολύ που δεν ξέρει πού να γελάσει ή να χειροκροτήσει. Δεν έχει βεβαια καταφέρει να φτάσει την κίνηση των χεριών του Κώστα του Σημίτη, ο οποίος ήταν δημιουργός της περίφημης «αφηρημένης νοηματικής». Της κίνησης δηλαδή των χεριών που δεν έχει καμία σχέση με τα λόγια που βγαίνουν από το στόμα, αλλά περιγράφουν κάτι τελείως αφηρημένο, ίσως και ανύπαρκτο.

Όμως, κακά τα ψέματα, πάνω από όλα είναι ο λόγος. Το κείμενο. Κι εκεί ο Αντώνης ο Σαμαράς αποδεικνύεται πραγματικός μάστορας. Από τις πολλές και καλές του ατάκες ξεχώρισα τρεις. Πρώτον γιατί βαριόμουν να ξεχωρίσω περισσότερες και δεύτερον γιατί νομίζω πως αυτές οι ατάκες θα μείνουν στον πάνθεον της ελληνικής κωμωδίας πλάι στο «είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα» ή το «όχι πατέρα... η αλήθεια βρίσκεται στους Σεξ Πίστολς» ή το «όχι άλλο κάρβουνο» ή το «λεφτά υπάρχουν».

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

«Θα έχουμε δωρεάν στην Ελλάδα ασύρματο wifi ίντερνετ σε ένα χρόνο». Είναι η φράση που κέρδισε κοινό και κριτικούς και δικαίως, καθώς αποδεικνύει την ευρυματικότητα του σπουδαίου καλλιτέχνη. Εκ πρώτης όψεως και από μόνη της, δεν φαίνεται καθόλου αστεία και μάλιστα μοιάζει με μια πάρα πολύ καλή ιδέα που καθόλου άσχημο δεν θα ήταν να γίνει πραγματικότητα. Αν όμως κανείς σκεφτεί πως πρόκειται για την απαντηση στην παρατήρηση «οι νέοι δυσπιστούν απέναντι στο πολιτικό σύστημα», τότε δεν μπορεί παρά να υποκλιθεί στο ταλέντο του Αντώνη του Σαμαρά.

 

«Στη ζωή μου δεν έχω δει ούτε ένα φασίστα». Μια τεράστια στιγμή, όπου μετατρέπεται σε κωμωδία ένα προσωπικό, ανθρώπινο δράμα: Ο Αντώνης ο Σαμαράς είναι τυφλός. Θεότυφλος. Πιο τυφλός και από τη δικαιοσύνη ή τον Στίβι τον Γουόντερ. Χάρις όμως στην εκπαίδευση που έχει πάρει από Θιβετιανούς μοναχούς κατά τη διάρκεια των 11 χρόνων απουσίας του από τη σκηνή –τα «11 καμένα χρόνια», όπως τα αποκαλούν οι μελετητές του έργου του– καταφέρνει να κινείται με τρόπο που σε καμιά περίπτωση δεν προδίδει την αναπηρία του αυτή. Όποιος έχει δει την ταινία «Ο Τυφλός Σαμουράι» μπορεί να καταλάβει ακριβώς τι εννοώ.

 

«Αυτοί που ψήφισαν Χρυσή Αυγή δεν έχουν καμία σχέση με τη Χρυσή Αυγή και την ηγεσία της». Μια φράση που σηματοδοτεί την προσχώρηση του συνομιλητή του Θεού στο χώρο του μεταμοντέρνου σουρεαλισμού. Αν επιμείνει σε αυτόν το δύσκολο δρόμο μπορεί σε μελλοντικές του παραστάσεις να απολαύσουμε φράσεις όπως «Οι ψηφοφόροι της ΝΔ δεν έχουν καμία σχέση με τη ΝΔ και με την ηγεσία της», «ο Ηλίας ο Κασιδιάρης είναι ο πιο γνήσιος συνεχιστής του έργου του Μαχάτμα του Γκάντι», «η Ελλάδα θα ξεπεράσει την ύφεση» ή «στο τέλος του 2013 θα υπάρχει πλεόνασμα».

