ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΣΤΗ ΔΡΑΧΜΗ !...

Γεννήθηκα στην προπολεμική δραχμή, σε μία Αθήνα που είχε πεντακόσιες χιλιάδες κατοίκους και ποτέ δεν πέρναγε αυτοκίνητο από τον δρόμο που παίζαμε.

• Ο πατέρας μου εργαζόταν στο Δημόσιο και τότε, στις θεατρικές επιθεωρήσεις, οι δημόσιοι υπάλληλοι εμφανίζονταν πεινασμένοι και ταλαίπωροι.

• Απέναντι από το σπίτι μας έμενε ένας καθηγητής πανεπιστημίου. Ήταν σπάνιο είδος και μαζί με τον πατέρα, που ήταν Διευθυντής, και έναν Στρατηγό, που έμενε παρακάτω, ήταν οι προύχοντες της γειτονιάς. Είχαμε κι έναν πλούσιο γνωστό που είχε δικό του αυτοκίνητο.

• Τότε η Ελλάδα είχε μόνο δυο πανεπιστήμια, ελάχιστους διευθυντές, στρατηγούς και αυτοκίνητα. Τώρα καθηγητές, διευθυντές, στρατηγοί και αυτοκίνητα είναι πλήθος.

• Τα τραμ έγραφαν «απαγορεύεται το πτύειν» και έπρεπε να σηκώνεσαι και να δίνεις τη θέση σου σε κυρίες και γέροντες. Οι γέροντες ήταν σημαντικά πρόσωπα και δεν υπήρχαν οίκοι ευγηρίας.

• Όχι, δεν ήταν ειδυλλιακή εποχή. Ωραία ήταν τα νεοκλασικά, αλλά σε σάπιζε η υγρασία και το κρύο. Υπήρχε πολλή σκόνη, βόθροι, ελονοσία και φυματίωση. Οι θείοι μου πηγαινοέρχονταν σε σανατόρια. Τα τρόφιμα δεν ήταν καθαρά και οι δηλητηριάσεις πήγαιναν σύννεφο.

• Βασίλευε το κουτσομπολιό και η στενομυαλιά. Οι κυράδες, κρεμασμένες στα παράθυρα, είχαν για σίριαλ και ρεάλιτι την γειτονιά. Το σεξ υπήρχε μόνο στα πορνεία. Οι άντρες μεθούσαν στην ταβέρνα κι έδερναν τις γυναίκες τους. Εθιμικά.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

• Τη δραχμή την έζησα προπολεμική και κατοχική. Στο τέλος της κατοχής η μάνα μού έδινε ένα δισεκατομμύριο για να αγοράσω ψωμί. Όλες οι σοβαρές συναλλαγές γίνονταν με χρυσές λίρες.

• Ακούω τώρα: θα γυρίσουμε στη δραχμή και καταλαβαίνω σε ποια δραχμή θα γυρίσουμε. Όχι αυτή που είχαμε ως το 2000, την παραφουσκωμένη με δανεικά, αλλά την μετακατοχική, την πληθωριστική, που δεν άξιζε ούτε το χαρτί στο οποίο τυπωνόταν.

• Γεννήθηκα στη δραχμή - αλλά δεν θα ήθελα να πεθάνω στη δραχμή. Ούτε να ξαναγυρίσω στη σκόνη και τη σκοτεινιά των δήθεν «παλιών καλών χρόνων» χωρίς θέρμανση, αυτοκίνητο και με διακοπές στο ηλεκτρικό.

• Ελπίζω, έστω και την τελευταία στιγμή, να κόψουμε απότομα το τιμόνι και να μην πέσουμε στον γκρεμό.

Νίκος Δήμου

Η ΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ !...

Αν μη τι άλλο η συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου δεν επαλήθευσε τις θρυλούμενες και, εν πολλοίς επιδιωκόμενες, κόντρες και συγκρούσεις, τουλάχιστον σε επίπεδο κορυφής. Οι τοποθετήσεις, τόσο του Προέδρου, όσο και των στελεχών - δελφίνων, κυμάνθηκαν σε ανεκτά πλαίσια και σοβαρότητας και συναίνεσης. ΄Ισως τη μοναδική εξαίρεση να τη βρίσκουμε στην περίπτωση του Μιχαλάκη Χρυσοχοϊδη, ο οποίος, ως όψιμος ...αντιμνημονιακός, είπε, πάλι, τις μαλακίες του, αλλά δέχτηκε τα βέλη και τις μπηχτές, και, από τον Παπανδρέου και από τους άλλους.

Το ζήτημα, όμως, δεν είναι μόνο η άποψη και οι θέσεις, των στελεχών, αλλά και των υπόλοιπων μελών του οργάνου και - κυρίως - των μελών του κινήματος.

Εκείνο, πάντως, που φάνηκε κατά την πρώτη μέρα των εργασιών του συμβουλίου, είναι η συμφωνία στη στρατηγική προσέγγισης των εξελίξεων και των γεγονότων και η βασική θέση, την οποία το ΠΑΣΟΚ θα υποστηρίξει : αναλάβαμε να κυβερνήσουμε τη χώρα στο στάδιο της κατρακύλας της στο γκρεμό, αναγκαστήκαμε σε επιλογές και πολιτικές - μονόδρομους, παραβιάσαμε αρχές, θέσεις και πολλές προεκλογικές εξαγγελίες, όλα όμως, προκειμένου να σώσουμε την Ελλάδα από τη χρεοκοπία !

Σε δεύτερο πλάνο διαμορφώνεται η θέση, πως η υπόθεση είναι ακόμα σε εξέλιξη, ο αρχικός κίνδυνος αποφεύχθηκε, αλλά δεν εξέλειπε ακόμα, υπάρχουν εξελίξεις, που "μανατζάρει" η κυβέρνηση Παπαδήμου, αλλά που έχουν δρομολογηθεί από την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου, έρχεται ένα κρίσιμο δίμηνο κι όλα παίζονται :

1. Εφ΄ όσον όλα εξελιχθούν ομαλά και κλείσει το PSI, (με δραστική μείωση του χρέους) και υπογραφεί η νέα δανειακή σύμβαση, (με εξασφάλιση της χρηματοδότησης της χώρας για τα επόμενα χρόνια), τότε η Ελλάδα απομακρύνεται από τον γκρεμό της χρεοκοπίας και ξεκινάει η πορεία της ανάκαμψης. Τότε το ΠΑΣΟΚ, πάει στις εκλογές υποστηρίζοντας, πως οι αναγκαίες θυσίες έπιασαν τόπο και πως ξεκινάει μια νέα πορεία ανάνηψης και επούλωσης των πληγών, μια πορεία υγιούς ανάπτυξης, που θα φέρει και την αναπλήρωση των χαμένων.

2. Αν δεν ευοδωθούν οι προσπάθειες και δεν ολοκληρωθεί το πλάνο του διμήνου και οι εκλογές έρθουν ως διέξοδος στο αδιέξοδο, τότε το ΠΑΣΟΚ, καλύτερα να μην εμφανιστεί στις κάλπες !...

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Για να σταθούμε, σήμερα, μόνο στην περίπτωση του Γ. Παπανδρέου, ο Πρόεδρος στα πλαίσια του πολιτικού πολιτισμού του, αφού με την παραίτησή του από την πρωθυπουργία, συνετέλεσε στη δημιουργία της κυβέρνησης ευρείας συνεργασίας, προκειμένου το τελευταίο, κρίσιμο για τη χώρα, διάστημα και οι εξελίξεις του, να αντιμετωπισθούν διακομματικά, τώρα, με την αποχώρησή του από την Προεδρία του κινήματος, αναλαμβάνει αυτός και στο ακέραιο τις υπάρχουσες, αναμφισβήτητες και μεγάλες ευθύνες, γι αυτά που έγιναν κι αφορούσαν τις πολιτικές - μονόδρομους και τις παραβιάσεις των αρχών, των θέσεων και πολλών από τις προεκλογικές εξαγγελίες του ΠΑΣΟΚ.

Ο Γ. Παπανδρέου, έχοντας ήσυχη τη συνείδησή του και πιστεύοντας ακράδαντα, πως ό,τι έγινε, ήταν μεν σκληρό, αλλά αναγκαίο για τη χώρα, προσδοκά τη δικαίωσή του από τα πράγματα και τις εξελίξεις (αλλά και από τα "αποκαλυπτήρια", των αντικαταστατών του...) και τότε θα επανέλθει στη διεκδίκηση και τυπικά, θέσεων, μιας και, ουσιαστικά, ρόλο θα έχει πάντα !...

ΣΕ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΔΡΟΜΟ, κ. ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ !...

Λογικοφανές το επιχείρημα του κ. Παπαδήμου, αλλά πλήρως ταξικό και ωφέλιμο για τους προύχοντες, τους έχοντες και κατέχοντες. "Οι άνεργοι δεν έχουν κατώτατο μισθό και δώρα !...". Τι ωραίο που ακούγεται !...

Με την πραγματική λογική, όμως, αυτής της άποψης, ξέρει ο πρωθυπουργός, που μπορεί να οδηγηθεί το πράγμα ; Στη μοιρασιά της ανέχειας και της φτώχιας, την ώρα, βέβαια, που οι πλούσιοι θα συνεχίζουν απτόητοι ή θα δίνουν ελεημοσύνη ! Κι αυτό το ξέρει, πολύ καλά, ο κυρ Λουκάς, αλλά ούτε το λέει, ούτε το φανερώνει...

Όταν η πολιτική εξουσία δεν έχει κατορθώσει ή δεν το επεδίωξε, (το ίδιο κάνει, ως αποτέλεσμα...), να μαζέψει τα "φαγωμένα" ή, τουλάχιστον, να σταματήσει τα περαιτέρω φαγοπότια, με πιο δικαίωμα συνεχίζει στην σφαγιαστική επιδρομή κατά των απλών και πτωχευμένων, ήδη, εργαζόμενων ;

Δεν πρόκειται για δικαίωμα, αλλά για θράσος, για αμετανόητη επιμονή σε μια πολιτική και μια συνταγή, που δεν οδηγεί πουθενά και δεν δημιουργεί διεξόδους στα κρίσιμα προβλήματα της χώρας. Μια επιμονή, που αγνοεί, ακόμα και τις πλέον επίσημες αναλύσεις και επισημάνσεις, για τα αίτια της περιορισμένης ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και στις οποίες το λεγόμενο "μισθολογικό κόστος" δεν αναφέρεται πουθενά ή μπαίνει στο τέλος μιας μεγάλης λίστας από άλλα ζητήματα, όπως το κόστος χρηματοδότησης, το φορολογικό, η γραφειοκρατία, το κόστος ενέργειας κλπ, κλπ.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Το μεγάλο θέμα ήταν και είναι η λειτουργία και τα ελλείμματα του Κράτους, από τα οποία δημιουργήθηκε και γιγαντώθηκε το ελληνικό χρέος. Το τακτοποίησαν αυτό η τρόικα και το πολιτικό προσωπικό μας ; Δημιούργησαν υγιείς και βιώσιμες συνθήκες για να σταματήσει η παραγωγή δημοσιονομικών ελλειμμάτων ; ΄Οχι, βέβαια !...

