Τρίτη 18 Ιανουαρίου 2011

ΝΕΟΣ ΓΥΡΟΣ !...

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια, δηλαδή η κόντρα της Λούκας Κατσέλη με τις τράπεζες. Τι κι αν πήγε στο Απασχόλησης, η υπουργός δεν ξεχνά τα πάρε – δώσε με τους τραπεζίτες και συνεχίζει να βγάζει αποφάσεις, που αφορούν τις επιχειρήσεις τους, αρνητικά και τους συναλλασ-σόμενους, θετικά. Απ΄ ό,τι φαίνεται τα διόλου κολακευτικά σχόλια των bankers για την κυρία, αποτελούν κίνητρα για περαιτέρω παρεμβάσεις της στις δουλειές τους ή, μάλλον, στις βρωμοδουλειές τους.

Η νέα απόφαση του υπουργείου Απασχόλησης αφορά την κατάργηση 8 καταχρηστικών όρων που επιβάλλονται από τράπεζες και είναι οι εξής :

1. Καταβολή προμήθειας ή λειτουργικών εξόδων από τον καταναλωτή στο πιστωτικό ίδρυμα, σε περίπτωση ανάληψης μετρητών από κατάστημα ή ΑΤΜ του ίδιου πιστωτικού ιδρύματος.
2. Ο όρος που προβλέπει ότι στην περίπτωση στεγαστικού δανείου που χρησιμοποιείται για κατασκευή ή ανέγερση κατοικίας, το δάνειο κατατίθεται σε δεσμευμένο λογαριασμό του οφειλέτη και ενώ η αποδέσμευση γίνεται σταδιακά, ανάλογα με την πρόοδο των εργασιών, ο δανειολήπτης επιβαρύνεται με τους τόκους του δανείου, από την ημέρα που κατατίθεται το ποσόν στον δεσμευμένο λογαριασμό. Ο όρος αυτός απαγορεύεται, ανεξάρτητα αν το ποσόν που κατατίθεται στον λογαριασμό του δανειολήπτη εκτοκίζεται με τόκο κατάθεσης.
3. Η επιβολή προμήθειας ή εξόδων για την κατάθεση σε λογαριασμό τρίτου, που είναι πελάτης του πιστωτικού ιδρύματος.
4. Η επιβολή προμήθειας ή εξόδων σε κάθε κίνηση λογαριασμού ταμιευτηρίου ή τρεχούμενου αναφορικά με την ανάληψη ή κατάθεση μετρητών ή επιταγής στα ταμεία των τραπεζών, όταν οι κινήσεις υπερβαίνουν το καθορισμένο από την τράπεζα όριο.
5. Η επιβολή εξόδων αδράνειας σε καταθετικούς λογαριασμούς, που παραμένουν ακίνητοι για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από αυτό που καθορίζει η τράπεζα.
6. Ο όρος που προβλέπει ότι οι λογαριασμοί με μέσο μηνιαίο υπόλοιπο μικρότερο από εκείνο που ορίζει η τράπεζα βαρύνονται με έξοδα τήρησης και παρακολούθησης των κινήσεων.
7. Ο όρος που υποχρεώνει τον καταθέτη να ειδοποιήσει αμέσως την τράπεζα, σε περίπτωση απώλειας του βιβλιαρίου καταθέσεων, και ορίζει ότι η τράπεζα δεν ευθύνεται σε περίπτωση που πραγματοποιήσει πληρωμή σε άλλο πρόσωπο, πριν λάβει την προαναφερόμενη ειδοποίηση.
8. Ο όρος που περιορίζει την ευθύνη των τραπεζών μόνο για δόλο ή για βαριά αμέλεια υπαλλήλου της, σε περίπτωση μη γνήσιας υπογραφής σε δελτία ή εντολές πληρωμής, αποκλείοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την ευθύνη της για ελαφρά αμέλεια. Έχει εφαρμογή και παράγει αποτελέσματα και έναντι των τραπεζών που δεν ήταν διάδικοι και φυσικά αφορά όλους τους καταναλωτές, οι οποίοι επωφελούνται από τις διατάξεις της χωρίς να χρειαστεί να υποβληθούν σε καμία διαδικασία ή κόστος.
Με την έκδοσή της, απόφαση όλα τα πιστωτικά ιδρύματα ή εταιρείες παροχής πιστώσεων οφείλουν άμεσα να απαλείψουν αυτούς τους καταχρηστικούς όρους και να πάψουν να κάνουν χρήση αυτών.

Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 2011

Ο «ΠΑΡΑΓΩΝ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ» ΚΑΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ !...

Ο πολιτικός αναλυτής και επικοινωνιολόγος Γιάννης Λούλης, δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις κι αναφορές. Ανεξάρτητα από τις διαφωνίες που έχουμε με τις κατά καιρούς επιλογές του και τις ιδεολογικοπολιτικές θέσεις του, οι απόψεις που εκφράζει έχουν το ξεχωριστό ενδιαφέρον τους και τις αναπόφευκτες επιπτώσεις τους. Γι αυτό και συχνά τις αναδημοσιεύουμε.

Tα πολιτικά μεγέθη του Kωνσταντίνου Kαραμανλή και του Γιώργου Παπανδρέου προφανώς δεν είναι συγκρίσιμα. Όμως, οι ευθύνες που έπεσαν στους ώμους και των δύο, στις δυσκολότερες ώρες της μεταπολιτευτικής ιστορίας του τόπου, είναι παρεμφερείς.
O Kαραμανλής ανέλαβε την αποστολή να οδηγήσει τη χώρα στη δημοκρατική νομιμότητα και στο σταθερότερο δημοκρατικό πολίτευμα της σύγχρονης ιστορίας μας. O Γιώργος Παπανδρέου επωμίζεται τη βαρύτατη ευθύνη να αποτρέψει τη χρεοκοπία της χώρας κάνοντας διαρθρωτικές αλλαγές που έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και δεκαετίες.
H διαφορά ανάμεσα στις δύο αποστολές είναι προφανής : O Παπανδρέου ακόμη δοκιμάζεται και κρίνεται. Eπίσης δρα σε ένα τοπίο όπου οι προσδοκίες των πολιτών καταρρέουν, ενώ η οργή τους κατά πάντων διογκώνεται.

O Γιώργος Παπανδρέου εξελέγη ως πρωθυπουργός από ψηφοφόρους ιδιαίτερα επιφυλακτικούς για τις ηγετικές του ικανότητες. Aυτές αναδείχθηκαν τελικά, αφού πλέον εξελέγη πρωθυπουργός. Στην εκλογική μάχη του 2009 το ισχυρό όπλο του ΠAΣOK ήταν η «ομάδα» του. Δευτερευόντως ήταν ο αρχηγός του. Σήμερα ο Γιώργος Παπανδρέου είναι το πιο ισχυρό χαρτί του κόμματός του. Tαυτόχρονα ο ίδιος είναι ο πιο σταθεροποιητικός πολιτικός παράγοντας στη χώρα, κατευθύνοντας την προσπάθεια σωτηρίας της. Eίναι, επίσης, ένας ηγέτης που αντιμετωπίζεται με σεβασμό από τη διεθνή κοινότητα. Έχει, μάλιστα, πείσει τους Eυρωπαίους δανειστές μας για την αξιοπιστία του. Mία εξέλιξη που απέβη καθοριστική για να αποτραπούν τα χειρότερα.

Mε όλα τα παραπάνω δεδομένα μπορούμε να μιλάμε, λοιπόν, για τον «παράγοντα Παπανδρέου». Oύτε είναι συμπτωματικό ότι στις δημοσκοπήσεις υπερτερεί συντριπτικά του βασικού ανταγωνιστή του σε «πρωθυπουργική αξιοπιστία».
H αίσθηση που κυριαρχεί στην ελληνική κοινή γνώμη είναι πως η χώρα διαθέτει έναν πρωθυπουργό που δίνει μάχες διεθνώς, συχνά με επιτυχία και πάντως «κάνει ότι μπορεί». H διεθνής του παρουσία αποπνέει αξιοπρέπεια, σε συγκυρίες όπου λάθη και παραλείψεις δεκαετιών έχουν απαξιώσει την εικόνα του τόπου, ειδικά στους εταίρους μας. Bεβαίως ο Γιώργος Παπανδρέου έχει φορτία που δεν έχει αποτινάξει. Eμφανίζει αδυναμίες που τον συνοδεύουν.

Tο βαρύτερο φορτίο είναι το ίδιο του το κόμμα, το «βαθύ ΠAΣOK» των κρατικών συντεχνιών και του λαϊκισμού -που ούτε ο ίδιος, ούτε ο Kώστας Σημίτης (παρά τις καλές τους προθέσεις) μπόρεσαν να ξεριζώσουν και να αναμορφώσουν. Tαυτόχρονα, ο πρόσφατος ανασχηματισμός του απέτυχε, καθώς διατήρησε ή ανακύκλωσε αποτυχημένους υπουργούς, στους οποίους μοιάζει να έχει μια αδικαιολόγητη αδυναμία. Eπίσης, ζητούμενο παραμένει ο σφιχτότερος συντονισμός της κυβέρνησης. Ένα πεδίο που αποδείχθηκε καταστροφικό για τον προκάτοχο του Kώστα Kαραμανλή.
Aπό την άλλη πλευρά, όμως, ο ήπιος και μειλίχιος Γιώργος Παπανδρέου έχει αποδειχθεί πολύ πιο «σκληρό καρύδι» απ’ ότι φαντάζονταν πολλοί. Kαι όμως τα σημάδια ήταν ορατά στη διαδρομή του, διαμορφώνοντας διαχρονικά ένα αμιγώς προσωπικό πολιτικό στίγμα και δίνοντας πολλές μάχες, εντός και εκτός του κόμματός του. Άντεξε, επίσης, δύο εκλογικές ήττες και κατατρόπωσε τον εσωκομματικό ανταγωνιστή του. Aνέδειξε νέα στελέχη (Pαγκούσης, Παπακωνσταντίνου) και αξιοποίησε ικανούς πολιτικούς της εποχής Σημίτη (όπως τον Xρυσοχοΐδη, τη Διαμαντοπούλου, το Λοβέρδο κ.ά.). Tέλος, στο διεθνές πεδίο τόλμησε να αντιπαραταχθεί με τη Mέρκελ και να μιλήσει ωμά (αλλά, όπως πάντα με μειλίχιο ύφος) στο τουρκικό διπλωματικό κατεστημένο.

Aπέδειξε έτσι πως η ηγετικότητα δεν είναι συνώνυμη με τους αδιέξοδους δήθεν «τσαμπουκάδες». Πάντως, η υστεροφημία του θα κριθεί επί της ουσίας κυρίως στο οικονομικό μέτωπο και στη σύγκρουσή του με διαχρονικές στρεβλώσεις. Aυτές ξεκίνησαν στη λαϊκιστική και κρατικιστική τετραετία του κόμματός του (1981-1985). Eνώ από τότε τις στρεβλώσεις (περισσότερο ή λιγότερο) διαιώνισαν όλοι όσοι κυβέρνησαν, οδηγώντας τον τόπο στο χείλος της αβύσσου.

Τόγραψε ο Γιάννης Λούλης στην ΗΜΕΡΗΣΙΑ…

ΣΦΑΖΟΝΤΑΙ !...

Κυριακή 16 Ιανουαρίου 2011

ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΟΥ ΣΠΟΥΡΓΙΤΙΟΥ !...

Ο κυνηγός ο δεινός, ο σπόρτμαν, για να βρει και να χτυπήσει θήραμα ζόρικο κι αξίας, μετακινείται χιλιόμετρα, διαβαίνει, με τα πόδια, πλαγιές, χαράδρες και βουνά. Ο κυνηγός της πλάκας, ο συνήθως μπουχέσας, κάθεται στην πολυθρόνα του εξοχικού του και χτυπάει σπουργίτια με το φλόμπερ . Κάτι τέτοιο κάνουν και οι Πάγκαλοι !...
Το ν΄ αναλύσεις την κοινωνικοοικονομικοή κατάσταση, να βγάλεις τα κατάλληλα συμπεράσματα και να καταγράψεις τα μεμπτά και τα αίτια της κρίσης, δεν είναι εύκολη υπόθεση : χρειάζεται όρεξη και ανάλωση δυνάμεων και, φυσικά αυτοβουλία…

Ο Πάγκαλος στις διαπιστώσεις του ακολουθεί – για μια σειρά από λόγους του – την πεπατημένη του «κυνηγού σπουργιτιών» ή κατ΄ άλλους την τεχνική του «χτυπήματος του σαμαριού». Για την κρίση φταίνε κάποιοι από τους εργαζόμενους που παίρνουν περισσότερα από τους πολλούς κι όχι οι έξω από τους εργαζόμενους, που όλοι τους κλέβουν, πελάτες και κράτος, που,. ταυτόχρονα εκμεταλλεύονται το εργατικό δυναμικό και που, από πάνω, ζητάνε και τα ρέστα.

Το «κυνήγι του σπουργιτιού» αποφαίνεται πως φταίνε οι μισθοί των εργαζόμενων στο δημόσιο – που όμως πληρώνουν κανονικότατα τους φόρους τους – κι όχι οι ρημάζοντες την αγορά και τους αγοραστές με τις υπερτιμήσεις και το δημόσιο με την φοροδιαφυγή και την φοροκλοπή !
Φυσικά, ούτε λόγος για τις τεράστιες ευθύνες και την …συμβολή στην κρίση, των μεγαλοεπιχειρηματιών, μεγαλοεμπόρων και μεγαλοεισοδηματιών : σ΄ αυτούς ακουμπάμε τις ελπίδες μας, για την ανάκαμψη ! (Μπλιαχ !!!...).