Μάνος Βουλαρίνος

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΣΟΪΜΠΛΕ !...

ΑΠΟ ΜΙΚΡΟ ΚΙ ΑΠΟ ΤΡΕΛΟ, ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ !...

Ο Αντωνάκης στη χθεσινή συνέντευξή του, αφού έκανε γαργάρα τις ερωτήσεις τις σχετικές με την αισχρή πολιτεία του, τα δύο χρόνια που αντιπολιτεύτηκε τον Γ. Παπανδρέου, έφτασε στο αποκορύφωμα της σχιζοφρενικής του συμπεριφοράς, αποκαλύπτοντας το λόγο που «…τον ώθησε να παρέμβει στα κυβερνητικά πράγματα…».

 

«…Ο Παπανδρέου έθεσε σε αμφισβήτηση την παραμονή της χώρας στην Ευρώπη και το Ευρώ…», ισχυρίστηκε ο Αντωνάκης, για να δικαιολογήσει, όχι, μόνο, την ανάμειξή του στην κυβέρνηση, αλλά και την κωλοτούμπα του στο Μνημόνιο, που από επικριτής και πολέμιός του, εξελίχθηκε σε άτεγκτο εφαρμοστή του, σε πολύ σκληρότερες εκφράσεις του !

 

Είναι πολλοί αυτοί που θεωρούν τραβηγμένη την άποψη, για την έμφυτη τάση, κάποιου, στην απατεωνιά και τη λωποδυσία, οι περιπτώσεις, όμως, σαν του Σαμαρά, είναι τρανταχτά παραδείγματα της βασιμότητάς της.

 

Αναλύοντας τον παραπάνω ισχυρισμό του, αδίστακτου, πρωθυπουργού – κωλοτούμπα, καταγράφουμε, πως αναφέρεται στην πρόταση του Γ. Παπανδρέου, για τη διενέργεια Δημοψηφίσματος και για την απόπειρά του να επαναφέρει τον ελληνικό λαό στο προσκήνιο των αποφάσεων και των εξελίξεων, οι οποίες βρίσκονταν στα χέρια των δανειστών της χώρας, κατά τρόπο αδυσώπητα εκβιαστικό και λεηλατικό.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Ο γελοίος, λοιπόν, Σαμαράς, έρχεται, τώρα, να υπονοήσει, πως αν ο λαός αφήνονταν να εκφράσει τη θέλησή του, μέσα από μια διαδικασία, κατοχυρωμένη στο Σύνταγμα της Ελλάδας, αυτό θα έθετε σε κίνδυνο την παραμονή της χώρας στην Ευρώπη και το Ευρώ, επειδή πιθανά θα ψήφιζε «όχι στα νέα μέτρα» !

 

Μόνο ένα φασισταριό από τα πολιτικά γεννοφάσκια του θα ομολογούσε, δημόσια, πως δεν αναγνωρίζει στο λαό το δικαίωμα να αποφασίζει ό,τι θέλει, όταν και όποτε θέλει και πως υιοθετεί, χειροκροτεί και προωθεί, τις αντιδημοκρατικές παρεμβάσεις, που συντελούν στη φίμωσή του ! Γιατί η επίθεση κατά του Γ. Παπανδρέου, στην οποία συμμετείχαν, συνομωτικά, και ο Αντωνάκης και ο Βαγγέλας, δεν ήταν κατά του τότε πρωθυπουργού, αλλά κατά του ελληνικού λαού και της Δημοκρατίας !