Τη στιγμή, λοιπόν, που δεν έχουν φτάσει ούτε στη μέση του "δρόμου", στο τομέα αυτόν, εμφανίζονται να ...αγωνιούν, για την ανταγωνιστικότητα του ιδιωτικού τομέα και να βάζουν "χέρι" κι εκεί, αλλά με τρόπο, το ίδιο λαθεμένο, το ίδιο αμοραλιστικό, το ίδιο μονόπλευρο και ταξικό !...

Τόχουμε ξαναγράψει και θα το επαναλάβουμε, επειδή αποτελεί την ουσία των εξελίξεων : όλ΄ αυτά που, κατά καιρούς, παρουσιάζονται ως κόκκινες γραμμές και διακυβεύματα, αναφερόμενα ως κατακτήσεις και αγαθά, που πρέπει να διαφυλαχθούν και να διατηρηθούν, έτσι όπως προσεγγίζονται και πολιτικά διαχειρίζονται, φθείρονται και χάνουν τη σημασία και την αξία τους στα μάτια και τη συνείδηση του λαού.

Ο ίδιος ο λαός, λοιπόν, σίγουρα και νομοτελειακά, θα ενσκήψει, κάποια στιγμή, απηυδισμένος, αηδιασμένος και πλήρως εξοργισμένος και θα τα κάνει "γης μαδιάμ", αδιαφορώντας και γράφοντας στα "τέτοια" του, τα Ευρώ, τις Ευρώπες, τα πακέτα κι όλα τα συναφή και, τότε, "Κύριος οίδε" τι ήθελε επισυμβεί !...

Ο ...ΕΚΛΕΚΤΟΣ !...

ΕΙΔΕΣ Ο ΑΝΤΩΝΑΚΗΣ ?...

Πατήστε στην εικόνα να μεγαλώσει...

Τόγραψαν πολλοί, να το σημειώσω κι εγώ, περισσότερο για μπηχτή στους χαχόλους της Δεξιάς, που έχουν ξεσαλώσει το ...καλάμι και τόχουν καβαλήσει κατάσαρκα !

Και μη μου πουν, μερικοί, πως τα 285.000 €, στη βελγική τράπεζα είναι από τις αποδοχές του, όταν ήταν Ευρωβουλευτής, γιατί αυτό κράτησε μέχρι το 2007. Μετά τι έγινε ; Τα λεφτά παρέμειναν εκεί ; Για ποιο λόγο ; Για λόγους ...πατριωτικής αντίληψης ;

Για να δείτε ολόκληρη τη δήλωση του "πόθεν έσχες" του Σαμαρά, πατήστε ΕΔΩ !...

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΤΩΡΑ !...

«Όσοι επιστήμονες και πνευματικοί άνθρωποι υπογράφουμε την παρούσα πρόσκληση, έχουμε την τιμή να σας καλέσουμε σε ανοιχτή δημόσια εκδήλωση με θέμα :

“Για την Ελλάδα, τώρα!”

στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής, οδός Σταδίου 13 την Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2012 & ώρα 12.00-14.00.

Τους αμέσως προσεχείς μήνες, η χώρα μας κινδυνεύει να χάσει ό,τι κέρδισε με κόπο και θυσίες όλων των μεταπολεμικών γενιών.

Σε τέτοιες στιγμές δεν είναι ώρα για απολογισμούς ούτε για απόδοση ευθυνών. Φρονούμε, αντίθετα, ότι πρέπει να βλέπουμε μπροστά. Αν και προέρχονται από διαφορετικούς χώρους, οι προσκεκλημένοι ομιλητές της παρούσας εκδήλωσης έχουν δώσει δείγματα ευθύνης και ανεξαρτησίας. Γι’ αυτό, οι υπογράφοντες τους ζητήσαμε, παραμερίζοντας για λίγο όσα τους χωρίζουν, να αναδείξουν κυρίως αυτά που τους ενώνουν και έχει ανάγκη ο τόπος. Για την Ελλάδα, τώρα !

Την εκδήλωση θα προλογίσει και θα συντονίσει ο Ν.Κ. Αλιβιζάτος, καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών. Ομιλητές θα είναι η Άννα Διαμαντοπούλου, Υπουργός Παιδείας, Γιάννης Μπουτάρης, Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Λουκάς Τσούκαλης, καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, και Κωστής Χατζηδάκης, βουλευτής Β’Αθηνών.

Επιτροπή πρωτοβουλίας

Νίκος Αλιβιζάτος, νομικός, Νάσος Βαγενάς, φιλόλογος/ποιητής, Αρίστος Δοξιάδης, οικονομολόγος, Τάκης Θεοδωρόπουλος, λογοτέχνης, Νίκος Καλογεράς, αρχιτέκτων, Ορέστης Καλογήρου, φυσικός, Βάσω Κιντή, φιλόσοφος, Αντώνης Μανιτάκης, νομικός, Πέτρος Μάρκαρης, συγγραφέας, Δημήτρης Μαρωνίτης, φιλόλογος, Μάνος Ματσαγγάνης, οικονομολόγος, Νίκος Μουζέλης, κοινωνιολόγος, Ανδρέας Παππάς, επιμελητής εκδόσεων/μεταφραστής, Κων. Παπαγεωργίου, νομικός, Παύλος Σούρλας, νομικός, Σταύρος Τσακυράκης, νομικός, Λουκάς Τσούκαλης, οικονομολόγος, Κίμων Χατζημπίρος, οικολόγος».

ΜΠΑΧΑΛΟ !...

ΤΡΕΛΛΟΚΟΜΕΙΟ, Η ΩΡΑΙΑ Ε.Ε !...

Άλλη μία ευρωπαϊκή συμφωνία σωτηρίας του ευρώ (αυτή της 26ης Οκτωβρίου 2011) έχει πάρει τη γνωστή άγουσα που ακολούθησαν και οι προηγούμενές της. Και για άλλη μία φορά το γνωστό ντουέτο Μέρκελ - Σαρκοζί συναντιέται ακκιζόμενο για να ανανεώσει τους αμοιβαίους όρκους πίστης του (και ταυτόχρονα να ανταλλάξει και μερικές πισώπλατες μαχαιριές) και να τάξει στις αγορές ότι θα ξεζουμίσει ακόμη πιο αποτελεσματικά τους λαούς των ευρωπαϊκών χωρών.

Νέες τηλεδιασκέψεις και συναντήσεις έπονται, γνωστά συστημικά φερέφωνα και κονδυλοφόροι θα θριαμβολογήσουν για άλλη μία «σωτηρία» και σύντομα η πραγματικότητα θα τους ανακαλέσει σκληρά στην τάξη. Βέβαια, όλα αυτά σε βάρος των λαών, που πληρώνουν ολοένα και πιο ακριβά τα σπασμένα του ευρωπαϊκού τσίρκου.

Το 2012 (όπως και το 2011) σημαδεύεται από την κρίση όχι μόνο του ευρώ αλλά και όλου του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η Ε.Ε. αποτέλεσε ένα εξαιρετικά φιλόδοξο εγχείρημα, καθώς οι ευρωπαϊκές αστικές τάξεις προσπάθησαν να φτιάξουν έναν ενιαίο πόλο και μάλιστα σε αυτήν την περιοχή της υδρογείου όπου ο καπιταλισμός γεννήθηκε κατ’ εξοχήν με τη μορφή του εθνικού κράτους.

Βέβαια, πίσω από τα φληναφήματα περί κοινής ευρωπαϊκής ταυτότητας υπάρχει ένα πυραμιδοειδές ιμπεριαλιστικό οικοδόμημα, στην κορυφή του οποίου βρίσκονται λίγες ισχυρές χώρες. Ακολουθεί μία ενδιάμεση βαθμίδα με λιγότερο ισχυρές και ανεπτυγμένες οικονομίες. Τέλος, η βάση της πυραμίδας είναι οι χώρες της λεγόμενης ευρωπεριφέρειας, με πιο αδύναμες οικονομίες.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια... 

Στο εσωτερικό της πυραμίδας αυτής το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό, δηλαδή υπάρχει μεταφορά πλούτου από τις πιο αδύναμες οικονομίες στις πιο ισχυρές. Το εγχείρημα αυτό πέρασε από αρκετές καμπές, τις οποίες κάθε φορά ξεπερνούσε με μία φυγή προς τα εμπρός. Όμως, η τρέχουσα οικονομική κρίση φέρνει στο προσκήνιο τις εγγενείς αντιφάσεις της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης με τρόπο που καμία φυγή προς τα εμπρός δεν μπορεί πλέον να τις αντιμετωπίσει.

Οι ιθύνοντες κύκλοι, αφού απέτυχαν να προβλέψουν το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, τη χαρακτήρισαν απλώς χρηματοπιστωτική (αγνοώντας τις ρίζες της στην πραγματική οικονομία) και επιπλέον έσπευσαν στρουθοκαμηλικά να εξαγγείλουν το ξεπέρασμά της. Βέβαια, ήδη γνωρίζουν ότι η κρίση επιστρέφει το 2012 με τόση ένταση που μπορεί να κάνει την προηγούμενη φάση της απλό αστείο.

Η οικονομική κρίση οξύνει τους διεθνείς ανταγωνισμούς. Εδώ η Ε.Ε προσπάθησε να παίξει ένα πονηρό παιχνίδι. Με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης οι ΗΠΑ προχώρησαν σε επεκτατική δημοσιονομική πολιτική και σε μία πολύ χαλαρή νομισματική πολιτική (με περίπου μηδενικά επιτόκια αλλά και διαδοχικά προγράμματα ποσοτικής χαλάρωσης).

Περίπου το ίδιο έκαναν και αρκετές οικονομίες της Λεκάνης του Ειρηνικού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Κίνα, όπου εφαρμόστηκε επεκτατική δημοσιονομική πολιτική, αλλά με μία όχι πολύ χαλαρή νομισματική πολιτική (καθώς η Κίνα δεν έχει πρόβλημα χρηματοδότησης).

Αντιθέτως, η Ε.Ε. ακολούθησε σφιχτή δημοσιονομική πολιτική και ταυτόχρονα πιο σφιχτή νομισματική πολιτική (καθώς οι μειώσεις των επιτοκίων ήταν πιο αργές και μικρότερες από αυτές της FED). Αυτό σήμαινε ότι οι ΗΠΑ και η Κίνα «φουσκώνουν» τις οικονομίες τους για να αντιμετωπίσουν τον άμεσο κίνδυνο της κρίσης, αλλά ταυτόχρονα διακινδυνεύουν το σκάσιμο της «φούσκας» να τις κατακρημνίσει.

