ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΕΑ ΕΥΡΩΠΗ ?...

Η Ε.Ε. πρέπει να συνδυάσει μεγαλύτερη σταθερότητα, μεταφορά κεφαλαίων και αμοιβαία αλληλεγγύη για να αποφύγει την κατάρρευση. Αν όμως οι ηγέτες της δεν προσπαθήσουν, η ήττα τους -και η ήττα της Ευρώπης- είναι δεδομένη, κατά τον πρώην υπουργό Εξωτερικών και αντικαγκελάριο της Γερμανίας, κ. Joschka Fischer.

Σύμφωνα με τον κ. Fischer, "επιτέλους, η Γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ δέχθηκε μια νέα μορφή Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, η Ε.Ε. πρέπει να συνδυάσει μεγαλύτερη σταθερότητα, μεταφορά κεφαλαίων και αμοιβαία αλληλεγγύη, προκειμένου ολόκληρο το ευρωπαϊκό project να αποφύγει την κατάρρευση υπό το βάρος της συνεχιζόμενης κρίσης χρεών στα κράτη του.

Για πολύ καιρό, η κ. Μέρκελ αντιστεκόταν με νύχια και με δόντια σε αυτήν τη νέα Ευρώπη, διότι γνωρίζει πόσο αντιδημοτικό είναι στη Γερμανία -και συνεπώς πόσο πολιτικά επικίνδυνο- για τις εκλογικές της προοπτικές. Ήθελε να υπερασπιστεί το ευρώ, όχι όμως να πληρώσει και το τίμημα. Αυτό το όνειρο τελειώνει, χάρη στις αγορές".

Ωστόσο, "οι αγορές έδωσαν τελεσίγραφο στην Ευρώπη: είτε αποδέχεστε περισσότερη οικονομική και δημοσιονομική ενοποίηση σε ομοσπονδιακή βάση είτε θα έρθετε αντιμέτωποι με την κατάρρευση του ευρώ και συνεπώς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένης της Κοινής Αγοράς. Την τελευταία στιγμή, η Μέρκελ επέλεξε τη λογική επιλογή".

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Κατά τον πρώην υπουργό Εξωτερικών της Γερμανίας, "αν οι ηγέτες των χωρών του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου είχαν πάρει αυτήν την απόφαση πριν από έναν χρόνο, η κρίση του ευρώ δεν θα είχε κλιμακωθεί σε αυτό το σημείο, ο συνολικός λογαριασμός θα ήταν μικρότερος και οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα εγκωμιάζονταν δικαίως για ένα ιστορικό επίτευγμα. Όμως, όπως προείπα, τότε η Μέρκελ δεν τολμούσε να δράσει.

Η συμφωνία στην τελευταία συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου θα είναι πιο ακριβή, και πολιτικά και οικονομικά. Παρά τον διπλασιασμό της χρηματοοικονομικής βοήθειας και τη μείωση των επιτοκίων, η συμφωνία ούτε θα δώσει τέλος στην κρίση χρέους της Ελλάδας και των άλλων χωρών της ευρωπεριφέρειας, ούτε θα σταματήσει την υπαρξιακή κρίση της Ε.Ε. Το μόνο που θα κάνει είναι να αγοράσει χρόνο - με υψηλό τίμημα. Τα επιπλέον πακέτα στήριξης για την Ελλάδα φαίνεται ότι θα είναι αδύνατον να αποφευχθούν, διότι οι απώλειες που θα υποστούν οι ιδιώτες κάτοχοι ελληνικών ομολόγων είναι πολύ μικρές".

Όπως επισημαίνει, "άλλες χώρες της ευρωζώνης που βρίσκονται σε κρίση δεν έχουν σταθεροποιηθεί, διότι η Γερμανία -φοβούμενη τον πολιτικό αντίκτυπο στο εσωτερικό της- δεν έχει τολμήσει να αποδεχτεί μια συλλογική ευθύνη με το να προχωρήσει στην έκδοση ευρωομολόγων, ακόμα και αν ο νέος ρόλος του EFSF σημαίνει ότι ουσιαστικά το 90% αυτού του δρόμου έχει ήδη διανυθεί. Για μία ακόμα φορά, η προσπάθεια ενίσχυσης της εμπιστοσύνης, παρά τη δυναμική αυτής της κρίσης, έχει αποτύχει.

Όμως, η συμμετοχή των ιδιωτών επενδυτών, η οποία χαιρετίστηκε από τη Γερμανία, είναι δευτερεύουσας σημασίας και στοχεύει μόνο στον λαό της Γερμανίας και στους βουλευτές του κυβερνητικού συνασπισμού της χώρας. Πράγματι, μια πιο ενδελεχής προσέγγιση δείχνει ότι οι τράπεζες και οι ασφαλιστικές εταιρίες έχουν βγάλει ένα αξιοσέβαστο κέρδος. Οι απώλειές τους θα παραμείνουν σε χαμηλό επίπεδο".

Ωστόσο, όπως τονίζει ο κ. Fischer, "η κατάρρευση του ενιαίου νομίσματος αποφεύχθηκε και ο Γάλλος Πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί δικαίως χαρακτήρισε τη δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου πραγματικό επίτευγμα. Όμως, αυτή η τολμηρή κίνηση έχει τεράστιες πολιτικές επιπτώσεις, που θα πρέπει να εξηγηθούν στο κοινό, διότι η κίνηση προς τη δημιουργία ενός τέτοιου ταμείου -και μαζί με αυτό μιας ευρωπαϊκής οικονομικής κυβέρνησης- ισοδυναμεί με ευρωπαϊκή πολιτική επανάσταση σε τρεις πράξεις.

Πρώτον, η ένωση των δύο ταχυτήτων, που ήταν η πραγματικότητα από τους πρώτους γύρους της διεύρυνσης της Ε.Ε., θα χωρίσει τα κράτη-μέλη στα δύο: στην εμπροσθοφυλακή (Εurogroup) και στην οπισθοφυλακή (τα υπόλοιπα από τα 27 μέλη της Ε.Ε.). Αυτός ο διαχωρισμός θα αλλάξει θεμελιωδώς την εσωτερική αρχιτεκτονική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υπό την ομπρέλα της διευρυμένης Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι παλαιές διαχωριστικές γραμμές μεταξύ μιας γερμανογαλλικής Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και μιας βρετανοσκανδιναβικής Ευρωπαϊκής Ένωσης Ελεύθερου Εμπορίου θα έρθουν και πάλι στο προσκήνιο. Από εδώ και πέρα, οι χώρες του ευρώ θα καθορίζουν την τύχη της Ε.Ε. περισσότερο από ποτέ, χάρη στα κοινά συμφέροντά τους.

Δεύτερον, αυτό το άλμα σε ένα νομισματικό ταμείο και μια οικονομική κυβέρνηση θα οδηγήσει σε περισσότερες μαζικές απώλειες εθνικής κυριαρχίας για τα κράτη-μέλη, προς όφελος μιας ευρωπαϊκής ομοσπονδιακής λύσης. Για παράδειγμα, εντός της νομισματικής ένωσης, οι νόμοι για τους εθνικούς προϋπολογισμούς θα υπόκεινται σε ένα ευρωπαϊκό εποπτικό σώμα.

Τέλος, στο μέλλον, η Μέρκελ και ο Σαρκοζί -ιδιαίτερα- θα πρέπει να παλέψουν περισσότερο από πριν για την εξασφάλιση της πλειοψηφίας στις εκλογές. Και σήμερα, αυτή η πλειοψηφία είναι λιγότερο βέβαιη από ποτέ".

Σύμφωνα με τον κ. Joschka Fischer, "για να επιβιώσει το ευρώ, η γνήσια ενοποίηση με περισσότερες εκχωρήσεις εθνικής κυριαρχίας στην Ευρώπη θα είναι αναπόφευκτη. Αυτό το ιστορικό βήμα δεν μπορεί να γίνει με γραφειοκρατικές διαδικασίες, αλλά μόνο υπό το φως των δημοκρατικών πολιτικών. Η περαιτέρω ομοσπονδιοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιβάλλει τον μεγαλύτερο εκδημοκρατισμό της.

Για να αντέξει η ευρωζώνη, η πλειονότητα των πολιτών, ιδιαίτερα στη Γερμανία και στη Γαλλία, θα πρέπει να δεχτεί το ευρώ ως νόμισμά της. Αυτό δεν είναι τεχνοκρατικό ζήτημα, αλλά ξεκάθαρα πολιτικό και δημοκρατικό θέμα. Έτσι, το πρώτο βήμα θα είναι να διασφαλιστεί ο ισχυρός ρόλος των εθνικών κοινοβουλίων σε αυτήν τη διαδικασία.

Στη Γερμανία υπάρχει ευρεία συναίνεση για μια ένωση σταθερότητας, όχι όμως για ένωση συλλογικής ευθύνης ή μεταφοράς κεφαλαίων. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για το εκλογικό σώμα της Μέρκελ. Από εδώ και στο εξής, οι κυβερνήσεις θα πρέπει να παλεύουν για πλειοψηφία που θα στηρίζει το ευρώ. Αυτό είναι καλό γιατί μόνο τότε θα μπορέσει να επιτευχθεί μια αξιόπιστη δημοκρατική συναίνεση για το μέλλον της Ευρώπης. Η Γερμανίδα καγκελάριος και ο Γάλλος Πρόεδρος θα πρέπει να παρουσιάσουν ανοιχτά τις πολιτικές τους και να παλέψουν για μεγαλύτερη ενοποίηση και για το ενιαίο νόμισμα".

"Το αποτέλεσμα θα αποφασίσει την τύχη τους και την παραμονή τους στα αξιώματά τους. Το αν θα επιτύχουν δεν μπορεί κανείς να το ξέρει, δεδομένης της τρέχουσας κατάστασης της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης. Όμως, αν δεν μπουν καν στον κόπο να προσπαθήσουν, η ήττα τους -και η ήττα της Ευρώπης- είναι δεδομένη", καταλήγει ο κ. Fischer.

Του Joschka Fischer από το EURO2DAY

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ !...

Προκαλεί το σεβασμό ο ευσεβής άνθρωπος, που αναζητά το Θείο και είναι πρόθυμος να διανύσει, ακόμα και, χιλιάδες χιλιόμετρα για να έχει αυτή τη, μεταφυσική, επαφή. Δεν υπάρχει θρησκεία που να μην έχει καθιερώσει την έννοια του προσκυνήματος: οι Αιγύπτιοι στο ναό της Μέμφιδος, οι αρχαίοι Έλληνες στην Επίδαυρο, οι Μεξικανοί στο ναό Quetzal, οι κάτοικοι του Περού στο Κούζκο, ο ποταμός Γάγγης για τους Ινδουιστές, η Μέκκα, οι Άγιοι Τόποι και πολλά άλλα. Όμως, ο αγαθός προσκυνητής έχει μεγάλη διαφορά από το θρησκευτικό τουρίστα (τι απαίσια φράση!!) Η λογική του «τρία κομποσκοίνια ένα τάλιρο» δεν έχει καμία σχέση με την ανάγκη του πιστού να βρει δύναμη και κουράγιο για να υπομείνει την «άδικη» τιμωρία της ζωής του (όπως πιστεύει ο ίδιος).

Αυτή η εμπορικό-τουριστική λογική, δυστυχώς, ισχύει στους περισσότερους τόπους προσκυνήματος που συνδέονται με την εμφάνιση της Παναγιάς: η Παναγία της Λούρδης στη Γαλλία, Φάτιμα στην Πορτογαλία, η Γουαδελούπη στο Μεξικό, η Παρθένος στο Montserrat της Ισπανίας (12ος αιώνας), της Μαύρης Παρθένου στην Czestochowa στην Πολωνία (14ος αιώνας). Ποιον να πρωτακούσει και που να πρωτοτρέξει και αυτή η Παναγία!! Ή, μήπως, νομίζετε ότι δεν τους ακούει αυτούς, τους «αιρετικούς», τους Καθολικούς Χριστιανούς; Για να βρείτε την απάντηση, ρωτήστε τον πλησιέστερο ταξιδιωτικό σας πράκτορα.