 

Και μόνο ένας, από τα κομματικά γεννοφάσκια του δουλοπρεπής πολιτικός, θα αποκάλυπτε, για πιο λόγο δέχτηκε να παίξει το ρόλο της μαριονέτας στα χέρια της Μέρκελ, δεσμευόμενος, για την τυφλή υπακοή και την άτεγκτη εφαρμογή περιοριστικών μέτρων, πολύ πιο σκληρών και σφαγιαστικών, για τον ελληνικό λαό !...

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ !...

Η χώρα βρίσκεται πάντα στην εντατική, έστω κι αν απέφυγε τα χειρότερα. Άρα, το τελευταίο που χρειαζόταν τη στιγμή αυτή είναι ένα πολιτικό θέατρο του παραλόγου - και μάλιστα κακοπαιγμένο. Τη σχετική παράσταση δίνουν με αμετροέπεια κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση. Και τούτο, διότι και οι δύο πλευρές νιώθουν πολιτικά ευάλωτες, με αποτέλεσμα να αντιδρούν σπασμωδικά. Η μεν κυβέρνηση τρέμει τη φθορά της στην κοινή γνώμη, ενώ η αξιωματική αντιπολίτευση φοβάται το εσωτερικό της τοπίο, με αποτέλεσμα να φθείρεται στην ευρύτερη κοινή γνώμη.

 

Ας ξεκινήσουμε από την κυβέρνηση. Το επικοινωνιακό της μπαράζ, που επεδίωκε να την εμφανίσει ως «ηρωικά αντιστεκόμενη» στην τρόικα, πέρα από τυχοδιωκτικό, είναι αναποτελεσματικό. Δεν πείθει την κοινή γνώμη, ενώ έχει ενοχλήσει τους δανειστές θυμίζοντάς τους πόσο ανεύθυνες μπορεί να γίνουν οι πολιτικές ελίτ της χώρας. Έγκυροι ανταποκριτές στις Βρυξέλλες καταγράφουν ένα κλίμα ενόχλησης των εταίρων μας, που δυσφορούν διότι χρεώνονται για προθέσεις («οριζόντια μέτρα»), που δεν έχουν, ενώ είναι η ελληνική πλευρά η οποία δεν έχει υλοποιήσει τρία από τα τέσσερα προαπαιτούμενα για τη δόση του 1 δισ. Ταυτόχρονα, δεν θεωρούν αξιόπιστες τις προτάσεις της κυβέρνησης για κάλυψη του χρηματοδοτικού κενού για το 2014: Υπερτιμώντας έσοδα και υποτιμώντας δαπάνες.

 

Από την πρώτη στιγμή ήταν ξεκάθαρο για κάθε υποψιασμένο πολίτη πως η «πολιτική» λύση που προπαγάνδιζε το επιτελείο του πρωθυπουργού, ώστε να παρακαμφθούν οι τεχνοκράτες της τρόικας, ήταν εντελώς εξωπραγματική. Αυτή την ψυχρολουσία υπέστη ο Βενιζέλος ως υπουργός Οικονομικών για να επιστρέψει υπό μάλης με το χαράτσι της ΔΕΗ. Την ίδια ψυχρολουσία υπέστη και ο Σαμαράς στη συνάντηση με τη Μέρκελ. Επίσης, οι πρόσθετοι ουτοπικοί παλικαρισμοί περί εξόδου στις αγορές, ώστε να «απαλλαγούμε» από ένα νέο μνημόνιο, θα οδηγούσαν σε δυσθεώρητα ύψη επιτοκίων δανεισμού, που θα έπνιγαν τη χώρα.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Αλλά η προπαγάνδα εν κενώ δεν έχει όρια. Στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού θυμήθηκε την καταστροφική φάση της αντιμνημονιακής σταυροφορίας της ΝΔ κατακεραυνώνοντας το μνημόνιο, που η ίδια η κυβέρνηση εφαρμόζει. Απείλησε επίσης την τρόικα με εκλογές, αν αυτή συνεχίσει να πιέζει την κυβέρνηση! Αντιστρόφως, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ισχυρίστηκε πως είναι η τρόικα, που στήνει «εκλογικό σκηνικό»! Εν μια νυκτί, και στο γόνατο, παρουσιάστηκε η «προγραμματική σύγκλιση» ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, μια κενολόγος έκθεση ιδεών ως ιδεολογικό-πολιτικό ανάχωμα στον «πόλεμο» με την τρόικα, ώστε να αποφευχθούν «νέα μέτρα»!