Από την άλλη, η Ε.Ε. επιδιώκει να εκμεταλλευτεί τις «φούσκες» των ανταγωνιστών της (πουλώντας και στους μεν και στους δε), ενώ κρατά πιο νοικοκυρεμένη τη δική της οικονομία και φυσικά μην παρέχοντας αντίστοιχες διευκολύνσεις στους τελευταίους.

Ταυτόχρονα, ξεκίνησε μία «εσωτερική κινεζοποίηση» της Ευρωλάνδης βάζοντας την ευρωπεριφέρεια στη μέγκενη του χρέους. Δηλαδή, οι ηγεμονικές χώρες τεχνηέντως οδήγησαν σε έκρηξη του εξωτερικού χρέους των PIIGS έτσι ώστε να μπουν -έμμεσα ή άμεσα- σε μνημόνια, δηλαδή σε εκχώρηση της οικονομικής κυριαρχίας τους και σε υποβάθμιση στον διεθνή καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας.

Στόχος της κίνησης αυτής δεν είναι μόνο η μετατροπή τους σε πισθάγκωνα δεμένους οφειλέτες και η απόκτηση περιουσιακών στοιχείων τους έναντι πινακίου φακής. Επιπλέον, είναι η μετατροπή τους σε... ευρωπαϊκές Κίνες, με μηδαμινούς μισθούς και άθλιες εργασιακές σχέσεις.

Όμως, το σχέδιο αυτό είναι πολύ πονηρό για να βγει αληθινό. Οι άλλοι παγκόσμιοι πόλοι δεν αφήνουν φυσικά την Ε.Ε. να παίξει ανενόχλητα σε βάρος τους. Έτσι -ιδιαίτερα μέσω των υποτιθέμενα ανώνυμων «αγορών» και των οίκων αξιολόγησης (δύο μηχανισμών που επηρεάζονται καθοριστικά από τις ΗΠΑ)- η κρίση χρέους της ευρωπεριφέρειας μετατράπηκε σε κρίση χρέους της Ε.Ε. συνολικά και σε κρίση του ευρώ.

Αυτό που ξεκίνησε ως ελεγχόμενη φωτιά εντός αντιπυρικών ζωνών εξελίχθηκε σε ανεξέλεγκτη πυρκαγιά. Οι άλλοι παγκόσμιοι πόλοι πιέζουν την Ε.Ε. να «φουσκώσει» και αυτή την οικονομία της - μέσω τόσο δανεισμού (ευρωομόλογο κ.λπ.) όσο και, κυρίως, μιας ευρωπαϊκής ποσοτικής χαλάρωσης (ιδιαίτερα με το τύπωμα χρήματος).

Φυσικά, κάτι τέτοιο θα αφήσει τον ευρωπαϊκό πόλο πίσω από τους βασικούς ανταγωνιστές του. Γι’ αυτό και η Γερμανία -έχοντας ήδη κάνει έγκαιρα τη δική της εσωτερική... κινεζοποίηση επί Σρέντερ με μείωση του μισθολογικού κόστους και ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων- ανθίσταται με νύχια και με δόντια στην προοπτική αυτή.

Όλα όμως τα διαδοχικά σχέδια σωτηρίας της Ε.Ε. τινάχτηκαν στο αέρα από τη «δυσπιστία των αγορών» ως προς την αποτελεσματικότητά τους. Τα πρώτα σχέδια στόχευαν στο να δείξουν ότι η Ε.Ε. δεν θα αφήσει καμία οικονομία της να χρεοκοπήσει και ότι ο ηγεμονικός πυρήνας της θα βάλει κάποια λεφτά στο τραπέζι (αλλά όχι πολλά), ενώ η κινεζοποίηση της ευρωπεριφέρειας θα τρέξει πιο γρήγορα.

Αυτά ανατράπηκαν αμέσως καθώς οι άλλοι παγκόσμιοι πόλοι δεν σκόπευαν να αφήσουν την Ε.Ε. να ξεφύγει έτσι εύκολα και επιπλέον να κινεζοποιήσει μόνο για τον εαυτό της την ευρωπεριφέρεια. Το επόμενο σχέδιο προέβλεπε κάποια περισσότερα χρήματα από τον ηγεμονικό πυρήνα (την επιτάχυνση του EFSF και την αύξηση του ESM), που όμως θα προέκυπταν πουλώντας -και μάλιστα σε εποχή αυξημένης παγκόσμιας τοξικότητας- τοξικά χρηματοπιστωτικά προϊόντα στους Ρώσους και στους Κινέζους. Και φυσικά οι τελευταίοι τα απέρριψαν σκαιά.

Η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου 2011 δεν είχε καλύτερη τύχη και είναι και αυτή ήδη νεκρή. Ουσιαστικά, υπόσχεται μία πολύ μακροχρόνια λύση σε ένα πιεστικό βραχυχρόνιο πρόβλημα.

Δηλαδή, υπόσχεται ότι η Ευρωλάνδη θα κινεζοποιηθεί συνολικά και θα γίνει μία εξαιρετικά νοικοκυρεμένη ενοποιημένη οικονομία. Όμως, παραγνωρίζεται ότι αυτό δεν είναι εύκολο καθώς: (α) θα σημάνει την περαιτέρω ενίσχυση της γερμανικής ηγεμονίας (το οποίο ακόμη και η Γαλλία ολοένα και πιο δύσκολα ανέχεται), (β) οι άλλοι παγκόσμιοι πόλοι γνωρίζουν ότι αυτό θα στραφεί σε βάρος τους και (γ) είναι μία διαδικασία που απαιτεί αρκετό χρόνο για να εφαρμοστεί (ακόμη και με συνταγματικά πραξικοπήματα).

Ταυτόχρονα, το πρόβλημα του χρέους που χτυπά πλέον τον ευρωπαϊκό πυρήνα (από τη στιγμή όπου έθιξε την Ιταλία και πλέον και τη Γαλλία) απαιτεί άμεσες βραχυχρόνιες λύσεις. Το αγγλικό βέτο (που υποκρύπτει μέσω της γνωστής τσορτσιλιανής σχέσης τον αμερικανικό βραχίονα) δείχνει ότι οι άλλοι παγκόσμιοι πόλοι εξωθούν την Ε.Ε. στο μέχρι πρότινος αδιανόητο.

Ήδη η ECB εξαναγκάστηκε σε μία μορφή ποσοτικής χαλάρωσης (χωρίς όμως τύπωμα χρήματος) στις πρόσφατες δημοπρασίες ιταλικών ομολόγων, κάτι που φυσικά δεν έκανε στην ελληνική περίπτωση.

Η αλλαγή όμως αυτή οδηγεί τη Γερμανία σε κατάσταση υστερίας καθώς βλέπει ότι το Δ΄ Οικονομικό Ράιχ μπορεί να κατέκτησε οικονομικά την Ευρώπη χωρίς ντουφεκιά, κινδυνεύει παρ' όλα αυτά με παταγώδη πλέον αποτυχία. Και μάλιστα θα χρειαστεί να πληρώσει και από αυτά που έχει υπεξαιρέσει. Γι’ αυτό και γίνεται ακόμη πιο άτεγκτο απέναντι στους υποδεέστερους «εταίρους» της Ε.Ε., τους οποίους έχει ήδη υποβιβάσει στη ζώνη της ευρωπαϊκής κινεζοποίησης.

Ο λαός μας δεν έχει κανένα συμφέρον από τη συμμετοχή σε όλο αυτό το ευρωπαϊκό τρελοκομείο. Ήδη συνειδητοποιεί ότι το ανάκτορο που του υποσχέθηκαν είναι στην πραγματικότητα ένα κάτεργο. Η μόνη διέξοδος είναι η απόδραση από αυτό.

Σταύρος Δ.Μαυρουδέας

O DALLARA ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ !...

ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΚΟΥΛΟΥΡΗ, ΜΕΣΑ ΣΟΥ !...

Στην Σλοβάκικη παραμυθολογία υπάρχει ένα αγοράκι που τον έλεγαν Nikolai. Ο Nikolai ήταν γενικά φοβητσιάρης, αλλά πάντα προσπαθούσε να ξορκίσει τους φόβους του προσπαθώντας να συμφιλιωθεί μαζί τους με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Είχε πάντα μαζί του ένα καθρεφτάκι και όποτε φοβόταν, κοιτούσε τον εαυτό του για να συμφιλιωθεί με την έκφραση που έβγαζε. Έτσι, όταν το βράδυ άκουγε ένα ουρλιαχτό λύκου να έρχεται απ’έξω, φορούσε ένα μπουρνούζι και πήγαινε όσο πιο κοντά στο παράθυρο μπορούσε. Τρεμάμενος από φόβο μεν, αλλά ελαφρώς εκστασιασμένος από την πληθώρα συναισθημάτων που βίωνε κοίταζε το καθρεφτάκι αποδεχόμενος αυτό που έβλεπε. Ο Nikolai τελικά δεν κατάφερνε να σταματήσει να φοβάται, έτσι αποδέχτηκε ότι μια ζωή θα είναι φοβητσιάρης, αλλά και ότι μπορεί να απολαμβάνει αυτά που βιώνει ξορκίζοντας τους φόβους του.

Ο Nikolai μού ήρθε στο μυαλό τις τελευταίες μέρες, στο περιστατικό με τον Κίμωνα Κουλούρη και την αντιμετώπισή του από την ευρύτερη κοινωνία. Δύο ημέρες τώρα, ένα συμβάν χαρακτηριστι-κού «Ελληναρισμού» (παραβίαση νόμου κατά συρροή, ψύχωση του «ξέρεις ποιος είμαι ‘γω ρε», δημόσια γελοιότητα και ξεπεσμός χωρίς κυρώσεις, κλπ), όχι μόνο παίζει συνεχώς στα ΜΜΕ, αλλά είναι και ιδιαίτερα αγαπητό στον δημόσιο διάλογο και τα κοινωνικά δίκτυα.

Η αλήθεια είναι ότι εκτός από την γενικότερη κατακραυγή που ξεσήκωσε η συμπεριφορά του εν λόγω ανθρωπάριου, αναγνωρίσαμε το όλο σκηνικό με μία οικειότητα. Η συμπεριφορά του Ελληναρά οδηγού που παραβιάζει το κόκκινο, του «ξέρεις ποιος είμαι ‘γω ρε», του ανεύθυνου γονέα που μεταδίδει την δική του σαπίλα στα παιδιά του απερίσκεπτα, του τύπου, που στο τέλος θα τη βγάλει καθαρή, και που οδηγάει τη «Μερσεντέ» του με καμάρι λες και συμβολίζει τα επιτεύγματά του, μάς είναι γνωστή και οικεία. Οι συμπεριφορές αυτές είναι συνέχεια τριγύρω μας και πλήρως εναρμονισμένες με τα βιώματα της καθημερινότητάς μας.

>>>Διαβάστε τη συνεχεια...