Το «κυνήγι του σπουργιτιού» οδηγεί στον κατακερματισμό της εργατικής τάξης, στην απαξίωση του συνδικαλιστικού κινήματος, στην προώθηση, δηλαδή, των χρόνιων επιδιώξεων και των στόχων της ολιγαρχίας και των μεγαλοεργοδοτών.
Ο Πάγκαλος, δυστυχώς, δεν είναι μόνος του, έχει κι άλλους, πολλούς : τους ακούμε καθημερινά και τους διαβάζουμε να στηλιτεύουν κατηγορίες εργαζομένων, να ισοπεδώνουν φαινόμενα και καταστάσεις, έστω κι αν αφορούν ελάχιστες εξαιρέσεις του κανόνα, να κατακεραυνώνουν και ν΄ απαξιώνουν, συλλήβδην, τους συνδικαλιστές και το συνδικαλιστικό κίνημα ! Η διαχρονική δράση κι ο αγώνας του τρίτου πυλώνα της Δημοκρατίας, κατά τον Ανδρέα, είναι για τους «μπουχέσες κυνηγούς» …αίτιο της κρίσης !!!
Ας το βγάλουμε, λοιπόν, από τη μέση, για να προχωρήσει ελεύθερα και ανεπηρέαστα η επιχειρηματική τάξη στην ανάταση της χώρας !...

Οι μισθοί μειώθηκαν, παντού και στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. Οι εργαζόμενοι, μέσα από την κατακρεούργηση των δεδομένων τους και των δικαιωμάτων τους, (στα μισθολογικά, τα ασφαλιστικά κλπ), κατέβαλλαν και καταβάλλουν το τίμημα της κρίσης, για την οποία είναι οι τελευταίοι που ευθύνονται. Οι υπόλοιποι τι κάνουν, τι καταβάλλουν ; Ο συσσωρευμένος πλούτος τους, αποτυπωμένος σε χλιδάτα περιουσιακά στοιχεία και κάθε είδους χρεόγραφα, τι έπαθε ; Τίποτα !...

Τα φλόμπερ συνεχίζουν να χτυπάνε σπουργίτια και ο Πάγκαλος, καθημερινά, πολλαπλασιάζεται. Πρόκειται για κατάντια !...

Η ΣΥΛΛΗΨΗ !...

Σάββατο 15 Ιανουαρίου 2011

ΠΑΣΚΕ : ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ – ΠΡΟΑΓΓΕΛΟΣ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ !...

Σε μια μακροσκελή, πλην όμως, μεστή ανακοίνωσή της η κεντρική διοίκηση της ΠΑΣΚΕ, εξέφρασε την αγανάκτηση, τις αντιδράσεις, τις διαφωνίες και τις επισημάνσεις των Ελλήνων εργαζομένων, στην άτεγκτη, αντιλαϊκή και αντεργατική πολιτική των Μνημονίων.
Χρειάστηκε αρκετός καιρός για να υπάρξουν οι απαραίτητες διεργασίες στο χώρο, οι οποίες οδήγησαν, τελικά, σε μια ΟΜΟΦΩΝΗ καταγραφή της άποψης της μεγαλύτερης συνδικαλιστικής παράταξης, η οποία άποψη είναι αρνητική και καταπέλτης για την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική.
Για μια ακόμα φορά η ΠΑΣΚΕ αποδεικνύει γιατί παραμένει, δεκαετίες τώρα, στην πρωτοπορία του συνδικαλιστικού κινήματος και γιατί οι εργαζόμενοι την εμπιστεύονται, ως τον καθοριστικότερο εκφραστή τους.

Η χθεσινή παρέμβαση, αλλάζει τελείως τα δεδομένα στον ευρύτερο ΠΑΣΟΚικό χώρο και σπρώχνει προς τη δημιουργία νέων συνθέσεων και νέων ισορροπιών. Το ό,τι θα υπάρξουν εξελίξεις, είναι βέβαιο !...

Ο συρφετός των κάθε είδους χαχόλων, που έσπευσε να διαστρεβλώσει, να υποβαθμίσει, να μηδενίσει ή και να χλευάσει τις θέσεις, τις απόψεις και τις προτάσεις της ΠΑΣΚΕ, έδωσε, για μια ακόμα φορά το στίγμα του : κακόφωνοι και κακόγραφοι μπλα – μπλάδες, έρμαια των αδιέξοδων ή των χρεοκοπημένων ιδεολογικοπολιτικών τους ιδεών, αποκομμένοι από τους εργαζόμενους και το λαό, ανακαλύπτουν, πως ούτε τώρα, ήλθε το τέλος της περιθωριοποίησής τους. Τα κρωξίματά τους και τ΄ αλυχτά τους, παράγωγα της απογοήτευσης και της απελπισίας τους !...
Το team της λήψης και της εφαρμογής των κυβερνητικών αποφάσεων, οφείλει να δει και να εκτιμήσει προσεκτικά και – κυρίως – σωστά το ζήτημα και την κατάσταση, όπως διαμορφώνεται στο εσωκομματικό επίπεδο. Πιθανές σκέψεις ή απόπειρες ν΄ αποδοθούν οι εξελίξεις, σε πονηρές ή φατριαστικές σκοπιμότητες, θάναι γελοίες – μιας και οι εκφρασθείσες απόψεις της ΠΑΣΚΕ είναι ΟΜΟΦΩΝΕΣ – και επικίνδυνες – καθώς θα οδηγήσουν, αναπόφευκτα, σε σύγκρουση, με όλα τ΄ αποτελέσματα ανοικτά !...

Διαβάστε ολόκληρη την ανακοίνωση της ΠΑΣΚΕ, ΕΔΩ !...


Παρασκευή 14 Ιανουαρίου 2011

ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΗΡΘΑΝ ΟΙ ΓΚΛΕΤΣΟΙ !...

Το ξεσαλωμένο φαγοπότι των «συνδαιτημόνων του Πάγκαλου», έφερε τη χρεοκοπία κι αυτή έφερε τους τροϊκανούς. Το Μνημόνιο έβαλε τα πλαίσια, μέσα στα οποία, εκτός των τόσων άλλων, βρήκε τρόπο να εκδηλωθεί κάθε ικμάδα ηλιθιότητας και βλακείας των …αιφνιδια-σμένων, από τις εξελίξεις, κυβερνώντων. Κι έτσι άρχισε το μπάχαλο !...

Ο …αλάνθαστος λαουτζίκος, τόφερε από δω, τόφερε από κει, τελικά ενέδωσε στις σειρήνες της παραενημέρωσης και της παραπληροφόρησης, ξεχέζοντας, ισοπεδωτικά, τους πολιτικούς και νάτος στο ψάξιμο για νέους εκφραστές, νέα είδωλα, νέα …πρότυπα.

Όταν γενουσιοργό αίτιο του νέου εκφραστή – είδωλου, είναι η ηλιθιότητα της εξουσίας τι περιμένεις να προκύψει, κάτι το καλό ;

Η ανατολική Φθιώτιδα χωρίστηκε στη μέση από τα διόδια Πελασγίας, χωρίς παραδρόμους, που να επιτρέπουν στους κατοίκους των από κει χωριών να επισκέπτονται την έδρα του Δήμου τους (Στυλίδα), δίχως χαράτσι. Αυτή η βασική χοντρομαλακία απέκτησε και περικοκλάδες, αφού δεν δόθηκαν ούτε οι κάρτες ελεύθερης διάβασης των ντόπιων, οι οποίοι, σύμφωνα με τους μαλάκες των υπουργείων, έπρεπε κάθε φορά που διάβαιναν τα «στενά», να πληρώνουν 2,50 € !

Τότε ακριβώς εμφανίστηκαν οι Γκλέτσοι !...

Ξεβρασμένοι νεοκούρκουλοι, ενός χρεοκοπημένου star system, στο κυνήγι της θεραπείας της οικονομικής ξεροσταλιάς τους, έγιναν …Δήμαρχοι ! ΄Εχοντας ρολάρει από την αλα Πρέκα ακροδεξιά, έως το ΚΚΕ και αφού ψάρεψαν χρίσμα, γλύφοντας πατόκορφα το Σαμαρά, κατάφεραν να επιπλεύσουν των καμένων χαρτιών, των διασπασμένων «προοδευτικών» και των παραδοσιακών επαναστατών.

Νάτοι, εκμεταλλευόμενοι τις μαλακίες των Μαγκριώτηδων, ν΄ ανοιγοκλείνουν την πλαϊνή μπάρα στο 265ο χιλιόμετρο της Ε.Ο. Αθήνας – Θεσσαλονίκης, ξεβιδώνοντας τις τέσσερες βίδες με μπουλονόκλειδο, τη συνοδεία …εκσκαφέα ! (Και γαμώ τη σκηνοθέτηση της νεοεπαναστατικής παρέμβασης…).

Η μη επίτευξη του επιδιωκόμενου αποτελέσματος με την πρώτη, έφερε και δεύτερο γιουρούσι και να το «ψάρι τσίμπησε» : επήλθε σύλληψη !...
- Α, για να σας πω… μην πάτε να την βγάλετε έτσι, θα μου περάσετε χειροπέδες !
- Τι λέτε κύριε Δήμαρχε, δεν έχουμε τέτοια εντολή.
- Δεν έχετε ; Να πάρετε… Θέλω χειροπέδες, ρε !
Ο αστυνομικός διευθυντής στην άλλη άκρη της γραμμής κατηγορη-ματικός :
- Είπαμε όχι χειροπέδες !
- Μα, κύριε διευθυντά, τις θέλει μόνος του, τις απαιτεί…
- Ε, τότε, τι να σας πω…

Η φωτογραφία του Γκλέτσου σιδηροδέσμιου, πάραυτα στα sites και πρωτοσέλιδο την επαύριον στις φυλλάδες. Πλήθος κι ασταμάτητα τα σχόλια επιδοκιμασίας και θαυμασμού : «επιτέλους, ένας πραγματικός αγωνιστής !...». Η σύλληψη καταδικάζεται από ΟΝΝΕΔ και ΚΚΕ…
Το κίνημα κατά των διοδίωνν ανακοινώνει, θριαμβευτικά, την ανακάλυψη του ηγέτη του… «Μα εγώ δεν μίλησα για μη πληρωμή των διοδίων, παράδρομο ζήτησα…». «Δεν έχει σημασία, είσαι ο ήρωάς μας !».
Ο ήρωας που ξεβιδώνει βίδες με εκσκαφέα και φοράει χειροπέδες, κατ΄ απαίτησή του !...

Στο γραφείο του αστυνομικού διοικητή Φθιώτιδας, όλη νύχτα …κρατούμενος, δέχεται καφέ μόνο από την DESTILE και την COZY, εναλλάξ, ενώ στα διαλλείματα βγαίνει στο μπαλκόνι του δεύτερου ορόφου και χαιρετάει τους θαυμαστές που του συμπαραστέκονται στη δοκιμασία του …κρατητηρίου.

Την άλλη μέρα η απαίτηση κατά των μπάτσων που τον συνόδευαν στα κτίρια των Δικαστηρίων, επανήλθε δριμύτερη : «ζορίστε με, ρε παιδιά, στην εκκλησία πάμε ; Κρατούμενος είμαι !».
- Μα τι λέτε κύριε Γκλέτσο, δεν μας αφήνετε να τελειώσουμε τη δουλειά μας και να πάμε σπίτια μας…
- Σπρώξτε με, ρε, σας λέω !...

Η επιτυχία της παράστασης «ο Γκλέτσος Δήμαρχος», αποτυπώθηκε σε δύο γεγονότα που ακολούθησαν : αφ΄ ενός στο σύνθημα των συγκεντρωμένων «θα στείλουμε το Γκλέτσο στη Βουλή !» και αφ΄ ετέρου στην άμεση αντίδραση του υφυπουργού Μαγκριώτη, που έσπευσε την επόμενη, μόλις, ημέρα να εγκρίνει τις κάρτες ελεύθερης διάβασης των κατοίκων της περιοχής από τα διόδια, καθώς και την χορήγηση των πιστώσεων για το άνοιγμα του παράδρομου, επιβεβαιώνοντας, πανηγυρικά, τη μαλακία που δέρνει τους ασκούντες κυβερνητική πολιτική.

Ναι, μεν όλ΄ αυτά, αλλά τα περί Αθανασίου Διάκου και Θερμοπυλών, που εκστόμισε ο Απόστολος ; Ε, κοιτάξτε να δείτε, πάνω στην έπαρση του ρόλου, είπε και κανά δυο πραγματάκια, εκτός του κειμένου του σεναρίου. Αυτό είναι κάτι που συνηθίζεται στη σκηνή !...

Πέμπτη 13 Ιανουαρίου 2011

ΕΞΟΔΟΣ ΣΕ ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ ΑΠΌ ΤΗ ΚΡΙΣΗ ΧΡΕΟΥΣ !...

Μέσα στο επόμενο δίμηνο θα έχει λάβει η Ευρώπη τις μεγάλες αποφάσεις που θα οδηγήσουν την ευρωζώνη στην έξοδο από την κρίση χρέους! Με αυτή την προφητεία θριάμβου, αλλά χωρίς περισσότερες εξηγήσεις, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου έδειξε να γνωρίζει πολύ περισσότερα από τις αγορές και την κοινή γνώμη για τις παρασκηνιακές διαβουλεύσεις που βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη στα κέντρα αποφάσεων της Ευρώπης.