 

Αυτά βεβαίως, αν έρθουν με ένα νέο μνημόνιο, θα έχουν βαθμό πόνου αντίστοιχο με τη μεταρρυθμιστική αρρυθμία της κυβέρνησης. Την ίδια ώρα, ο Τσίπρας κάθε φορά που ο Δραγασάκης καθησυχάζει την κοινή γνώμη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα της εχέφρονος Αριστεράς, χαϊδεύει φοβισμένα τους παράλογους εσωκομματικούς «επαναστάτες» με αδιανόητες απειλές για επανακρατικοποιήσεις. Τρομάζει έτσι ταυτόχρονα πιθανούς επενδυτές, αλλά και την εγχώρια κοινή γνώμη. Προσθέτοντας άλλο ένα τραύμα στην αίσθηση των εταίρων μας για το ότι οι εγχώριες πολιτικές ελίτ κολυμπούν στην ανευθυνότητα παίζοντας εσωτερικό θέατρο αντί να προσπαθούν να σώσουν τη χώρα.

 

Υπάρχει όμως κάτι χειρότερο : Κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση να πιστεύουν όντως πως το θέατρο του παραλόγου, που παίζουν εκφράζει την πραγματικότητα. Τότε είναι σίγουρο, ότι η ολική καταστροφή πλησιάζει.

Γιάννης Λούλης

ΣΚΕΥΩΡΙΑ, ΣΤΗΜΕΝΗ ΑΠΟ ΕΠΙΟΡΚΟΥΣ-ΥΠΟΔΙΚΟΥΣ ΚΥΠΑΤΖΗΔΕΣ !...

Σε καταγγελία της η Ομοσπονδία εργαζομένων στην ΕΥΠ, αναφορικά με την υπόθεση δίωξης του Μιχάλη Καρχιμάκη, κάνει λόγο για σκευωρία, στημένη από επίορκους-υπόδικους υπαλλήλους της ΕΥΠ. Η ΟΜΕ-ΕΥΠ αναφέρει στην ανακοίνωσή της για τη γνωστή δράση ορισμένων υπηρεσιακών παραγόντων, η οποία άλωσε την Υπηρεσία και καλεί τον πρωθυπουργό και τον Ευάγγελο Βενιζέλο να περιφρουρήσουν το κύρος της.

 

Διαβάστε την ανακοίνωση :

 

«Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ομοσπονδίας εργαζομένων (ΟΜΕ-Ε.Υ.Π.) της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών καταγγέλλουν τη σκευωρία που στήθηκε από επίορκους-υπόδικους υπαλλήλους εις βάρος συναδέλφων μας και του πρώην υπουργού και Γραμματέα του ΠΑΣΟΚ Καρχιμάκη Μιχάλη.

 

Είναι γνωστό ότι η δράση ορισμένων Υπηρεσιακών παραγόντων άλωσε την Υπηρεσία μας δημιουργώντας μια σειρά από παθογένειες και πληγές στον κορμό της Ε.Υ.Π., πλήττοντας την αξιοπιστία και θίγοντας την αξιοπρέπεια των εργαζομένων, οι οποίοι παρ΄ όλες τις συκοφαντίες, τις απειλές και τους εκφοβισμούς ανέδειξαν το πρόβλημα και διατράνωσαν την βούληση τους για κάθαρση και δικαιοσύνη.