Κοιτάζοντας τον ξεπεσμό και τα καμώματα του Κουλούρη, γεμίζουμε με οργή. Όχι όμως επειδή έκανε το ανήκουστο, αλλά επειδή έκανε το κοινό. Στο πρόσωπο του Κουλούρη βλέπουμε τον καθημερινό διπλανό μας. Και επειδή πρέπει καθημερινά να επιβιώνουμε σωματικά και ψυχικά εν μέσω τέτοιων συμπεριφορών, για να τις συνηθίσουμε έχουμε μάθει να τις «βάζουμε κάτω από το χαλάκι». Περιστασιακά, όταν τις βλέπουμε σε ένα δημόσιο πρόσωπο ή σε ένα συμβάν που λαμβάνει τέτοιες διαστάσεις, ξεσπάμε.

Το ρητό λέει ότι «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί». Στην Ελλάδα κάνουμε το ακριβώς αντίθετο. Η χώρα αυτή «κρεμάει» τους ανθρώπους της, και όλοι οι υπόλοιποι μιλάμε για το σκοινί προσπαθώντας να ξορκίσουμε το κακό. Ωρύονται τα διεφθαρμένα ΜΜΕ για τη διαφθορά. Ωρύονται οι φοροφυγάδες για την φοροδιαφυγή. Ωρύονται οι πολιτικοί για την πολιτική. Εν τέλει ωρύονται όλοι για όλους. Δεν είναι ο Κουλούρης που μας χαλάει, αλλά ο Κουλούρης που ξέρουμε ότι κρύβουνε μέσα τους οι περισσότεροι από εμάς, και που στο τέλος παρά την οποιαδήποτε «Ελληναρίστικη» συμπεριφορά τους, θα τη βγάλουν καθαρή.

Από το Ελληνάκι...

ΚΑΛΛΙΕΡΓΟΥΣΑΝ ...ΠΛΑΣΤΑ ΤΙΜΟΛΟΓΙΑ !...

Σε καλλιέργειες ...πλαστών και εικονικών τιμολογίων είχαν στραφεί αγρότες της Βοιωτίας και καρπώνονταν παράνομες επιστροφές Φ.Π.Α.

Σύμφωνα με πληροφορίες μετά από ελέγχους του Σώματος Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος προέκυψε ότι στο χωριό Ά... Θηβών αγρότες εξασφάλισαν με παράνομο τρόπο επιστροφές Φ.Π.Α “μαμούθ” οι οποίες υπολογίζονται στα 10 εκατ. ευρώ.

Μάλιστα μόνο ένας εκ των εμπλεκομένων αγροτών εμφάνισε επιστροφές άνω των 5,6 εκατ. ευρώ.

Όπως τόνισε υψηλόβαθμο στέλεχος του ΣΔΟΕ πρόκειται για μία υπόθεση η οποία έχει τεθεί στο μικροσκόπιο των ελεγκτικών αρχών από το καλοκαίρι του 2011 .

Προσέθεσε ότι επί της ουσίας πρόκειται για μία βιομηχανία παραγωγής πλαστών και εικονικών τιμολογίων διακίνησης αγροτικών προϊόντων και πλέον οι σχετικές εκθέσεις του Σώματος αποστέλλονται στις αρμόδιες εισαγγελικές αρχές για να ασκηθούν διώξεις. Και φυσικά θα κληθούν να επιστρέψουν τα χρήματα που έλαβαν με την μορφή επιστροφής Φ.Π.Α.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Πιο αναλυτικά κατά τις ίδιες πληροφορίες αγρότες από την συγκεκριμένη κοινότητα οι οποίοι διαθέτουν θερμοκήπια είχαν έλθει σε συμφωνία χονδρεμπόρους από την Αθήνα δημιουργώντας ένα δίκτυο έκδοσης πλαστών και εικονικών τιμολογίων για δήθεν αγοραπωλησίες μεγάλων ποσοτήτων αγροτικών προϊόντων.

Έτσι εξασφάλιζαν επιστροφές Φ.Π.Α.

Σταδιακά εμφάνιζαν όλο και περισσότερες συναλλαγές και βέβαια καρπώνονταν υψηλότερες επιστροφές γεγονός που προκάλεσε υποψίες στις φορολογικές αρχές και ξεκίνησε ο έλεγχος.

Λόγω της πληθώρας των παραστατικών τα οποία στην μεγάλη τους πλειοψηφία ήταν εικονικά η έρευνα κράτησε πολλούς μήνες και με την ολοκλήρωση της στο ΣΔΟΕ εκτιμούν ότι οι παράνομες επιστροφές Φ.Π.Α προσεγγίζουν τα 10 εκατ. ευρώ.

Παράλληλα στην παρούσα φάση το ΣΔΟΕ και τα Περιφερειακά Ελεγκτικά Κέντρα με βάση το επιχειρησιακό πλάνο του υπουργείου Οικονομικών προχωρούν σε μεγαλύτερο αριθμό και περισσότερο στοχευμένους προσωρινούς ελέγχους Φ.Π.Α.

Έτσι η ομάδα έργου του υπουργείου για τον έλεγχο της φορολογικής συμμόρφωσης έχει ήδη στοχεύσει σε όσους υπόχρεους Φ.Π.Α παραλείπουν να υποβάλλουν τις προβλεπόμενες δηλώσεις και έχει ετοιμάσει τον κατάλογο των ελεγκτέων περιπτώσεων με βάσει τα απολογιστικά στοιχεία του 2011.

Η επιτάχυνση και η αποτελεσματικότερη διεξαγωγή των προσωρινών ελέγχων υποστηρίζχται και από το ηλεκτρονικό σύστημα Elenxis που βρίσκεται ήδη σε πιλοτική λειτουργία και η χρήση τους θα γενικευθεί εντός του τρέχοντος έτους.

Κώστας Τσαχάκης

ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΗ ΤΑΧΥΤΗΤΑ Ο ΝΟΤΟΣ !...

Η συρρίκνωση της ανεργίας στη Γερμανία και η εκτόξευσή της στην Ισπανία που επέλεξαν να προβάλουν χθες οι Financial Times δεν είναι μια κακή συγκυρία που οφείλεται στην εφαρμογή εκτάκτων μέτρων δημοσιονομικής λιτότητας στις χώρες του νότου της Ευρωζώνης, μέτρων που όποια τροπή και αν πάρει η διαχείριση της κρίσης στην Ε.Ε. θα έχουν εγκλωβίσει τις χώρες αυτές σε μια μακροχρόνια ύφεση και ανέχεια.

Πρόκειται για την πολλοστή φορά επιβεβαίωση της διαπίστωσης ότι η νομισματική ένωση ακόμη και στην πιο ολοκληρωμένη μορφή της, ακόμη και όταν συνοδεύεται από πολιτική ένωση δεν εγγυάται την απάλυνση και πολύ περισσότερο τον εκμηδενισμό των περιφερειακών αποκλίσεων.

Σήμερα ο νότος της Ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένης και της Ιταλίας που υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας των Εξι το 1957 ζει τη διάψευση του οράματος της σύγκλισης με το βορρά, ενώ η διάρκεια της δημοσιονομικής περιοριστικής πολιτικής και οι κοινωνικές και πολιτικές της επιπτώσεις θα κρίνουν αν θα διαψευσθεί και το άλλο σκέλος του ευρωπαϊκού οράματος- στοιχήματος της Ελλάδας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας μετά το 1974 ότι δηλαδή η ευρωπαϊκή επιλογή εγγυάται κοινωνική και πολιτική σταθερότητα.

Η αδυναμία των προγραμμάτων δημοσιονομικής εξυγίανσης σε Ελλάδα, Πορτογαλία και Ισπανία να πετύχουν τη ζητούμενη συρρίκνωση των ελλειμμάτων αποδεικνύει ότι πέραν των ιδιαιτεροτήτων και παθογενειών της κάθε μιας χώρας ξεχωριστά, η συνταγή πάσχει συνολικά, αφού στο όνομα της εναρμόνισης ποσοστών βαθαίνει όσο ποτέ η απόκλιση από το βορρά.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Τα όσα καταγράφονται ως αποτελέσματα στην Αθήνα, τη Λισαβόνα και τη Μαδρίτη νομιμοποιούν την υπόθεση ότι παρόμοια θα είναι και τα αποτελέσματα του πακέτου δημοσιονομικών περικοπών που πρόσφατα υιοθέτησε η κυβέρνηση Μόντι στην Ιταλία, μια χώρα που μπορεί να θεωρηθεί εμβληματική περίπτωση για δύο λόγους που αναφέρονται ο πρώτος στο πρόσφατο και ο δεύτερος στο απώτερο ιστορικό παρελθόν:

Παρά το γεγονός ότι η Ιταλία προσυπέγραψε τη Συνθήκη της Ρώμης το 1957 δεν φαίνεται να είχε κατοχυρώσει κεκτημένο σύγκλισης με το βορρά που να την διαφοροποιεί ουσιαστικά από την Ελλάδα, την Ισπανία και την Πορτογαλία που προσχώρησαν στην Ε.Ε. το 1981 η πρώτη και το 1986 οι δύο άλλες. Θα μπορούσαμε μάλιστα να πούμε ότι με την ακολουθούμενη σήμερα συνταγή δημοσιονομικής εξυγίανσης η Ιταλία εναρμονίζεται προς τα κάτω με τον υπόλοιπο νότο της Ευρωζώνης.

Αν η κυβέρνηση Μόντι χαίρει της εμπιστοσύνης των Μέρκελ-Σαρκοζί που επικοινωνιακά προσπαθούν να διαφοροποιήσουν τη Ρώμη από τους υπόλοιπους προβληματικούς, οι αγορές πράττουν το αντίθετο -όπως εύστοχα τόνισε χθες ο πρώην υπουργός Οικονομικών Τρεμόντι- απαιτώντας το απαγορευτικό επιτόκιο 7% για τα δεκαετή ιταλικά ομόλογα.

Η ιταλική ενοποίηση λίγο μετά τα μέσα του 19ου αιώνα μπορεί σήμερα να διαβαστεί ως απαισιόδοξη προαναγγελία της σημερινής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης: Ο νότος έχασε την ανταγωνιστικότητά του και βούλιαξε στην ύφεση, στον παρασιτισμό των επιδοτήσεων του βορρά, η μαύρη οικονομία κυριάρχησε και για να υλοποιηθεί η αγγλική παροιμία «Να προστεθεί η προσβολή στην πληγή» (To add insult to injury) στο Μιλάνο και στο Τουρίνο κυριαρχούσε η απαξίωση και η περιφρόνηση για τη Νάπολη και το Παλέρμο.

Οι πολίτες του Βασιλείου των Δύο Σικελιών που πίστεψαν ότι η ένωση με το βορρά θα έφερνε ευημερία και ευνομία άρχισαν να βλέπουν σαν μόνη επιλογή επιβίωσης τη μαζική μετανάστευση στις ΗΠΑ.