Ο Ναός της Παναγίας της Τήνου χτίστηκε εκεί που βρέθηκε η θαυματουργή εικόνα της Παναγιάς, ύστερα από όραμα της μοναχής (και αργότερα Αγίας) Πελαγίας στις 30- 1- 1823 και θεωρείται έργο του Ευαγγελιστή Λουκά. Ο ναός έχει κτιστεί πάνω στα θεμέλια παλαιοχριστιανικής εκκλησίας, που ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη. Στην ίδια θέση βρισκόταν και ο αρχαίος ναός του Διονύσου.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Πάντως, η Μεγαλόχαρη φαίνεται ότι έχει ιδιαίτερη σχέση με το νησί και αυτό γιατί οι Καθολικοί του νησιού (30% των κατοίκων) λάτρευαν, και λατρεύουν μέχρι σήμερα, μία, ακόμα, θαυματουργή εικόνα της, που ξεθάφτηκε στην Τηνο, την Παναγία του Βρυσιού. Μέχρι και ο Σεβ. Άγγελος Roncalli, ο μετέπειτα Πάπας Ιωάννης 23ος είχε επισκεφτεί (το 1937) το Βρυσί, ενώ οι καθολικοί πιστοί ονειρεύονταν να καταστήσουν το νησί ως τη «νέα Λούρδη». Το νησί άλλωστε είναι ένας ιδανικός σταθμός στη μετακίνηση των Καθολικών πρός τους Αγίους Τόπους.

Αμέσως κινητοποιείται άμεσα η ορθόδοξη κοινότητα που δεν είδε με καλό μάτι τις π ροθέσεις των Καθολικών. Η φήμη της θαυματουργής Παναγίας της Τήνου δεν ήταν τόσο μεγάλη στην προΜεταξική Ελλάδα. Οι Ορθόδοξοι του νησιού ζητούν τη βοήθεια της συζύγου του Ιωάννη Μεταξά, (κατάγεται από το νησί) για να προβληθεί στο πανελλήνιο η θαυματουργή Παναγία της Τήνου και να γίνει σημαντικό προσκύνημα για τους Ορθοδόξους. 

Έτσι, η υπερβολική λαϊκή απήχηση της Παναγίας των Ορθοδόξων, με την στήριξη της συζύγου του Δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά και όλου του κρατικού μηχανισμού, έκαναν το νησί βασικό τόπο προσκυνήματος των ορθοδόξων και ανάγκασαν τους Καθολικούς να αλλάξουν τα σχέδια τους .

Του Γ. Δαμιανού από τα 24ΓΡΑΜΜΑΤΑ

ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ?...

Οι αναταράξεις που παρουσιάζονται στις διεθνείς αγορές δεν ήταν απρόβλεπτες. Αρκετοί οικονομικοί σχολιαστές προέβλεπαν τριγμούς από την ώρα που η ισχυρότερη οικονομία του κόσμου, η Αμερική, έμπαινε στη δίνη πολιτικο-οικονομικών αδιεξόδων που δημιουργεί η δομική δυσλειτουργία των νομοθετικών της σωμάτων. Και τούτο ακόμη περισσότερο, καθώς η ρεπουμπλικανική πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων χειραγωγείται από τη «δεξιά της δεξιάς» των ακραία δογματικών εκπροσώπων του Κινήματος του «Πάρτι του Τσαγιού». Ταυτόχρονα, από την ώρα που έκλεισε (προσωρινά έστω), η «ελληνική πληγή», οι αγορές στράφηκαν σε άλλους αδύναμους κρίκους της Ευρωζώνης, όπως η Ιταλία και η Ισπανία, που αντιπροσωπεύουν το 15,9% και το 8,7% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης.

Μας αφορούν όλα αυτά, παρά την ασπίδα προστασίας της συμφωνίας των Βρυξελλών; Προφανώς, ναι. Δεν βγαίνουμε από το μάτι του κυκλώνα, επειδή η πίεση στρέφεται σε δύο χώρες της νότιας Ευρώπης που αποτελούν πυλώνες του ευρώ. Το αντίθετο ισχύει. Οι δανειστές θα απαιτήσουν να είμαστε ακόμη πιο συνεπείς στις δεσμεύσεις μας. Διότι το τελευταίο που θα ανεχθούν, είναι, σε δύσκολες ώρες για την Ευρωζώνη, να αναδειχθούμε εκ νέου σε μείζον πρόβλημα. Άλλωστε η υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων, που συμφωνήσαμε, εντάσσονται απόλυτα στην προτροπή του Γ.Γ. του ΟΑΣΑ: «Εφαρμογή, εφαρμογή, εφαρμογή»!

Τούτο, μας επαναφέρει από τα διεθνή, στα δικά μας. Η προηγούμενη φάση της κυβέρνησης, προσδιορίσθηκε ορθά με τις λέξεις «μεταρρυθμιστική κόπωση». Έτσι, ξαναφθάσαμε στο μεταίχμιο. Τώρα βεβαίως υπάρχει νέο κυβερνητικό σχήμα, που αποτελεί όντως το πρώτο σχήμα «μάχης». Το πιο σημαντικό είναι, πως ο πρωθυπουργός φαίνεται αποφασισμένος να εγκαταλείψει τις προγενέστερες βελούδινες προσεγγίσεις και τα μισά βήματα. Άλλωστε τα συμφωνηθέντα, προϋποθέτουν η κυβέρνηση να πάει τις μεταρρυθμίσεις μέχρι το τέρμα. Ενώ διαθέτει υπουργούς που είναι αποφασισμένοι και ικανοί να υλοποιήσουν τους στόχους αυτούς: Βενιζέλος, Ραγκούσης, Παπακωνσταντίνου, Χρυσοχοΐδης, Διαμαντοπούλου, Λοβέρδος και άλλοι, είναι έτοιμοι για ρήξεις. Ενώ ο Μόσιαλος που διαθέτει το αναγκαίο στρατηγικό εύρος σκέψης, αντιλαμβάνεται πως αυτό ακριβώς απαιτεί η κοινή γνώμη.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια…

Η έκθεση του ΟΟΣΑ είναι η πρώτη ελπιδοφόρα για τη χώρα μας. Όμως οτιδήποτε ελπιδοφόρο συνδέεται με τις μεταρρυθμίσεις είτε στον ίδιο το δημόσιο τομέα είτε στις στρεβλώσεις που δημιούργησε ο δημόσιος τομέας, ακυρώνοντας τον ανταγωνισμό και προστατεύοντας κλειστά επαγγέλματα, κεκτημένα και προνομιούχους, που όλοι λειτουργούν ως βδέλλες που απομύζησαν την οικονομία.
Όπως μας θύμισε ο Άνχελ Γκουρία του ΟΟΣΑ: «Χρειάζεται να πολεμήσετε εναντίον των συντεχνιακών συμφερόντων για να αντιμετωπίσετε τη δημοσιονομική κρίση. Όχι μόνο για να μειώσετε το χρέος. Αλλά ως προϋπόθεση για την ανάπτυξη».

Η κυβέρνηση έχει χάσει πολιτικό έδαφος, όχι γιατί επέλεξε τομές και ρήξεις, αλλά γιατί δεν τις επέλεξε! Και πάντως δεν τις υλοποίησε. Προσπάθησε να τα βρει με τις συντεχνίες. Όμως η αριστερο-δεξιά αντιπολίτευση, η πρώτη ανοιχτά, η δεύτερη πιο υπόγεια, δεν θέλουν ρήξη με τις συντεχνίες. Μάχονται τις τομές και ρήξεις. Όμως οι τελευταίες, ειδικά ακόμη περισσότερο τώρα, που τα σύννεφα συσσωρεύονται διεθνώς, αποτελούν μονόδρομο. Πολιτικό μονόδρομο για την κυβέρνηση. Και κυρίως για τον τόπο.

Του Γιάννη Λούλη από την ΗΜΕΡΗΣΙΑ

ΡΩΓΜΕΣ ΣΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΟ ΤΕΙΧΟΣ !...

Οι πρώτες ρωγμές στο γερμανικό τείχος κατά του Ευρωομόλογου, έκαναν την εμφάνισή τους, υπό την πίεση και τον σκεπτικισμό που φέρνουν οι εξελίξεις με την επέκταση της κρίσης σε χώρες του πυρήνα της Ευρωζώνης.

Η μεγάλη γερμανική εφημερίδα Handelsblatt στο κύριο άρθρο της, αφού επιτίθεται κατά των ηγεσιών των κρατών της Ευρωζώνης, καταλήγει στη διατύπωση του γνωστού διλήμματος : ή Ευρωομόλογο ή διάλυση !

Όπως σημειώνεται στο άρθρο οι καθυστερημένες αντιδράσεις, οι παλινωδίες και τα ημίμετρα, οδήγησαν στην έξαρση και την επέκταση της κρίσης, και, πλέον, το γενικότερο κραχ στην Ευρωζώνη δεν είναι καθόλου απίθανη εξέλιξη !

Η εφημερίδα τονίζει πως «…ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας δεν δύναται να λύσει το πρόβλημα της Ευρώπης…», καθώς «…οι αγορές είναι και παράλογες και βρίσκονται σε πλήρη πανικό και χρειάζονται άλλα πράγματα για να ηρεμήσουν…».

«…Η επίθεση εναντίον της Γαλλίας αποτελεί μία κρίσιμη εξέλιξη στην κρίση του Ευρώ, η οποία δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπισθεί με πρόσκαιρα μέτρα χρηματικής υποστήριξης από μηχανισμούς σταθερότητας, ούτε από κατεπείγουσες αγορές ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, όπως γίνεται αυτήν την στιγμή για τα ομόλογα της Ισπανίας και της Ιταλίας. Η περίοδος των φτηνών χρημάτων για την λύση της κρίσης έχει πια παρέλθει. Η Γερμανία και τα άλλα ευρωκράτη που έχουν ΑΑΑ αξιολόγηση, πρέπει να συμφωνήσουν σε ένα είδος διακυβέρνησης της Ευρωζώνης που να βασίζεται σε έκδοση ευρωομόλογων..."...

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Ειδικά για το τελευταίο η Handelsblatt ξεκαθαρίζει πως «…η έκδοση ευρωομολόγων είναι η μόνη εναλλακτική λύση που απομένει αυτήν την στιγμή, ενώ η άλλη είναι ένα οικονομικό κραχ στην Ευρώπη με διάλυση της Ευρωζώνης…» !
Για να καταλήξει, βέβαια, επιχειρώντας να διασκεδάσει τις γερμανικές αντιρρήσεις, με την συμβιβαστική – πλην συζητήσιμη - παραδοχή : «…Η συμφωνία για την έκδοση ευρωομολόγων, πρέπει να συμπεριλαμβάνει την δυνατότητα για την Γερμανία να έχει, μέσω ενός ευρωπαϊκού θεσμού, επιρροή και επιβολή πάνω στους δημοσιονομικούς κανονισμούς για τα κράτη του ευρώ και στην υλοποίησή τους. Επίσης οι νέοι θεσμοί πρέπει να δύνανται να επιβάλλουν αυτόματες κυρώσεις εναντίον κρατών που παραστρατούν δημοσιονομικά, έτσι ώστε να αποφευχθεί η ιστορία μίας πλειοψηφικής άφεσης αμαρτιών από κοινοβουλευτικές διαδικασίες της Ευρώπης, όπως και έγινε όταν η Γερμανία και η Γαλλία, πρώτες, παρέβησαν τους ισχύοντες κανονισμούς δημοσιονομικής πειθαρχίας…».

ΝΕΡΟ ΣΤΟ ΚΟΦΙΝΙ ?...

Κάπου τα ανησυχητικά στοιχεία για τα θεμελιώδη μεγέθη της οικονομίας, δείχνουν να εφαρμόζεται η πρακτική του «ρίχνουμε νερό στο κοφίνι», μ΄ ό,τι αυτό συνεπάγεται για την βραχυπρό-θεσμη, αλλά – κυρίως – τη μακροπρόθεσμη πορεία της χώρας.