 

Καλούμε : Τον Πρωθυπουργό της χώρας, τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και το σύνολο του πολιτικού κόσμου να περιφρουρήσουν το κύρος της Ε.Υ.Π. Την πολιτική και φυσική ηγεσία της ΕΥΠ να συμβάλλουν με τις ενέργειές τους προκειμένου να θωρακιστεί η Υπηρεσία από όλα αυτά τα φαινόμενα που την ταλάνισαν στο πρόσφατο παρελθόν και να μπει τέλος στην εγκληματική δράση αυτών που ακόμα και σήμερα υπονομεύουν το έργο της και συκοφαντούν συναδέλφους μας".

 

ΣΗΜ. ΛΟΓΟΠΛΟΚΙΩΝ :

Οι λέρες που καταγγέλλονται κάνουν τη βρώμικη δουλειά τους, σίγουρα για λογαριασμό κάποιων. Οι της δικαιοσύνης τι κάνουν ; Προς τα που ψάχνουν και τι διαρρέουν στα γλοιώδη ΜΜΕ της διαπλοκής, που παίρνουν αφορμή, για να ξεσαλώσουν ;

Η ΒΙΑ ΔΕΝ ΞΟΡΚΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΛΟΓΙΑ !...

Ζοφερό μήνυμα προκύπτει από τις χθεσινές εκτελέσεις, για την ελληνική πολιτική σκηνή, αλλά κι εκείνους που μετέτρεψαν την Ελλάδα σε «δοκιμαστήριο» πρωτοφανών πολιτικών. Αν μείνουν στα λόγια, η αποσταθεροποίηση ίσως είναι προ των πυλών. Θα είναι ευχής έργον αν το χθεσινό μακελειό στο Ν. Ηράκλειο αφυπνίσει τις εγχώριες πολιτικές ηγεσίες, αλλά και τα «αφεντικά» της τρόικας, για τους κινδύνους που έχει δημιουργήσει η συνεχιζόμενη πολυεπίπεδη κρίση.

 

Η εκτόξευση της ανεργίας, η κάθετη μείωση του βιοτικού επιπέδου, ο διεθνής διασυρμός της χώρας, η συνεχής αβεβαιότητα για το μέλλον, έχουν σημαδέψει την ελληνική κοινωνία. Σε μεγάλα τμήματα της, η οργή και η απογοήτευση για την ποιότητα του εγχώριου πολιτικού συστήματος σιγοβράζει, δημιουργώντας εύκρατο περιβάλλον για την επικράτηση ακραίων αντιλήψεων και συμπεριφορών.

 

Κρίνοντας από τα όσα συνεχίζουν να συμβαίνουν στο πολιτικό σκηνικό, από τις κενές υποσχέσεις, τις πρόχειρες μέχρι αηδίας νομοθετήσεις, τις συχνά εμπρηστικές αντεγκλήσεις και συμπεριφορές, αυτές οι διαστάσεις της ελληνικής πραγματικότητας δεν έχουν γίνει αντιληπτές από τις πολιτικές «ελίτ», είτε αυτές βρίσκονται στα δεξιά, είτε στα αριστερά.

 

Ομοίως, οι «καλβινιστές» της τρόικας, αλλά και τα αφεντικά τους στις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον, δεν φαίνεται να έχουν αντιληφθεί ότι τα όρια της ελληνικής (και ίσως όχι μόνον) κοινωνίας κοντεύουν να εξαντληθούν. Οτι ίσως οι άτεγκτες και άνισες πολιτικές τους, εκτρέφουν φαινόμενα, όπως η πολιτική τρομοκρατία, που έτειναν να εκλείψουν τις τελευταίες δεκαετίες στο μεγαλύτερο μέρος της «ανεπτυγμένης» Ευρωπαϊκής ηπείρου.