Προς διπλή διάψευση ;

Σήμερα ο Νότος της Ευρωζώνης ζει τη διάψευση του οράματος της σύγκλισης με το βορρά, ενώ η διάρκεια της δημοσιονομικής περιοριστικής πολιτικής και οι κοινωνικές και πολιτικές της επιπτώσεις θα κρίνουν αν θα διαψευσθεί και το άλλο σκέλος του ευρωπαϊκού οράματος - στοιχήματος ότι δηλαδή η ευρωπαϊκή επιλογή εγγυάται κοινωνική και πολιτική σταθερότητα.

Γ. Καπόπουλος

ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ !...

Ο ΠΡΟΚΡΟΥΣΤΗΣ ΚΑΙ ΣΤΟ 2012 !...

Με συντονισμένες διαρροές προς τα ΜΜΕ, (έντυπα και ηλεκτρονικά), η κυβέρνηση καλλιέργησε, καθ΄ όλο το τριήμερο, το νέο κλίμα τρομο-κρατίας κατά των εργαζομένων και των αποδοχών τους.

Οι νέες περικοπές, που ζητάει η τρόϊκα, έχουν να κάνουν, σύμφωνα με όσα γράφονται, με μειώσεις στον ιδιωτικό τομέα, τον κατώτερο μισθό, που έχει διαμορφωθεί με την Εθνική ΣΣΕ, τα δώρα Πάσχα και Χριστουγέννων και το επίδομα αδείας, (13ος και 14ος μισθός....), όπως, επίσης και με τις ωριμάνσεις της πολυετίας και των προαγωγών

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός ξεκίνησε το νέο γύρο της αντεργατικής επίθεσης, δηλώνοντας στη συνάντηση με τη ΓΣΕΕ, πως "δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές για τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις..." και πως "η μόνη κόκκινη γραμμή είναι η σωτηρία της χώρας...".

Στο όνομα της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας, λοιπόν, τα πάντα παίζονται και τα πάντα κατακρεουργούνται !

Η αυταρχικότητα και η ωμότητα της κυβερνητικής πολιτικής που ακολουθείται, αποτυπώνεται και στις μεθοδεύσεις που ετοιμάζονται, τόσο σχετικά με τη διαδικασία η οποία σχεδιάζεται ν΄ ακολουθηθεί, όσο και τα προσχήματα, που εν είδη τεκμηρίωσης, θα συνοδεύσουν τη θεσμοθέτηση των νέων σφαγιαστικών μέτρων.

Προκειμένου, λοιπόν, οι επικυρίαρχοι και η κυβέρνησή τους, να παρακάμψουν την άρνηση της ΓΣΕΕ να συνομολογήσει την ανατροπή της ισχύουσας ΕΓΣΣΕ, όπως επίσης και ν΄ αποφύγουν τις όποιες αντιδράσεις στο κοινοβούλιο ή να μη φέρουν σε δύσκολη θέση τα κυβερνητικά κόμματα, (σε μια προεκλογική, ούτως ή άλλως περίοδο...), ετοιμάζονται να προωθήσουν τα νέα μέτρα τους, με πράξη νομοθετικού περιεχομένου, επικαλούμενοι διατάξεις του Συντάγματος, αναφερόμενες σε καταστάσεις εκτάκτου εθνικής ανάγκης !

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Σ΄ ό,τι αφορά, δε, το πρόσχημα για τις νέες περικοπές των αποδοχών, εφεύραν και πλασάρουν τη θεωρία, πως η μέχρι τώρα σύγκριση του μηνιαίου μισθού σε Ελλάδα και Ευρώπη, δεν ήταν σωστή, καθώς, σε ετήσια βάση, οι μισθοί εδώ είναι 14, ενώ στην Ευρώπη 12 και, πως αν στην Ελλάδα γίνει αναγωγή των ετήσιων αμοιβών σε 12μηνη βάση, τότε οι έλληνες εργαζόμενοι εμφανίζονται αρκετά υψηλά !

Σε συνδικαλιστικό επίπεδο η ΓΣΕΕ συνεδριάζει, προκειμένου να καθορίσει τη στάση και τις ενέργειές της, ενώ τα συνδικάτα των κλάδων και των χώρων βρίσκονται σε αναταραχή, εν όψει της νέας επίθεσης.

Τι μπορούν να κάνουν άραγε ; Πως είναι δυνατή και αποτελεσματική μια αντίδρασή τους, όταν το σκηνικό - επαναλαμβανόμενο - στήνεται όλο και πιο εκβιαστικό και με το διακύβευμα να μετατρέπεται όλο και πιο δραματικό : ή τα νέα μέτρα ή χρεοκοπία !...

΄Ενας λαός σε πλήρη απελπισία, στην αρχή ενός χρόνου, που δεν τον συνοδεύουν και οι καλύτερες των προβλέψεων, σε μια μαζική απόπειρα αναβίωσης του μύθου του Προκρούστη, με τον ίδιο το λαό, στο ρόλο των θυμάτων, σ΄ ένα "κρεβάτι", που, συνεχώς, μικραίνει !...

ΜΠΛΕΞΙΜΟ !...

ΓΑΛΑΖΙΕΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ !...

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το περιεχόμενο της σύμβασης, που θα κληθούμε να υπογράψουμε για να μας δώσουν το δάνειο των 130 δισ., δεν θα είναι ευχάριστο. Αλλά μέχρι στιγμής κανένας δεν έχει προτείνει μια σοβαρή εναλλακτική πρόταση που να συνοδεύεται από ηπιότερες προϋποθέσεις. Και τουλάχιστον τα τρία κόμματα, τα οποία έχουν δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Παπαδήμου, έχουν συνομολογήσει, με τη συγκεκριμένη πράξη τους, ότι έτσι είναι.

Αυτή την πραγματικότητα κανένας στοιχειωδώς εχέφρων άνθρωπος δεν είναι δυνατό να την αμφισβητήσει. Εξαιρούνται, δυστυχώς, οι αποτελούντες την ηγετική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, που κυριευμένοι από το πάθος της εξουσίας προβάλλουν ισχυρισμούς, οι οποίοι καταδεικνύουν πως ή δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα ή τη διαστρέφουν αδίστακτα.

Δύο παραδείγματα. Ο Κ. Μαρκόπουλος - κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος, παρακαλώ - δήλωσε ότι δουλειά της κυβέρνησης είναι να διασφαλίσει τη νέα δανειακή σύμβαση «και όχι να παίρνει πρόσθετα μέτρα». Και ο Γ. Μιχελάκης - εκπρόσωπος Τύπου κιόλας - ισχυρίστηκε ότι η νέα κυβέρνηση θα διαπραγματευτεί τη δανειακή σύμβαση και όχι η σημερινή.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Αν αυτά που λένε τα πιστεύουν, τότε μιλάμε για ανθρώπους, οι οποίοι είναι επιεικώς επικίνδυνοι. Διότι να πουλάει τρέλα ο Τσίπρας ή ο κάθε Τσίπρας είναι, έως έναν βαθμό, αναμενόμενο, μια και, με τα μυαλά που κουβαλάει, δεν θα χρειαστεί ποτέ ν' αποφασίσει αυτός κυρίαρχα για την τύχη της χώρας. Αλλά είναι τελείως διαφορετικό να προβάλλουν τέτοιους ισχυρισμούς άνθρωποι που, λόγω της θέσης τους, θα είναι βασικά στελέχη (τρομάρα τους!) σε μια ενδεχόμενη μελλοντική κυβέρνηση Σαμαρά.

Είτε αρέσει είτε όχι στον Μιχελάκη και τον Μαρκόπουλο, ούτε υπήρξε ποτέ ούτε πρόκειται να υπάρξει δάνειο χωρίς να προηγηθεί σύμβαση, η οποία θα καθορίζει τον τρόπο εξόφλησης του δανείου και τις υποχρεώσεις του δανειζόμενου. Και είτε τους αρέσει είτε όχι, δανειακή σύμβαση η οποία δεν θα υποστηρίζεται από τη μεγάλη πλειονότητα του πολιτικού κόσμου δεν γίνεται δεκτή από τους δανειστές.

Είναι μάλιστα κάτι που το γνωρίζουν πολύ καλά και ο Μιχελάκης και ο Μαρκόπουλος. Δεν έχουν παρά να θυμηθούν την τελευταία κωλοτούμπα του αρχηγού τους και την επιστολή που υποτίθεται ότι ποτέ δεν θα υπέγραφε και δεν θα έστελνε, γιατί το θεωρούσε... υποτιμητικό.

Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος

ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ !...

ΓΙΟΥΣΟΥΦΑΚΙΑ !...

Το ψυχορράγημα των ελληνικών ΜΜΕ, έντυπων κα ηλεκτρονικών, έχει να κάνει με την κρίση, βέβαια, έχει να κάνει, όμως, και με τις αλλαγές που επήλθαν στον τομέα των "κακών" συνηθειών και τα προκλητικά προνόμια των βαρόνων της ενημέρωσης, είτε μέσω των κρατικών διαφημίσεων - δώρων, είτε μέσω ειδικών νομοθετικών παρεμβάσεων, είτε μέσω της σκανδαλώδους χορήγησης συχνοτήτων, κ.α.

Οι "επιχειρήσεις" ενημέρωσης, αποτέλεσαν μερικές από τις επιφανέστερες φούσκες στο κοινωνικό και οικονομικό στερέωμα και τώρα είναι η εποχή που σκάνε η μία μετά την άλλη.

Οι "βαρόνοι" που βλέπουν να γίνονται μπατίρηδες, χωρίς σκανδαλώδη κρατική στήριξη και χωρίς θαλασσοδάνεια από τις τράπεζες, παραληρούν και τραυλίζουν. Μαζί τους σ΄ αυτό τον ύστερο αγώνα τους, σ΄ αυτό το ψυχορράγημα, η μεν πλειοψηφία των αγνών και μεροκαματιάρηδων δημοσιογράφων, υποφέρει και ζει τον εφιάλτη ή την αγωνία της ανεργίας, οι δε υποτακτικοί τους, τα γιουσουφάκια τους, συνεχίζουν τη βρωμοδουλειά τους, κόβοντας και ράβοντας τα γεγονότα και τις εξελίξεις στα μέτρα των άνομων συμφερόντων των αφεντικών τους, συγκεριάζοντας τις αναλύσεις τους έτσι, ώστε το δίκιο νάναι, πάντα, με την πλευρά των πατρόνων τους.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Παραδοσιακά, τα περισσότερα γιουσουφάκια τα συναντάει, κανείς, στο ΔΟΛ, το περιβόητο "συγκρότημα", εκεί όπου η λειτουργία και η ανέλιξη του όποιου δημοσιογράφου, είναι συνυφασμένη με την αποδοχή και τη χρησιμοποίηση των ειδικών "φίλτρων" στις ειδήσεις και τα γεγονότα και των ειδικών "φακών" παραμόρφωσης, στις αναλύσεις και τις εκτιμήσεις.