Τα νούμερα για τη μείωση του ΑΕΠ στο πρώτο και το δεύτερο τρίμηνο του 2011, είναι εφιαλτικά ! Δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό σε τι εξελίξεις και προσμονές στηρίζονται οι προβλέψεις για θετικούς ρυθμούς μέσα στο 2012, μιας και η διεθνής πορεία των πραγμά-των, κάθε άλλο, παρά ενθαρρυντική και ενισχυτική παρουσιάζεται.

Η πολυδιαφημιζόμενη και πολυαναμενόμενη αναπτυξιακή ένεση, είτε μέσω αναθεωρημένου ΕΣΠΑ, είτε μέσω, νέων, ειδικών προγραμμάτων των τραπεζών, είναι άφαντα και μόνο στα χαρτιά και τις ομιλίες τα συναντάει κανείς.

Επειδή τα θαύματα δεν ευδοκιμούν στους καιρούς μας κι επειδή η συγκυρία είναι γκαστρωμένη και πολύ πιθανό να προκύψει καμιά «τερατογέννηση», ίσως, επιτέλους, να υπάρξει το πρέπον ταρακούνημα και το αναγκαίο ανασκούμπωμα.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Οι διάφοροι …καλοθελητές, για το μέλλον της Ελλάδας, άρχισαν να ξαναχτυπούν στα διεθνή ΜΜΕ και να εξορκίζουν τις δυνατότητές της ν΄ ανακάμψει, τα δε σενάρια αποπομπής από την Ευρωζώνη, επανέρχονται στο δια ταύτα των απόψεών τους !

Η εκτίμηση που λέει, πως η επέκταση της κρίσης και σε άλλες, μεγαλύτερες, χώρες αι οικονομίες, της Ε.Ε. επηρεάζει ευνοϊκά το ζήτημα της Ελλάδας, σηκώνει μεγάλη κουβέντα, καθώς είναι αμφίβολο αν μπροστά στο μεγάλο γκρεμό οι «μικροί» επιλέγονται για να σωθούν ή για να θυσιαστούν !...

KRUGMAN Ο …ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ !...

Μήπως η αναστάτωση στις αγορές σας προκαλεί φόβο; Ε λοιπόν, θα έπρεπε. Είναι ξεκάθαρο πως η οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008 δεν έχει σε καμιά περίπτωση τερματιστεί.

Υπάρχει όμως κι άλλο ένα συναίσθημα που θα έπρεπε να νιώθετε: ο θυμός. Γιατί αυτό που παρακολουθούμε σήμερα είναι αυτό που συμβαίνει όταν οι άνθρωποι που διαθέτουν επιρροή εκμεταλλεύονται μια κρίση, αντί να προσπαθούν να την επιλύσουν.

Για πάνω από ενάμιση χρόνο - από τότε που ο πρόεδρος Ομπάμα επέλεξε να εστιάσει την προσοχή του στην μείωση των ελλειμμάτων αντί για την αύξηση των θέσεων εργασίας - παρακολουθούμε ένα πολιτικό διάλογο που κυριαρχείται από ανησυχίες για τον προϋπολογισμό, ενώ ουσιαστικά αγνοεί την ανεργία.

Η υποτιθέμενη επείγουσα ανάγκη για την μείωση των ελλειμμάτων έχει κυριαρχήσει τόσο πολύ στην συζήτηση, ώστε την Δευτέρα, εν μέσω πανικού στις αγορές, ο κ.Ομπάμα αφιέρωσε τις περισσότερες αναφορές του στο έλλειμμα, και όχι στον σαφέστατο κίνδυνο μιας νέας ύφεσης. Πράγμα εντελώς παράδοξο, αφού ακόμη και οι αγορές «φωνάζουν», με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο, ότι η ανεργία και όχι τα ελλείμματα είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στις ΗΠΑ.

Θυμηθείτε πως τα γεράκια του ελλείμματος προειδοποιούν εδώ και χρόνια ότι από μέρα σε μέρα τα επιτόκια των αμερικανικών ομολόγων θα εκτοξευθούν στα ύψη: η «απειλή» από τις αγορές ομολόγων ήταν υποτίθεται ο λόγος για τον οποίον έπρεπε να ψαλιδίσουμε το έλλειμμα «τώρα, τώρα, τώρα». Όμως η απειλή αυτή δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Και την εβδομάδα που πέρασε, μετά από μια πιστοληπτική υποβάθμιση που υποτίθεται πως θα τρομοκρατούσε τους επενδυτές των ομολόγων, τα επιτόκια δανεισμού υποχώρησαν σε επίπεδα-ρεκόρ, αντί να αυξηθούν.

Αυτό που λέει η αγορά - για να μην πούμε κραυγάζει» είναι: «Δεν ανησυχούμε για το έλλειμμα! Ανησυχούμε για την αδύναμη οικονομία!». Γιατί μια αδύναμη οικονομία σημαίνει ταυτόχρονα χαμηλά επιτόκια και έλλειψη επιχειρηματικών ευκαιριών, που με την σειρά τους σημαίνει ότι τα κυβερνητικά ομόλογα θα παραμείνουν ελκυστικά για τους επενδυτές, ακόμη και με τις σημερινές ιδιαίτερα χαμηλές αποδόσεις. Αν η υποβάθμιση του αμερικανικού χρέους είχε οποιοδήποτε αποτέλεσμα, αυτό ήταν να ενισχύσει τους φόβους ότι οι πολιτικές λιτότητας θα εξασθενήσουν ακόμη περισσότερο την οικονομία.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια…

 

Πως όμως έφτασε ο διάλογος στην Ουάσιγκτον να επικεντρώνεται αποκλειστικά στο λάθος πρόβλημα; Είναι σίγουρο ότι οι σκληροπυρηνικοί Ρεπουμπλικάνοι έπαιξαν τον ρόλο τους. Αν και στην πραγματικότητα δεν νοιάζονται και τόσο για τα ελλείμματα - πράγμα που φαίνεται ξεκάθαρα όταν τους ζητάνε να αυξήσουν την φορολογία των υψηλών εισοδημάτων - έχουν διαπιστώσει ότι ο πόλεμος κατά των ελλειμμάτων είναι ένας ιδιαίτερα εύχρηστος τρόπος να επιτίθενται αδιακρίτως εναντίον όλων ανεξαιρέτως των κυβερνητικών προγραμμάτων.

Αλλά ο πολιτικός διάλογος δεν θα ξεστράτιζε τόσο, αν η κρίση δεν είχε γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης και από άλλους ανθρώπους με επιρροή, που την «απήγαγαν» για να προωθήσουν τις προϋπάρχουσες ατζέντες τους. Ρίξτε μια ματιά στα άρθρα γνώμης όλων των μεγάλων εφημερίδων η ακούστε τα ραδιοτηλεοπτικά τοκ-σόου, και είναι βέβαιο πως θα πετύχετε κάποιον που αυτοπροσδιορίζεται ως κεντρώος να διακηρύσσει πως δεν υπάρχουν βραχυπρόθεσμες λύσεις στις οικονομικές μας δυσκολίες, πως το σωστό είναι να επικεντρώσουμε στις μακροπρόθεσμες λύσεις, και ιδιαίτερα στην «συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση» - δηλαδή στις περικοπές των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης και περίθαλψης. Τέτοιοι άνθρωποι είναι, δυστυχώς, ένας από τους βασικότερους λόγους που βρισκόμαστε σήμερα σε τόσο μεγάλους μπελάδες.

Στην πραγματικότητα, η οικονομία μας χρειάζεται επειγόντως ένα βραχυπρόθεσμο «μπάλωμα». Όταν αιμορραγείς ανεξέλεγκτα από μια ανοιχτή πληγή, χρειάζεσαι έναν γιατρό που αμέσως θα την επιδέσει - όχι έναν γιατρό που θα σου κάνει κήρυγμα για την σημασία της υγιεινής ζωής και διατροφής καθώς μεγαλώνεις. Και, όταν εκατομμύρια πρόθυμοι και ικανοί εργαζόμενοι παραμένουν άνεργοι, και όλο αυτό το τεράστιο οικονομικό δυναμικό, αξίας ως και 1 τρις., δολαρίων τον χρόνο, πετιέται στα σκουπίδια, έχεις ανάγκη από πολιτικούς ηγέτες που εργάζονται για μια ταχεία ανάκαμψη, όχι από ανθρώπους που κάνουν κήρυγμα για την ανάγκη μακροπρόθεσμης δημοσιονομικής βιωσιμότητας.

Δυστυχώς, τα κηρύγματα για την μακροπρόθεσμη δημοσιονομική βιωσιμότητα είναι πολύ της μόδας στην Ουάσιγκτον: αυτό κάνουν οι άνθρωποι που θέλουν να φαίνονται σοβαροί, προκειμένου να επιδείξουν την σοβαρότητα τους. Έτσι, όταν ξέσπασε η κρίση και οδήγησε σε μεγάλα δημόσια ελλείμματα - διότι αυτό συμβαίνει όταν μια οικονομία συρρικνώνεται και τα δημόσια έσοδα καταρρέουν - πολλά μέλη της πολιτικής μας ελίτ φάνηκαν πρόθυμα να ξεχάσουν την ανεργία και να επιστρέψουν στο αγαπημένο τους θέμα - ενώ η οικονομία συνέχιζε να αιμορραγεί.

Ποια θα μπορούσε να είναι μια ρεαλιστική αντίδραση στα προβλήματα μας; Πρώτα από όλα χρειάζονται μεγαλύτερες και όχι μικρότερες δημόσιες δαπάνες - με τόσο υψηλή ανεργία και τόσο χαμηλά επιτόκια δανεισμού, θα έπρεπε σήμερα να ξαναχτίζουμε τα σχολεία, τους δρόμους και τα δίκτυα ύδρευσης, και τόσες ακόμη υποδομές της χώρας μας. Θα έπρεπε να υιοθετούμε επιθετικά μέτρα για την ελάφρυνση του χρέους που πνίγει τα νοικοκυριά, μέσω παραγραφής τόκων και υποθηκών και αναχρηματοδότησης των δανείων.

Πάνω από όλα θα έπρεπε η Ομοσπονδιακή Τράπεζα Fed να έκανε ότι περνούσε από το χέρι της για να επανεκκίνησει την οικονομία, θέτοντας μάλιστα ως ξεκάθαρο στόχο της την πρόκληση υψηλότερου πληθωρισμού, ώστε να ελαφρυνθεί περαιτέρω το πρόβλημα του χρέους.

Οι συνήθεις ύποπτοι θα αποκηρύξουν φυσικά τέτοιες ιδέες ως «ανεύθυνες». Ξέρετε όμως τι είναι πραγματικά ανεύθυνο ; Να «απαγάγεις» τον διάλογο για μια κρίση ώστε να προωθήσεις τα ίδια ζητήματα που προωθούσες και πριν από αυτήν, ενώ αφήνεις την οικονομία να χαροπαλεύει.

Του Paul Krugman, από το ΒΗΜΑ

ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ !...

Η έξαρση της κρίσης έφερε τη μεγάλη πτώση των χρηματιστηρίων, ανά τον κόσμο και, φυσικά, στην Ελλάδα το ΧΑ έμελλε να ζήσει μέρες κατρακύλας, με τους δείκτες στα χαμηλότερα 15ετίας και τις μετοχές των επιχειρήσεων στο ναδίρ.

Από τον κανόνα – της πτώσης – δεν μπορούσαν να εξαιρεθούν οι προς αποκρατικοποίηση εισηγμένες εταιρείες, όπως η ΔΕΗ, ο ΟΠΑΠ κ.α. εξέλιξη, όμως, που δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα στην υλοποίηση του σχετικού προγράμματος, το οποίο είναι και πολύ πιεστικό και πολύ δεσμευτικό.

Η χρηματιστηριακή αξία των επιχειρήσεων είναι από τους καθοριστικούς παράγοντες, που λαμβάνονται υπ΄ όψη, στη διαμόρφωση των αποτιμήσεών τους και το σημείο αναφοράς της προσφοράς του υποψήφιου αγοραστή.