Μιλώντας στο αμερικανικό δίκτυο CNBC, ο υπουργός Οικονομικών εμφανίσθηκε εξαιρετικά αισιόδοξος για τις εξελίξεις του επόμενου διαστήματος στην ευρωζώνη: «θα δούμε μέσα στο επόμενο δίμηνο μεγάλες αποφάσεις που θα λύσουν άπαξ δια παντός το πρόβλημα της βιωσιμότητας του χρέους στην ευρωζώνη. Όλοι οι σημαντικοί μηχανισμοί που απαιτείται να τεθούν στο τραπέζι θα βρεθούν, ώστε να πεισθούν οι αγορές, ότι η ευρωζώνη θα υπερασπιστεί τον εαυτό της, θα υπερασπισθεί το κοινό νόμισμα και τις χώρες που κάνουν ό,τι πρέπει για να είναι δημοσιονομικά υπεύθυνες και ανταγωνιστικές».

Ο υπουργός Οικονομικών περιέγραψε τον πολιτικό στόχο και τον τρόπο που εκτιμά ότι θα επιτευχθεί, χωρίς όμως να μπει σε περισσότερες λεπτομέρειες για τα μέτρα που θα ληφθούν και τα εργαλεία που θα αξιοποιηθούν για την έξοδο από την κρίση χρέους. Σύμφωνα με πληροφορίες του “S10”, η ελληνική κυβέρνηση έχει ενημερωθεί για την κατεύθυνση που έχουν λάβει οι έντονες παρασκηνιακές διαβουλεύσεις για τη νέα αρχιτεκτονική της ευρωζώνης και η οποία θα αρχίσει να φαίνεται με μεγαλύτερη σαφήνεια μετά τη σύνοδο του Eurogroup την Δευτέρα, αλλά και στη Σύνοδο Κορυφής της 4ης Φεβρουαρίου.

Σε αυτή την φάση, όπως εξηγούν στο “S10” έγκυρες κυβερνητικές πηγές, η Ευρωπαϊκή Ένωση θυμίζει «Βαβέλ», όπως συνήθως συμβαίνει πριν από τη λήψη κρίσιμων αποφάσεων, αλλά στην πραγματικότητα ήδη διαφαίνεται το γενικό πλαίσιο ενός συμβιβασμού, το οποίο περιέγραψε σε γενικές γραμμές ο κ. Παπακωνσταντίνου :

-Από τη μια πλευρά, η Γερμανία είναι έτοιμη να αποδεχθεί την παροχή ισχυρών εγγυήσεων στις χώρες της ευρωζώνης, που αντιμετωπίζουν δυσκολίες πρόσβασης ή αποκλείονται από τις αγορές: αυτό θα γίνει με την άμεση ενίσχυση του προσωρινού μηχανισμού στήριξης, που θα μετεξελιχθεί μετά το 2013 στο μόνιμο Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας. Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Οικονομικής Σταθερότητας (European Financial StabilityFund), που αναλαμβάνει τον πρώτο ρόλο στις «μάχες» με τις αγορές (και ήδη βρίσκεται πίσω από τη διάσωση της Ιρλανδίας) θα «οπλιστεί» με εγγυήσεις των κυβερνήσεων για δανεισμό μεγάλης κλίμακας, ώστε να είναι έτοιμο να «απορροφήσει» ακόμη και διασώσεις μεγάλων χωρών.
-Το EFSF θα μετεξελιχθεί σε ένα μηχανισμό σταθεροποίησης, που θα χρηματοδοτείται με ένα είδος «ευρωομολόγου» (ομόλογα με εγγυήσεις όλων των κρατών) και εξετάζεται σοβαρά η επέκταση των λειτουργιών του, ώστε να γίνει αποτελεσματικός «παίκτης» στις αγορές: θα μπορεί, για παράδειγμα, να προχωρά σε εκτεταμένες παρεμβάσεις αγοράς χρέους για να αντιμετωπίζονται πιέσεις των αγορών, αλλά και για να φύγει αυτό το βάρος από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν σκοπεύει να μετατραπεί σε «κακή τράπεζα», η οποία θα συλλέξει όλα τα τοξικά χρεόγραφα της ευρωζώνης.

-Στην επόμενη φάση λειτουργίας του, όταν θα μετεξελιχθεί στο μόνιμο Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, το κοινό ταμείο θα μπορέσει να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο και στις αναδιαρθρώσεις χρέους, αν αυτές απαιτηθούν: θα μπορεί να γίνει ο φορέας που θα εκδίδει νέα ομόλογα, με κοινή ευρωπαϊκή εγγύηση, για να προχωρούν διαδικασίες ανταλλαγής χρεών προβληματικών οικονομιών, στα πρότυπα του σχεδίου Μπρέιντι για τις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Με αυτή τη διαδικασία, θα είναι πιο εύκολο για τους ιδιώτες πιστωτές να αποδεχθούν «κούρεμα» απαιτήσεων, ή επιμήκυνση και μείωση επιτοκίων, αφού θα έχουν τη δυνατότητα να πάρουν στα χαρτοφυλάκιά τους «ασφαλείς» τίτλους.

-Αυτές οι «διευκολύνσεις» για την υπέρβαση της κρίσης των ασθενέστερων οικονομιών της ευρωζώνης φαίνονται υπερβολικά «φιλικές», αλλά στην πραγματικότητα δεν θα δοθούν χωρίς «ανταλλάγματα». Παράλληλα με τη στήριξη, θα διαμορφωθεί ένα αυστηρότατο πλαίσιο τήρησης της δημοσιονομικής πειθαρχίας, το οποίο στην πραγματικότητα θα μεταφέρει το κέντρο λήψης των αποφάσεων για την οικονομική πολιτική μακριά από τις εθνικές κυβερνήσεις. Σύμφωνα με πληροφορίες, όχι μόνο θα γίνουν δεκτές οι προτάσεις της Κομισιόν για αυτόματο μηχανισμό επιβολής προστίμων στις χώρες με υπερβολικά ελλείμματα, αλλά θα καθιερωθούν αυστηρές κεντρικές διαδικασίες παρακολούθησης των εθνικών δημοσιονομικών προγραμμάτων και θα τεθούν στις χώρες με υψηλά χρέη αυστηροί ετήσιοι στόχοι μείωσής τους, με απειλή κυρώσεων. Επιπλέον, θα παρακολουθούνται στενά και θα καθορίζονται κεντρικά πολιτικές και για τα θέματα ανταγωνιστικότητας των οικονομιών.

Ουσιαστικά, δηλαδή, η Ευρώπη θα κάνει ακριβώς αυτό που υποδείκνυαν εδώ και χρόνια οι Αγγλοσάξονες αναλυτές και πολιτικοί: θα αποκτήσει εκτός από κεντρική τράπεζα και ένα κοινό «υπουργείο Οικονομικών», που θα χαράζει και θα επιβάλει στις εθνικές κυβερνήσεις την οικονομική πολιτική του «κέντρου» της ευρωζώνης, στο οποίο βεβαίως τον πρώτο λόγο για τις αποφάσεις θα έχουν οι τεχνοκράτες των Βρυξελλών και ο γαλλογερμανικός άξονας. Μια μεταρρύθμιση προς την κατεύθυνση αυτή ίσως είναι επιθυμητή από τις αγορές, δεν παύει όμως να δημιουργεί σοβαρά ζητήματα δημοκρατικού ελέγχου των αποφάσεων και εθνικής κυριαρχίας, καθώς οι εθνικές κυβερνήσεις θα μετατραπούν σε απλά γρανάζια ενός ισχυρού κεντρικού μηχανισμού.

Τετάρτη 12 Ιανουαρίου 2011

ΣΥΣΣΩΡΕΥΣΗ !...


ΕΩΣ 1500% ΑΚΡΙΒΟΤΕΡΑ !...

Οργιο... κερδοσκοπίας διαπιστώνει έρευνα της ΠΑΣΕΓΕΣ, σύμφωνα με την οποία τρόφιμα και αγροτικά προϊόντα πωλούνται ακριβότερα έως και 1.550% σε σχέση με τις τιμές που εισπράττουν οι παραγωγοί. Τα στοιχεία, με τα οποία πιστοποιείται η ανενόχλητη δράση καρτέλ και μεσαζόντων σε όλο το κύκλωμα παραγωγής - διακίνησης των τροφίμων, δείχνουν ότι ενώ οι καταναλωτές πληρώνουν σε δεκαπλάσιες σχεδόν τιμές τα αγροτικά προϊόντα και τρόφιμα, ενώ, στις τσέπες των αγροτών καταλήγει μόλις το 10% της αξίας.

Πώς γίνεται λοιπόν ο παραγωγός να πουλάει σιτάρι 0,15 ευρώ το κιλό και το ψωμί να κοστίζει στον καταναλωτή 2,29 ευρώ (διαφορά 1.543%); Ο αμπελουργός να παίρνει 0,15 ευρώ το κιλό το σταφύλι, αλλά το χύμα κρασί να φτάνει στο 1,7 ευρώ το κιλό στον καταναλωτή, δηλαδή 752% παραπάνω! Η επαναληπτική έκθεση της ΠΑΣΕΓΕΣ, δύο χρόνια μετά, σε 28 βασικά προϊόντα διατροφής είναι αποκαλυπτική για τη γιγάντωση της ψαλίδας τιμών παραγωγού και αγοράς προϊόντων από τον καταναλωτή, πλην οπωροκηπευτικών.

Η διαφορά τιμής περιλαμβάνει: έξοδα μεταφοράς, τυποποίησης, επεξεργασίας, ψυγείων, μισθοδοσίας προσωπικού κ.ά.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, προκύπτει επίσης εξαιρετικά μεγάλη διαφορά τιμών στα δημητριακά (από 500% έως 1.550%), στα ζυμαρικά (760%), στο κρασί (750%), στο ρύζι (660%) και ακολουθεί μια σειρά προϊόντων με άνοιγμα ψαλίδας από 170% έως 530%. Είναι χαρακτηριστικό ότι το Δεκέμβριο του 2010, σε σχέση με αντίστοιχη έρευνα το Νοέμβριο του 2008, η ψαλίδα τιμών διευρύνθηκε, με αποτέλεσμα οι Έλληνες καταναλωτές να πληρώνουν ακριβότερα σε σχέση με τις τιμές που απολαμβάνουν οι παραγωγοί: Το ψωμί κατά 652%, το κρασί (χύμα) κατά 375%, τα μαρούλια 270%, τις ελιές Καλαμών 144%, το μέλι 114%, το χοιρινό κρέας 109%, το τυρί φέτα 67%, το κοτόπουλο 50% κ.λπ

Στον κατάλογο της ΠΑΣΕΓΕΣ με τη «σκανδαλώδη» διαφορά μεταξύ τιμών παραγωγού και καταναλωτή βρίσκονται ακόμα το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο που πωλείται από τους παραγωγούς στα 1,80 ευρώ, αφού η οξύτητα λογίζεται μέχρι 5 γραμμές και αγοράζεται από τους καταναλωτές κατά μέσο όρο στα 5 ευρώ, διαμορφώνοντας διαφορά της τάξεως του 238%.

Επίσης στις τομάτες που οι παραγωγοί πωλούν κατά μέσο όρο 0,80 ευρώ, αλλά οι καταναλωτές αγοράζουν 1,5 ευρώ δηλαδή διαμορφώνεται μια διαφορά στα 188%. Επίσης στις πατάτες η διαφορά φθάνει τα 250%, αφού οι παραγωγοί πωλούν 0,30 ευρώ και οι καταναλωτές αγοράζουν 0,75 ευρώ κατά μέσο όρο.
Σημαντικές διαφορές υπάρχουν στο αρνίσιο κρέας που αγοράζεται από τους παραγωγούς, κατά την ΠΑΣΕΓΕΣ στα 5 ευρώ (τοπικά μόλις 4,30) και πωλείται στους καταναλωτές 11 ευρώ, δηλαδή με διαφορά 230%. Τέλος οι παραγωγοί πωλούν τα κοτόπουλα στα 1,8 ευρώ και οι καταναλωτές αγοράζουν στα 4,5 ευρώ το κιλό, διαφορά 250%.

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση επιχειρεί να παρέμβει στο χώρο των μεταπρατών, των μεσαζόντων στον αγροτικό χώρο με το Σχέδιο Νόμου του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης για το Ενιαίο Μητρώο Εμπόρων Αγροτικών Προϊόντων που υιοθετήθηκε λίγο πριν από την εκπνοή του 2010 από το Υπουργικό Συμβούλιο.
Η εγγραφή στο Μητρώο είναι υποχρεωτική για κάθε έμπορο που συναλλάσσεται με τους αγρότες και αποτυπώνεται σ’ αυτό κάθε συναλλαγή. Μάλιστα, μέσω του Μητρώου θα γίνεται άμεση σύνδεση με το Παρατηρητήριο Τιμών Αγροτικών Προϊόντων, ώστε να γίνεται καθημερινά διασταύρωση των τιμών και άρα εντοπισμός των καταστάσεων αισχροκέρδειας.

Η ΠΑΣΕΓΕΣ διευκρινίζει αναφορικά με την έρευνά της ότι για ορισμένα προϊόντα ελήφθη υπόψη η αναλογία πρώτης ύλης που απαιτείται ανά κιλό προϊόντος, ως εξής:
Ένα κιλό φέτας απαιτεί 4 κιλά πρόβειου γάλακτος, ένα κιλό γραβιέρας απαιτεί 9 κιλά αγελαδινού γάλακτος.
Ένα κιλό ζάχαρης απαιτεί 6,5 κιλά τεύτλων εσοδείας 2010 ή 7,5 κιλά τεύτλων εσοδείας 2008.
Ένα κιλό κρασιού απαιτεί 1,43 κιλά κρασοστάφυλων.
Ένα κιλό μακαρονιών απαιτεί 1,54 κιλά σκληρού σίτου.
Ένα κιλό ψωμιού απαιτεί 1,06 κιλά μαλακού σίτου και ένα κιλό αλευριού απαιτεί 1,43 κιλά μαλακού σίτου....