Τις μέρες αυτές πάτρωνας και γιουσουφάκια, έχουν λυσσάξει, κατά του Γ. Παπανδρέου, βγάζοντας όλο το μένος τους εναντίον αυτού που θεωρούν υπαίτιο της κατρακύλας τους. Αυτό, που για τη χώρα και το λαό, δηλαδή, η πολιτική της διαφάνειας και των καθαρών κανόνων του παιχνιδιού, είναι ευχή, αυτή την εισπράττουν ως κατάρα και σαν τέτοια την πολεμούν, όχι στα ίσια, αλλά, όπως πάντα, ύπουλα και μπαμπέσικα !

Το τέλος και αυτών, είναι ορατό στον ορίζοντα και την νομοτελειακή εξαφάνισή τους, θα την πληρώσουν κάποιες εκατοντάδες αθώων και αγνών δημοσιογράφων και άλλων εργαζόμενων, κάτι που μας θλίβει και μας στεναχωρεί. Δεν μας προκαλεί το ίδιο συναίσθημα, όμως, αυτό που θα συμβεί και στα γιουσουφάκια, μιας και γι αυτά αυτό που επέρχεται, είναι η δίκαιη ανταμοιβή της θλιβερής τους λειτουργίας και συμπεριφοράς !...

Η ΒΟΥΤΙΑ !...

ΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ?...

Ο Παπανδρέου συνέχισε, με συνέπεια, στην ίδια στρατηγική, η οποία θέτει σε άμεση και πρώτη προτεραιότητα, τις εξελίξεις για το μέλλον της Ελλάδας, που με τη σειρά τους εξαρτώνται, απόλυτα, από την ύπαρξη και τη λειτουργία της σημερινής κυβέρνησης συνεργασίας. Τα κρίσιμα θέματα, που θα καθορίσουν την πορεία προς τη σωτηρία και την παραμονή ή όχι της χώρας στην Ευρωζώνη, είναι ανοικτά, είναι δύσκολα και απαιτούν την πλήρη αφοσίωση και προσήλωση του πολιτικού προσωπικού και του λαού.

Ποιοι και γιατί θέλουν να φέρουν προσκόμματα σ΄ αυτή την εθνική προσπάθεια, ποιοι και γιατί οδηγούν την Ελλάδα - θελημένα ή άθελα αδιάφορο - σε περιπέτειες καταστροφικές ?

Ποιοι και γιατί, εφ΄ όσον ο Γ. Παπανδρέου ξεκαθάρισε τις θέσεις του βιάζονται, τόσο πολύ, για γρήγορες διαδικασίες ? Ποιοι και γιατί επιθυμούν να φύγει ΤΩΡΑ από τη μέση ?

Υπάρχουν δύο κατηγορίες παραγόντων, που πιέζουν και θα πιέσουν αφόρητα, για, εδώ και τώρα, εκλογή νέου Προέδρου στο ΠΑΣΟΚ και μη φανταστεί, κανείς, πως πρόκειται για ανθρώπους που τους πήρε ο πόνος για το Κόμμα, (αυτοί οι ανυποψίαστοι κι αν είναι μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού...).

Η πρώτη και βασική κατηγορία, είναι οι παράγοντες του οικονομικού κατεστημένου, που βλέπουν μια σειρά από ζητήματα, τα οποία ο Γιώργος έβαλε σε πορεία αντιμετώπισης, να απειλούν όχι μόνο τα συμφέροντά τους , αλλά. ακόμα κι αυτή την ύπαρξή τους. ( Λειτουργία τραπεζικού συστήματος, ανακεφαλαιοποίηση, νέο θεσμικό πλαίσιο στα ΜΜΕ και - κυρίως - νέο καθεστώς διάθεσης συχνοτήτων, νέο φορολογικό σύστημα, πλήρης απελευθέρωση επαγγελμάτων κλπ, κλπ...).

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Είναι αυτοί που βυσσοδομούν εναντίον του, που δεν θέλουν να παίζει ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις και αποφάσεις, τον θέλουν έξω, παροπλισμένο ! Να φύγει τώρα από την Προεδρία του ΠΑΣΟΚ, το απαιτούν και το μεθοδεύουν !

Ακριβώς εδώ, εμπλέκεται και η δεύτερη κατηγορία παραγόντων, αυτή των "πρόθυμων" του πολιτικού προσωπικού, οι οποίοι, είτε ερχόμενοι από παλιά - ως συνεργάτες και όργανα - των οικονομικών συμφερόντων, είτε ενέδωσαν σήμερα - μέσα στην απέλπιδα προσπάθειά τους να επιβιώσουν - στα κελεύσματα των αφεντικών, παίζουν το ρόλο του πολιτικού εκφραστή τους και προωθούν, κατά γράμμα, τα σχέδιά τους !

Είναι όλοι αυτοί, που γίνονται ρεντίκολο, παρελαύνοντας στα βρωμοκάναλα της διαπλοκής και παρουσιάζονται ως ανύποπτοι για τα μέχρι σήμερα γεγονότα και ως σωτήρες και αναγεννητές, τάχα, της δημοκρατικής παράταξης...

Είναι όλοι αυτοί, που μέσα στους μικροϋπολογισμούς τους για τα μικροσυμφέροντά τους, δεν αντιλαμβάνονται ή δεν θέλουν ν΄ αντιληφθούν, πως οι "νταβάδες" τους χρησιμοποιούν, όχι, μόνο, για ν΄ απαλλαγούν αυτή την κρίσιμη συγκυρία, από το Γιώργο Παπανδρέου, αλλά και για να διαλύσουν, τελείως, το ΠΑΣΟΚ !...

ΟΙ ΔΟΥΡΕΙΟΙ ΔΕΛΦΙΝΟΙ !...

Το πρόβλημα δεν είναι ο Ψυχάρης, αυτός, την - παραδοσιακή - βρωμοδουλειά του κάνει, συνεχίζοντας να πλασάρεται, ως προοδευτικός και δημοκρατικός εκδότης, την ώρα που έχει φορτωθεί τον Αντωνάκη στους ώμους και τον οδηγεί προς το Μαξίμου, με σύμβουλο, (του Σαμαρά), τον ίδιο το γιο του !

Οι λιγούρηδες του χώρου του ΠΑΣΟΚ, είναι το ζήτημα, που λειτουργούν ως φερέφωνα του "συγκροτήματος", που πιστεύουν στην στήριξή του και συνεχίζουν να παίζουν το ρόλο του "δούρειου δελφίνου", πολεμώντας το Γ. Παπανδρέου και διαλύοντας το Κόμμα !

Σε μια εποχή, που στην Ελλάδα γίνονται και επέρχονται κοσμογονικές αλλαγές και οι διαχρονικοί "νταβάδες" της πολιτικής ζωής χρεοκοπούν και καταρρέουν, βρίσκονται σύγχρονοι, ελεεινοί "Γούσηδες", να παίξουν το στερνό παιχνίδι τους και ν΄ αποτελέσουν τα πιόνια στη σκακιέρα τους.

Ο καθένας μπορεί να καταλάβει, τι είδους εξελίξεις πρόκειται ν΄ ακο-λουθήσουν !...

ΕΝΑΡΞΗ ΔΕΛΦΙΝΟΜΑΧΙΩΝ !...

ΦΕΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΑ ΛΕΦΤΑ !...

Την επιστροφή 424,8 εκατ. ευρώ και μάλιστα εντόκως, ζητά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ποσό που αφορά, όπως αναφέρει, σε παράνομες κρατικές ενισχύσεις που δόθηκαν μέσω του ΕΛΓΑ στους αγρότες την περίοδο 2008-2009.

Ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Κώστας Σκανδαλίδης, έδωσε ήδη εντολή στο Ειδικό Γραφείο Κοινοτικού Δικαίου του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους να ασκήσει προσφυγή ακύρωσης ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου της ΕΕ, καθώς επίσης να καταθέσει αίτηση για την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης.

Στις αρχές του 2009 έγιναν πληρωμές ύψους 415 εκατ. ευρώ σε αγρότες μέσω του ΕΛΓΑ, με την Κοινή Υπουργική Απόφαση των τότε υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Σ. Χατζηγάκη και υφυπουργού Οικονομικών Ν. Λέγκα.

Σύμφωνα με όσα ανακοίνωσε σήμερα το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, «στις πληρωμές αυτές δεν έγιναν σεβαστοί οι κανόνες για τη νόμιμη χορήγηση κρατικών ενισχύσεων. Ταυτόχρονα, οι επικοινωνιακοί χειρισμοί που συνόδευσαν τις πληρωμές προκάλεσαν την άμεση αντίδραση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Κλήθηκε άμεσα στις Βρυξέλλες ο τότε υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων για να αιτιολογήσει τις πληρωμές, προφανώς χωρίς να πείσει την τότε Επίτροπο Γεωργίας».

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ξεκίνησε έρευνα για να διαπιστωθεί αν οι πληρωμές συμβιβάζονται με την κοινοτική νομοθεσία. Στο πλαίσιο μάλιστα της ίδιας έρευνας, η ΕΕ εξέτασε και αντίστοιχες πληρωμές, ύψους 387 εκατ. ευρώ, που έγιναν επίσης μέσω του ΕΛΓΑ το 2008, φθάνοντας έτσι το συνολικό αντικείμενο της έρευνας στα 802 εκατ. ευρώ.

Μετά από τρία χρόνια συνεχών επαφών και διαβουλεύσεων, η Επιτροπή αποδέχθηκε τελικά τα επιχειρήματα των ελληνικών αρχών, αλλά για την αιτιολόγηση των 378 από το σύνολο των 802 εκατ. ευρώ.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Έτσι, σύμφωνα με απόφαση που θα δημοσιευθεί στην επίσημη εφημερίδα της ΕΕ, το συνολικό ύψος των παράνομων κρατικών ενισχύσεων, που κατά την Επιτροπή πρέπει να ανακτηθούν έντοκα, ανέρχεται στο ποσό των 424,8 εκατ. ευρώ.

Όπως τονίζει το υπουργείο, ποσό 500 περίπου εκατ. ευρώ θα βαρύνει τον εθνικό προϋπολογισμό και τα ελλείμματα. Και αυτό, χωρίς να συνυπολογίζονται επιπλέον πρόστιμα άνω των 220 εκατ. ευρώ το χρόνο, που παρακρατούνται από την ΕΕ για παραλείψεις και παρατυπίες των προηγούμενων χρόνων, που επίσης επιβαρύνουν τα ελλείμματα της χώρας.

Παράλληλα, με την ίδια απόφαση, η Επιτροπή θέτει προθεσμία τεσσάρων μηνών για τη λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων για την ανάκτηση εντόκως από τους παραγωγούς των σχετικών χρηματικών ποσών. Επίσης ζητά πλήρη ενημέρωση σχετικά με τα μέτρα που λαμβάνονται για την ανάκτηση, μέχρι τις 8-2-2012.

Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με την απόφαση, η Επιτροπή έχει τη δυνατότητα να προσφύγει στο Γενικό Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε βάρος της Ελλάδας, ζητώντας την επιβολή κατ' αποκοπή ποσών ή και χρηματικής ποινής. Η απόφαση μάλιστα είναι άμεσα εκτελεστή.