Με το Χρηματιστήριο Αθηνών όμως να υποχωρεί 30% από τις αρχές του έτους και τις μετοχές πολλών κρατικών εταιριών, όπως η ΔΕΗ και ο ΟΠΑΠ να βρίσκονται σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα τι προσφορές, ν΄ αναμένει κανείς σήμερα ;

Η κυβέρνηση, ως γνωστόν, έχει δεσμευτεί να προχωρήσει σε αποκρατικοποιήσεις ύψους 1,7 δις ευρώ ως το τέλος Σεπτεμβρίου και 5 δις ευρώ έως το τέλος του έτους, με απώτερο στόχο τα 50 δις ευρώ έως το 2015.

«…H κάθετη πτώση των χρηματιστηρίων δεν αποκλείεεται να αποτελέσει εμπόδιο στα σχέδια αποκρατικοποιήσεων της κυβέρνησης και ίσως να χρειαστεί καθυστέρηση στα χρονοδιαγράμματα πώλησης…» δήλωσε ήδη ο επικεφαλής του Ταμείου Αξιοποίησης Δημόσιας Περιουσίας κ. Ιωάννης Κουκιάδης.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Απαντώντας σε ερώτηση του Σκάϊ για τις σχεδιαζόμενες, ως το τέλος Σεπτεμβρίου πωλήσεις μετοχών στις εταιρίες ΟΛΘ, ΕΥΑΘ, ο κ. Κουκιάδης δήλωσε : «…Το ερώτημα που τίθεται... είναι αν μπορεί η κυβέρνηση να αλλάξει το χρονοδιάγραμμα, την προτεραιότητα στην αξιοποίηση ώστε να αποφύγουμε αξιοποίηση έναντι ευτελούς τιμήματος…».

«…Το θέμα είναι πλέον αρκετά δύσκολο και δημιουργεί πολλά προβλήματα - μετά την πτώση της χρηματιστηριακής αξίας των εταιριών υπάρχει προφανώς κάποιο πρόβλημα... με αυτήν την έννοια πρέπει να βρεθεί μια εναλλακτική λύση. Μία καθυστέρηση στην αξιοποίηση; Ή ένα είδος αξιοποίησης που θα δώσει τη βέλτιστη απόδοση για το δημόσιο ;…».

«…Πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος που να μην οδηγεί σε ξεπούλημα αντί ευτελούς τιμήματος των εταιριών…», συμπλήρωσε ο κ. Κουκιάδης.

ΞΕΒΡΩΜΙΣΜΑ !...

Δυο φυλλάδες, ο ακροδεξιός «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ» κι ο σκατοδεξιός «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ», έκλεισαν μέσα σε διάστημα λίγων μηνών. Ξεβρομίζει ο χώρος, αν και υπάρχει πολλή βρωμιά ακόμα ! Ο «χάρος» φαίνεται πως έχει πάρει αμπάριζα τις φυλλάδες που αυτοπροσδιορίζονται ως ΕΛΕΥΘΕΡΟ… τέτοιες, οπότε δεν είναι και πολύ ουτοπικό να προσμένουμε στη συνέχιση του έργου του. Κυκλοφορούν κάμποσες, ακόμα !...

Η ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΥΡΩΟΜΟΛΟΓΟ !...

Η σφαιρική ενημέρωση είναι, πάντα, απαραίτητη για την εξαγωγή των καλύτερων και πιο ολοκληρωμένων συμπερασμάτων. Το ζήτημα του Ευρωομολόγου, έχει μπει, τον τελευταίο καιρό στο προσκήνιο των ευρωπαϊκών αναζητήσεων και ουσιαστικά, από τους υποστηρικτές του, συνδέεται με την παραπέρα προσέγγιση της οικονομικής και πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης.

Εκ πρώτης όψεως το επιχείρημα πως κεντρικός δανεισμός για όλα τα μέλη της Ευρωζώνης, σημαίνει ένα βήμα πιο κοντά στην κοινή δημοσιονομική πολιτική, είναι ισχυρότατο, πλην όμως, απ΄ ό,τι φαίνεται, υπάρχει και αντίλογος.

΄Όταν η άλλη άποψη δεν έρχεται ως δογματική και εξωπραγματική παρέμβαση και δεν κρύβει αντιδραστικές ιδεολογικοπολιτικές αφετηρίες ή αισχρά λαϊκίστικα κίνητρα, τότε είναι και ευπρόσδεκτη και αξιοπρόσεκτη. Όπως, ακριβώς, η άποψη του Οτμαρ ΄Ισσινγκ, του οικονομολόγου που υπήρξε από τους σχεδιαστές του Ευρώ και είναι διακηρυγμένος οπαδός της πολιτικής ένωσης της Ευρώπης, με ενιαίους, φυσικά, θεσμούς και κοινή οικονομική πολιτική.

Να σημειωθεί, βέβαια, πως αρκετές από τις θέσεις που προβάλλει ο κ. Ίσσινγκ, στους έλληνες δεν χτυπάνε ευχάριστα, καθότι για μας το άμεσο και φλέγον ζήτημα είναι η απαγκίστρωση της χώρας από τις δαγκάνες των υψηλών επιτοκίων που μας επιβάλλουν οι αγορές και καθιστούν το χρέος μας, αν όχι μη, τουλάχιστον, πολύ δύσκολα διαχειρίσιμο…

Το άρθρο του Ότμαρ ΄Ισσινγκ γράφτηκε στους Finacial Times και αναδημοσιεύτηκε στο Euro2day.

Η ΕΥΡΩΠΗ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΔΡΟΜΟ !

"Η κρίση της ευρωπαϊκής οικονομικής και νομισματικής ένωσης για πολλούς επιβεβαιώνει την αντίληψη ότι καμία νομισματική ένωση δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς πολιτική ενοποίηση. Ήμουν και εγώ μέλος της ομάδας εκείνων που υποστήριζαν ότι θα έπρεπε να είχε προηγηθεί η πολιτική ενοποίηση ή έστω να υλοποιηθεί παράλληλα. Αρκετοί παρατηρητές εκτιμούν ότι τα πολλά μέτρα στήριξης της Ελλάδας είναι ένα βήμα προς την κατεύθυνση της πολιτικής ενοποίησης. Θα έπρεπε, λοιπόν, και εγώ αλλά και όσοι μοιράζονται το ίδιο ευρωπαϊκό όραμα να χαιρόμαστε με αυτές τις εξελίξεις;

Δυστυχώς, όχι. Ο συσχετισμός της αρχικής ιδέας της πολιτικής ένωσης με τις εξελίξεις που διενεργούνται αυτήν την περίοδο είναι θεωρητικά εσφαλμένος και πολιτικά επικίνδυνος. Με λίγα λόγια, η συνεπής θεωρία μιας πολιτικής ένωσης θα έπρεπε να στηρίζεται σε ένα Σύνταγμα, να συνεπάγεται μία ευρωπαϊκή κυβέρνηση, που θα ελέγχεται από ένα ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, το οποίο θα εκλέγεται σύμφωνα με τις δημοκρατικές αρχές.

Αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει τώρα, όμως, είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Ολοένα και περισσότερο δημόσιο χρήμα διακυβεύεται για να σωθεί το ευρώ. Η εκτίμηση, όμως, ότι αυτή η διαδικασία θα οδηγήσει στην κατεύθυνση της πολιτικής ενοποίησης εξάγεται από τις αυστηρές προϋποθέσεις που επιβάλλονται στα κράτη τα οποία παραβίασαν τους κανόνες, σε αντάλλαγμα για βοήθεια. Προϋποθέσεις που συνεπάγονται κάποιου είδους ευρωπαϊκό έλεγχο στις κυβερνήσεις των κρατών-μελών.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια… 

Εάν αυτές οι προϋποθέσεις οδηγήσουν σε μεταρρυθμίσεις -κάτι που έπρεπε να έχει γίνει εδώ και καιρό σε ορισμένες χώρες-, τότε είναι ευπρόσδεκτες. Παρ' όλα αυτά, πρέπει να επισημάνω πως η διαβεβαίωση ότι θα γίνουν τα αδύνατα δυνατά ώστε να εξασφαλιστεί ότι μία χώρα θα παραμείνει στην ένωση -ακόμη και αν παραβίαζε κατ’ εξακολούθηση τους κανόνες- δημιουργεί κινδύνους και θέτει τις προϋποθέσεις ακόμη και για πιθανούς εκβιασμούς στο μέλλον.

Οι αποφάσεις που λήφθηκαν στην τελευταία ευρωπαϊκή σύνοδο για την κρίση της 21ης Ιουλίου διευρύνουν σημαντικά την ισχύ του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Χρηματοοικονομικής Σταθερότητας (EFSF) και δίνουν νέα βοήθεια στην Ελλάδα. Αυξάνεται, έτσι, η ευρωπαϊκή εμπλοκή και σε εσωτερικά εθνικά θέματα. Δεν πρόκειται, όμως, για μία κίνηση στην κατεύθυνση μιας γνήσιας πολιτικής ένωσης. Αντιθέτως, είναι ένα επικίνδυνο βήμα, που μπορεί τελικά να οδηγήσει στη διάσπαση της Ευρώπης.

Οι περισσότεροι παρατηρητές δικαίως ερμηνεύουν την αυξανόμενη τάση για δημοσιονομική συνυπευθυνότητα ως βήμα προς το κοινό ευρωπαϊκό ομόλογο. Η πρόταση για έκδοση ομολόγων που θα εγγυώνται όλα τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης προς το παρόν μοιάζει λογική, γαιτί θα οδηγούσε αμέσως σε μείωση των επιτοκίων για τις υπερχρεωμένες χώρες. Και σε αυτό το σημείο, όμως, υπάρχουν προβλήματα, καθώς η πρόταση αυτή θα αυξήσει τα επιτόκια για τις χώρες που θεωρούνται αξιόπιστες από τις αγορές.

Όσοι υποστηρίζουν ότι οι επιπτώσεις από κάτι τέτοιο θα ήταν μικρές είτε αυταπατώνται είτε σκοπίμως υποτιμούν αυτόν τον κίνδυνο. Λαμβάνοντας υπόψη το ύψος του χρέους που θα μπορούσε να καταστεί κοινό με την πάροδο του χρόνου, δύσκολα μπορεί να αποτιμήσει κανείς το κόστος των υψηλότερων επιτοκίων για τους μέχρι τώρα φερέγγυους οφειλέτες.

Το κοινό ομόλογο σχεδόν αυτομάτως θα απάλλασσε ορισμένες χώρες από το βάρος της εντυπωσιακής δημοσιονομικής τους ανευθυνότητας. Κανένας δεν έχει πέσει πιο πολύ στα μαλακά. Ανταμείβεται η έλλειψη δημοσιονομικής πειθαρχίας, ενώ η δημοσιονομική σταθερότητα τιμωρείται. Παράλληλα, συντελείται συνεπαγόμενη μεταφορά δημοσίου χρήματος χωρίς την έγκριση των εθνικών κοινοβουλίων, γεγονός που παραβιάζει ουσιώδεις δημοκρατικές αρχές.

Οι προτάσεις που έχουν διατυπωθεί για το πώς μπορεί να υπάρξουν έλεγχος και περιορισμός στην έκδοση τέτοιων ομολόγων δεν είναι πειστικές. Σχεδόν όλες οι συνθήκες υπόσχονται ευρωπαϊκή δημοσιονομική πειθαρχία, αλλά παραβιάζονται κατ’ εξακολούθηση. Η πιο καταφανής περίπτωση ήταν την περίοδο 2002 - 2003, όταν η Γαλλία και η Γερμανία παραβίασαν τους όρους του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, οργανώνοντας μάλιστα πολιτική πλειοψηφία ενάντια στην εφαρμογή των κανόνων του συμφώνου.