Της Μαρίας Γιουρουκέλη από την ΗΜΕΡΗΣΙΑ

Τρίτη 11 Ιανουαρίου 2011

ΘΕΤΙΚΟ ΤΟ ΤΕΣΤ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ !...

Τι κι αν τις τελευταίες ημέρες τα spreads των 10ετων ομολόγων τράβηξαν την ανηφόρα και χτύπησαν ιστορικά υψηλά ; Τι κι αν, ειδικά τα ελληνικά, ξεπέρασαν τις 1000 μ.β. όριο πολλαπλώς επιβαρυντικό και βλαβερό ;

Η σημερινή έξοδος στην αγορά για τον δανεισμό 1,5 δισ. €, μέσω εντόκων γραμματίων 6μηνης διάρκειας, πέτυχε και το ελληνικό δημόσιο κατάφερε να το δανείσουν 1,95 δισ. € με επιτόκιο 4,9% !
Παρά τους φόβους και τις – φυσιολογικές - προβλέψεις, το κόστος δανεισμού κρατήθηκε κάτω από το 5%, ενώ προσφέρθηκαν συνολικά 5,1 δισ. €, έναντι των αιτουμένων 1,5 δισ. €.

Το δεύτερο θετικό χαρακτηριστικό της σημερινής δημοπρασίας, απετέλεσε η αυξημένη συμμετοχή σ΄ αυτήν επενδυτών του εξωτερικού, που ανήλθε στο 37%, ενώ το σύνηθες ποσοστό στις προηγούμενες διαδικασίες δεν ξεπερνούσε το 25 - 30%.

ΑΓΝΑΝΤΙΟ !...

Καρτερώντας τα, άφαντα, λεωφορεία και παρακολουθώντας, χωρίς λεφτά, τα taxi !...

ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ ΜΗΔΕΝ ?...

Ο ευτελισμός αρχών, ιδεών και συνθημάτων πάντα υπήρχε, γνώρισε όμως, ως γνωστόν, πιένες κατά την επάρατη πενταετία του Καραμανλή του μικρού, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την κατακρεούργηση του «σεμνά και ταπεινά».
Δυστυχώς, κατά πως φαίνεται, η τάση του …παραμυθιάζειν είναι βαθιά ριζωμένη στη νοοτροπία των Ελλήνων πολιτικών και δεν εξαλείφεται, παρά τα όσα έγιναν, γίνονται και απειλούνται να γίνουν.

΄Ακουγα ειδήσεις και ξαφνικά μπήκε εμβόλιμα ο Ρέππας, με δηλώσεις για το χώρο, τα μέσα και τους φορείς των συγκοινωνιών. Από την πρώτη στιγμή με κάρφωσε ο τρόπος που παρουσίαζε το πρόβλημα – που πράγματι υπάρχει – σχετικά με την ανεπάρκεια των παρεχόμενων υπηρεσιών και – κυρίως – με τον τρόπο λειτουργίας και τα τεράστια ελλείμματα, που διαχρονικά και παραδοσιακά παρουσιάζουν αυτές οι ΔΕΚΟ.
«Θέλουμε να δώσουμε τέλος σε ζημιογόνες λειτουργίες που συνεπάγονται τεράστια ελλείμματα… τα οποία καλύπτει, εκ των υστέρων, το σύνολο των Ελλήνων πολιτών…».
΄Ετσι, γενικά και, κυρίως, αόριστα, για το πώς και το γιατί. «Ζημιογόνες λειτουργίες…», οι οποίες, μάλλον ήρθαν μόνες τους ή, πιο μάλλον, τις δημιούργησαν οι εργαζόμενοι ! Αυτοί που τώρα αντιδρούν και ταλαιπωρούν τους πολίτες… Βρε τους πούστηδες !...
Δεν κάθονται να δεχτούν αδιαμαρτύρητα, τις μειώσεις των μισθών τους, την απομάκρυνση από το χώρο της δουλειάς τους, δεν εννοούν να παραδεχθούν πως είναι οι μόνοι φταίχτες για τα ελλείμματα και γι αυτό πρέπει να χτυπηθούν !

Αυτές οι ΔΕΚΟ με τις «ζημιογόνες λειτουργίες», ιδρύθηκαν και διοικήθηκαν μόνες τους ή από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Οι κυβερνήσεις, οι υπουργοί, ο ίδιος ο κ. Ρέππας, (ως και πρώην υπουργός για το χώρο), δεν έφταιξαν σε τίποτα, αφού, ούτε σχεδίασαν, ούτε επόπτευσαν, ούτε διόρισαν διοικήσεις και διοικητές, ούτε ανέχθηκαν μετριότητες, ανεπάρκειες και ατασθαλίες, ούτε… ούτε…
Δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα ; Χαίρω πολύ, το ξέρουμε όλοι, αλλά αυτός που το ξέρει καλύτερα απ΄ όλους μας, γιατί κάνει την πάπια ; Γιατί, αντί να βγει και ν΄ αρχίσει την προσέγγιση του ζητήματος, ζητώντας συγνώμη για τα λάθη, τις παραλείψεις και, σε πολλές περιπτώσεις, εγκλήματα των πολιτικών στη διαχείριση των ΔΕΚΟ, μιλάει γενικά κι αόριστα, ρίχνοντας, έμμεσα πλην σαφώς, τις ευθύνες στους εργαζόμενους ;

Είπαμε να χτυπηθούν τα αίτια της κρίσης και της χρεοκοπίας, στη ρίζα τους κι αυτό είναι μια προσπάθεια δύσκολη και επίπονη. Η επίδειξη της πρέπουσας υπευθυνότητας και ειλικρίνειας, από την πλευρά του πολιτικού προσωπικού, είναι αναγκαία προϋπόθεση για τις όσο το δυνατόν καλύτερες και αποτελεσματικότερες παρεμβάσεις. Η αυτοκριτική αποτελεί το πιο απαραίτητο στοιχείο, ειδικά αυτή τη συγκυρία και μ΄ αυτές τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί.

Πριν ζητήσεις συγνώμη από τους αθηναίους πολίτες για την ταλαιπωρία τους από τις απεργίες των εργαζόμενων στα ΜΜΜ, Δημήτρη Ρέππα, θάπρεπε, προκαταβολικά, να ζητήσεις συγνώμη από τον ελληνικό λαό για την παταγώδη αποτυχία, στο παρελθόν, όλων των Πολιτικών κι όλων των πολιτικών – του εαυτού σου συμπεριλαμβανομένου - στον τομέα αυτόν, η οποία κόστισε πολλά - πολλά, δισεκατομμύρια Ευρώ !
Είναι σίγουρο, πως μετά, η απόπειρα εξυγίανσης και διόρθωσης της κατάστασης, σ΄ αυτόν τον κρίσιμο τομέα, θάταν πιο εύκολη και με περισσότερες ελπίδες επιτυχίας !....

Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2011

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩΟΜΟΛΟΓΟΥ...

Ο χρόνος δεν φαίνεται να άρχισε με τις καλύτερες συνθήκες για ορισμένες χώρες της Ευρωζώνης μεταξύ των οποίων και για την Ελλάδα.

Νέα σενάρια περί αναδιάρθρωσης του χρέους, υποβάθμισης της πιστοληπτικής ικανότητας, περί αστοχιών στην υλοποίηση των δεσμεύσεων του μνημονίου, δημιουργούν πλείστα όσα προβλήματα με άμεση συνέπεια την άνοδο των spreads, τη μεγάλη πτώση του γενικού δείκτη τιμών του Χρηματιστηρίου Αθηνών και παράλληλα η αβεβαιότητα επανέρχεται με μεγαλύτερη ένταση στο προσκήνιο.

Την αρνητική εικόνα επιτείνουν και δημοσιεύματα, αλλά και δηλώσεις κορυφαίων παραγόντων κυρίως του εξωτερικού οι οποίοι κάνουν «προβλέψεις» για την πορεία της ελληνικής και της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Προχθές ο πρόεδρος της Ε.Ε. κ. Μπαρόζο υπαινίχθηκε ότι το 2011 δεν θα είναι ένα «εύκολο» έτος για την οικονομία στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι η έκδοση του ευρωομολόγου θα ήταν μια λύση στην παρούσα φάση καθώς πολλές χώρες της Ευρωζώνης και κυρίως του Νότου αντιμετωπίζουν οξύτατα προβλήματα δανεισμού και δημοσιονομικής ανισορροπίας.

Θιασώτες μιας τέτοιας κίνησης είναι οι πολιτικοί παράγοντες στη χώρα μας οι οποίοι τις τελευταίες ημέρες κινούνται δραστήρια προς την κατεύθυνση να «πείσουν» Ευρωπαίους ηγέτες και οικονομικούς παράγοντες για την αναγκαιότητα μιας τέτοιας απόφασης.

Τόσο ο πρωθυπουργός, όσο και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πρωτοστάτησαν και πρωτοστατούν σε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες.


Ο υπουργός Οικονομικών εμφανίστηκε αισιόδοξος ότι η Ε.Ε. θα καταλήξει τελικά σε συμφωνία για το θέμα των ευρωομολόγων στο άμεσο κιόλας μέλλον και ότι θα λάβει τις σωστές αποφάσεις για την έξοδο από την κρίση.

Το ζητούμενο στην τρέχουσα συγκυρία είναι να πειστεί η ηγέτιδα δύναμη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Γερμανία, ότι η έκδοση του ευρωομολόγου είναι πλέον μονόδρομος για την Ευρωζώνη και το ενιαίο νόμισμα και γενικότερα για την Ευρώπη.

Όπως επισημαίνουν αρμόδιοι παράγοντες όταν μια χώρα συμμετέχει σε νομισματική Ένωση, δεν έχει το δικό της νόμισμα και τη δική της κεντρική τράπεζα και κατά συνέπεια η χρηματοδότηση του ελλείμματος δεν μπορεί να γίνει με την έκδοση χρήματος, αλλά μόνο με έκδοση και διάθεση ομολόγων.

Η διαμόρφωση των επιτοκίων των ομολόγων εξαρτάται από πολλούς παράγοντες μεταξύ των οποίων και από τη δημοσιονομική κατάσταση.

Στην περίπτωση της Ελλάδας τα επιτόκια είναι απαγορευτικά, παρά το γεγονός ότι αποδίδει το πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής και υπάρχουν διαβεβαιώσεις για υλοποίηση όλων των δεσμεύσεων. Το ευρωομόλογο ίσως επηρέαζε καταλυτικά τις εξελίξεις.

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΛΑΚΟΥΤΣΗ από τη ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

ΤΙ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΩΡΓΟ ΜΑΣ !...

Είμαστε λίγο παλιάνθρωποι κι έτσι είχαμε ήδη ετοιμάσει τα σχετικά κείμενα που θα έκαναν κόσκινο τη «διάτρητη πολιτική του Γιώργου» στα ελληνοτουρκικά. Περιμέναμε την ευκαιρία. Το σκηνικό ήταν έτοιμο. Ξαφνικά, βγαίνει ο δικός μας και μιλά μπροστά στην ελίτ της τουρκικής διπλωματίας για όλα! Τους τα «ρίχνει» για τις παραβιάσεις, για το Κυπριακό, ακόμη και για το παιδομάζωμα των γενίτσαρων. Τι μας έκανες, τώρα, Γιώργο μας; Ποιος έχει όρεξη να αλλάζει και πάλι κείμενα...

Ο Έλληνας πρωθυπουργός είπε στους Τούρκους διπλωμάτες όλα όσα θα θέλαμε να πει. Όχι για λόγους εγωισμού. Αλλά ως μία αφετηρία μιας τίμιας διαπραγμάτευσης με τους Τούρκους για να αλλάξουμε, επιτέλους, το κλίμα της αμοιβαίας καχυποψίας και να το μεταβάλλουμε σε μία δημιουργική δύναμη.

Ο κ. Παπανδρέου είπε τα αυτονόητα. Τα είπε, όμως. Δεν μάσησε τα λόγια του. Αν δεν το έκανε θα τον κατηγορούσαμε για «δουλικότητα». Τώρα που το έκανε αμφισβητούμε τα κίνητρά του. Είναι αλήθεια ότι ως λαός δεν «τρωγόμαστε» με τίποτα...

Την εποχή αυτή κυβερνούν στην Τουρκία οι ισλαμιστές του Ερντογάν και όχι το Κεμαλικό στρατιωτικό παρακράτος. Αν υπάρχει ένα παράθυρο ευκαιρίας να κερδίσουμε και οι δύο λαοί από μία πολιτική προσέγγισης, αυτό θα πρέπει να βρεθεί σήμερα. Ο Ερντογάν είναι ο άνθρωπος που έχει καταφέρει να μεταμορφώσει πλήρως την Τουρκία μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Είναι ένας μεγάλος ηγέτης για την Τουρκία. Ο Ερντογάν, λοιπόν, ξέρει ότι η πολιτική των μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες είναι ο μοναδικός τρόπος για να γίνει η Τουρκία ένας σύγχρονος και μεγάλος παίκτης στην παγκόσμια οικονομική και πολιτική σκακιέρα.