 

Ήδη από το βράδυ της Παρασκευής υπήρξε πληθώρα δηλώσεων, σε όλο το πολιτικό φάσμα, που καταδίκαζαν απερίφραστα την εγκληματική ενέργεια. Υπήρξαν εκκλήσεις για ψυχραιμία και ενότητα, διαβεβαιώσεις ότι το φαινόμενο θα παταχθεί.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Τα λόγια όμως δεν αρκούν για να ξορκίσουμε τη βία και τον κίνδυνο αποσταθεροποίησης. Όπως δεν αρκεί και η «καταστολή», που συνήθως φέρνει περισσότερη βία. Χρειάζονται έργα. Χρειάζονται αλλαγές πολιτικής.

 

Οι ηγέτες του εγχώριου πολιτικού συστήματος πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουν ότι οι τόνοι στους οποίους διεξάγουν την αντιπαράθεση, η αδυναμία τους να βρουν έστω και τον ελάχιστο κοινό τόπο, η ανικανότητα τους να εμπνεύσουν σε ένα όραμα, αντί να διχάζουν τη κοινωνία, αποτελούν μέγιστο κίνδυνο για την σταθερότητα και την πορεία της χώρας.

 

Ο διεθνής παράγων, αυτοί δηλαδή που συνηθίσαμε τώρα πια να αποκαλούμε δανειστές, πρέπει επιτέλους να καταλάβουν ότι παίζουν με τη φωτιά. Οτι επιμένουν να αγνοούν τις ελληνικές ιδιαιτερότητες, την ιστορία μας, έστω κι αυτές τις χτυπητές αδυναμίες της κοινωνίας μας, που όμως δεν διορθώνονται από τη μια στιγμή στην άλλη, με οικονομικούς «αυτοματισμούς».

 

Οτι ένας λαός, όποια κουσούρια κι αν υποτίθεται ότι έχει, δεν γίνεται να αντιμετωπίζεται συνεχώς από τους ίδιους τους εταίρους του, ως απείθαρχο ζωντανό, με μαστίγια και καρότα.

 

Οτι η κατάσταση πρέπει ΤΩΡΑ κάπως να εκτονωθεί… Γιατί συχνά, αρκεί μια σπίθα για να ανάψει η φωτιά.

 

Γιώργος Παπανικολάου-Euro2day

Ο ΕΧΘΡΟΣ, Ο ΑΠΟΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ !...

Η Ελλάδα θα κληθεί να λάβει περισσότερα μέτρα για να πάρει τη δόση του 1 δισ. ευρώ και να κλείσει το δημοσιονομικό κενό του 2014, ασκώντας εντονότερη πίεση στις τιμές. Δεν είναι ό,τι το καλύτερο για μια υπερχρεωμένη χώρα, αν και η ΕΚΤ θα μπορούσε να χρυσώσει το χάπι.

  Η τρόικα προειδοποιεί ότι δεν θα έλθει στην Αθήνα στις αρχές της επόμενης εβδομάδας αν δεν έχει επιτευχθεί συμφωνία σε διάφορα θέματα που σχετίζονται τόσο με τα προαπαιτούμενα για τη δόση του 1 δισ. ευρώ όσο και με το κλείσιμο του δημοσιονομικού κενού το 2014.

Δεν γνωρίζουμε πώς ακριβώς θα εξελιχθεί η διαπραγμάτευση. Όμως, θεωρούμε αδιανόητο να μην επέλθει συμφωνία στο ακανθώδες θέμα των ΕΑΣ (προήλθε από συγχώνευση των Πυρκάλ και ΕΒΟ) και ΕΛΒΟ, που κοστίζουν στους φορολογούμενους δεκάδες εκατ. ευρώ ετησίως, απασχολώντας πάνω από 1.300 άτομα στα τέλη του 2012. Επίσης, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι τι θα απογίνει με το ύψος των περιοριστικών μέτρων που θα ληφθούν για να επιτευχθεί ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 2,8 δισ. ευρώ περίπου το 2014, όμως η επίπτωση είναι προφανής. Το ίδιο ισχύει μετά το τέλος της μετενέργειας και τις πιθανές μειώσεις μισθών σε εκατοντάδες χιλιάδες εμποροϋπαλλήλους.