Όλες οι προσπάθειες για την ενίσχυση του συμφώνου, βεβαίως, είναι ευπρόσδεκτες. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η αρνητική εμπειρία από την αρχή της ΟΝΕ και η ανάλυση για τα συνεπαγόμενα κίνητρα της πολιτικής διαδικασίας δίνει ένα σαφές μήνυμα: η παράδοση του πολιτικού ελέγχου της εθνικής δημοσιονομικής πολιτικής σε ευρωπαϊκό επίπεδο θα υπονομεύεται πάντα από διαφορετικές ομάδες συμφερόντων.

Η πρόταση ότι μία νέα ευρωπαϊκή διαδικασία για τη μεταφορά δημοσίου χρήματος, που δεν είναι ούτε δημοκρατική ούτε οδηγούμενη από αρχές δημοσιονομικής συνέπειας, θα μας οδηγήσει στην κατεύθυνση της πολιτικής ενοποίησης είναι εντελώς εσφαλμένη.

Η ΟΝΕ βασίζεται σε κανόνες που διαφυλάσσονται σε διεθνείς συνθήκες. Το ευρώ δημιουργήθηκε ως αποπολιτικοποιημένο νόμισμα. Η σταθερότητά του ανατέθηκε σε μία ανεξάρτητη κεντρική τράπεζα με σαφή οδηγία να διατηρήσει τη σταθερότητα των τιμών. Κάθε προσπάθεια να σωθεί η νομισματική ένωση μέσω συμφωνιών που μεταβιβάζουν εθνική κυριαρχία σε ευρωπαϊκό επίπεδο, όπου οι παραβιάσεις των θεμελιωδών συνθηκών έχουν γίνει πλέον συνήθης πρακτική, στερείται λογική. Στο τέλος, θα αποξενώσει περισσότερο τους πολίτες από την Ευρώπη.

Η νομισματική ένωση με ένα σταθερό ευρώ μπορεί να διασφαλιστεί μόνο εάν σεβαστούμε πλήρως την ανεξαρτησία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Αυτό συνεπάγεται ότι η ΕΚΤ θα αποφεύγει κάθε κίνηση δημοσιονομικής πολιτικής.

Εάν όμως, αντιθέτως, τροποποιήσουμε το άρθρο που απαγορεύει την κρατική στήριξη, στην κατεύθυνση ενός συστήματος στήριξης κρατών-μελών, τότε δεν πραγματοποιούμε βήμα προς μία δημοκρατική και νόμιμη πολιτική ένωση. Αντιθέτως, κάνουμε ένα βήμα στον ολισθηρό δρόμο ενός καθεστώτος δημοσιονομικής απειθαρχίας, που θα παρασύρει συνετές οικονομίες στον βάλτο των υπερβολικών χρεών.

Αυτού του τύπου η πολιτική ένωση δεν θα επιβιώσει. Η κατάρρευσή της θα προκληθεί από την αντίσταση του λαού. Στο παρελθόν, παρόμοιες λαϊκές κινητοποιήσεις για παράνομες φορολογήσεις οδήγησαν ακόμη και σε συρράξεις. Αυτήν τη φορά, η επίπτωση θα είναι η απειλή κατάρρευσης στο πιο επιτυχημένο έργο οικονομικής ενοποίησης στην Ιστορία της ανθρωπότητας".

ΟΙ ΤΑΡΑΧΕΣ ΣΤΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ !...

Δεν υπάρχει δικαιολογία. Καμία. Ούτε περιθώρια υπάρχουν πια. Οι Βρετανοί διατήρησαν την αξιοπρέπειά τους όσο μπόρεσαν. Οσο άντεξαν. Και άντεξαν πολύ. Εστειλαν μάλιστα και μήνυμα στην κυβέρνησή τους. Ένα ηχηρό απεργιακό μήνυμα, στα τέλη Ιουνίου. Όταν το Λονδίνο πλημμύρισε με κόσμο που αποφάσισε επιτέλους να διαμαρτυρηθεί για τη ζωή που του κλέβουν, το μέλλον του που υποθηκεύουν, την αξιοπρέπεια που συνεχίζουν να υφαρπάζουν.

Όλα τα στοιχεία ήταν εκεί. Η ανεργία, η ανέχεια, οι περικοπές, το κράτος πρόνοιας που διαλύθηκε, η αύξηση στα όρια συνταξιοδότησης, η πείνα και η εξαθλίωση στα υποβαθμισμένα προάστια του Λονδίνου.

Όχι, αυτό το ζήτημα δεν είναι φυλετικό. Οσο κι αν θέλουν κάποιοι να το παρουσιάσουν ως τέτοιο. Απλώς ξεκίνησε από τα υποβαθμισμένα προάστια, τα προάστια των μεταναστών, διότι εκείνοι δέχονται πρώτοι το πλήγμα. Και πάντα είναι το βαρύτερο. «Αποβράσματα», είχε χαρακτηρίσει ο Σαρκοζί τους δικούς του «αγανακτισμένους» στα υποβαθμισμένα προάστια. «Ευκαιριακούς κλέφτες», τους χαρακτήρισε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Βρετανίας, Νικ Κλεγκ.

Κλέφτες, λοιπόν; Ναι, ίσως έκλεψαν. Ναι, ήταν βίαιοι. Ναι, ήταν απειλητικοί. Και, σίγουρα ναι, εκτροχιάστηκαν. Αλλά όχι χωρίς λόγο. Ποιος άκουσε, ποιος πρόλαβε να ακούσει τη φωνή τους. Διαβάζω στο βρετανικό Τύπο ότι από τις αρχές του χρόνου ένας βουλευτής από το Τότεναμ είχε απευθύνει έκκληση στην κυβέρνηση. Να δώσει λίγη σημασία, να πάρει κάποια μέτρα, να αποφευχθούν τα χειρότερα. Να σταματήσουν οι ρατσιστικές πρακτικές της Αστυνομίας, να βρεθούν δουλειές, να γίνουν επενδύσεις. Όχι, δεν άκουσαν.

Και τώρα, τρέχουν. Σταματούν τις διακοπές τους ...τι κρίμα, αλήθεια- για να επιστρέψουν στο Λονδίνο και να πάρουν πρόσθετα μέτρα καταστολής. Λες κι η συνείδηση καταστέλλεται...

«Μπερδεμένη η Βρετανία, προσπαθεί να καταλάβει το ξαφνικό ξέσπασμα βίας», είναι ο τίτλος της «International Herald Tribune». Ξαφνικό; Πόσο ξαφνικό μπορεί να είναι αλήθεια; Ποιος Βρετανός, αλήθεια, δεν το περίμενε; Ο αστυνομικός σήκωσε το όπλο του και σκότωσε. Έναν 29χρονο μαύρο. Είπαν μετά ότι βρέθηκε σφαίρα όπλου στον πομπό ενός αστυνομικού. «Όχι», γράφει η εφημερίδα The Guardian, «η σφαίρα που βρέθηκε ήταν από όπλο αστυνομικού». Στημένο παιχνίδι, λοιπόν. Στημένη κάλυψη για το επεισόδιο που έσπασε το φράγμα της αντοχής και της ανοχής.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Σήμερα των μεταναστών, αύριο των φοιτητών, αργότερα της μεσαίας τάξης. Θα ακολουθήσουν αναλύσεις επί αναλύσεων, έρευνες, ένορκες διοικητικές εξετάσεις και πλείστα όσα λόγια, λογικά και παράλογα.... Όπως η πρόταση του Ντέιβιντ Κάμερον να προσληφθεί ως επικεφαλής της Σκότλαντ Γιαρντ ο Αμερικανός Μπιλ Μπράτον, πρώην διευθυντής αστυνομίας στη Βοστόνη, στη Νέα Υόρκη και το Λος Αντζελες, με καταγεγραμμένη στο βιογραφικό του σημαντική μείωση στα ποσοστά εγκληματικότητας και βίας. Αναρωτιέμαι, τι θα κάνει ο Μπράτον στο Λονδίνο; Ο ίδιος δήλωσε ότι ενδιαφέρεται, άρα έχει ήδη κάποια σχέδια. Μόνον που σ΄ αυτά δεν περιλαμβάνεται η αλήθεια, όπως την καταγράφουν οι κάτοικοι του Τότεναμ.

Ενας οδηγός λεωφορείου, που αρνήθηκε ακόμη και να δώσει το όνομά του «γιατί φοβήθηκε τα αντίποινα», είπε την απλή αλήθεια. «Αν δεν μειωθεί η ενδημική ανεργία των νέων στο Τότεναμ, αυτό θα ξανασυμβεί», δήλωσε στην «International Herald Tribune». «Αυτά τα παιδιά... δεν τους νοιάζει τίποτα, δεν έχουν τίποτα να χάσουν»...

Της Ελένας Μπέλλη, από την ΗΜΕΡΗΣΙΑ

ΕΣΦΙΞΑΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ !...

ΛΕΕΙ ΚΑΙ ΣΩΣΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, Ο ΠΑΓΚΑΛΟΣ !...

Ποιος είπε πως ο Θ. Πάγκαλος δεν κάνει και σωστές δηλώσεις ; Ειδικά σ΄ ό,τι αφορά τον Μιχελάκα – τον κολαούζο του Σαμαρά – ο αντιπρόεδρος πετυχαίνει, πάντα, διάνα.

Τον περασμένο Απρίλιο, με αφορμή την συνέντευξή του στη Χουριέτ και την επιμονή του «εκπροσώπου» στις ηλιθιότητές του, ο Θόδωρος είχε πετάξει το αμίμητο για «…τα ακροδεξιά «τσικό» της δημοσιογραφίας, στα οποία έχει ανατεθεί η εκπροσώπηση της ΝΔ…» !

Τώρα, αντικρούοντας τις μαλακίες για το δημόσιο τομέα χαρακτήρισε τον Μιχελάκα «…ανεύθυνο, θρασύτατο και ημιμαθή…», ενώ τον απεκάλεσε ως «…τον βαρόνο Μυνχαουζεν της Ν.Δ…» !

Ακόμα πιο σωστός ήταν ο Πάγκαλος στην επισήμανσή του πως μια σειρά ανώνυμων blogs δουλέυουν εργολαβικά για τη Συγγρού και πλασάρουν «…ως ειδήσεις μυθεύματα και αποκυήματα της αρρωστημένης φαντασίας τους..». !

ΣΟΚ ΚΑΙ ...ΧΡΕΟΣ !...

Το μεγαλύτερο ξεπούλημα της τελευταίας διετίας βιώνουν τις τελευταίες ώρες οι χρηματιστηριακές αγορές καθώς τα σημάδια επιβράδυνσης της οικονομίας επαναφέρουν τον εφιάλτη της ύφεσης σε μια στιγμή που ΗΠΑ και Ευρωζώνη καλούνται να διαχειριστούν και κρίση χρέους.

Περισσότερο και από την υποβάθμιση της οικονομίας των ΗΠΑ από την S&P χθες βάρυνε στην αντίδραση των αγορών η έκθεση του ΟΟΣΑ. Ο Οργανισμός κατέγραψε επιβράδυνση της οικονομικής ανάπτυξης στις μεγαλύτερες αναδυόμενες οικονομίες και τον πυρήνα της Ζώνης του Ευρώ και το κυριότερο ότι ΗΠΑ, Ρωσία και Ιαπωνία βρίσκονται ενώπιον αλλαγής τάσης και επανόδου σε ύφεση.

Οι επισημάνσεις του Οργανισμού, πυροδότησαν μαζικό ξεπούλημα στα αμερικανικά και ευρωπαϊκά blue chips (αυτοκινητοβιομηχανία, μεταλλουργίες, ορυκτά κά), τα οποία είχαν υπερ-αποδώσει α΄ εξάμηνο της φετινής χρονιάς, με τις πιέσεις να διαχέονται στο σύνολο των μετοχών λόγω της ταχύτητας και της έντασης της πτώσης.

Στη Wall, o Dow “βούλιαξε” 5,55% στις 10.809,85 μονάδες, ο S&P με πτώση 6,66% στις 1.199,39 μονάδες και ο τεχνολογικός δείκτης Nasdaq με απώλειες 6,9%, στις 2.357,69 μονάδες.

Στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού εκτυλίχθηκε μια από τις πιο δραματικές συνεδριάσεις στην ιστορία των ευρωπαϊκών αγορών. Παρά τα υψηλά αρχικά κέρδη στις αγορές της Ισπανίας και της Ιταλίας η μέρα έκλεισε με μεγάλες απώλειες. Αναλυτικά ο δείκτης FTSE στο Λονδίνο έκλεισε με απώλειες 3,39% στις 5.069 μονάδες, ο DAX στη Φρανκφούρτη με πτώση 5,02% στις 5.923 μονάδες και ο CAC στο Παρίσι τερμάτισε με πτώση 4,68% στις 3.125. Σε Μιλάνο και Μαδρίτη οι απώλειες ξεπέρασαν τελικά το 2%.

Ο φόβος των μέτρων

Στις αγορές κυριαρχεί ο φόβος ότι το κοκτέιλ μέτρων, που ελήφθησαν από κυβερνήσεις και κεντρικές τράπεζες, τη διετία 2008-09, προκειμένου να ανακάμψει η παγκόσμια οικονομία, έχει εξαντληθεί και τώρα δεν υπάρχουν αρκετά εργαλεία ώστε να αντιμετωπισθεί η ύφεση.

Τα επιτόκια παρέμβασης των κεντρικών τραπεζών είναι ήδη χαμηλά, οι κυβερνήσεις δεν διαθέτουν τη δυνατότητα να αυξήσουν τις δαπάνες τους λόγω της κρίσης χρέους. Οι φορολογούμενοι στις δύο όχθες του Ατλαντικού δύσκολα θα αντέξουν επιπλέον βάρη. Επιπλέον οι δηλώσεις για στήριξη της οικονομίας που έγιναν από το G7, το G20 αλλά και το γαλλογερμανικό άξονα δεν έπεισαν τις αγορές καθώς δεν συνοδεύτηκαν από σαφείς δεσμεύσεις.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Από την άλλη πλευρά, όσοι τολμούν σε μια τέτοια συγκυρία να παραμένουν αισιόδοξοι, τονίζουν ότι η επιβράδυνση της παγκόσμιας οικονομίας είναι προσωρινή και υπάρχουν εργαλεία να αντιμετωπισθεί επισημαίνοντας ότι οι κεντρικές τράπεζες μπορούν να μηδενίσουν τα επιτόκια αυξάνοντας τη ρευστότητα της αγοράς.

Ήδη η δραστική μείωση της διάθεσης ανάληψης ρίσκου στις αγορές διαλύει εν τη γενέσει τους τις όποιες ανησυχίες για το αμερικανικό χρέος που προκάλεσε η υποβάθμιση της S&P. Η μείωση έκθεσης σε μετοχές και εμπορεύματα οδηγεί και σε αγορές αμερικανικών ομολόγων διαγράφοντας στην πράξη τις συνέπειες της υποβάθμισης για τους αμερικανικούς τίτλους.
Ολοι αναζητούν ασφάλεια
Δεδομένων των εξελίξεων, κανείς δεν θέλει ρίσκο και όλοι αναζητούν ασφάλεια. Στην αγορά εμπορευμάτων η αβεβαιότητα που προκάλεσε στις αγορές η υποβάθμιση της S&P έστρεψε τους επενδυτές σε τοποθετήσεις περιορισμένου ρίσκου, με την τιμή του χρυσού να διαμορφώνεται σε νέο ιστορικό υψηλό στα 1.716 δολ./oz.

Αντίθετα, η τιμή του πετρελαίου υποχώρησε 6,8% στα 80,99 δολ. ανά βαρέλι, σε χαμηλό Φεβρουαρίου 2011.

Στην αγορά συναλλάγματος το δολάριο υποχώρησε σε νέο ιστορικό χαμηλό έναντι του ελβετικού φράγκου αν και ενισχύθηκε σε σχέση με το ευρώ στα 1,4263 δολ.
Μοναδική εξαίρεση στη χθεσινή κατάρρευση, εκτός από τον χρυσό, ήταν τα ομόλογα της Ισπανίας και της Ιταλίας. Οι αγορές από την ΕΚΤ είχαν ως συνέπεια η απόδοση του ιταλικού 10ετούς, η οποία διαμορφωνόταν στο 6,3% να υποχωρήσει στο 5,44%, με το spread έναντι του αντίστοιχου γερμανικού τίτλου στις 298 μονάδες βάσης. Το spread του ισπανικού 10ετούς τίτλου μειώθηκε στις 290 μ.β., με την απόδοση (yield) να περιορίζεται στο 5,36%.

Από το EURO2DAY

ΣΑΝ ΜΠΕΙΣ ΣΤΟ ΧΟΡΟ !...

ΑΠΛΟΙ ΘΕΑΤΕΣ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ !...

Σπεύδε βραδέως! Φαίνεται ότι αυτό είναι το σύνθημα των αξιωματούχων της Ε.Ε. ΄Αργησαν να καταλάβουν τι γίνεται στην Ευρώπη. Αργούν να πάρουν ακόμη αποφάσεις. Ακόμη κι όμως όταν τις παίρνουν τα γεγονότα τούς έχουν ξεπεράσει.

Με την κρίση χρέους να επεκτείνεται σε Ισπανία και Ιταλία, να είναι προ των θυρών της Γαλλίας και του Βελγίου, οι αποφάσεις της πρόσφατης Συνόδου Κορυφής όπου θεωρητικά έληξε το «πρόβλημα» της Ελλάδος τείνουν να παραμείνουν κενό γράμμα.

΄Aλλωστε η χώρα μας δεν θα μείνει αλώβητη εάν χτυπηθεί ο σκληρός πυρήνας της Ευρωζώνης. Εμμέσως πλην σαφώς το υπαινίχθηκε και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο οποίος άφησε ανοιχτό παράθυρο η επόμενη δόση του δανείου, το Σεπτέμβριο, να δοθεί με τους προηγούμενους όρους αφού ενδεχομένως να μην έχουν ισχύσει οι νέοι της Συνόδου, παρά τη χθεσινή σπουδή του κ. Ρεν.

Όπερ σημαίνει ότι οι όποιες ευνοϊκές αποφάσεις για την Ελλάδα, παίρνουν παράταση για το Δεκέμβριο. Αλλά μέχρι τότε πόσα μπορεί να έχουν αλλάξει;

Μπορεί άραγε να αναλογιστεί κανείς τις συνέπειες μιας προσφυγής, της Ιταλίας ή της Ισπανίας, στο Μηχανισμό Στήριξης;

Και εάν αυτό φάνταζε σενάριο επιστημονικής φαντασίας πριν από ένα χρόνο, σήμερα είναι ορατός εφιάλτης! Και για μία ακόμη φορά οι ηγέτες συνεδριάζουν…

Μέρκελ - Σαρκοζί άρχισαν τηλεφωνικές επικοινωνίες. Μπαρόζο - Τρισέ κάνουν εκκλήσεις. Δρομολογήθηκε και πάλι έκτακτη Σύνοδος Κορυφής. Πόσες άραγε ακόμη θα πρέπει να γίνουν για να καταλάβουν τα «μεγάλα μυαλά» της Ευρώπης ότι η κρίση δεν είναι μόνο ελληνική.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Φυσικά και δεν βρίσκουμε δικαιολογίες για την κατάντια μας. Όμως σίγουρα η Ελλάδα δεν φταίει για όλα τα δεινά της Ευρώπης.

Το γεγονός ότι η Ευρώπη δεν έχει καταφέρει να προχωρήσει σε μια οικονομική ένωση, πολύ δε περισσότερο σε πολιτική, που θα ήταν πραγματικό ανάχωμα στην όποια κρίση, δεν είναι ευθύνη των κρατών - μελών. Είναι ευθύνη των ηγετών.

Αργούν να συνειδητοποιήσουν. Αργούν να αποφασίσουν. Αργούν να δράσουν. Απλώς συνεδριάζουν. Όμως, δυστυχώς, φαίνεται ότι και για τις συνεδριάσεις ο χρόνος έχει τελειώσει… Παραμένουν θεατές ενός δράματος που δεν λέει να τελειώσει. Έχουν «παγώσει» μπροστά στις ραγδαίες εξελίξεις και σαστισμένοι παρακολουθούν τα παιχνίδια των αγορών και των κερδοσκόπων.

Στην Ιστορία είναι σίγουρο ότι η κρίση που βιώνουμε όλοι θα καταγραφεί ως μία από τις μεγαλύτερες στο παγκόσμιο οικονομικό στερέωμα, όπως σίγουρο όμως είναι ότι οι σημερινοί ηγέτες της Ευρώπης δεν θα γραφτούν στις χρυσές σελίδες της...

Του Γ. Κούρου από την ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

«ΠΡΩΤΟΣ Ο ΣΑΜΑΡAΣ…» !...

Το γεγονός πως ο τωρινός αρχηγός της Ν.Δ. συνεχίζει τα καραγκιοζιλίκια και τη σχιζοφρενική συμπεριφορά, πέρα από το τραγικό της υπόθεσης (πρόκειται για θεσμικό παράγοντα της πολιτικής ζωής…), μας φέρνει στην ευχάριστη θέση να του τα χώνουμε ξανά και ξανά, συμβάλλοντας στο παραπέρα ξεσκέπασμά του και το μεγαλύτερο ρεζίλεμά του !

Αρκετές από τις ηλιθιότητές του, ο τρελλαντώνης της Συγγρού, τις αμολάει μόνος του, συνήθως σε αλαζονικές ομιλίες του σε κομματικά ακροατήρια, πολλές όμως τις πλασάρει στην πιάτσα, μέσω του κολαούζου του, Μιχελάκα, ο οποίος με το που προσλήφθηκε στο σαμαρέϊκο έκανε εμφύτευση, κάπου στο στόμα του, μιας ειδικής καραμέλας, η οποία πιπιλιζόμενη βγάζει συνέχεια τη φράση «πρώτος ο Σαμαράς…».

Το να παρακολουθείς το δίδυμο Σαμαρά – Μιχελάκα, είν΄ αλήθεια πως αποτελεί μιας μορφής μαζοχισμό, έλα, όμως, που στην πολιτική δράση και ενασχόληση τα πάντα επιβάλλονται, όταν επιδιώκεται η προσέγγιση και η αποκάλυψη της αλήθειας.

Η έξαρση των προβλημάτων στην Ε.Ε. που δικαίωσαν τις αρχικότατες εκτιμήσεις – επισημάνσεις του Γ. Παπανδρέου για το χαρακτήρα και την ουσία της κρίσης, έφερε τους τελευταίους μήνες στην επιφάνεια και το ζήτημα του Ευρωομολόγου. Αυτές τις ημέρες δε, που το πιθανολογούμενο ντόμινο της κρίσης χρέους, πήρε σάρκα και οστά, στις επιθέσεις ενάντια σε Ιταλία και Ισπανία, η λύση του Ευρωομόλογου πλασάρεται ως το σωτήριο φάρμακο για την Ευρωζώνη.

Ο Αντωνάκης τα ξέρει αυτά και μέσα από τις συχνές ενημερώσεις που του παρέχει ο πρωθυπουργός, ο οποίος επιμένει, ακόμα και μετά τα όσα του έχει κάνει ο «συμφοιτητής του», να επικοινωνεί τακτικά μαζί του και να του δίνει πληροφόρηση για τα τεκταινόμενα στην Ευρώπη.

Συνεχίζοντας, λοιπόν, την ανεύθυνη και ακραία λαϊκίστικη συμπεριφορά του, ο τρελλαντώνης της Συγγρού, έχει αρχίσει να μιλάει συνέχεια για το Ευρωομόλογο, εμφανιζόμενος, ως ο «πατέρας» της ιδέας, ενώ ο κολαούζος του Μιχελάκας πιπιλίζοντας την εμφυτευμένη καραμέλα του, διατυμπανίζει το …ποίημα «ο Σαμαράς το πρότεινε !...».