Προσέγγιση, όμως, δεν σημαίνει ότι εμείς που σήμερα βρισκόμαστε σε προφανή αδυναμία, λόγω των μεγάλων οικονομικών μας προβλημάτων, θα πρέπει να παραδώσουμε τα πάντα! Μία τέτοια λύση δεν θα ήταν βιώσιμη, ακόμη κι αν υπήρχε ελληνική κυβέρνηση για να την υπογράψει. Αυτό ακριβώς είπε με κάθε δυνατό τρόπο ο κ. Παπανδρέου. Ότι επιθυμούμε μία τίμια συζήτηση.
Οι Έλληνες μπορούμε να στηρίξουμε την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας. Κι είναι ευτύχημα το γεγονός ότι δεν επιτρέψαμε σε φίλους και συμμάχους να κρύβονται πίσω από εμάς όταν εκείνοι έπρεπε να αντιμετωπίσουν το ερώτημα αν θέλουν ή όχι την Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κι έχουμε μέχρι σήμερα αποδείξει ότι είμαστε συνεπείς στο λόγο μας. Αλλά και η Τουρκία θα πρέπει να αποδείξει με την σειρά της ότι μπορεί να ξεπεράσει τις δικές της «αγκυλώσεις» και ότι δεν υπάρχει πράγματι λόγος να είμαστε καχύποπτοι απέναντί τους.

Οφείλουμε να είμαστε δίκαιοι και αντικειμενικοί ή τουλάχιστον να προσπαθούμε προς αυτή την κατεύθυνση. Το να κατακρίνουμε οτιδήποτε κάνει η κυβέρνηση, επειδή μας αρέσει να φωνάζουμε, δεν είναι εποικοδομητικό. Ο κ. Παπανδρέου τα πήγε περίφημα στο ταξίδι του στο Ερζερούμ και οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε. Αυτό δεν σημαίνει ότι εδώ τελείωσαν όλα. Κάθε άλλο! Κι εμείς θα είμαστε εδώ, για να εκφράζουμε κάθε φορά την δική μας άποψη...

Τόγραψε ο Θανάσης Μαυρίδης στο CAPITAL.GR

Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2011

ΒΡΗΚΑΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ?...

ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ : ΜΕΤΡΑ ΤΩΡΑ !...

Ο Παπουτσής είπε το αυτονόητο «η Ελλάδα δεν αντέχει άλλους λαθρομετανάστες», αν κι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, το σωστότερο θάταν « η χώρα δεν αντέχει άλλους μετανάστες !...». Η ελληνική κοινωνία έχει επιβαρυνθεί υπέρμετρα από την συνεχόμενη και ανεξέλεγκτη είσοδο μεταναστών, από την Ασία και την Αφρική και πλέον οι αντοχές της έχουν ξεπεραστεί κατά πολύ !

Είτε ως πέρασμα, είτε ως χώρα τελικού προορισμού, η Ελλάδα κατάντησε ένα απέραντο στρατόπεδο εκατομμυρίων προσφύγων. Όλα τάχε η Μαριωρή…

Το ζήτημα δεν μπορεί να παραμένει άλλο στο «περίμενε, θα δούμε…», ούτε οι πρωτοβουλίες για την αντιμετώπισή του, να βολοδέρνουν ανάμεσα σε διλλήματα, ευαισθησίες και κόμπλεξ : αρκετά οι αυτονόητες αποφάσεις στριφογύρισαν στις καλένδες, αρκετά οι αυτονόητες πράξεις έμειναν στο ράφι.
Η Ελλάδα πρέπει να πάψει νάναι ξέφραγο αμπέλι, ας γίνει, τουλάχιστον, σαν τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης. Αλήθεια γνωρίζουμε πόσο εύκολο είναι να σταλούν σ΄ αυτές, οι μετανάστες που εισέρχονται στη χώρα μας κι επιθυμούν να πάνε βορειότερα ; Δεν είναι, ούτε εύκολο, ούτε δύσκολο : είναι αδύνατον !...

Φράχτες, χώροι υποδοχής, γρήγορες, αλλά αυστηρότατες διαδικασίες χορήγησης πολιτικού ασύλου, σκούπες, απελάσεις παράνομων ; Όλα χρειάζονται και λίγα είναι... Η Αθήνα έπηξε πια, η πλατεία Βικτωρίας και πολλές άλλες πλατείες, δεν μπορεί να εξακολουθήσουν να χρησιμοποιούνται ως στρατόπεδα υποδοχής και φιλοξενίας μεταναστών, που αναμένουν τη χορήγηση ασύλου... Αποφάσεις τώρα, μέτρα άμεσα, ανέξοδες θεωρίες και μπουρδολογίες τέλος !...
Η αντιμετώπιση του μεγάλου προβλήματος της λαθρομετανάστευσης δεν έχει να κάνει με τα αντιρατσιστικά αισθήματα, την κατοχύρωση και το σεβασμό των δικαιωμάτων των ξένων που νόμιμα ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα κι όποιοι αυτά τα συγχέουν, το κάνουν εκ του πονηρού και με σκοτεινές προθέσεις και επιδιώξεις.
Σωστό είναι αυτό που ο υπουργός είπε, πως, δηλαδή, «…η ανεξέλεγκτη ροή παράνομων μεταναστών λειτουργεί σε βάρος των μεταναστών που ήδη ζουν και εργάζονται στη χώρα μας και ευελπιστούν πως σε μερικά χρόνια θα αποκτήσουν τα νόμιμα έγγραφα για την παραμονή στην Ελλάδα…».

Οι προεκλογικές διαπιστώσεις και επισημάνσεις του ήδη Δημάρχου Αθήνας Γ. Καμίνη, βγαλμένες μέσα από τις πάμπολλες εμπειρίες του «συνήγορου του πολίτη», έδωσαν το σωστό στίγμα και την ορθή διάσταση του προβλήματος και ταυτόχρονα πρόσφεραν ενδεικτικές, πλην, ωφελιμότατες προτάσεις για την επίλυσή του.
Οι αναλύσεις και οι προσεγγίσεις του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, φαίνεται να σπάνε τις αγκυλώσεις και να ξεμπλοκάρουν τις εξελίξεις. ΄Αντε, μπας και δούμε κάτι να κινείται !...

Σάββατο 8 Ιανουαρίου 2011

ΔΕΝ ΞΑΝΑΧΕΙ !...

Η ΕΚΠΛΗΞΗ ΗΡΘΕ ΑΠΟ ΤΟ …ΕΡΖΕΡΟΥΜ !...

Ο Γ. Παπανδρέου, εκπλήσσοντας τους πάντες, πήγε, μετά από μια φιλική πρόσκληση, σε μια γενική συνέλευση των τούρκων διπλωματών και μίλησε έξω απ΄ τα δόντια για τις προκλήσεις της γείτονος κατά της Ελλάδας, δηλαδή για τις υπερπτήσεις των ελληνικών νησιών, για το casus beli στο Αιγαίο, για το Κυπριακό κ.α.
Όλα τα ΜΜΕ, ντόπια και διεθνή, έγραψαν και μίλησαν για πρωτοφανή και καθοριστική παρέμβαση του έλληνα πρωθυπουργού, στη χρόνια ελληνοτουρκική σκακιέρα, ενώ η αρνητική αντίδραση των τούρκικων μέσων ενημέρωσης επιβεβαίωσε, έμμεσα πλην σαφέστατα, το ορθόν της πρωθυπουργικής συμπεριφοράς.

Μόνο οι μικρόψυχοι της Ρηγίλλης, βγήκαν δια του ηλιθίου «κυρίου τίποτα», (ο Πάγκαλος εκτός από μαλακίες, έχει πει κι έχει δώσει και σωστούς χαρακτηρισμούς…), να επικρίνουν, να μηδενίσουν και να σεναριογραφήσουν, πριν καν πληροφορηθούν τι ακριβώς έγινε στο Ερζερούμ και πριν, καν, καταλάβουν τι σήμαινε η επίσκεψη και – κυρίως – η ομιλία του Παπανδρέου, εκεί.

Στην πανηγυρική εκδήλωση – μάζωξη των τούρκων διπλωματών στην πόλη της ανατολικής Τουρκίας, ο έλληνας πρωθυπουργός βρήκε την ευκαιρία και την τόλμη, να παρουσιάσει, με σταράτα λόγια, το δίλλημα που έχει ορθωθεί μπροστά στους γείτονες, σε σχέση με την πορεία τους προς την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση. Αυτό το δίλλημα έχει συνδέσει απόλυτα, αυτή την πορεία, με την ικανοποιητική, για την Ελλάδα, επίλυση όλων των προβλημάτων που κατά καιρούς δημιούργησαν ή σκαρφίστηκαν οι τουρκαλάδες απέναντι στον ελληνισμό και τα συμφέροντά του.
Και βέβαια το περιστατικό θεωρήθηκε και είναι πρωτοφανές και καθοριστικό, μιας και ο Γ. Παπανδρέου παρουσίασε τις θέσεις για τα ελληνοτουρκικά, όχι στον Ερντογάν ή σε κάποιον υπουργό, αλλά απ΄ ευθείας στους διπλωμάτες του τουρκικού κράτους, που πήγαν στο Ερζερούμ, από κάθε γωνιά του πλανήτη !

Οι όποιες – καλόπιστες ή κακόβουλες – γκρίνιες, για την μυστικότητα των συνομιλιών με τον ίδιο τον τούρκο πρωθυπουργό, είναι έωλες και αστήρικτες, μετά την ξεκάθαρη δημόσια τοποθέτηση του Παπανδρέου. Μόνο στην περίπτωση που στις ανοικτές του ομιλίες υπήρχαν κενά, μασημένα λόγια και παράξενες αποσιωπήσεις, μόνο τότε θα ήταν δικαιολογημένες οι υπόνοιες, τα ερωτηματικά και οι αμφισβητήσεις.
Είναι γι αυτό ακριβώς, που οι ηλιθιότητες του παπάρα Αβραμόπουλου ακούστηκαν ως καραμπινάτη παραφωνία και προκάλεσαν αλγεινή εντύπωση και χαχανητά…

Παρασκευή 7 Ιανουαρίου 2011

ΝΑΙ, ΜΕΝ, ΑΛΛΑ !...

Στο καταστάλαγμα όλων των συζητήσεων, αναλύσεων και εκτιμήσεων για τα αίτια και τους υπεύθυνους της πολύπλευρης ελληνικής κρίσης, η πολιτική και οι πολιτικοί τοποθετήθηκαν σε περίοπτη (αρνητικά) θέση. Ούτε και οι ίδιοι δεν τολμούν να θεωρήσουν την …ετυμηγορία, λαθεμένη ή άδικη…
Βέβαια, όπως σ΄ όλα τα πράγματα, η ισοπέδωση και οι γενικεύσεις, με τις σκοπιμότητες που κρύβουν, καθίστανται επικίνδυνες γι΄ αυτό καθεαυτό το πολίτευμα της Δημοκρατίας, πλην όμως οι «αμετανόητοι νοσταλγοί» ολοκληρωτικών καταστάσεων, δεν παύουν ν΄ αποτελούν την αισχρή μειοψηφία στο λαό και την κοινωνία.

Οι φορείς της πολιτικής, συλλογικοί και πρόσωπα, έχουν, εδώ και καιρό, συνειδητοποιήσει το κλίμα και την άποψη που επικρατεί στη χώρα και τους πολίτες της, γι αυτό κι έχουν αποβάλλει – τουλάχιστον δημόσια – το τουπέ και το ύφος, που για χρόνια τους συνόδευαν και τους χαρακτήριζαν. Τώρα, για το αν συμβαίνει το ίδιο και στο παρασκήνιο και, κυρίως, στη δράση και την πράξη, εκεί τα πράγματα δεν παρουσιάζονται τόσο ξεκαθαρισμένα και αποκαθαρισμένα, μιας και δεν είναι λίγες οι «στραβές» περιπτώσεις, που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, κάθε τόσο.
Με μια σειρά νομοθετικών παρεμβάσεων, η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, επιχειρεί να δημιουργήσει ένα νέο πλαίσιο κανόνων λειτουργίας των πολιτικών κομμάτων και των πολιτικών προσώπων, θεσμοθετώντας διαδικασίες και μέτρα, που θα προσδίδουν μεγαλύτερη διαφάνεια στη δραστηριότητά τους και, ταυτόχρονα, θα δίνουν τη δυνατότητα στον πολίτη να ενημερώνεται και να ελέγχει την πορεία τους, την χρηματοδότησή τους, τις δαπάνες τους, αλλά και τα έσοδά τους, καθώς και τα περιουσιακά τους στοιχεία.
Σε συνδυασμό με τις αλλαγές που προωθούνται στο θέμα της ασυλίας των βουλευτών, αλλά και της ευθύνης των ασκούντων κυβερνητικό έργο, μπορεί να υποστηριχθεί πως γίνονται βελτιωτικά βήματα, προς την κατεύθυνση ικανοποίησης αρκετών από τα λαϊκά αιτήματα, σ΄ αυτόν τον τομέα.

Η διστακτικότητα στην …πλέρια αναγνώριση των κυβερνητικών προσπαθειών και η επιφυλακτικότητα προσέγγισης του όλου ζητήματος, έχει να κάνει με τις πολλές θολές πτυχές του, σπουδαιότερες των οποίων είναι η μη προηγηθείσα κάθαρση του παρελθόντος, καθώς και η υπάρχουσα δυσπιστία του λαού και της κοινωνίας, απέναντι στις κινήσεις ενός πολιτικού δυναμικού (κυβέρνησης, κομμάτων και προσώπων), του οποίου η αναξιοπιστία, λόγω των πολιτικών εφαρμογών ή προτάσεων και στάσεων, είναι στο υψηλότερο σημείο από ποτέ !

Πέμπτη 6 Ιανουαρίου 2011

ΠΑΓΚΑΛΛΙΑΣΗ !...

Θ΄ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ?...