Κοινή συνισταμένη είναι η συμπίεση του διαθέσιμου εισοδήματος και λογικά της κατανάλωσης. Η εσωτερική υποτίμηση θα ασκήσει μεγαλύτερες πιέσεις στις τιμές καταναλωτή τα επόμενα τρίμηνα.

Τα σημάδια του αποπληθωρισμού είναι ήδη ορατά με αρκετή καθυστέρηση.

 

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Ο δείκτης τιμών καταναλωτή υποχώρησε 1,1% τον Σεπτέμβριο σε ετήσια βάση, με αποτέλεσμα να βρεθεί σε αρνητικό έδαφος το 12μηνο Οκτωβρίου 2012 - Σεπτεμβρίου 2013.

 

Παρόμοιες, αν και πιο ήπιες, τάσεις παρατηρούνται στην Ισπανία και στην Πορτογαλία. Αν αφαιρεθούν οι επιπτώσεις της αύξησης του ΦΠΑ στις τιμές, ο πληθωρισμός στις δύο χώρες ήταν ελαφρώς πάνω από το 0% τον Σεπτέμβριο.

 

Τα χθεσινά νέα από το μέτωπο των τιμών στην ευρωζώνη τον Οκτώβριο δεν ήταν ενθαρρυντικά. H αρχική εκτίμηση για τον εναρμονισμένο πληθωρισμό στην ευρωζώνη έδειξε ταχεία αποκλιμάκωση τον Οκτώβριο στο 0,7% σε ετήσια βάση από 1,1% τον Σεπτέμβριο. Πρόκειται για τη χαμηλότερη επίδοση από τον Νοέμβριο του 2011. Παρόμοια τάση εμφάνισε ο δομικός πληθωρισμός, ο οποίος δεν περιλαμβάνει τις πιο ευμετάβλητες τιμές των τροφίμων και των καυσίμων, υποχωρώντας στο 0,8% τον Οκτώβριο από 1,1% τον Σεπτέμβριο. Κι εδώ έχουμε τη χαμηλότερη επίδοση από τον Φεβρουάριο του 2010.

 

Είναι προφανές ότι το περιβάλλον, ιδίως στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες της ευρωπεριφέρειας, είναι αποπληθωριστικό. Υπό μία έννοια, αυτό θα μπορούσε να είναι καλό νέο γιατί ίσως πείσει την ΕΚΤ να κάνει κάτι περισσότερο προς την κατεύθυνση της μείωσης των επιτοκίων παρέμβασης και της αποδυνάμωσης του ευρώ.

 

Από την άλλη πλευρά, η τάση αποπληθωρισμού στην Ελλάδα και γενικότερα στις υπερχρεωμένες χώρες της περιφέρειας δεν είναι καλό νέο. Ο αποπληθωρισμός συμβάλλει αφενός στην αύξηση του δημοσίου χρέους ως προς το ΑΕΠ, επιδεινώνοντας τη δυναμική του, και αφετέρου αυξάνει τα πραγματικά επιτόκια δανεισμού του κράτους, των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων. Αν το ονομαστικό επιτόκιο είναι 6% και ο πληθωρισμός 2%, το πραγματικό επιτόκιο είναι ίσο με 4%. Αν το ονομαστικό επιτόκιο είναι 6% και η μέση μείωση τιμών 1%, το πραγματικό επιτόκιο διαμορφώνεται στο 7%.

 

Επομένως, αυξάνει το κόστος δανεισμού του κράτους, των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων, βάζοντας μεγαλύτερα εμπόδια στις επενδύσεις και στην ανάκαμψη της οικονομικής δραστηριότητας.

 

Δεν θα πρέπει λοιπόν να μας διαφεύγει ότι ο αποπληθωρισμός είναι ο μεγάλος κίνδυνος σε υπερχρεωμένες χώρες όπως η Ελλάδα.

 

Dr. Money