Ας παρακολουθήσουμε σκηνές από την παράσταση «ο Καραγκιόζης τα λέει, όλα, πρώτος !...».

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

1. ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ / 8-7-2011
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΙΧΕΛΑΚΗΣ : "Από πέρσι ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Αντώνης Σαμαράς έχει επισημάνει την ανάγκη να υιοθετηθεί, το ταχύτερο δυνατό, από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Ευρωομόλογο, ως μέσον στήριξης της δημοσιονομικής ισορροπίας στις χώρες της Ευρωζώνης.
Ο κ. Σαμαράς είχε τονίσει την ανάγκη της έκδοσης Ευρωομολόγων κατά τη διάρκεια της συνάντησης που είχε, το Δεκέμβριο του 2010, με τον πρόεδρο του Eurogroup κ. Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.
Επίσης, στις 5 Ιανουαρίου του 2011, σε επιστολή του προς τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, η οποία κοινοποιήθηκε και προς τον Πρόεδρο του Eurogroup κ. Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, αλλά και προς τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος κ. Βίλφρεντ Μαρτένς, ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας τόνιζε, μεταξύ άλλων, ότι η έκδοση των Ευρωομολόγων είναι η μόνη διέξοδος από την κρίση χρέους, όχι μόνο για τα κράτη μέλη που αντιμετωπίζουν προβλήματα, αλλά για την Ευρωζώνη συνολικά".

2. ΔΗΛΩΣΗ /20-7-2011
Α. ΣΑΜΑΡΑΣ : …Λύσεις υπάρχουν. Υπάρχει πάντα η λύση του ευρω-ομόλογου, ώστε χώρες που έχουν πρόβλημα να ξεπληρώσουν με ευνοϊκότερους όρους τα δάνειά τους και να γίνει το χρέος τους βιώσιμο. Το ευρω-ομόλογο θα επιτρέψει αισθητή μείωση επιτοκίου και επιμήκυνση αποπληρωμής του ελληνικού χρέους, χωρίς να υπάρξει “επιλεκτική χρεοκοπία”…

3. ΔΗΛΩΣΗ /5-8-2011
Α. ΣΑΜΑΡΑΣ : "Αυτή την ώρα, οι χώρες της Ευρωζώνης πρέπει να επιδείξουν ψυχραιμία, αποφασιστικότητα, αλλά κυρίως ταχύτητα.
Και αν τελικά δεν επιλέξουν το ευρωομόλογο, που για μας - το φωνάζουμε καιρό - είναι η καλύτερη και αποτελεσματικότερη λύση, τότε τουλάχιστον θα πρέπει να ενισχύσουν το Ευρωπαϊκό Ταμείο Στήριξης, ώστε να καταλάβουν οι κερδοσκόποι ότι η Ευρώπη είναι έτοιμη, ότι έχει τα πολεμοφόδια να τους αντιμετωπίσει".

Τι μας λένε, λοιπόν, τα γαλάζια σαΐνια ; Πως το Ευρωομόλογο είναι η καλύτερη λύση, κάτι που αυτοί (κι όχι άλλος) το φωνάζουν από καιρό, δηλαδή από τις 15 Δεκεμβρίου του 2010, που ο Σαμαράς τόβαλε στον Γιούνγκερ και από το Ιανουάριο του 2011, που ο ίδιος τόγραψε σε επιστολή του προς τον Μπαρόζο και άλλους.

Το ό,τι συζητείται, συνεπώς, αποτελεί δικαίωση της Ν.Δ. και του αρχηγού της, ενώ αν θεσμοθετηθεί κιόλας, τότε θ΄ αποτελέσει θρίαμβο της πολιτικής τους !

Να τους χαλάσουμε, όμως, λίγο τα αυτολιβανίσματα και να τους κόψουμε την όρεξη για πανηγύρια και φιέστες στην περίπτωση θετικής έκβασης, του, πράγματι, σημαντικού αυτού ζητήματος :

1. Μπορεί, τώρα, ο Μιχελάκας να διατείνεται πως «…ο κ. Σαμαράς είχε τονίσει την ανάγκη της έκδοσης Ευρωομολόγων κατά τη διάρκεια της συνάντησης που είχε, το Δεκέμβριο του 2010, με τον πρόεδρο του Eurogroup κ. Ζαν Κλοντ Γιούνκερ…», το ρεπορτάζ, όμως, εκείνων των ημερών τα λέει κάπως διαφορετικά. Τι λέει ; Μα πως «…ο κ. Σαμαράς είπε στον κ. Γιούνκερ ότι συντάσσεται με τη δική του άποψη για την ανάγκη έκδοσης ευρωομολόγων…». Και που στηρίζεται εκείνο το ρεπορτάζ ; Μα στις δηλώσεις του ίδιου του κ. Σαμαρά !

2. Μπορεί, τώρα, ο κολαούζος του Αντωνάκη να περνάει, έντεχνα, πως η πρόταση για το Ευρωομόλογο έγινε από το Σαμαρά, στην επιστολή που έστειλε στις αρχές του Ιανουαρίου του 2011, στον Μπαρόζο, τον Γιούνγκερ και τον Μαρτένς, ο ίδιος, όμως, ο αρχηγός του και σημερινός καθοδηγητής του, γράφει επί λέξει, πως «…ο κύριος σκοπός της επιστολής μου είναι να σου μεταφέρω την πλήρη στήριξη του Κόμματός μας, της Νέας Δημοκρατίας, στην πρόταση για τα ευρωομόλογα…». Είναι ξεκάθαρο, δηλαδή, πως η πρόταση προϋπήρχε κι ο Σαμαράς, απλά, τη στήριζε…

3. Προϋπήρχε, λοιπόν, η πρόταση για το Ευρωομόλογο, όταν πρωτοασχολήθηκε ο Αντωνάκης, από ποιον άραγε ; Τα ΜΜΕ στις 2 Δεκεμβρίου 2010 γράφουν για την ομιλία του Γ. Παπανδρέου στην Πολωνία, στη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος : «…Οι Σοσιαλιστές προτείνουν νέα αποτελεσματικά εργαλεία για την αντιμετώπιση της ευρωπαϊκής κρίσης», δήλωσε από το βήμα του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, λίγες ημέρες πριν την κρίσιμη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε στην πρόταση για φορολογία των χρηματοοικονομικών συναλλαγών, η οποία ανήκει στον ίδιο και υιοθετήθηκε από το Ευρωκοινοβούλιο, αλλά και στα ευρωομόλογα τα οποία μπορούν όχι μόνον να εξυπηρετήσουν δανειακές ανάγκες αλλά να αναδειχθούν και σε αναπτυξιακούς μοχλούς…».
Ευρωομόλογα και μάλιστα διττής στόχευσης και για δανεισμό και για χρηματοδότηση της ανάπτυξης, πρότεινε ο Γ. Παπανδρέου στις αρχές του Δεκέμβρη 2010…

4. Λίγες ημέρες πριν, στις 24 Νοεμβρίου 2010, ο πρωθυπουργός ενημερώνει το υπουργικό συμβούλιο για την επερχόμενη σύνοδο κορυφής και είναι σαφής : «…Είμαστε ενόψει μιας πολύ κρίσιμης διαπραγμάτευσης για το μόνιμο μηχανισμό, ο οποίος πρέπει να είναι κι ένας «έξυπνος» μόνιμος μηχανισμός. Έξυπνος, ώστε να μπορεί να αντιμετωπίσει την ψυχολογία των αγορών». Και αναφέρει την πρότασή του για τα ευρωομόλογα ως την καλύτερη λύση : «Πιστεύω ότι σε αυτό το μηχανισμό, αν όχι τώρα, μακάρι και τώρα, αλλά σίγουρα μακροπρόθεσμα, η λύση θα είναι τα ευρωομόλογα, δηλαδή η δυνατότητα ουσιαστικά των χωρών - μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ευρωζώνης, να δανείζονται μέσω ευρωομολόγων».

Είναι στις 18 του Δεκέμβρη, της ίδιας χρονιάς, που σε ομιλία του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ εξαγγέλλει εκστρατεία για το ευρωομόλογο, που ξεκινάει με τη διενέργεια ευρωπαϊκής εκστρατείας συγκέντρωσης 1.000.000 υπογραφών προκειμένου να ξεκινήσει επισήμως στην Ε.Ε. μια συζήτηση για την νέα Συνθήκη της Λισσαβόνας.

5. Και για να φύγουμε από το παιχνίδι με τις μέρες, ας πάμε έναν ολόκληρο χρόνο πριν, αρχές του 2010, λίγες ημέρες μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ. Στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός ο Γ. Παπανδρέου τοποθετείται πρωτοποριακά και προφητικά : «…η άνοδος του κόστους δανεισμού του Δημοσίου είναι αποτέλεσμα επίθεσης κατά της ευρωζώνης για πολιτικούς και οικονομικούς λόγους και η Ελλάδα έχει στοχοποιηθεί ως ο πιο αδύναμος κρίκος…», ζητάει, δε, «…κεντρικό δανεισμό των χωρών μελών της ζώνης του ευρώ όπως γίνεται στις ΗΠΑ, όπου τα ομόλογα εγγυάται η ισχύς της αμερικανικής οικονομίας και όχι της κάθε Πολιτείας χωριστά…».

Επίλογος ; Δεν χρειάζεται ! ΄Αλλωστε, απ΄ ό,τι φαίνεται δεν θα γραφεί ποτέ στην ανεύθυνη συμπεριφορά του μεγαλύτερου λαϊκιστή που έβγαλε η δεξιά, παρά μόνο, όταν ο λαός τον ξαναστείλει στο περιθώριο !...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ !...

Με την αναμενόμενη ψήφιση του νομοσχεδίου για τη μεταρρύθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης κλείνει ένας ιστορικός κύκλος, που είχε ως αφετηρία τη θέσπιση του άρθρου 16 του Συντάγματος το 1975 και του περίφημου νόμου-πλαίσιο το 1982, με τον οποίο εγκαθιδρύθηκε το οργανωτικό μοντέλο του "πανεπιστημίου των ομάδων". Ο εκδημοκρατισμός της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης υπήρξε κεντρική προγραμματική εξαγγελία του ΠΑΣΟΚ το 1981, απηχώντας τον κυρίαρχο λόγο της γενιάς του Πολυτεχνείου.

Σημαντικά επιτεύγματα εκείνης της περιόδου τείνουν σήμερα να λησμονούνται: άνοιγμα της πανεπιστημιακής αυτοδιοίκησης στο σύνολο των διδασκόντων, ισχυρή συμμετοχή των φοιτητών, κατάργηση του αυταρχικού θεσμού της πανεπιστημιακής έδρας, αξιοποίηση νέου ερευνητικού δυναμικού. Ομως η απελευθέρωση της ανώτατης εκπαίδευσης συνοδεύθηκε από "παράπλευρες απώλειες", όπως φαινόμενα συναλλαγής και νεποτισμού, κομματισμός, διαστρέβλωση του ασύλου, γραφειοκρατικές, φορμαλιστικές και συντεχνιακές πρακτικές. Παράλληλα, ο πολλαπλασιασμός των πανεπιστημιακών Σχολών και η ίδρυση νέων πανεπιστημίων ανταποκρίθηκε μεν στο αίτημα για εναρμόνιση της ελληνικής πραγματικότητας με το πρότυπο του μαζικού πανεπιστημίου, όμως συνέβαλε στην υποβάθμιση του επιπέδου σπουδών και σε χιλιάδες άνεργους πτυχιούχους, πολλοί από τους οποίους στερούνται όχι μόνο επαγγελματικού προσανατολισμού, αλλά ιδίως ευδιάκριτου και συνεκτικού γνωστικού υπόβαθρου.