Οι κοινοτικές επιδοτήσεις της ελληνικής γεωργίας ξεπερνούν τα 2,5 δισ. ευρώ ετησδίως πέραν των εθνικών χρηματοδοτήσεων του κλάδου. Τα ποσά αυτά, αν διαχειριστουν ορθολογικά, αντιπροσωπεύουν το 40% του εισοδήματος των αγροτών και το 75% των γεωργικών επενδύσεων.

Υ.Γ. Ανασχηματισμό γρήγορα ! Να μπει υπουργός Γεωργίας ένας κολλητός του Σαμαρά και να πάει να μαζέψει τα λεφτά που δώσανε !...

ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΞΑΦΡΙΣΜΑ, ΣΤΟ ΕΙΔΙΚΟ ΧΑΡΙΣΜΑ !...

Ας διαβάσουμε, με τη δέουσα προσοχή, το παρακάτω απόσπασμα από άρθρο με τίτλο "η νίκη της πολιτικής", που γράφτηκε στις 13-2-2010 :

"...Ο κ. Παπανδρέου έκανε τελικώς το θαύμα του, διαψεύδοντας τους πάντες και ιδιαιτέρως τους παραδομένους στη δύναμη των αγορών.

Μπορεί να καθυστέρησε, όπως όλοι λέγαμε, να λάβει τα μέτρα, μπορεί όντως να ανέλαβε υψηλό ρίσκο, αντιπαραθέτοντας στην πίεση των αδηφάγων κερδοσκόπωντο όπλο της πολιτικής, αλλά στο τέλος κέρδισε τη μάχη. Σηκώνοντας και αντέχονταςόλα τα βάρη της αναξιοπιστίας των προηγούμενων, επέμεινε από την αρχή στην ελληνική μέθοδο αντιμετώπισης της κρίσης, εμπιστευόμενος περισσότερο απ΄ όλα την εγχώρια γνώση για τον τρόπο και τα μέτρα αντιμετώπισης του πολυπαραγοντικού οικονομικού προβλήματος της χώρας.

Αρνήθηκε από την αρχή την ιρλανδική συνταγή, συγκρούστηκε με τους πάντες και τα πάντα, στάθηκε απέναντι στην ηθικά κλονισμένη και καθολικά αμφισβητούμενηπρακτική των αγορών, αγνόησε τα εξευτελισμένα από την κρίση γκρίζα κοστούμια των οίκων αξιολόγησης και απαίτησε την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και στήριξη.

Και παρά τις πολλές αντιστάσεις και τις ακόμη εντονότερες επικρίσεις του αγγλοσαξονικού αλλά και του ευρωπαϊκού Τύπου, επέμεινε στη διεκδίκηση της ευρωπαϊκής λύσης.

Κάπως έτσι κατέδειξε ότι το υπαρκτό, είναι αλήθεια, ελληνικό πρόβλημα είναι και ευρωπαϊκό, και ακόμη έπεισε ότι η επίθεση προς την Ελλάδα είναι και επίθεση εναντίον της Ευρώπης.

Οσο κι αν πολλοί δεν μπορούν ή δεν θέλουν να το πιστέψουν, ο κ. Παπανδρέου κατάφερε να κινητοποιήσει την εδώ και καιρό απαθή πολιτική Ευρώπη και να την αναγκάσει να κινηθεί έξω από τις ατελείς και μονοσήμαντες, όπως απεδείχθη, προβλέψεις της Συνθήκης του Μάαστριχτ...".

Στη συνέχεια, ας κάνουμε τον κόπο κι ας διαβάσουμε και το απόσπασμα που ακολουθεί, από άρθρο που γράφτηκε στις 6-12-2011, με τίτλο "ο μοιραίος κ. Παπανδρέου" :

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

"... Κακά τα ψέματα, ο κ. Παπανδρέου αποδεικνύεται το μοιραίο πρόσωπο της παρούσης περιόδου.

Από την αρχή είχε προβλήματα κατανόησης και αντίληψης των συνθηκών. Ουδέποτε κατανόησε το βάθος της κρίσης, ούτε συνέλαβε το μέγεθος της απειλής για την οικονομία και τη χώρα.

Προσέγγισε κατά απόλυτα ελλειμματικό τρόπο το πρόβλημα της χώρας, ουδέποτε ασχολήθηκε συστηματικά μαζί του, μας πήγε από κρίση σε κρίση, πριν από ένα μήνα μάς έστειλε στα Τάρταρα και τώρα δυστυχώς επιμένει να συμπεριφέρεται σαν το πριγκιπόπουλο που του πήραν το παιγνίδι από τα χέρια.

Ο κ. Παπανδρέου απέτυχε παταγωδώς και οφείλει να αναλάβει πλήρως τις ευθύνες του, όπως θα συνέβαινε σε κάθε δημοκρατικό κόμμα στην Ευρώπη και στην Αμερική. Όπου αλλού, ένας ηγέτης με τέτοια επίδοση δεν θα στεκόταν ούτε μέρα...".
Κι όμως δεν είναι κείμενα δύο διαφορετικών αρθρογράφων, με διαμετρικά αντίθετες απόψεις και εκτιμήσεις. Πρόκειται για άρθρα του ίδιου δημοσιογράφου ! Ο ...ειλικρινής, ...σταθερός και ...αξιόπιστος αναλυτής δεν είναι άλλος από τον κ. Αντώνη Καρακούση, ο οποίος όταν έγραφε το πρώτο κείμενο ήταν ένας απλός αρθρογράφος του ΒΗΜΑΤΟΣ, ενώ όταν έγραφε το δεύτερο, φιγουράριζε στη θέση του διευθυντή της εφημερίδας...

΄Ηταν μια Κυριακή του περασμένου Οκτώβρη, όταν ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου συναντήθηκε με τους επιφανέστερους των εκδοτών και καναλαρχών και συζήτησε μαζί τους "στα ίσια". Από την επόμενη άρχισαν οι βολές που εξελίχθηκαν σε σφυροκόπημα !...

Ο Παπανδρέου έφυγε από το Μαξίμου, την εμμονή του, όμως, στην πολιτική της κάθαρσης στο χώρο των ΜΜΕ, την πληρώνει ακόμα, με νέες απόψεις και αναλύσεις, έστω και διαμετρικά αντίθετες των παλαιότερων.

Μ΄αυτά και μ΄ αυτά, φτάνουμε αισίως, στην τελευταία πράξη νομοθετικού περιεχομένου του υπουργείου οικονομικών και στην αναστολή του μέτρου της φορολόγησης κατά 20% των εσόδων από διαφημίσεις, για ένα ακόμα χρόνο, φτ΄σνουμε, δηλαδή, σε μιαν ακόμα νίκη των κύριων φορέων της διαπλοκής !

Και, μέσα σ΄ όλα νάχεις και τις κωλοτούμπες των Καρακούσηδων, και να τους βλέπεις, επί πλέον, να λοιδορούν την άποψη, πως οι ΜΜΕδες επικυριαρχούν και προωθούν, την αποχώρηση του Γιώργου και από το ΠΑΣΟΚ !...

Η ΚΟΠΗ ΤΗΣ ...ΕΥΡΩΠΙΤΑΣ !...

ΚΛΕΜΜΕΝΟΣ ΜΠΟΝΑΜΑΣ !...

Μέρες που είναι, ευνοείται η ανταλλαγή δώρων. Ο προκείµενος µποναµάς προσφέρεται ενόψει και των προεκλογικών (αρχηγικών και προεδρικών) ελιγµών, εντός και µεταξύ των κοινοβουλευτικών µας κοµµάτων. Πρόκειται για ένα ανέκδοτο που µεταφέρεται εξ υφαρπαγής από την «Ιστορίην» του Ηροδότου και αφορά στο κόλπο µε το οποίο ο υποψήφιος για τον βασιλικό θρόνο της Περσίας ∆αρείος υποσκέλισε πέντε ανταγωνιστές. Ακούστε πώς –η µετάφραση είναι δική µου: «Οσο για το θέµα ποιος θα γινόταν βασιλιάς, πήραν οι έξι συνωµότες την εξής απόφαση: την άλλη µέρα, µε την ανατολή του ηλίου, έφιπποι να βρεθούνε στο προάστιο, κι όποιου το άλογο χρεµετίσει εκεί πρώτο, αυτός να πάρει τη βασιλεία.

Είχε ο ∆αρείος τότε έναν σοφό ιπποκόµο, που άκουγε στο όνοµα Οιβάρης. Σ’ αυτόν λοιπόν, όταν οι άλλοι διαλύθηκαν, είπε ο ∆αρείος: Οιβάρη, εµείς αποφασίσαµε το πώς θα λύσουµε το θέµα της βασιλείας όποιου το άλογο θα χρεµετίσει πρώτο µε την ανατολή του ηλίου, αυτός θα πάρει τη βασιλεία. Ελα λοιπόν και δείξε τώρα τη σοφία σου, και βρες τον τρόπο να πάρουµε εµείς αυτό το έπαθλο, κι άλλος κανείς.

Ο Οιβάρης αµέσως αποκρίθηκε: Αφέντη µου, αν πράγµατι από αυτό εξαρτάται να γίνεις ή να µη γίνεις βασιλιάς, δεν έχεις κανένα λόγο να φοβάσαι, και µην ανησυχείς καθόλου, γιατί δεν πρόκειται άλλος κανείς να γίνει βασιλιάς πριν από σένα –το µέσο και το γιατρικό το έχω στα χέρια µου. Τότε ο ∆αρείος του λέει: αν όντως κατέχεις µια τέτοια µηχανή, είναι η ώρα να τη στήσεις, το πράγµα δεν παίρνει αναβολή, γιατί η µέρα η αυριανή θα κρίνει τον αγώνα µας.

Τον άκουσε ο Οιβάρης και νά τι κάνει. Μόλις ενύχτωσε για τα καλά, επήρε µια φοράδα, που του ∆αρείου το άλογο της είχε ιδιαίτερη αδυναµία. Αυτή λοιπόν την πήρε και την επήγε στο προάστιο, την έδεσε εκεί, κι ύστερα έφερε και του ∆αρείου το άλογο. Πρώτα το εγύρισε πολλές φορές γύρω από τη φοράδα, αφήνοντας να τρίβεται πάνω της, και στο τέλος το άφησε να την καβαλικέψει.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...
Χάραζε πια η µέρα, όταν οι έξι, κατά τη συµφωνία τους, φάνηκαν πάνω στ’ άλογά τους. Κι όπως διέσχιζαν το προάστιο, µόλις εβρέθηκαν στο µέρος, όπου την περασµένη νύχτα είχε ο Οιβάρης δέσει τη φοράδα, εκεί ακριβώς το άλογο του ∆αρείου προστρέχοντας χρεµάτισε. Την ίδια ώρα µάλιστα που χρεµετούσε το άλογο, σε κατακάθαρο ουρανό, έλαµψε αστραπή κι ακούστηκε βροντή. Κι αυτά τα επουράνια σηµάδια, σαν κάποιος να τα είχε ορίσει, επικύρωσαν τη βασιλεία στον ∆αρείο, ενώ οι άλλοι συνωµότες πηδούσαν κιόλας κάτω από τα άλογά τους και προσκυνούσαν τον ∆αρείο.