Το 2011 θα είναι η πιο κρίσιμη χρονιά στην σύγχρονη ιστορία της χώρας μας και ενδεχομένως της Ευρώπης. Είτε αποτύχει το Μνημόνιο, καταρρεύσει το πολιτικό σύστημα, διαλυθεί η ευρωζώνη και γενικώς “μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι”, είτε εφαρμοστεί το Μνημόνιο και παράλληλα δρομολογηθεί λύση στο πρόβλημα των κρατικών χρεών, με την πλήρη πολιτική και οικονομική ενοποίηση της Ευρώπης, γεγονός παραμένει ότι με όσα διακυβεύονται φέτος, είναι βέβαιο ότι από του χρόνου θα ζούμε σε μία άλλη πραγματικότητα.

Όπως έχει πολλές φορές επισημανθεί, οι τύχες μας δεν είναι πλέον μόνο στα δικά μας χέρια. Αν το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα που σήμερα κλονίζεται, τελικά καταρρεύσει, τότε θα επικρατήσει ο νόμος της ζούγκλας και το πρόσταγμα “ο σώζων εαυτόν, σωθήτω”.

Ας υποθέσουμε όμως για μια στιγμή ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα αρθούν, από θαύμα, στο ύψος των περιστάσεων και οι κόποι έξι δεκαετιών για την ενοποίηση της ηπείρου μας δεν θα πάνε στράφι, επειδή στη χειρότερη κρίση του σύγχρονου καπιταλισμού έτυχε να μας κυβερνούν πολιτικοί, όπως ο κ. Μπαρόζο, η κα. Μέρκελ, ο κ. βαν Ρομπέι, ο κ. Μπερλουσκόνι και ο κ. Σαρκοζί.

Το πρώτο που πρέπει να έχουμε κατά νου σε μία τέτοια περίπτωση είναι ότι η σωτηρία της Ευρώπης, είναι αναγκαία, αλλά όχι και ικανή συνθήκη για τη διάσωση της Ελλάδας. Είναι μόνο ένας από τους τρεις πυλώνες της λύσης στην κρίση που αντιμετωπίζουμε. Για να μη φτάσουμε στο σημείο λοιπόν να επιβιώσει η Ε.Ε, αλλά εμείς να βρισκόμαστε έξω από αυτήν, απαιτείται ένας σπάνιος συνδυασμός δύο ακόμη παραγόντων: Από τη μία πλευρά, οι επιδόσεις της κυβέρνησης θα πρέπει να αγγίξουν την τελειότητα: από τον περιορισμό των δαπανών του δημοσίου, μέχρι την αύξηση των εσόδων σε αποδεκτά πλαίσια και από τον δίκαιο επιμερισμό των βαρών, ώστε να μην προκληθεί κοινωνική έκρηξη, μέχρι την προώθηση μεταρρυθμίσεων που θα έπρεπε να έχουν γίνει από χρόνια, τα πάντα πρέπει να δουλέψουν ρολόι. Εφησυχασμός, καθυστερήσεις, προσωπικές στρατηγικές, ισοδυναμούν με έγκλημα. Το ίδιο ισχύει και για την πιθανότητα πρόωρης προσφυγής στις κάλπες, χωρίς αυτό να επιβάλλεται από τις αντικειμενικές συνθήκες (απώλεια της δεδηλωμένης).

Ο τρίτος πυλώνας της διάσωσης από τη χρεοκοπία είναι η αλλαγή νοοτροπίας και μάλιστα άμεσα. Επί χρόνια, ιδιοκτήτες άθλιων “rooms to let” είχαν συνηθίσει να περιμένουν ότι αρκούσε να κατακλέψουν τους δύσμοιρους τουρίστες που μας επισκέπτονται για δύο μήνες το καλοκαίρι, ώστε να ζήσουν άνετα όλο τον χρόνο. Αγρότες επέμεναν να καλλιεργούν μη ανταγωνιστικά προϊόντα, αφαιρώντας από τη γη μέχρι και την τελευταία ρανίδα υγρασίας, βασιζόμενοι σε επιδοτήσεις για δήθεν καταστροφές στα κτήματά τους. Έμποροι πίστευαν ότι είναι λογικό να επιβιώνει μία επιχείρηση μόνο και μόνο επειδή εισφοροδιαφεύγει και φοροδιαφεύγει. Και ιδιοκτήτες καφετεριών είχαν φτάσει να θεωρούν εαυτούς μεγαλοεπιχειρηματίες που μπορούσαν να αγοράζουν Πόρσε με δανεικά και φέσια στους προμηθευτές τους. Η νοοτροπία αυτή όχι μόνο δημιούργησε στρεβλώσεις τη λειτουργία της αγοράς και κατάφωρες κοινωνικές αδικίες, αλλά και οδήγησε στο χείλος της καταστροφής την μεταποιητική και την τουριστική βιομηχανία της χώρας.
Στη θύελλα που ζούμε, θα επιβιώσουν μόνο όσοι προσαρμοστούν. Μερικούς από αυτούς, μπορεί ήδη να τους εντοπίσει κανείς, καθώς ευημερούν εν μέσω κρίσης: από τους εξαγωγείς που στρέφονται προς τις αναδυόμενες αγορές μέχρι τους επιχειρηματίες στο χώρο της εστίασης, της διασκέδασης και του τουρισμού που προσφέρουν υψηλής ποιότητας προϊόντα σε ανταγωνιστικές τιμές. Με τους πρώτους θα ασχοληθούμε σε επόμενο άρθρο. Ας αρκεστώ εδώ να δώσω ένα παράδειγμα από τους δεύτερους: μετά από αλλεπάλληλες αυξήσεις στον ΦΠΑ και στους ειδικούς φόρους, υπάρχει ένα μπαρ στο κέντρο που πουλάει (καθαρά) ποτά στην τιμή των τεσσάρων ευρώ και είκοσι λεπτών. Ρώτησα τον ιδιοκτήτη πως γίνεται να επιβιώνει. Μου απάντησε ότι το περιθώριο κέρδους του έχει μειωθεί σημαντικά, αλλά ο τζίρος του έχει αυξηθεί 20% εν μέσω ύφεσης, αφού όλο και λιγότεροι είναι πλέον εκείνοι που είναι διατεθειμένοι να πληρώνουν ένα βδομαδιάτικο για ένα βράδυ διασκέδασης. Αποφάσισε επίσης να αναβαθμίσει την ποικιλία καφέ που αγοράζει, αφού η διαφορά των 15 επιπλέον ευρώ που πληρώνει στο κιλό, ισοσκελίζεται από τους επιπλέον πελάτες που προσελκύει. Τέλος, πήρε απόφαση ότι έχει ένα μικρό μπαρ και, ως εκ τούτου, δεν έχει απαίτηση να ζει σαν βιομήχανος, αλλά να βγάζει ένα αξιοπρεπές εισόδημα.

Όλα αυτά είναι βέβαια μαθήματά οικονομικών για αρχάριους. Δυστυχώς όμως, στην Ελλάδα δεν τα έχουμε εμπεδώσει. Πολλοί επιχειρηματίες συνεχίζουν να ευελπιστούν ότι θα τους σώσει το κράτος με επιδοτήσεις και χαριστικές ρυθμίσεις, ενώ στο μεταξύ προσπαθούν να βγάλουν “από τη μύγα ξύγκι”, ζημιώνοντας και τον εαυτό τους και το “brandname” της χώρας.
Οι καιροί όμως άλλαξαν. Έχει φτάσει πια η ώρα να αλλάξουμε και μυαλά.
Του Ν. Μαλεβίτη από το REPORTER.GR

Τετάρτη 5 Ιανουαρίου 2011

TELL ME, WHY ?...

QUO VADIS EUROPA ?...

Η Σύνοδος Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης στην οποία αναμένεται να επικυρωθεί από τους «27» η τροποποίηση της Συνθήκης της Λισαβόνας για τη δημιουργία του Μόνιμου Μηχανισμού Σταθερότητας, αναδεικνύεται κρίσιμη, όχι μόνο για το μέλλον της Ευρώπης, αλλά όλου του πλανήτη.
Aυτή τη φορά, στην τρίτη κατά σειρά κρίση που κυοφορείται με υπαιτιότητα της Mέρκελ, η Eυρωζώνη δεν θα σωθεί με ημίμετρα, με τις συνήθεις πυροσβεστικές παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που συνίστανται στην αθρόα αγορά κρατικών ομολόγων χωρών που αντιμετωπίζουν δημοσιονομικό πρόβλημα: Στο πρώτο τρίμηνο του 2011 εντοπίζεται, δίχως υπερβολή, η τελευταία ευκαιρία της Eυρωζώνης για την αποτροπή ενός ντόμινο αποσταθεροποίησης που δεν θα κλονίσει μόνον το ευρώ, αλλά θα αποσαρθρώσει όλα τα κεκτημένα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης από την υπογραφή της Συνθήκης της Pώμης το 1957 μέχρι και σήμερα. Σήμερα, δίχως υπερβολή, ο Iανουάριος του 2011 παραπέμπει στον Iούλιο του 1914 και στον Aύγουστο του 1939.

Οι αγορές έχουν στείλει άλλωστε τα μηνύματά τους για το τι θα συμβεί από την έναρξη της εφαρμογής του μηχανισμού στις αρχές Ιανουαρίου. Προεξοφλείται η εκτόξευση των spreads και των ασφαλίστρων κινδύνου της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, καθώς και του Βελγίου και της Ιταλίας. Eκ των πραγμάτων, η διεύρυνση της κεφαλαιακής επάρκειας του προσωρινού μηχανισμού EFSF, αλλά και η έκδοση ευρω-ομολόγου θα τεθούν και πάλι στο τραπέζι, με το Bερολίνο να είναι περισσότερο αυτοπαγιδευόμενο από ό,τι ήταν το Δεκέμβριο.

«Quo vadis Europa?». To παραπάνω ερώτημα είχε τεθεί σε «παλαιότερες ευτυχισμένες στιγμές», όταν την Άνοιξη του 2000 ο τότε υπουργός Eξωτερικών της Γερμανίας Γιόσκα Φίσερ έθετε την πρόκληση της ομοσπονδιακής μετεξέλιξης της Eυρωπαϊκής Eνωσης. Σήμερα, πλήρης αβεβαιότητα επικρατεί όχι για τη μακροπρόθεσμη και μεσοπρόθεσμη προοπτική της Eυρωζώνης και της E.E. αλλά για το τι θα συμβεί μέχρι την προγραμματισμένη για τα μέσα Mαρτίου επόμενη Σύνοδο Kορυφής. Σε αυτήν οι «27» αναμένεται να επικυρώσουν την τροποποίηση της Συνθήκης της Λισαβόνας που απαιτείται για τη «νομιμοποίηση» του Mονίμου Mηχανισμού Σταθερότητας, το οποίο θα λειτουργήσει από 1ης Iανουαρίου του 2013.

Προειδοποίηση από τις αγορές

Tα όσα καταγράφηκαν στις αγορές τις τελευταίες ημέρες του 2010, σε περίοδο διακοπών και με χαμηλό, σχεδόν εικονικό όγκο συναλλαγών, προειδοποιούν για το τι θα συμβεί από τις αρχές Iανουαρίου με τα spreads και τα ασφάλιστρα κινδύνου της Πορτογαλίας, της Iσπανίας, της Iταλίας, αλλά και του Bελγίου και της Γαλλίας: O,τι ίσχυσε το Nοέμβριο όταν οι αγορές προεξοφλούσαν ως βεβαιότητα το ενδεχόμενο «κουρέματος» (haircut) των κρατικών ομολόγων των δημοσιονομικά προβληματικών χωρών που θα προσφύγουν μετά το 2013 στο Mόνιμο Mηχανισμό εξακολουθεί να ισχύει και σήμερα.
Eτσι, υπό την αναμενόμενη νέα πίεση των aγορών, θα συνέλθει το EcoFin στα μέσα Iανουαρίου και κατά πάσα βεβαιότητα δεν θα προλάβει να ασχοληθεί με τις προτάσεις Bερολίνου - Παρισιού περί Oικονομικής Διακυβέρνησης της Eυρωζώνης. Προτάσεις που παραμένουν επί του παρόντος ζητούμενες, όπως κατέδειξε παραμονές Xριστουγέννων η δημόσια αντιπαράθεση της Kριστίν Λαγκάρντ με τον Γερμανό υπουργό Oικονομίας Mπρούντερλε.
Tότε, κατά πάσα βεβαιότητα -αν όχι νωρίτερα- το EcoFin θα προσπαθεί να επισπεύσει την προσφυγή της Πορτογαλίας στο Eυρωπαϊκό Tαμείο Xρηματοπιστωτικής Σταθερότητας EFSF και να λάβει τα αναγκαία μέτρα, ώστε να αποτρέψει τη μεταφορά της πίεσης στην Iσπανία. Eκ των πραγμάτων, η διεύρυνση της κεφαλαιακής επάρκειας του προσωρινού μηχανισμού EFSF, αλλά και η έκδοση ευρω-ομολόγου θα τεθούν και πάλι στο τραπέζι, με το Bερολίνο να είναι περισσότερο αυτοπαγιδευόμενο από ό,τι ήταν το Δεκέμβριο.
Οι... επιτυχίες της Μέρκελ

H καγκελάριος Mέρκελ έχει πετύχει το ακατόρθωτο στην προσπάθειά της να εμφανισθεί ως υπερασπιστής των χρημάτων των Γερμανών φορολογουμένων:
Πρώτον, είναι αδύνατον πλέον να ανακόψει τη δημοσκοπική κατάρρευση του κυβερνητικού συνασπισμού, ο οποίος θα υποστεί την πρώτη βαριά ήττα στην αρχική από τις επτά εκλογικές αναμετρήσεις εντός του 2011 σε επίπεδο ομόσπονδων κρατιδίων στα μέσα Mαρτίου στη Bάδη - Bυρτεμβέργη. Πολλοί προεξοφλούν την ανατροπή της Mέρκελ μετά τα μέσα Mαρτίου, ενώ υπό προθεσμία στην ηγεσία του Φιλελεύθερου Kόμματος βρίσκεται ο υπουργός Eξωτερικών Bεστερβέλε.
Tαυτόχρονα, έχει πείσει από ό,τι φαίνεται ένα πλειοψηφικό κομμάτι της γερμανικής κοινής γνώμης στο να προσλαμβάνει μια εικονική πραγματικότητα: Nα πιστεύει ότι η Γερμανία σκορπά χρήματα βοήθειας στις προβληματικές χώρες, ενώ στην πραγματικότητα τις δανείζει με τοκογλυφικό επιτόκιο. Tην ίδια ώρα, καλλιεργεί έμμεσα το όραμα της επιστροφής στο μάρκο ως εγγύηση ασφάλειας και ευημερίας, σε μια στιγμή που ολοένα και περισσότερες φωνές και έντυπα στη χώρα τονίζουν, σε όλους τους τόνους, ότι η χώρα είναι ο μεγάλος ωφελημένος από την υιοθέτηση του ευρώ.