Η ποιότητα των ελληνικών πανεπιστημίων είναι άνιση. Συνυπάρχουν εξαιρετικές Σχολές με ακαδημαϊκές καρικατούρες. Ουδείς διαφωνεί ότι απαιτούνται αλλαγές. Διακύβευμα, λοιπόν, των σφοδρών αντεγκλήσεων μεταξύ πανεπιστημιακών, πολιτικών και εν γένει δημοσιολογούντων αποτέλεσε το ζήτημα εάν το νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας θα βελτιώσει ή θα καταβαραθρώσει το δημόσιο πανεπιστήμιο. Η επιχειρηματολογία κατά βάση αρθρώνεται σε δύο άξονες: από τη μία πλευρά υποστηρίζεται ότι επιτέλους, παρά τις επιμέρους λανθασμένες επιλογές, ο νέος νόμος θα ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα σαρώνοντας κατεστημένες κακοδαιμονίες.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Από την άλλη, σύσσωμοι οι πρυτάνεις και πλήθος πανεπιστημιακών προβάλλουν ιδίως ότι αναιρούνται συνταγματικά κατοχυρωμένες δημοκρατικές εγγυήσεις και οικοδομείται ένα συγκεντρωτικό, ολιγαρχικό και ακόμη πιο "διαπλεκόμενο" σύστημα διοίκησης. Τα συμπεράσματα από την αποτίμηση αυτού του διαλόγου είναι κρίσιμα. Αναδείχθηκε, κατ' αρχάς, ότι η ελληνική κοινωνία ουδόλως πτοείται πλέον από την επίκληση του Συντάγματος. Το κύρος και η νομιμοποίηση του θεμελιώδους νόμου μοιάζουν να έχουν θαμπώσει σε βαθμό επικίνδυνο. Δεύτερον, το πρόταγμα της πλήρους πανεπιστημιακής αυτοδιοίκησης, ως εγγύησης της ακαδημαϊκής ελευθερίας, έχει φθαρεί εξαιτίας της κατάχρησής του.

Τέλος, αναδείχθηκε η διαχρονική ανεπάρκεια της πανεπιστημιακής κοινότητας να προτείνει μία ολοκληρωμένη θεσμική πρόταση για ένα νέο πανεπιστήμιο και όχι απλώς αποσπασματικές βελτιώσεις στο νομοσχέδιο. Ομως η προ-άσπιση της αυτοδιοίκησης προϋποθέτει έμπρακτη επιβεβαίωση της βούλησης για αυτοκάθαρση και αναβάθμιση. Διαφορετικά, ο πολεμικός λόγος εκλαμβάνεται ως συντεχνιακή άμυνα που κατεξοχήν υπό τις παρούσες συνθήκες η ελληνική κοινωνία θεωρεί απαράδεκτη πρόκληση, καθώς το "απροϋπόθετο" πανεπιστήμιο, έστω ως ιδεατή κατασκευή, ελάχιστους πλέον συγκινεί.

Του Ξεν. Κοντιάδη από το ΕΘΝΟΣ

ΑΝΤΕ, ΜΠΑΣ ΚΑΙ !...

Ο Αύγουστος, μαζί με τις ραγδαίες εξελίξεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο, έφερε και τρεις καλές ειδήσεις για την Ελλάδα, δημιουργώντας, παράλληλα και ταυτόχρονα με τις ανησυχίες σχετικά με την γενικότερη κατάσταση, κάποιες αμυδρές ελπίδες, για την πορεία των πραγμάτων στο εσωτερικό.

Η πτώση του πληθωρισμού τον Ιούλιο στο 2,4%, η αύξηση των δημοσίων εσόδων κατά 3,8%, πάνω από τα προϋπολογισθέντα για τον ίδιο μήνα και τέλος η δραστική μείωση του εμπορικού ελλείμματος με την Κίνα, είναι εξελίξεις που αλλάζουν, κάπως, το σκηνικό της μόνιμης γκρίνιας και του συνεχούς κυνηγητού των άπιαστων στόχων.

Δεν μιλάμε για κάτι θεμελιακό και μόνιμο, μιας και πρόκειται για απλές ενδείξεις καλυτέρευσης, αλλά να, είναι η πρώτη φορά που υπάρχει θετική κίνηση και εξέλιξη, (πάνω από τους στόχους...), σε βασικούς τομείς της οικονομικής δραστηριότητας, γεγονός, που είναι, ούτως ή άλλως, ενθαρρυντικό !

΄Εχει εκτιμηθεί πως επέρχεται ένα κρίσιμο Φθινόπωρο, γι αυτό και η εντονότερη δουλειά που απαιτείται σε κυβερνητικό επίπεδο, (και η οποία, τελευταία, πράγματι γίνεται…), είναι ωφέλιμο και καθοριστικό να συνοδεύεται και από κάποια θετικά αποτελέσματα στην προσέγγιση των στόχων που έχουν τεθεί, μπας και υπάρξει αντιστροφή του κλίματος και δημιουργία μιας διαφορετικής και καλύτερης ψυχολογίας !...

ΤΟ ΕΠΑΘΛΟ !...

ΣΤΟΝ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ !...

Κάπου το «παιχνίδι» αρχίζει να ξεκαθαρίζει και το δίλημμα τίθεται, πλέον, ωμά : ή πλήρης ΄Ενωση ή διάλυση !

Οι μεσοβέζικες καταστάσεις φαίνεται να έφτασαν στα όριά τους, αφ΄ ενός γιατί η διατήρηση της Ευρωζώνης με την αρχαϊκή της μορφή, αποδεικνύεται πανάκριβη και κοστοβόρα, (σ΄ ό,τι αφορά τη διάσωση των περιφερειακών χωρών), και αφ΄ ετέρου, επειδή στην κατάληξή τους, (οι μεσοβέζικες καταστάσεις…), βεβαιώνουν, σχεδόν, τον κίνδυνο διάλυσης του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, με την εμπλοκή των χωρών του πυρήνα του.

Οι διστακτικές και ανεπαρκείς, από το DNA τους, πολιτικές ηγεσίες της Ε.Ε. (στην συντριπτική πλειοψηφία τους, δεξιές και συντηρητικές), έφεραν τα πράγματα στο απροχώρητο και τους εαυτούς τους στο «ως εδώ και μη παρέκει»…

Η θεσμοθέτηση του Ευρωομόλογου – μια βασική πρόταση του Γ. Παπανδρέου από την πρώτη στιγμή του ελληνικού προβλήματος – καθίσταται, επιτέλους, μονόδρομος και οι στενόμυαλοι, μικροπολιτικοί υπολογισμοί των ευρωπαίων πολιτικάντηδων, δεν μπορούν, πλέον, να τίθενται ως καθοριστικός παράγοντας των εξελίξεων. Πρόκειται για το πρώτο ουσιαστικό μέτρο – βήμα, προς την οικονομική και πολιτική ενοποίηση, που η λήψη του είναι, πια, αναπόφευκτη κι αναμένεται εντός του άμεσου επόμενου χρονικού διαστήματος.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια…

 

Η προοπτική των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης ανοίγει θεμελιακά, (και υπαρξιακά…), ζητήματα και για τη χώρα μας, ο λαός της οποίας θα κληθεί ν΄ αποφασίσει, (εδώ κολλάνε τα Δημοψηφίσματα…), για το μέλλον του, στον καινούργιο Κόσμο, του 21ου αιώνα, παίρνοντας θέση στο καίριο ερώτημα : με την Ευρώπη ή μόνοι ;

Το καλοκαίρι του 2011, ίσως μείνει στην ιστορία, ως η χρονική περίοδος με τις εξελίξεις – ωδίνες, του τοκετού μιας νέας πανίσχυρης ευρωπαϊκής κρατικής οντότητας.

Σωβινισμός ή όχι, απηχεί την πραγματικότητα : η Ελλάδα, για μια ακόμα φορά, μαγιά – καταλύτης, παγκόσμιων εξελίξεων !...

ΜΙΑ ΑΣΠΙΛΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ !...

Δεν είναι ευχάριστη ενασχόληση η αυτομαστίγωση και όταν επαναλαμβάνεται συχνά μπορεί να χαρακτηριστεί και μαζοχισμός, αλλά από την άλλη πλευρά η ένδοξη και… άσπιλη ελληνική κοινωνία, που διακρίνεται για την προθυμία και την άνεσή της να ασκεί κριτική, να επιρρίπτει ευθύνες και να καταδικάζει τρίτους, δεν αφήνει κανέναν να αγιάσει. Αποκαλύπτονται καθημερινά τόσα μαζικά κρούσματα εξαπάτησης, κυρίως του Δημοσίου, αλλά και απλών ανθρώπων, που αναρωτιέται εύλογα κανείς σε ποια κοινωνία επιτέλους ζούμε.

Με λίγα λόγια, τα προβλήματα της χώρας δεν προκύπτουν μόνο από την ανομία που χαρακτηρίζει διαφοροτρόπως την καθημερινότητα σε δημόσιους χώρους, ούτε από τη διαφθορά που μαστίζει τον δημόσιο τομέα ή το πολιτικό προσωπικό, ούτε βέβαια και από την ανεπαρκέστατη διοίκηση που ασκούν επί δεκαετίες οι ελληνικές κυβερνήσεις. Αναμφίβολα όλα αυτά έχουν συμβάλει στην πορεία της χώρας προς το αδιέξοδο και την άτυπη, αλλά ουσιαστική κατάρρευση, αλλά δεν μπορεί να πραβλεφθεί και η ευκολία με την οποία ένα πολύ μεγάλο μέρος του μέσου Ελληνα έχει αποδειχθεί έτοιμο να καταφύγει στην εξαπάτηση, είτε του Δημοσίου είτε συμπολιτών του.

Η βασική επιχειρηματολογία για την ερμηνεία του φαινομένου αναφέρεται στην ανεπάρκεια και τη διαφθορά του δημόσιου τομέα ή στο γεγονός ότι οι νόμοι στην Ελλάδα ψηφίζονται για να μην εφαρμοστούν, όπως έχει αποδειχθεί από την πολυετή εμπειρία. Ωστόσο, ελάχιστοι ασχολούνται με το γεγονός ότι τόσοι πολλοί, όπως αποδεικνύεται, άνθρωποι προθυμοποιούνται ή επιδιώκουν να καταφύγουν σε απάτες σε βάρος του κράτους. Και δεν εννοούμε την αυθαίρετη δόμηση, τη φοροδιαφυγή και ακόμη περισσότερο τη φοροκλοπή, που είναι τόσο διαδεδομένες, αλλά απάτες του κοινού ποινικού δικαίου.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

 
Καθημερινά αποκαλύπτονται υποθέσεις με αναπηρικές συντάξεις μαϊμού, με ανθρώπους με βλέμμα γερακιού και με σύνταξη αόμματου, με άλλους με την ίδια… πάθηση που τα παίρνουν από δύο ή περισσότερες νομαρχίες, με συγγενείς πεθαμένων που εξακολουθούν να εισπράττουν τις συντάξεις εκλιπόντων πολυαγαπημένων τους προσώπων, με αιωνόβιους μόλις εξήντα Μαΐων, με πολύτεκνους που δεν έχουν ούτε παιδιά ούτε σκυλιά, με διαφόρους που επιδόθηκαν σε κομπίνες ενσήμων του ΙΚΑ, με γιατρούς που παίρνουν φακελάκια και συναδέλφους τους που ούτε η ηλεκτρονική διαδικασία δεν τους αποτρέπει από την υπερσυνταγογράφηση, με οδηγούς που κυκλοφορούν με πλαστές πινακίδες, με…, με…

Σε όλα αυτά τα κόλπα και τις «μπαγαποντιές» συμμετείχαν δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων πατριωτών, πιθανότατα και από εκείνους που φωνάζουν «κλέφτες» και «μουτζώνουν» προς κάθε κατεύθυνση• και το ερώτημα είναι ένα και μεγάλο. Πώς και γιατί δεν ένιωθαν τον φόβο να αποκαλυφθούν, να εξευτελισθούν, να πάνε φυλακή και ρίσκαραν με τέτοιο τρόπο την αξιοπρέπειά τους, αν μη τι άλλο; Η μόνη απάντηση που μπορεί να δοθεί είναι πως ένιωθαν ότι ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας ανέχεται τέτοιες συμπεριφορές, αν δεν τις θεωρεί και «μαγκιές».

Του Αγγελου Στάγκου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