Αυτά, λοιπόν, λεν µερικοί πως µηχανεύτηκε ο Οιβάρης. Και άλλοι άλλα, γιατί και τις δύο εκδοχές τις διηγούνται οι Πέρσες. Πως δηλαδή ο Οιβάρης έτριψε µε το ίδιο του χέρι το πράµα της φοράδας, κι ύστερα έκρυψε το χέρι του µες στο µπατζάκι του. Κι όταν ανέτειλε ο ήλιος κι ήρθε η ώρα να ξεκινήσουν τα άλογα, ύψωσε ο Οιβάρης το χέρι του και το έφερε στη µούρη του αλόγου του ∆αρείου, αυτό αισθάνθηκε τη µυρουδιά, καύλωσε και χρεµέτισε.» Εδώ τελειώνει το διδακτικό ανέκδοτο. Επονται λίγα επιλεγόµενα, για να µη θεωρηθεί πως πρόκειται για πλαστογραφία. Το φιλολογικό κύρος του ελέγχεται µε την παραποµπή του στο πρωτότυπο: βιβλίο ΙΙΙ, παράγραφοι 84-87. Αρχαίο κείµενο εξάλλου και µετάφραση εύκολα ανευρίσκονται στο βραβευµένο πόνηµα, συµπληρωµένο στη δεύτερή του έκδοση: «Ηρόδοτος, οκτώ νουβέλες και τέσσερα ανέκδοτα» (εισαγωγή, κείµενο, µετάφραση, πέντε δοκίµια: ∆. Ν. Μαρωνίτης, εκδόσεις Αγρα, Αθήνα 2009, σ. 175-179). Γειτονεύοντας εκεί µε άλλα τρία παραδειγµατικά ανέκδοτα του ηροδοτείου έργου, που επιγράφονται: «Ο Αρίων και το δελφίνι», «Οι πρώτοι άνθρωποι της γης», «Τα ανάποδα των Αιγυπτίων» –δικοί µου οι τίτλοι.

Ως προς το ερώτηµα τι ρόλο παίζουν οι νουβέλες και τα ανέκδοτα στο έργο του Ηροδότου, βλέπε: «Ηροδότου Ιστορίαι, Κλειώ» (εισαγωγή, µετάφραση και σχόλια δικά µου, πρόλογος Ι. Θ. Κακριδή), Βιβλιοθήκη Αρχαίων Κλασικών, Γκοβόστης, Αθήνα 1964, σ. 80-88). Οπου (σ. 52) βρίσκει κανείς και τα πολιτικά συµφραζόµενα πριν από το ευτράπελο ανέκδοτο, που σίγουρα ο Ηρόδοτος πολύ το διασκέδασε. Παραφράζω: Πριν πεθάνει ακόµη στην Αίγυπτο ο Καµβύσης, εµφανίστηκε στην Περσία κάποιος µάγος, ονόµατι Σµέρδις, ο οποίος, εξαπατώντας τους πάντες, για σύντοµο χρονικό διάστηµα έγινε βασιλιάς. Τον ανακάλυψαν όµως και τον καθαίρεσαν οι έξι συνωµότες, στους οποίους πρωτοστάστησε ο ∆αρείος, που τελικώς ανακηρύχτηκε ο ίδιος «µέγας βασιλεύς». Αφού προηγουµένως πήρε µέρος στο πρώτο, όσο ξέρουµε, προεκλογικό ντιµπέιτ της ιστορίας, όπου υπερασπίστηκε το καθεστώς της µοναρχίας, κατανικώντας τον Οτάνη, που πρότεινε ως άριστο πολίτευµα την «ισονοµία», και τον Μαγάβυξο, που τάχθηκε υπέρ της ολιγαρχίας.

Αυτά και καλή χρονιά, µε όσο κέφι απόµεινε.

Δημήτρης Μαρωνίτης

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΑΔΑ !...

Γιορτές με κρίση αξιών και ...Αξιών !...

Αυτές τις μέρες ίσως θα έπρεπε όλοι να σκεφτούμε, πέρα από την κρίση και τις δυσκολίες της εποχής, αρχέγονες έννοιες και συναισθήματα, όπως η αγάπη, η φιλία, η συμπόνια και η αλληλεγγύη. Έννοιες για τις οποίες πολλοί μιλούν, αλλά πολύ λιγότεροι υιοθετούν.

Διότι τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου οι κοινωνίες μας, οι λεγόμενες «ανεπτυγμένες», παραμένουν βυθισμένες σε έναν εγωκεντρικό ατομισμό, καθώς η ευμάρεια των προηγούμενων ετών δεν οδήγησε σε μια κοινωνία πιο σφριγηλή, πιο δίκαιη, πιο ισορροπημένη, ή συμπονετική, παρά μόνον κατ' επίφαση : «στα χαρτιά».

Στην πράξη, οι περισσότεροι αφεθήκαμε να παρασυρθούμε στον ρυθμό μιας ζωής άκριτα καταναλωτικής, μιας ζωής που πολλές φορές μας αποξενώνει από τα απλά πράγματα που δίνουν νόημα και χαρά στην ύπαρξη προς όφελος του χρήματος.

Και το χειρότερο είναι ότι οι χρηματικές απολαβές μεταφράστηκαν σε σχεδόν αποκλειστικό κριτήριο κοινωνικής καταξίωσης. Αρχίσαμε ο ένας να κρίνει τον άλλον, λιγότερο ή περισσότερο, με βάση «τα λεφτά», ακόμη κι αν αυτά ήταν «μαύρα», «αρπαχτά» και «κομπι-ναδόρικα».

Οι πραγματικές Αξίες έδωσαν σταδιακά τη θέση τους σε κινητές κι ακίνητες «αξίες».

Ευτυχώς για την Ελλάδα, το μόνο που άντεξε έστω ως έναν βαθμό ήταν ο θεσμός της οικογένειας. Κι αυτός ο θεσμός, το συναίσθημα, η αγάπη του γονιού για το παιδί, αλλά και η βοήθεια προς άλλα μέλη της οικογένειας, μαζί με την περίφημη μικροϊδιοκτησία κρατούν ακόμη σαν συνεκτικοί αρμοί μια κοινωνία που πλήττεται βάναυσα εδώ και χρόνια.

Τα πλήγματα των προηγούμενων ετών ήταν υπόγεια, ύπουλα. Το κύρος των θεσμών καταβαραθρώθηκε. Τα πρότυπα που προβάλλονταν στην κοινωνία ήταν κάλπικα, με επίπλαστη λάμψη, κατασκευασμένα για να ενθαρρύνουν την κοινωνική αποσάθρωση.

Να δώσουν το στίγμα μιας επιτυχίας κενής από δημιουργικότητα, μιας ζωής κενής από ουσία.

Στόχος ήταν σαφώς η μείωση των αντιστάσεων μιας κοινωνίας που σταδιακά ενέδωσε σχεδόν ολοκληρωτικά στον φαβοριτισμό, στη διαπλοκή, στην αναξιοκρατία και στα σκάνδαλα, έχοντας πάντα ως προπέτασμα τις λιγοστές επιτυχίες.

Είτε ήταν πολιτικές, είτε επιχειρηματικές, αθλητικές, είτε ακόμη -οποία κατάπτωση!- μια καλή θέση στη… Eurovision.

Κι ύστερα ήρθαν τα φανερά πλήγματα, που παρακολουθούμε εδώ και περίπου δύο χρόνια. Για να διαπιστωθεί ότι ουδείς μπορεί πραγματικά να αντιδράσει. Δεν φταίνε μόνο οι ταγοί, πολιτικοί, μεγαλοεπιχει-ρηματίες και άλλες δήθεν εξέχουσες φυσιογνωμίες.

>>>Διαβάστε τη συνέχεια...

Φταίμε κι εμείς, που χτίσαμε σε στρεβλά θεμέλια, που αναδείξαμε κι αποδεχτήκαμε τα λάθος πρότυπα και πρόσωπα. Εμείς που ακόμη και σήμερα δεν έχουμε καταλάβει ότι μια κοινωνία που λειτουργεί σε λάθος βάσεις αποτελεί τελικά τροχοπέδη και για το προσωπικό συμφέρον μας, σε βάθος χρόνου.

Με εξαίρεση εκείνους τους -πάντα ολίγους- που όντως την εκμεταλλεύονται.

Αυτό, κατά την άποψή μου, είναι και το μεγάλο «ηθικό δίδαγμα» της κρίσης που διανύουμε. Οι λάθος βάσεις, οι λάθος Αξίες, στις οποίες χτίσαμε τις τελευταίες δεκαετίες την ελληνική κοινωνία, είναι η βαθύτερη αιτία των σημερινών δεινών. Κι όσο κι αν φαίνεται παράξενο, σε μεγάλο βαθμό ήταν αποτέλεσμα της ίδιας της «ευμάρειας», που -με τρόπο που αποδείχτηκε τεχνητός κι επικίνδυνος- διαχύθηκε στην κοινωνία κι έγινε κυρίαρχος στόχος.

Το φαινόμενο αυτό δεν είναι βέβαια αποκλειστικά ελληνικό, παρότι στην περίπτωσή μας εκφράστηκε με τον πιο άναρχο, σαθρό και προκλητικό τρόπο.

Τα επόμενα χρόνια, στο πλαίσιο τούτης της κρίσης που είναι πια γενικευμένη, ολόκληρος ο δυτικός κόσμος -κι ακόμη περισσότερο η Ελλάδα- θα κληθεί να επανεξετάσει τα ουσιώδη.

Τη λειτουργία της Δημοκρατίας, τον έλεγχο των συμφερόντων, την κοινωνική δικαιοσύνη και το δικαίωμα στην παιδεία και την υγεία, τις Αξίες που συγκροτούν και συγκρατούν τις κοινωνίες.

Η μάχη που θα γίνει θα είναι μεγάλη. Μπορεί όμως και πρέπει να κερδηθεί από τις κοινωνίες των πολιτών. Η αφετηρία, ωστόσο, για τη διεκδίκηση της νίκης βρίσκεται στον καθέναν από εμάς.

Στα πάλαι ποτέ «χριστιανικά» ιδεώδη της εντιμότητας, της δικαιοσύνης, της αγάπης, της συμπόνιας, της αλληλεγγύης. Του φιλότιμου και της δημιουργικότητας, που μπορεί να φέρει υλικά αγαθά κι επιτυχία, αλλά ως αποτέλεσμα κι όχι ως αυτοσκοπό.

Καλή χρονιά !

Γιώργος Παπανικολάου - Euro2day