Tο άδοξο τέλος της διεύρυνσης

Eνα άλλο πεδίο όπου η κρίση στην Eυρωζώνη θα έχει καταλυτικές επιπτώσεις είναι η περαιτέρω διεύρυνση της E.E. Mε την εξαίρεση της Kροατίας και της Iσλανδίας, είναι φανερό ότι οι πόρτες της E.E. κλείνουν επ’ αόριστον, τουλάχιστον για το ορατό μέλλον, τόσο για την Tουρκία όσο και για τα Δυτικά Bαλκάνια, μια πραγματικότητα που ενδιαφέρει άμεσα τη χώρα μας:
Xωρίς την προοπτική ένταξης στην E.E., τα Δυτικά Bαλκάνια -δηλαδή η πρώην Γιουγκοσλαβία πλην Σλοβενίας - Kροατίας και η Aλβανία - κινδυνεύουν να βρεθούν σε ένα επικίνδυνο γεωπολιτικό κενό με τις εστίες έντασης να κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να αναζωπυρωθούν. Mόνη προοπτική σταθεροποίησης είναι η εμβάθυνση της προσέγγισης HΠA-Pωσίας που μπορεί να οδηγήσει σε ένα περιφερειακό καθεστώς ασφάλειας με τη συνεγγύηση Oυάσιγκτον-Mόσχας, όπου θα συνυπάρχουν τόσο η ένταξη στις ατλαντικές δομές όσο και τα ρωσικών συμφερόντων δίκτυα μεταφοράς ενέργειας.

Xωρίς την ευρωπαϊκή προοπτική, τίθεται επί τάπητος όχι η νεφελώδης και ασαφούς περιεχομένου Eιδική Σχέση E.E.,-Tουρκίας αλλά, πιο συγκεκριμένα, η συνεργασία της Tουρκίας με τις μεγάλες δυνάμεις της Γηραιάς Hπείρου. Eδώ, ας θυμηθούμε ότι στην τριμερή συνάντηση Pωσίας - Γαλλίας - Γερμανίας στην Nτοβίλ στις 18 Oκτωβρίου, της οποίας προηγήθηκε η μοιραία για τη σταθερότητα της Eυρωζώνης διμερής συνάντηση Σαρκοζί - Mέρκελ, έγινε λόγος για ενδεχόμενη συμμετοχή της Tουρκίας στο άτυπο αυτό σχήμα από την επόμενη συνάντηση.

H κρίση στην Eυρωζώνη είναι φανερό ότι έχει οδηγήσει σε γεωπολιτικές ανατροπές πρώτου μεγέθους: H Oυάσιγκτον βλέπει τον ρόλο της στην ευρωπαϊκή ασφάλεια να παρατείνεται και να ενισχύεται, η Kεντρική και η Aνατολική Eυρώπη δεν αποκλείεται από αμερικανική «σφήνα» στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση να ξαναγίνουν μια Nέα Mεσευρώπη υπό την επιρροή, αν όχι ηγεμονία του Bερολίνου, ενώ η συμπίεση και περιθωριοποίηση του Nότου της Eυρωζώνης, εφόσον σταθεροποιηθεί και εξελιχθεί σε ρήξη με τη Bόρεια Eυρώπη, θα σημάνει ενισχυμένη δυνατότητα γεωπολιτικής επιρροής των HΠA.
Του Γιώργου Καπόπουλου από την ΗΜΕΡΗΣΙΑ

ΚΟΠΡΙΤΟΛΟΓΙΕΣ !...

Τρίτη 4 Ιανουαρίου 2011

Ο ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΤΣΟΠΑΝΟΣΚΥΛΟΥ !...

Το ό,τι στην Ελλάδα, μεταξύ όλων των άλλων, εμφανίζονται αλλαγμένοι και οι βασικοί κανόνες λειτουργίας και εξέλιξης του καπιταλισμού, δεν είναι κάτι που θα πρέπει να μας προκαλεί ιδιαίτερη έκπληξη. Εδώ τόσα και τόσα συμβαίνουν με επίκεντρο αυτή τη «φωτισμένη» και ταυτόχρονα «φωτοδότρια» χώρα, των «πρωτοπόρων» και «πολυμήχανων» Ελλήνων, ο καπιταλισμός θα μας ξέφευγε ;

Αυτή η θεωρία του Γ. Παπανδρέου για τη διαφθορά και τις επιπτώσεις της στην προβληματικότητα της ελληνικής οικονομίας, του κράτους και της κοινωνίας, δεν είναι στον αέρα, έχει βάση. Η απόπειρα, όμως, το φαινόμενο αυτό ν΄ αποκτήσει και να παρουσιαστεί ως αυτόνομο και ανεξάρτητο, που υπάρχει, αναπτύσσεται, τροφοδοτεί και αυτοτροφοδοτείται, πέρα κι έξω από εποχές, ιδεολογίες, πολιτικές απόψεις, φορείς και σχηματισμούς, ανθρώπους και πρόσωπα, είναι κάλπικη, ανιστόρητη και, εν πολλοίς, επικίνδυνη : φέρνει γενικεύσεις και ισοπέδωση, καταστάσεις που ευνοούν την απαλλαγή των κύριων ενόχων, που τίθενται στο απυρόβλητο και την ενοχοποίηση τμημάτων ή και ολόκληρου του λαού, που καταδικάζεται και υφίσταται σκληρές και άδικες τιμωρίες !

Ο καπιταλισμός εμπεριέχει (κι αυτός) τη διαφθορά, ως συστατικό του στοιχείο κι ως γνωστόν, διαχειριστές του και στυλοβάτες του δεν είναι οι εργαζόμενοι και οι λαϊκές μάζες. Οι καπιταλιστές στην άσκηση του «κοινωνικού τους έργου» χρησιμοποιούν, ως λακέδες, αυτούς που μπορούν να επηρεάζουν τη κοινή γνώμη κι αυτοί είναι –κύρια – οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι και μετέρχονται πολλούς τρόπους και μεθόδους επηρεασμού των ψηφοφόρων.
Ε, δεν μπορούν να βγαίνουν οι ευρισκόμενοι σε διατεταγμένη υπηρεσία, λακέδες των ολιγαρχόντων και ν΄ απευθύνουν κατηγορίες και ευθύνες (και μάλιστα ίδιες και ίσες), στα θύματα της λωποδυσίας τους ! ΄Ετσι κύριε Πάγκαλε ?...

Αν δεν είχες απορροφηθεί, πλήρως, στον …μεταλλαγμένο ρόλο του τσοπανόσκυλου, (κατ΄ εντολήν ή αυτοβούλως αδιάφορον…), κι είχες χρησιμοποιήσει την «εξυπνάδα σου» και την «ευφράδειά σου» με ορθό τρόπο και στο σωστό στόχο, δεν θα μας ζάλιζες, κάθε τόσο, τ΄ αρχίδια με τα, ανούσια «αλυχτά σου», («μαζί τα φάγαμε» και «κοπρίτες οι δημόσιοι υπάλληλοι»…), αλλά θα συγκέριαζες λόγους και θάριχνες ατάκες για τους πραγματικούς φαγάνες και τους πραγματικούς κοπρίτες.
Θάβρισκες, π.χ. τα λόγια και τις φράσεις, για να περιγράψεις και να καταγγείλεις τους διαχρονικούς λεηλάτες του ελληνικού δημοσίου, τους μεγαλοεπιχειρηματίες που κάνοντας δουλειές μαζί του – κατά προτεραιότητα – απομυζούσαν και απομυζούν τα δισεκατομμύρια των δισεκατομμυρίων, τους πόρους, δηλαδή, του ελληνικού λαού.
Θ΄ αράδιαζες κάμποσα χαρακτηριστικά παραδείγματα, όπως αυτά που συνέβησαν και συμβαίνουν με τις ανακοστολογήσεις και τις αναθεωρήσεις των τιμών, των μεγάλων δημόσιων έργων, (αλήθεια κ. αντιπρόεδρε, πότε θα μας πεις, τα 6 μεγαλύτερα έργα της 25ετίας, για πόσο ξεκίνησαν και πόσο έφτασαν ?...) ή με τις χρεοκοπήσεις και το κλείσιμο μεγάλων βιομηχανιών (πότε θα μάθουμε για τη φάρα των μεγαλοϊδιοκτητών τους, που ενώ τις φαλήρισαν και φέσωσαν το κράτος με δισεκατομμύρια, οι ίδιοι παραμένουν πάμπλουτοι κι αλλάζουν επιχειρηματικό αντικείμενο, όπως τα φράκα τους ?...).

Είπαμε, στην Ελλάδα, τα πάντα γίνονται, όλα αλλάζουν, τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο : γιατί το τσοπανόσκυλο θάμενε πιστό στον παραδοσιακό του ρόλο, του φύλακα, δηλαδή, του κοπαδιού και δεν θα «τάκανε πλακάκια» με το λύκο ?...

Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2011

ΑΙΣΙΟ ΚΑΙ ΕΤΥΧΕΣ ΤΟ 2011 Η΄, ΜΗΠΩΣ, ΤΟ 1822 ?...

Ήθελα, απλώς, να σας ευχηθώ αίσιο και ευτυχές το νέο έτος αλλά διαβάζοντας τις πολιτικές εφημερίδες χάθηκα στου χρόνου τα γυρίσματα. Ανάμεσα σε σκουριασμένα γρανάζια ενός πλασματικού χρόνου άρχισα επίμονα να σκέφτομαι τους ήρωες της Επιδαύρου (1821/1822). Ίσως για τους περισσότερους συνέλληνες η Επίδαυρος να είναι συνδυασμένη με life style θεατρικές εκδηλώσεις, αλλά σε εκείνη την ευρύτερη περιοχή, παραμονές πρωτοχρονιάς 1821 ψηφίστηκε το πρώτο φιλελεύθερο και δημοκρατικό σύνταγμα της Ανθρωπότητας (το οποίο ποτέ δεν εφαρμόστηκε).

Τα πάντα έγινα βιαστικά, λες και η έγνοια αυτών των ανθρώπων δεν ήταν μήπως πεθάνουν στη μάχη, αλλά μήπως δε φτιάξουν ένα δίκαιο και ευνομούμενο κράτος. Τους έτρωγε η καχυποψία μήπως πεθάνουν για ένα “άδειο πουκάμισο”. Την Πρωτοχρονιά του 1821 χιόνιζε στην Νέα Επίδαυρο (Πιάδα), είχαν περάσει μόλις 6 μήνες από την έναρξη της επανάστασης, και ενώ διαρκούσαν ακόμα οι πολεμικές συρράξεις, μαζεύτηκαν εκεί αγράμματοι αλλά όχι αμόρφωτοι άνθρωποι.


Ίσως να μην ήξεραν πως να εκφραστούν με ακρίβεια αλλά επιθυμούσαν τη Δικαιοσύνη το ίδιο με την Ελευθερία. Ήξεραν πολύ καλά ότι ελευθερία δίχως δικαιοσύνη είναι τυραννία. Επιθυμούσαν διακαώς :
Κοινωνική δικαιοσύνη, Ισότητα, Αξιοκρατία, Πάταξη της οικογενειοκρατίας, Δίκαιη ανακατανομή του πλούτου, Εφαρμογή των νόμων Κοινωνία που να σέβεται τον αδύναμο Στήριξη των οικονομικά ανίσχυρων Δωρεάν Υγεία Δωρεάν Παιδεία Τιμωρία των συνεργατών του Δυνάστη και άλλα πολλά.


Αν ανήκετε σε αυτούς που θεωρούν ότι ικανοποιήθηκαν οι πόθοι των Αγωνιστών,
τότε ας είναι αίσιο το 2011... Σε διαφορετική περίπτωση,
αίσιο και ευτυχές το 1822...

Του Γ. Δαμιανού από τα 24ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Κυριακή 2 Ιανουαρίου 2011

ΤΙ ΘΑ ΠΡΟΣΦΕΡΑΝ, ΠΙΘΑΝΕΣ, ΕΚΛΟΓΕΣ ?...

Η σχέση της κυβέρνησης τόσο με τις περισσότερες κοινωνικές ομάδες αλλά και με πολλούς από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ πλησιάζει στον κόκκινο και δεν αποκλείεται σύντομα να το φτάσει, πυροδοτώντας ανεξέλεγκτες καταστάσεις στην κοινωνία αλλά και στο Κοινοβούλιο.

Αυτή είναι σημαντικότερη αιτία για να οδηγηθούμε σε πρόωρες εκλογές κατά το προσεχές τρίμηνο. Αν δηλαδή η κυβέρνηση διαπιστώσει ότι τα επιπλέον, ακόμη πιο σκληρά μέτρα, που απαιτεί η τρόϊκα για να εγκρίνει την τέταρτη δόση (ή έστω την πέμπτη) ξεπερνούν τα όρια αντοχής και ανοχής των πολιτών και προμηνύουν εκρηκτικές εξελίξεις που δεν θα μπορεί να ελέγξει, είναι πιθανόν να επιλέξει την οδό των πρόωρων εκλογών.

Γιατί; Μα διότι ελπίζει ότι με αυτό τον τρόπο θα έχει τη δυνατότητα είτε να επανεκλεγεί, είτε, στη χειρότερη περίπτωση να δημιουργήσει κυβέρνηση ελεγχόμενης συνεργασίας.

Αν προκηρυχτούν πρόωρες εκλογές είναι σίγουρο ότι θα γίνουν το αργότερο την Κυριακή 3 Απριλίου, αφού μέχρι εκείνη την ημερομηνία (μέσα σε 18 μήνες από τις προηγούμενες) μπορούν να γίνουν με λίστα και όχι με σταυρό προτίμησης και ο πρωθυπουργός ασφαλώς θα προτιμούσε να ελέγξει απολύτως την κοινοβουλευτική του ομάδα που φυλλοροεί και θεωρητικώς, τουλάχιστον, ανθίσταται...

Κι αυτό όμως δεν είναι τόσο απλό, όσο ακούγεται. Αρκετοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ γνωρίζουν ότι σε αυτήν την περίπτωση το όνομά τους δεν θα βρίσκεται σε εκλόγιμη θέση στη λίστα. Είναι πιθανό λοιπόν κάποιοι, την ύστατη στιγμή, να επιλέξουν ηρωική έξοδο, συγκροτώντας ένα «παλιό ή εκσυγχρονιστικό ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το ΠΑΣΟΚ» που θα προσπαθεί να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους του κυβερνώντος κόμματος που πλήττονται, δικαίως ή αδίκως.

Ποιος θα κερδίσει όμως αν, με αυτές περίπου τις προϋποθέσεις, οδηγηθούμε σε εκλογές; Ποια άλλη πειστική πολιτική πρόταση εξουσίας και διεξόδου από την κρίση έχει παρουσιαστεί; Δυστυχώς καμία και αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα.
Το 80% - 90% των πολιτών διαφωνούν και καταδικάζουν τους πυλώνες της κυβερνητικής πολιτικής (εισπρακτικά μέτρα που πλήττουν κυρίως τους αδύναμους, πολυνομοσχέδιο για τα εργασιακά που μας επαναφέρει στο Μεσαίωνα), σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις, αλλά δεν βρίσκουν πολιτική διέξοδο για να εκφράσουν την αντίθεσή τους, με αποτέλεσμα να παρατηρείται το παράδοξο: Οι πολίτες αρνούνται την κυβερνητική πολιτική αλλά στηρίζουν το κυβερνών κόμμα στις ερωτήσεις σχετικά με την πρόθεση ψήφου.

Πως εξηγείται; Απλούστατα διότι η κυβέρνηση λέει μισές αλήθειες, ενώ τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν κατορθώνουν να απαντήσουν πειστικά, ανατρέποντας τα ...μισά ψέματα.

Πως θα πληρώναμε μισθούς, συντάξεις και υποχρεώσεις του δημοσίου, αν δεν πέρναμε δάνειο; ρωτάει η κυβέρνηση και κανένα κόμμα δεν έχει δώσει σαφή απάντηση αν υπήρχε άλλη οδός και ποια. Όμως, άλλο να παίρνεις δάνειο και άλλο να δανείζεσαι με όρους παράδοσης κυριαρχικών δικαιωμάτων...

Και αφού έπρεπε να δανειστούμε, ποιος θα μας δάνειζε χωρίς όρους; Το δεύτερο κυβερνητικό ερώτημα - επιχείρημα. Φυσικά κανείς, η απάντηση. Άλλο είναι όμως να σου ορίζουν στόχους (στους οποίους θα συμφωνείς, όπως στην αρχή μας έλεγαν ότι συμβαίνει) και εσύ να καθορίζεις την πολιτική με την οποία θα επιτευχθούν και άλλο να αποδεχόμαστε τους καθ'υπαγόρευση όρους του μνημονίου, που αλλάζουν μάλιστα κάθε τρεις μήνες και οδηγούν τη χώρα σε κοινωνία ενός τετάρτου (τα τρία τέταρτα φτωχοί και το ένα επενδυτές και μεσοαστική τάξη), βολικό περιβάλλον δράσης των πολυεθνικών.

Απαντήσεις λοιπόν χρειαζόμαστε, που να οδηγούν σε μια πολιτική ανάπτυξης (τείνει να γίνει άγνωστη λέξη) με δίκαιη κατανομή βαρών και ευκαιριών και όχι εκλογές.

Ο πρωθυπουργός θα πρέπει να απαντήσει πότε το ΠΑΣΟΚ θα εφαρμόσει την δική του πολιτική (για την οποία ψηφίστηκε) αφού ο ίδιος υποστηρίζει ότι τώρα παίρνει μέτρα ανάγκης. Πότε η Ελλάδα θα βγει οριστικά από την κρίση; Πόσοι θα είναι τότε οι φτωχοί και οι άνεργοι; Ποιο είναι το όραμα, στο όνομα του οποίου η πλειονότητα του λαού εξαναγκάζεται σε αιματηρές θυσίες και οδηγείται στη φτώχεια και στην ταπείνωση;

Ανάλογες απαντήσεις οφείλουν να δώσουν και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αφού το ΑΝΤΙ, πλέον, μόνο του, όχι μόνο δεν είναι αρκετό αλλά ακούγεται λαϊκίστικο και δημαγωγικό. Όλοι πλέον στη χώρα έχουμε καταλάβει πολύ καλά ένα πράγμα: Σε λάθος δρόμο βαδίζαμε, στην άμμο και στις τσέπες κάποιων χτίζαμε και αυτό πρέπει να αλλάξει. Διαρθρωτικές αλλαγές είναι απαραίτητες, το κράτος πρέπει να χτιστεί από την αρχή, με νέους όρους σύγχρονης λειτουργίας και ισονομίας και κυρίως να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών. Η ανάπτυξη να δρομολογηθεί σε στέρεες βάσεις αλλά έχει σημασία, πιο πριν, να απαντηθεί το κρίσιμο ερώτημα: Με ποιους όρους και προς όφελος ποιών θα εκσυγχρονιστεί το κράτος και θα στρωθεί ο δρόμος προς την αναπτυξη;

Επιλέγουμε ανάπτυξη αλά Ταιβάν ή αλά Σουηδία;

Συνθλίβουμε τους πολλούς για να δημιουργήσουμε ευνοϊκές συνθήκες επενδύσεων για τους λίγους (ώστε να φάνε και ένα κομμάτι ψωμί όσοι από τους πολλούς επιζήσουν) ή δημιουργούμε συνθήκες δίκαιης (κατ' αναλογία) κατανομής των βαρών της κρίσης και επενδύουμε σταδιακά στην παιδεία, την έρευνα, την καινοτομία, τις νέες ιδέες, τις νέες τεχνολογίες, την ποιότητα σε παραγόμενα προϊόντα και προσφερόμενες υπηρεσίες, στοχεύοντας να εκμεταλλευτούμε εμείς (και να μην ξεπουλήσουμε) τα ουκ ολίγα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα;

Αυτή την απάντηση περιμένουμε από την κυβέρνηση και κάθε κόμμα ξεχωριστά με σαφείς εξηγήσεις πως θα υλοποιηθεί. Τα υπόλοιπα είναι είτε λαϊκισμοί που κρύβουν ανεπάρκεια είτε λαϊκισμοί που κρύβουν σκοπιμότητα.

Διότι δεν τα φάγαμε μαζί, αλλά και να τα είχαμε φάει μαζί, εκεί που οδηγούμαστε δεν θα πεινάσουμε μαζί...
Του Χρήστου Καψάλη από το EKLOGIKA.GR

Σάββατο 1 Ιανουαρίου 2011

ΙΔΙΟΤΥΠΗ ΚΟΥΡΣΑ ΑΝΤΟΧΗΣ !...

Φρόντισαν, από νωρίς, να προσδώσουν στο 2011 τα χαρακτηριστικά ενός επερχόμενου χρόνου – μαρτυρίου. Μεθόδευσαν την τρομοκράτηση του ελληνικού λαού, έτσι ώστε ο μέσος πολίτης να βρίσκεται σε αναμονή, τουλάχιστον, του …ανασκολοπισμού του : πρέπει ν΄ αλλάξουμε !
- Πάλι κι ακόμα ;
-΄Ελα, τώρα, αυτά του 2010 δεν ήταν τίποτα !...

Στο όνομα της «Αλλαγής» πόσα και πόσα δεν έχουν γίνει, πόσα και πόσα δεν έχει πει και δεν έχει κάνει το πολιτικό προσωπικό, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά παγκόσμια : «CHANGE» κι όποιον πάρει ο χάρος !...

Ν΄ αλλάξουμε, ναι, να τ΄ αλλάξουμε όλα, να κάνουμε μια καινούργια αρχή, σαν άτομα, σαν οικογένεια, σαν πόλη, σαν χώρα. Αλλά πως και προς τα πού ; Ποιος καθορίζει την κατεύθυνση και ποιοι ορίζουν το πώς και το από πού ;

΄Εχουμε χρέη και υποχρεώσεις προς τους δανειστές μας, ναι, και πρέπει να βρούμε τρόπους να τα …βρούμε μαζί τους, έχουμε, όμως όνειρα και οράματα, ως χώρα, ως λαός., που συνιστούν μια πορεία στο άμεσο και – κυρίως – στο απώτερο μέλλον.

Είναι εξαιρετικά αμφίβολο, αν οι δύο πορείες, οι δύο επιδιώξεις, αυτή των δανειστών και των εκπροσώπων τους κι αυτή της Ελλάδας, η Εθνική, ταυτίζονται, τόσο στα ενδιάμεσα περάσματα, όσο και στους τελικούς προορισμούς.

Το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου, είχε και έχει συγκεκριμένη προγραμματική πρόταση, για τη νέα πορεία της χώρας και με βάση αυτή, κέρδισε το 2009, τις εκλογές : ν΄ αλλάξουμε, παντού και σ΄ όλα !...

Περίπου στην αφετηρία της κούρσας κι αφού είχε ακουστεί το «έτοιμοι», προέκυψε η Τρόϊκα και το πιστόλι του αφέτη, βρέθηκε να σημαδεύει τον κρόταφο του «αθλητή» : θα σας αλλάξουμε τα πάντα !...

Τι γίνεται, λοιπόν ; Πως διαπλέκονται και πως συνδιαμορφώνονται οι προς τους δανειστές υποχρεώσεις μας και οι εθνικές επιδιώξεις μας, οι οποίες, σαφώς, εμπεριέχουν το λαϊκό συμφέρον, την κοινωνική συνοχή, την κοινωνική δικαιοσύνη ;
Το 2010 κύλισε με πολιτικές και μέτρα, τελείως, αποκλειστικά και βίαια επιβληθέντα, από τους τροϊκανούς. Η Ελλάδα βορά, στις ορέξεις, τους πειραματισμούς και τις εφαρμογές της κάστας των πιο άτεγκτων φορέων της πιο σκληρής, αμοραλιστικής έκδοσης του νεοφιλελευθερισμού. Ο ελληνικός λαός μπροστά σε μια πρωτοφανή, ληστρική επέλαση, σ΄ όλα τα δεδομένα του, οικονομικά, κοινωνικά, εθνικά, στριμωγμένος στη γωνία, έρμαιο των ασταμάτητων σεναρίων, που περιγράφουν «σεισμούς, λιμούς και καταποντισμούς».
Η κυβέρνηση αιχμάλωτη, σε μια ερμαφρόδιτη κατάσταση αιχμαλωσίας (τραβάτε με κι ας κλαίω…), παραδομένη πλήρως στη μνημονιακή φράση «…αν χρειαστεί, θα παρθούν και επί πλέον μέτρα !...) και συμβιβασμένη με ό, τι ήθελε προκύψει στην, κάθε, τριμηνιαία έκδοση του μνημονίου, που οι τροϊκανοί σερβίρουν στον Παπακωνσταντίνου !

Σ΄ αυτό το μοτίβο, έχει προγραμματιστεί, δυστυχώς και η διέλευση του 2011, με τον αθλητή – λαό σε μια ιδιότυπη κούρσα αντοχής να τρέχει, έχοντας από δίπλα του τον …αφέτη, με το πιστόλι του να τον σημαδεύει, συνέχεια !

Ο πιο σοβαρός λόγος για ν΄ αφοπλιστεί αυτός ο καριόλης, δεν είναι η ανάγκη να γίνει η «κούρσα», με περισσότερη άνεση και ελευθερία κινήσεων και μεθόδων, αλλά το γεγονός πως το σημείο του τερματισμού, μετακινείται κάθε τόσο και κατά το δοκούν, όλο και μακρύτερα, ενώ ο κίνδυνος να πατηθεί η σκανδάλη είναι, ανά πάσα στιγμή, υπαρκτός !...

ΚΑΛΩΣ ΝΑ ΤΟ ΔΕΧΤΟΥΜΕ !...